No i stało się – pierwsze spotkanie za nami…

No i poznaliśmy się…

– Michał, co się z tobą dzieje? zapytała Małgosia po kilku minutach milczenia. Jakiś dziwny jesteś, blady na twarzy… Wszystko w porządku?

– Tak, wszystko okej odpowiedział Michał, próbując się opanować. Odłożył widelec na bok i sięgnął po szklankę z sokiem jabłkowym, odwlekając chwilę odpowiedzi dla Małgosi.

*****

Michał podszedł pod klatkę, chwycił zimną, metalową klamkę i już miał ją pociągnąć do siebie, lecz w ostatnim momencie zastygł w miejscu.

Nie miał ochoty wchodzić do środka.

Wiedział, że Małgosia czeka, pamiętał o obietnicy, że odwiedzi ją dzisiaj, ale trema była tak paraliżująca, że zupełnie nie potrafił sobie z nią poradzić.

Było mu wstyd sam przed sobą dorosły facet, a kolana trzęsą mu się jak uczniakowi podczas pierwszego odpytywania przez nauczycielkę przy tablicy.
W zasadzie zostało mu zrobić niewiele: otworzyć drzwi, wejść do klatki, wjechać windą na trzecie piętro, odnaleźć mieszkanie nr 36…

Co go blokowało?

Jakiś niepojęty lęk wiązał mu ręce i nogi, nie pozwalając dokończyć tego, co zaczął.

Chciał po prostu odwrócić się i iść. Do siebie, na drugi koniec miasta byle dalej stąd.

– Po co ja się właściwie zgodziłem? wyszeptał pod nosem, robiąc kilka kroków wstecz. Przecież wszystko jasne, i tak mnie odrzucą.

Michał powoli cofał się jeszcze bardziej, aż podniósł głowę i spojrzał w okno na trzecim piętrze, które jaśniało światłem.

Wyglądało tak, jakby lampka świeciła mocniej niż w innych oknach bloku jak taki domowy latarniowiec, żeby Michał na pewno nie zabłądził po drodze.

Nie skręcił z kursu.

Dotarł, gdzie trzeba. Tylko… wejść do mieszkania nie miał odwagi.

Może tylko jedno go powstrzymywało myśl o tym, jak Małgosia przyjmie, jeśli on teraz po prostu pójdzie sobie. Przecież prosiła, by przyszedł.

A on obiecał, że przyjdzie.

*****

Michał, muszę ci coś powiedzieć… Tylko się nie stresuj, zagaiła wczoraj Małgosia. Moim rodzicom zależy, żeby cię poznać…

Małgosia to moja dziewczyna.

Siedzieliśmy w kawiarni, jedliśmy kolację, snuliśmy wspólne plany na weekend. I nagle że jej rodzice chcą mnie poznać. Kompletnie mnie zaskoczyła. Nawet przełknąłem kęs powoli i spojrzałem na nią, próbując wyczuć, czy żartuje czy mówi poważnie.

W sumie nic dziwnego. Przeciwnie zupełnie naturalna sprawa, że jej mama i tata chcą zobaczyć przyszłego (być może!) zięcia. Dziwne właściwie byłoby, gdyby mnie do siebie na obiad nie zaprosili.

Tylko że…

…Michał bardzo się bał, że się im nie spodoba. A raczej że nie będą chcieli go jako zięcia. I to wcale nie było bezpodstawne.

Miał powody, żeby tak myśleć. Bardzo konkretne.

Mama Małgosi pani Teresa Wiśniewska przez całe życie pracowała na Uniwersytecie Warszawskim, przeszła drogę od zwykłej wykładowczyni aż do rektora, a obecnie zasiada na jakimś ważnym stanowisku w Ministerstwie Edukacji.

Tata Małgosi pan Stanisław Wiśniewski również zrobił karierę. Zaczynał jako inżynier w dużej firmie budowlanej, został wicedyrektorem, a teraz…

…własna działalność, szef własnej firmy budowlanej, zna się osobiście z prezydentem miasta. Krótko mówiąc człowiek poważny.

Małgosia też mając trzydziestkę z haczykiem sporo osiągnęła. Była szefową działu prawnego w dużej spółce finansowej.

A co Michał osiągnął w swoje 35 lat?

Niewiele. Zwykły administrator sieci. Nawet bez wyższego wykształcenia.

Płaca w porządku, ale żadnych perspektyw rozwoju.

Jak on przy takim stole z nimi usiądzie? Co będzie mówić? Jak im w oczy spojrzy?

Może się zastanawiacie, jak w ogóle poznał Małgosię? Zupełny przypadek.

Pewnego dnia wybrał się na spacer do parku. Tak się złożyło, że Małgosia spacerowała tam z dwiema koleżankami. Kumpelki poszły po lody, a ona…

…ona została przy ławce, żeby jej nikt nie zajął. I chciała zadzwonić do mamy.

Rozmawiając przez telefon nie zauważyła, że z ogromną prędkością jedzie prosto na nią jakiś pirat hulajnogą elektryczną.

Facet był pijany i nawet nie planował zwalniać.

Michał w ułamku sekundy chwycił ją za rękę i odciągnął w bok hulajnogista przemknął kilka centymetrów obok, wpadł na śmietnik i się wywalił.

Pan chyba żartuje! obruszyła się Małgosia.

Ale gdy zobaczyła tamtego typa i zrozumiała, co się mogło stać, spojrzała na Michała zupełnie inaczej.

Tak właśnie się poznali.

Gdy koleżanki Małgosi stały po śmietankowe lody, oni pogadali i wymienili się numerami, umawiając się na kolejne spotkanie. No i są razem już pół roku.

Wszystko to wróciło do głowy Michała, gdy trawił słowa usłyszane podczas kolacji.

Bał się, że prędzej czy później czeka go spotkanie z rodzicami Małgosi. Bo uznają, że pasuje do niej jak śledź do tortu. Powiedzą, że jest kolejnym żigolakiem, interesuje się nią dla pieniędzy. Już raz przez coś podobnego stracił dziewczynę, którą kochał szczerze.

Teraz bał się stracić też Małgosię…

– Michał, co z tobą? zapytała po kilku minutach milczenia. Czemu taki blady? Źle się czujesz?

– Nie, wszystko w porządku odpowiedział, próbując się otrząsnąć. Odłożył widelec i pociągnął łyk soku, nadal zastanawiając się, jak jej odpowiedzieć.

– No to jak, przyjdziesz?

– Słucham? G-gdzie?

– No do mnie do domu uśmiechnęła się Małgosia. Mama coś pysznego ugotuje. Tata… Tata przywiezie kolekcjonowane wino. Ma znajomego, co kolekcjonuje wina i specjalnie oddał nam jedną butelkę. Od ciebie, Michasiu, potrzeba tylko obecności. Przyjdziesz?

– Szczerze mówiąc… nie wiem zmieszał się Michał. Wydaje mi się, że twoi rodzice nie zaakceptują twojego wyboru.

– Dlaczego?

– Bo jestem zwykłym chłopakiem, nie mam studiów wyższych. Potrafię tylko instalować programy i odzyskiwać dane z dysków. Szukają pewnie zięcia biznesmena, syna posła albo chociaż dobrze zapowiadającego się urzędnika. Ja admin bez perspektyw. Jak mam się spodobać twoim rodzicom?

– Nie przejmuj się… Małgosia przytuliła jego dłoń. Moi rodzice to zwyczajni ludzie, naprawdę. Tylko ich nie znasz. Czekam więc na ciebie jutro o siódmej. Proszę, nie spóźnij się.

– Dobrze pokiwał głową Michał, choć sam nie był pewien, czy się pojawi.

*****

No i nadszedł ten dzień.

Michał stoi przed blokiem Małgosi. Pięć minut do siódmej, zimno tak, że aż dreszcze chodzą po plecach… A on…

…nie wie, co teraz zrobić.

Jasne, że kiedyś będzie musiał się z rodzicami spotkać względem Małgosi ma poważne zamiary, zamierza się jej oświadczyć, ale dzisiaj… Dzisiaj nie był w ogóle gotowy na poznawanie rodziny. Za kilka miesięcy miał przejść do nowo otwartego działu IT, wtedy na pewno zrobi lepsze wrażenie.

Może wtedy pani Teresa i pan Stanisław nie wygonią go od progu.

Gdy już miał zawracać, telefon zawibrował.

To dzwoniła Małgosia.

– Cześć, Michał rozbrzmiał jej radosny głos. Z mamą prawie wszystko gotowe. Tata trochę się spóźni, ale zaraz będzie. Ty dochodzisz już?

– Cześć, Gosi… wydusił Michał. Tak, jestem…

– Słabo cię słyszę. Dochodzisz już?

– Tak, Gosiu, prawie jestem westchnął Michał. Tylko…

– Kochanie, jeśli chcesz się wycofać jak wczoraj, to nic nie chcę słyszeć. Po prostu mi zaufaj będzie dobrze. Nie nakręcaj się. Chcesz, żebym cię wyszła przywitać?

– Nie, nie trzeba zająknął się Michał. Zaraz będę.

– Dobrze. Czekam. My czekamy.

Schował telefon, wyszedł pod blok, rozmasował skronie i usiłował wymyślić jakąś dobrą wymówkę, żeby zawrócić.

Nic nie przychodziło mu do głowy.

Jeszcze tylko by brakowało, żeby teraz przyjechał pan Stanisław i spotkał mnie przed klatką… pomyślał przestraszony Michał, odszedł powoli w stronę końca bloku.

Po drodze minął nieznajomego, poprosił o papierosa mimo że właściwie od dawna nie palił, teraz naprawdę poczuł, że go potrzebuje, żeby ochłonąć i zebrać myśli, zastanowić, co z sobą począć.

Stanął na rogu bloku, zaciągnął się dymem, wypuścił chmurę w ciemność i nerwowo rozglądał się wokół.

Nic ciekawego po jednej stronie śmietnik, po drugiej pusty plac. Małgosia kiedyś mu mówiła, że dawniej stały tam garaże, teraz je zburzyli i planują budowę nowego bloku.

Zwrócił jednak uwagę na psa, który leżał nieruchomo na śniegu. Początkowo się wystraszył z bezdomnymi psami nigdy nie wiadomo. Bywają nieprzewidywalne, a wobec obcych nieprzyjazne.

Ale po chwili ochłonął. Pies w ogóle nie zwracał na niego uwagi.

Leżał na śniegu.

To dziwne, bo przecież zwierzakowi zimno na śniegu, ale gdzie miał leżeć, skoro nigdzie pewnie nie pozwoliliby mu się ogrzać…

*****

Burek (tak go nazwiemy) pies, którego Michał wypatrzył na placu od kilku dni nic nie jadł.

Wcześniej mieszkał na innym podwórku, tam nawet go lubiano, dokarmiano. Ale…

…jedna sąsiadka uznała, że psu nie przystoi tu być miejsca.

Ciągle wydzwaniała do straży miejskiej, podburzała sąsiadów i w końcu wspólnota podzieliła się na tych, co chcą psa i tych, co nie.

Ten pies ciągle kręci się przy placu zabaw! protestowała sąsiadka. A jeśli kiedyś ugryzie dziecko albo zaatakuje? Widzicie, jakie on ma smutne oczy? To groźny pies!

W rzeczywistości Burek w oczach miał tylko smutek. Jego pierwszym panem był chłopiec o imieniu Kuba.

Razem z rodzicami jechali na działkę, a Burek wtedy jeszcze szczeniak biegał przy drodze. Bardzo się ucieszył, gdy chłopiec zatrzymał samochód i wybiegł do niego.

Mamo, tato, popatrzcie jaki miły psiak! wołał Kuba. Zabierzmy go na działkę!

Rodzice się zgodzili. Ale kiedy przyszedł czas wracać do miasta, nie wzięli szczeniaka.

Do mieszkania psa brać? Po co nam kłopot? tłumaczyli Kubie. Kto z nim będzie wychodził rano i wieczorem? Ty?

Nie… spuścił głowę Kuba.

Zostawili go i pojechali.

Na szczęście po miesiącu zabrała go jakaś pani do miasta. Potem codziennie chodzili razem na targ, gdzie próbowała go… nie oddać, lecz sprzedać. W końcu przekonała pewną parę, żeby psa kupili.

Proszę się nie martwić. To rasowiec, tylko nie mam papierów zapewniała.

Gdy Burek dorósł i nowi właściciele zobaczyli, że to zwykły kundel, pozbyli się go. Wywieźli na obrzeża miasta i zostawili.

Na szczęście była już końcówka marca nie było mrozu.

Od tamtej pory Burek był sam.

Włóczył się po ulicach, aż trafił na osiedle bloków. Tam mu się spodobało cicho, spokojnie, nie było groźnych dużych psów, które nieraz go przeganiały.

Lubił podchodzić pod plac zabaw i przyglądać się dzieciom. Myślał o Kubie.

W głębi duszy miał nadzieję, że któregoś dnia znów go spotka. Może wtedy… Może znów będzie miał dom.

Kuby nie spotkał. Kilka dni temu musiał jednak opuścić swoje ulubione podwórko, bo ludzie zaczęli go przepędzać coraz agresywniej.

Szczególnie jedna pani, która rzucała w niego patykami i kamieniami, krzyczała paskudne rzeczy.

Coraz więcej ludzi patrzyło na niego z niechęcią. Chociaż przecież nic im nie zrobił złego.

Cicho sobie żył i marzył, że może kiedyś ktoś go pokocha i zabierze.

Ale ludzie uznali go za zagrożenie.

Burek nie chciał być ciężarem, więc sam odszedł.

A teraz…

…teraz leżał bez sił na śniegu, zbyt wyczerpany, by się ruszyć.

Czuł, że kończy mu się energia.

Zauważył mężczyznę z papierosem, który stał obok bloku, ale nie wierzył, że pomoże. Skończy papierosa i pójdzie westchnął smutno.

*****

Michał dopałił papierosa, rozejrzał się nerwowo i podszedł do śmietnika z zamiarem wyrzucenia niedopałka. Teoretycznie mógłby rzucić w śnieg, kto zauważy?

Ale miał zasady.

Mama zawsze mu powtarzała: Chcesz zmieniać świat, zacznij od siebie.

Gdy podszedł do śmietnika, zauważył lśniące światła samochodu wjeżdżającego na podwórko. Przestraszył się, że to może być ojciec Małgosi, więc szybko odszedł od bloku, na opuszczony plac.

Z wrażenia nawet zapomniał, że leży tam pies. Przypomniał sobie o nim dopiero, gdy stanął obok.

Jeszcze tego brakowało, żeby szczeknął, przestraszył się Michał i zaczął iść powoli, by go nie spłoszyć.

Ale pies był cichy jak kamień.

Leżał na śniegu bez ruchu, nawet się nie poruszył. Spał albo…

Ej, wszystko w porządku? rzucił Michał mimo siebie.

Brak reakcji. Michał zaniepokojony podszedł bliżej, coraz bliżej, aż przykucnął obok psa. Dalej leżał nieruchomo.

Hej, kolego, żyjesz w ogóle? szepnął Michał.

Wyjął telefon, włączył latarkę i poświecił prosto na psa.

Przykucnął z boku i ostrożnie dotknął. Zero jakiejkolwiek reakcji.

Zauważył jednak, że pies oddycha słabiutko, ale oddycha. Był tak zdrętwiały z zimna, że nawet nie miał siły się poruszyć.

Całe ciało psa zupełnie lodowate w dotyku.

Jeśli mu teraz nie pomóc, do rana nie doczeka przemknęło Michałowi przez myśl. Potem…

…złapał psa na ręce i ruszył w stronę bloku. Liczył, że może w którymś wejściu znajdzie się ciepły kaloryfer, przy którym pies się rozgrzeje, zanim zadzwoni po taksówkę i zawiezie go do kliniki weterynaryjnej.

Nie wiedział jeszcze do której, ale wiedział, że jakaś musi działać całą dobę.

Nie miał szczęścia wszystkie klatki zamknięte na domofon.

Ruszył więc zdecydowanie w stronę kolejnego bloku.

Telefon kilka razy zawibrował w kieszeni, ale nie odebrał miał teraz ważniejsze sprawy.

Przechodząc obok bloku Małgosi, przystanął pod oknem na trzecim piętrze i się zamyślił.

Małgosia na pewno by pomogła, ale jej rodzice? Kto by się ucieszył z bezdomnego, ledwo żywego psa w salonie?

Gdy doszedł do końca bloku, podjechał kolejny samochód czarny, lśniący, drogi…

Zamrugał światłami prosto w oczy Michała, aż musiał przystanąć. Wtedy drzwi się uchyliły i wychylił się mężczyzna.

– Co się dzieje, chłopaku? Potrzebna pomoc?

– Ten pies… wyjąkał Michał. Na śniegu leżał, prawie zamarzł. Wie pan, gdzie jest najbliższa lecznica całodobowa?

– W okolicy nie, ale wiem, gdzie znajdziesz. Mam tam dobrego znajomego. Wskakuj na tylne siedzenie zawiozę was.

– Pan? Nas z psem?… rozdziawił usta Michał.

– Oczywiście. Przecież trzeba go ratować. Nie ma na co czekać.

Nie trzeba było go długo namawiać. Po chwili ruszyli samochodem z piskiem opon.

Po drodze kierowca zadzwonił:

– Gosiu, zatrzymam się, bo coś ważnego mi wyskoczyło. Spóźnię się. Kogo? Nie, nie widziałem. No jak? On nie przyszedł jeszcze? Dzwoniłaś już? Ciekawe… Przy bloku nikogo nie widziałem. Jak wygląda? Tak… spojrzenie w lusterku Jeśli zobaczę, zadzwonię.

– Przez nas pewnie ma pan jakieś problemy…? zapytał Michał.

– Daj spokój, wszystko dobrze. Ty tylko sprawdzaj, czy twój pies oddycha, otwiera oczy?

– Oczy nie, ale oddycha… ciężko, ale oddycha.

– To przyspieszamy.

Dziesięć minut później byli już w lecznicy weterynaryjnej, gdzie już czekał lekarz.

Zabrali psa, zawieźli do gabinetu.

A Michał został na korytarzu. Zerknął w telefon kilka nieodebranych od Małgosi i wiadomość: Jesteś? Wszystko u ciebie w porządku?

Powinien oddzwonić i wszystko wyjaśnić. Ale nie miał teraz na to głowy.

Myślał tylko o psie.

Nie zdążył nawet podziękować kierowcy wybiegł jeszcze przed klinikę, ale auta już nie było. Wrócił więc czekać pod drzwiami gabinetu. Wiedział już, że jeśli wszystko dobrze pójdzie, psa zabierze do siebie. Jeśli nie wyjdzie z Małgosią będzie miał przynajmniej wiernego przyjaciela.

*****

Minęło już może czterdzieści minut, a drzwi do gabinetu wciąż zamknięte.

Nagle usłyszał znajome głosy przy recepcji. Jeden z nich wydawał się bardzo znajomy.

Michał spojrzał i po chwili zobaczył Małgosię. Za nią weszła starsza kobieta i kompletny szok ten sam kierowca czarnej limuzyny!

Gdy go zobaczył, uśmiechnął się szeroko.

– A nie mówiłem, córeczko, że tu będzie siedział? Bardzo się przejmuje tym psem, twój Michał.

Michał momentalnie poznał, że to rodzice Małgosi. Zrobiło mu się głupio.

– Michał, czemu nie dzwoniłeś? Martwiłam się podbiegła do niego Małgosia.

– Przepraszam, Gosi… odparł z zakłopotaniem Michał. Myślałem, że twoi rodzice nie ucieszyliby się z psa bezdomnego w salonie…

– Jesteś niemądry! Małgosia roześmiała się. Nasi rodzice bardzo kochają zwierzęta. W domu mieszkają już trzy koty, wszystkie przygarnięte z ulicy.

– Naprawdę?

– Naprawdę.

Podeszli rodzice Małgosi i… stało się to, czego Michał tak długo się obawiał.

Poznali się.

Stanisław Wiśniewski, ściskając dłoń, od razu powiedział: No i poznaliśmy się…

– Panie Michale dodała pani Teresa pozwoli mi pan uścisnąć rękę. To, co pan zrobił, to postawa prawdziwego faceta. Gosieńka ma rację, powinniście od razu przyjść do nas z psem. Mam nadzieję, że piesek wyzdrowieje.

– Wyzdrowieje zapewnił weterynarz, wychodząc z gabinetu. Będzie żył.

Jeszcze tego samego dnia Burka można było zabrać do domu. Postawili go na nogi teraz trzeba go tylko kochać i o niego dbać.

– Miłość czyni cuda… powiedział na pożegnanie doktor. Miłość nawet ze świata umarłych wyciąga.

Michał chciał od razu jechać do siebie, ale Małgosia z rodzicami namówili go, by przyprowadził psa do nich koty lepiej niż lekarz przypilnują rekonwalescenta, a przy okazji wypada uczcić uratowanie psa i… pierwsze spotkanie przy kieliszku wina.

Gdy więc Burek leżał w salonie otoczony kotami, sam nie wierząc, że już nie musi marznąć i głodować, Michał zasiadł w kuchni przy stole razem z Małgosią i jej rodzicami.

Niepotrzebnie się bał. Wspaniali, serdeczni ludzie, normalni, prości prawdziwi.

Kilka dni później Burek doszedł do siebie na tyle, że Michał mógł go przenieść do własnego mieszkania.

– Może i ja przeprowadzę się do ciebie? zagadnęła Małgosia, wychodząc z walizką.

– Naprawdę?

– Jak najbardziej. Bo wiesz… moi rodzice powiedzieli, że nie pozwolą mi już nocować w domu.

– Jak to?! zdziwił się Michał.

– Chcą wnuków. Uważają, że trzeba powiększać populację.

Michale nie mógł się nie roześmiać. Małgosia też parsknęła śmiechem, a Burek z radości zaczął machać ogonem.

Nie wiedział dokładnie, co się dzieje, ale czuł, że to coś bardzo dobrego.

Taka to właśnie historia.