Noc, kobieta, kot i lodówka

Noc, kobieta, kot i lodówka

Przestań się tak na mnie gapić!

Kinga zmierzyła kota takim groźnym wzrokiem, jaki tylko potrafiła wykrzesać. Jeszcze nawet brwi uniosła, choć mama zawsze jej powtarzała, żeby tak nie robiła bo zrosły na środku brwi Kingi wyglądały w dzieciństwie jak zapowiedź przyszłych burz. Brwi miała po ojcu, a wolałaby już po mamie; mama miała wąskie, starannie wydepilowane łuki, w ogóle niestraszne.

Kinga swoje brwi dawno już doprowadziła do porządku, a i lat miała już niemało. Kot doskonale o tym wiedział, więc na Kingi groźne spojrzenie nie zareagował wcale. Siedział na parapecie, gapiąc się na panią z miną zaskoczenia i lekkiej pogardy, co rusz mrużąc zielone, hipnotyzujące trochę nawet niepokojące ślepia, kiedy światło nocnej lampki z przedpokoju kładło się smugą na kuchni. Drzwi, uchylone przez Kingę, żeby zostawić sobie drogę odwrotu do rzeczywistości, od czasu do czasu delikatnie trzaskały na przeciągu. Ale całkiem się zamknąć nie chciały, jakby z lęku przed tym, że wtedy Kinga mogłaby już zupełnie zniknąć w świecie kuchennej nocy. I za to Kinga drzwiom miała za złe. Chciała, żeby się wreszcie zatrzasnęły przez co mogłaby bezkarnie otworzyć inne drzwi: drzwi lodówki.

Kinga przesunęła się pod ścianę, gdzie od ponad godziny koczowała na podłodze, i znów wbiła hipnotyczny wzrok w lodówkę.

Oczywiście, znała na pamięć zawartość każdej półeczki, nawet liczbę parówek, bo zakupy w domu robiła ona i to bywało w rodzinie powodem do żartów.

Kinga, po co nam kapary? Kto w tym domu je kapary? droczył się mąż, kręcąc w palcach mały słoiczek. I w ogóle, po co to kupiłaś?

Dobre są.

No to wymyśl, jak je zjeść, żeby przy tym nie paść z nadmiaru ekstazy.

No to Kinga wymyślała! Komponowała jakieś nowe, trochę dziwaczne potrawy, bo gotowanie zgodnie z przepisem nie było jej najmocniejszą stroną. Rodzina patrzyła na jej dzieło na początku podejrzliwie, a potem wymiatała wszystko do czysta z talerzy, prosząc o dokładki.

Wszyscy. Poza Kingą.

Ona nie umiała jeść własnej kuchni. Po prostu nie umiała!

Proces gotowania pochłaniał ją bez reszty, dawał poczucie sensu i radości, a kiedy powstawał efekt końcowy, działo się coś okropnego! Pojawiała się wewnętrzna, złośliwa babcia z ciemnej przeszłości, szepcząca jej do ucha, burcząca złośliwie i cmokająca bezzębną paszczą, która żegnając się ironicznie, zostawiała za sobą głodną Kingę, która nie mogła patrzeć na własnoręcznie przygotowane danie.

Kinga zjadała więc swój żal czymś na ząb. Najważniejsze kryterium, żeby to było odpowiednie, było proste nie mogła tego wcześniej przyrządzać. Najlepiej kabanos, kawałek sera, drożdżówka, cukiereczki, wafle no i te wszystkie zdrowe herbatniki synka, które podkradała czasem ukradkiem, przekonując siebie, że dziecięce czyli zdrowsze. Wtedy sumienie nie gryzło aż tak mocno. Przecież Kinga po prostu dbała o swoje zdrowie. Przynajmniej tak sobie wmawiała.

A zdrowia Kinga miała zawsze na styk.

Gruba nie była. Skąd! Wszystko, co zjadła, przepadało w wiecznym kręgu życia trójka dzieci, mąż, kot i dom. Wszyscy wymagali jej nieustannej uwagi. Była jeszcze praca, którą nawet lubiła, zależnie od tego, czy pozwalała jej się skupić na tym, co najważniejsze czyli na bliskich.

W ogóle, nie miała zwyczaju użalać się nad sobą, bo od dziecka była szkolona rodzinnym mottem, wpojona przez mamę:

Samo przejdzie!

Tak, to było jej mamine zaklęcie, gdy Kinga zaczynała wybrzydzać na zdrowie.

Kinga, przestań wymyślać! Nie masz gorączki! Aaaa! Mierzyłaś…? No to dobrze! Mądra dziewczynka! Napij się malinowej, połóż do łóżka. Przejdzie!

Magiczna fraza mamy towarzyszyła Kindze przez całe dzieciństwo; święcie wierzyła, że wszystko przechodzi samo i nie trzeba się zbytnio starać, żeby do siebie dojść.

Może dlatego, choć była już lekarką (tak!), z jasno określonym światopoglądem, że to maminy przesąd, po urodzeniu pierwszego dziecka nawet nie przywiązywała uwagi do żadnych alarmujących sygnałów organizmu. No bo co tam. Czasu brak. Przejdzie samo.

Z drugim synem bywało trudniej. Z niemałym trudem budziła się na płacz dziecka, ale mężowi nie skarżyła się nigdy. Przecież jak to matka, która o dziecko nie dba?!

Marcin, mąż Kingi, wszystko pojął bez słów.

Kinia, daj, ja się tym zajmę! wyrywał z rąk młodszego syna, starszego wyganiał z pokoju. My, chłopaki, damy radę, a ty śpij! Trzeba ci odpocząć!

Kinga zapadała w ciemność i spała godzinami. Po przebudzeniu bynajmniej nie była wypoczęta, lecz jeszcze bardziej rozbita. I gryzło ją wtedy poczucie winy. Że nic z niej nie ma, że marna z niej kobieta i matka.

Może i mogłaby kiedyś zapytać siebie szczerze, skąd w niej tyle niepokoju ale nigdy tego nie zrobiła. Kobieta wychowana pod sztandarem ty trochę nie taka, nie mogła być do końca z siebie zadowolona.

Niestety, pod tym hasłem wychowały ją mama i babcia.

Kinga, siedź prosto! Co się garbisz jak klucz wiolinowy? Wyprostuj się, dziecko! Zosiu, czemu nic nie mówisz? Dziecko będzie miało zdrowotne kłopoty! trzepotała wypielęgnowanymi dłońmi babcia, Ludwika.

Mamo, przecież ja to wiem! Ale jej to mówić Po próżnicy! Wszystkie dzieci jak dzieci, a Kinga zawsze na opak! Zobacz na nią! Mam, muszę przed Kindą jedzenie chować! Cały czas coś podżera! Tak się nie da! I żadne prośby nie pomagają! Nawet próbowałam kar nic! Wyobrażasz sobie?!

Pięcioletnia Kindzia, ważąca tyle co większy kociak, siedziała wreszcie prosto, łzy kapały jej do talerza, i bała się spojrzeć w górę.

Mama z babcią miały oczywiście rację. Nie była taka jak trzeba.

Dopiero później, już jako nastolatka z nadwagą i trądzikiem, znalazła stare rodzinne albumy. A w nich… mama! I świat pękł jej na kryształowe kawałki.

Za co mama ją tak suszyła? Czemu za każdy kawałek chleba miał ten wyrzut w oczach? Przecież sama…

Na zdjęciach mama była okrągłą, jasnooką dziewczyną, tak bardzo podobną do samej Kingi. Nawet ślady po trądziku były. I talia Kingi nawet węższa niż mamy w tym wieku.

Więc za co ten wieczny wyrzut?

Odpowiedź przyszła wkrótce.

Sama widzisz? W lustro spojrzyj! Kto cię za żonę weźmie? Dopiero, jak się za siebie wzięłam, to się udało. Mamie dziękuję! Nawet ojcu gotować przestała, żeby mnie nie kusić. Całą rodziną byłam na diecie.

Mamo, a kiedy dziadek odszedł od babci?

Co ty za pytania masz?! Myślisz, że to się łączy? No skąd! U rodziców moich były poważne problemy. Rozstali się, tak jak ja z twoim ojcem! Różnie bywa. Nie zawsze się ludzi rozumie.

Ale jak można nie rozumieć, skoro się tyle lat było razem?

Kinga! Ileż można?! Nie będę takich głupot odpowiadać! Idź, zajmij się czymś!

Nie musiała tłumaczyć czym czymś. Kinga zakładała stare adidasy i szła na boisko szkolne. Ale nie biegała ani nie skakała, podglądana przez chłopaków grających w piłkę. Siadywała sobie cicho na ławce pod lipą i rozmyślała o życiu. Gdy boisko pustoszało, robiła parę rund, wyrzucając sobie lenistwo i ociąganie.

To rozważanie nie poszło na marne. Przekonała się: jeśli nie jest ładna i i tak jej nikt za żonę nie weźmie, powinna zrobić coś pożytecznego, żeby nikt nie patrzył na jej wygląd, tylko na to, ile jej można zawdzięczać. No i, najlepiej, żeby to coś było unikalne albo trudno dostępne.

Mamo, będę lekarzem.

Skąd taki pomysł? Kinga, z twoimi możliwościami…

A co z nimi? Uczę się dobrze.

No, jak chcesz… Lekarz, czemu nie, gorzej nie będzie.

No pewnie! Kinga starała się nie zdradzać radości mama mogła się jeszcze rozmyślić.

I Kinga została lekarką. Bardzo dobrą! Miała tak mało własnego życia, że mogła czasu poświęcić na naukę, ile serce zamarzy, więc zrobiła z niego użytek.

Mamie imponowała, ale nie była zadowolona. Miała swoje problemy babcia Kingi zachorowała, opieka spadła na mamę, więc Kingę tymczasowo zostawiono w spokoju.

Ale nie na długo.

Sama męża nie znajdziesz, moja droga! Cały czas tylko nauka. Trzeba coś z tym zrobić!

Babcia mimo wieku znów przejęła sprawę w swoje sprytne łapki.

Dzięki jej staraniom w domu pojawiła się swatka.

Skąd ją złowiła, pojęcia nie miał nikt, ale kobieta była sprawna w swoim fachu. Niska, kruczoczarna, wiecznie w ruchu, paplała strasznie dużo.

Córka państwa to czyste złoto! Mądra i ładna! Problemu nie będzie!

Kinga przyjęła to ze szczerym zdziwieniem.

Jaka tam ładna?! Była najwyżej przeciętna: trochę zrzuciła, cera lepsza, na swoim roku się nie wybijała, całe szczęście, bo nie miała siły na szopki. Ale piękna to już przesada.

Kandydat do męża znalazł się szybko.

Kinga, widząc go, ledwo wytrzymała bez parsknięcia. Niewysoki, cały pokraczny, nie bardzo wiedział co z rękami i ciągle unikał wzroku, mówiąc z mamą i swatką.

Kinga, dobrze wychowana, nie zwykła nikogo krzywdzić. Trzymała więc fason, wiedząc, ile bliscy się napracowali.

Herbatka zapoznawcza u mamy przebiegła spokojnie. Ustalono pierwszą randkę. Kinga się spóźniła, bo trzymały ją sprawy na uczelni. Do kawiarni gnała jakby ją oliwiła sama benzyna. Wparowała, rozejrzała się, ale mężczyzny nie było. Trochę się zdziwiła, ale tylko trochę. Miała już wyjść, gdy…

Przepraszam, pani to chyba Kinga? kelner patrzył na nią z takim uśmiechem, że odwzajemniła go bezwiednie.

Tak, Kinga.

Zostawił pani list. Ten, co tu na panią czekał, trochę zestresowany. Szkło rozbił z nerwów. I wyszedł.

Zwinęła kartkę. Napis krótki: Nie szukaj mnie!

Kinga nie wytrzymała parsknęła:

I nie będę!

Ogromny ciężar spadł jej z serca. Miała realny argument przeciw maminej awanturze o co wypada. Zostawił ją. Na pierwszym spotkaniu! Była spóźniona, ale przecież dziewczynom wolno, prawda? A tu jakieś nerwy, histeria… Po co jej taki chłop? Całe życie niańczyć kogoś, kogo się nawet nie lubi? A gdzie tam!

Kelner, który wszystko czytał z kartki i z jej miny, zmarszczył brwi, popatrzył na Kingę, potem znów się uśmiechnął.

A co pani robi dzisiaj wieczorem?

Kinga nie wiedziała, co ją naszło. Zgniotła karteczkę, spojrzała na kelnera i zapytała:

A pan to jak się nazywa?

Marcin.

Pan mnie nie żałuje?

Co pani! Skąd ten pomysł? Marcin natychmiast spoważniał.

Bo jeśli nie…, Kinga badawczo przyjrzała się Marcinowi, szukając oznak, że i ona któraś nie taka. To zapraszam pana dziś pod wejście do parku obok Uniwersytetu Medycznego.

Wiem gdzie! Dziękuję! Uśmiechnął się tak, że Kinga mu uwierzyła nie żałuje.

Tę pierwszą randkę pamiętała Kinga do dziś, mogłaby powtórzyć każde słowo nawet po latach. Rozmawiało się z nim lekko, jakby znali się sto lat. Okazało się, że oboje lubią jazz i nienawidzą twarogu. Marzą o kocie, a psa mieć by nie chcieli, bo kto by z nim chodził? Chcieliby dom, ważna dla nich była praca z sensem, nie dla pieniędzy. Słowem, pasowali jak dwa puzzle los wreszcie postanowił, że przestanie ich ganiać po świecie osobno.

Kinga z Marcinem byli ze sobą ponad rok.

Mama złapała się za głowę.

On ci nie odpowiada!

Czemuż to, mamusiu?

Bo…

Bo kelner?

No!

Przecież wiesz, że Marcin studiuje, a w kawiarni dorabia. Gdzie w tym hańba?

Ma chorą mamę i pięciolatnią siostrę. Po co ci taki balast?!

A to nie zaleta, że się opiekuje rodziną? To pewność, że i o mnie zadba, jak trzeba.

Kinga! O czym ty gadasz?! Żadna porządna dziewczyna…

Cały czas ćwiczę szacunek do siebie, serio. A o zamążpójściu mama nie mówiła? Marcin mi się już oświadczył. Czego jeszcze chcesz?

Niczego! Żebyś myślała o sobie!

Przecież myślę…

Ślub musiał poczekać.

Kinia, nie wiem, co zrobię, jeśli mama odejdzie…

Co? Wychowamy Irkę!

Myślisz, że podołam?

Są inne opcje?

Kinga pomagała Marcinowi z opieką i wszystkim, ale mama niestety odeszła szybko po ich cichym ślubie w urzędzie (świadkiem była tylko Irenka).

To już jesteście rodziną? dopytywała Irenka poważnie.

Tak.

Ja też?

Też nasza rodzina.

Fajnie!

Powiedziała to z taką powagą, że Kinga zrozumiała pięciolatka ogarnia życie lepiej niż wiele dorosłych.

Teściowa Kingi ją doceniła.

Dziękuję ci, dziecko. I za Irkę, i za Marcina… I wybacz, że zostawiam ci taki ciężar.

Przestań! Głaskała suche dłonie teściowej. Bierzemy się za leczenie, czy użalamy się nad sobą?

I za to ci dziękuję, Kinia. Uśmiech. Wiem, co robię. Chcę próbować… Spróbujemy…

Odeszła miesiąc po ich ślubie. Kinga wszystko załatwiła. I utuliła Irenkę.

Mama już nie cierpi? łkała.

Nie, Irenko… Już nie.

I zastrzyków nie trzeba robić?

Nie. Już nie…

Cierpiała z Irką tak samo mocno, bo teściowa była ciepła, dobra i za krótko była w jej życiu.

Mama Kingi obraziła się na informację, że ślubu na bogato nie będzie.

To po to cię wychowałam?! Bez wesela?! Nawet nie dałaś znać!

Mam, serio… Nie było czasu!

Nic mnie nie obchodzi! Jedyna córka i nawet nie powiesz, że wychodzisz za mąż! Tylko to wiem. Cała reszta…? Już mnie nie dotyczy.

Kinga rozumiejąc, że i tak nie wyjaśni, nawet się już nie starała. Uznała, że trzeba dać mamie czas.

Tylko że ten czas rozciągnął się na lata…

Kinga jeździła do mamy, pomagała, załatwiała, pilnowała zdrowia pani Anny, ale to były już relacje jak w urzędzie. Jakby spotykały się panie z ZUS-u. Co by nie próbowała, niewiele się zmieniało.

W końcu nie wytrzymała.

Mamo, masz inne dzieci?

Co za pytania? Oczywiście, że nie!

To czemu chcesz stracić i mnie? Kinga, odkładając ciśnieniomierz, wzruszyła ramionami. Nigdy cię nie pytałam, ale czemu mnie nie kochasz?

Reakcja zaskoczyła ją jak mało co. Zawsze ogarnięta, sztywna, wymagająca mama nagle się rozkleiła.

Mamuś, no weź… Nie płacz! Kinga w pośpiechu szukała w kuchni melisy i kropli walerianowych. Już! Zaraz! GDZIE masz walerianę?!

To był pierwszy raz, kiedy zobaczyła, że matce nie tak wszystko jedno, jak wcześniej by się zdawało.

Kiedy się uspokoiła, piła wodę i wzdychała.

Kocham cię, Kinia… Pewnie, że kocham! Nikt mnie nie uczył okazywania uczuć. Mama mówiła, żeby dzieci nie rozpieszczać, traktować poważnie, surowo, mówić wszystko tak, jak jest. Miała rację i nie miała bo niby mniej się wtedy boją, ale… ty urosłaś z boku. Sama. Nawet nie zauważyłyśmy, kiedy… Ja gadałam, ty jednym uchem wpadło Może to dobrze? Ale boli, że tak się oddaliłaś… Boję się, że jak będę wołać, już mnie nie usłyszysz…

Kinga starała się mamę jakoś pocieszyć, ale te słowa długo nie dawały jej spokoju. Najbardziej bała się, żeby jej własne dzieci nie wyrosły na kogoś, kogo nie umie przytulić. Mimo wszystko dbała o to i dzieci do niej lgnęły bardziej niż do Marcina. Ale i tak czuła, że czegoś wciąż może im nie dać.

Marcin, widząc, że żona pogrąża się w rozkminach, próbował pomagać, ale Kinga wszystko i tak chciała ogarnąć sama. Nie chodziło o brak zaufania, tylko o wewnętrzne przeświadczenie, że to tylko jej sprawa.

Stąd właśnie jej nocne posiedzenia pod lodówką. Tu lepiej się myślało. Kot i lodówka towarzystwo w sam raz. Nikt nie narzeka, nikt się nie spóźnia z żartem. No i ten ukochany świat chrząści, kiełbaski i pasztetu przez lata zakazany.

Rozważała własne życie, relacje z babcią, mamą Przychodziła do wniosku nie najlepszego, ale i nie najgorszego: gdyby nie milczała tyle lat i powiedziała, jak naprawdę czuje, może życie byłoby prostsze. Była dzieckiem grzecznym, ale mogła być mniej grzeczna i zyskać więcej pewności siebie…

Z jednej strony ją to cieszyło, z drugiej żenująco długo musiała dorastać, by zrozumieć rzeczy oczywiste.

Drzwi do kuchni się otwarły, Marcin wszedł, nie patrząc ani na żonę, ani na kota, wyjął z lodówki ser, pomidory, szczypiorek. Usiadł obok, objął i podał kanapkę.

Gryź!

Marcinku, zaraz nie wejdę w żadną spódnicę, będąc na nocnej diecie…

Gryź, mówiłem! Klasnął przed kotem i podał mu kawałek żółtego sera. Też chcesz?

Kot ani myślał protestować. Zeskoczył na kolana Kingi i z zadowoleniem przyjął prezent.

A ja cię i tak kocham Marcin patrzył na żonę i się śmiał. Nawet jakbyś ważyła pięćset kilo mam to gdzieś. Wiesz przecież. Kinia, mogę spytać? Co nie gra?

Kinga zjadła kanapkę, wtuliła się w znajome zagłębienie na jego szyi, pogłaskała kota.

Wszystko gra wreszcie westchnęła i sama w to uwierzyła. Tylko, bez przesady z tą toną, Marcin. Rozmiar 46 u kobiety w moim wieku to całkiem nieźle.

Jeszcze jak! Piękniejszej nie widziałem…

Mów mi to częściej, co?

Ale przestaniesz wtedy chodzić po nocy do lodówki?

Marcin!

Ale co ja mówię? Chodź spać już, kobieto!

Kinga z uśmiechem pozwoliła się podźwignąć, objęła go i w duchu podziękowała za to, że rozumie ją bez miliona wyjaśnień. I obiecała sobie, że w końcu opowie mu o tym, co ją gryzie od lat.

Kinia?

No?

My czekamy na kolejnego malucha?

Skąd wiesz? Kinga zdziwiona spojrzała na męża.

Kobieto! Znasz mnie pierwszy dzień? Te nocne posiadówki też już znam. Który tydzień?

Trzeci.

Hurra! Marcin ją uściskał, ona przyłożyła mu dłoń do ust.

Cicho, bo pobudzisz dzieciaki!

Kot zaprowadzi małżeństwo pod drzwi sypialni, a sam wróci na kuchenny parapet i znów się zwinięty w kłębek wsłucha w ciszę.

Minie trochę czasu i ta cisza stanie się nocną normą. Bo Kinga znów będzie mieć pełne ręce roboty, a kot pójdzie za nią do dziecięcego pokoju, spać pod łóżeczkiem nowiutkim, pachnącym mlekiem i niemowlęciem, zamiast samotnie na twardym parapecie.