No i stało się – pierwsze spotkanie za nami…

I tak się poznali

Michał, co się z tobą dzieje? zapytała Małgorzata po kilku minutach ciszy, przyglądając mu się uważnie. Wyglądasz jak cień samego siebie. Twarz masz bladziutką… Wszystko w porządku?

Tak, wszystko w porządku odpowiedział Michał, przełykając ślinę i starając się pozbierać. Odłożył widelec na talerz i sięgnął po szklankę soku jabłkowego, zwlekając z odpowiedzią.

*****

Michał podszedł do klatki schodowej, złapał za uchwyt ciężkich, metalowych drzwi i już miał je pociągnąć na siebie, kiedy w ostatniej chwili coś sprawiło, że zmienił zdanie.

Nie chciał wchodzić do środka.

Wiedział, że na niego czekają, pamiętał obietnicę daną Małgorzacie, że przyjdzie do niej w odwiedziny, ale lęk był tak silny, że nie potrafił przełamać tej dziwnej blokady.

Sam się dziwił sobie: dorosły facet, a nogi drżą mu jak maturzyście przed pierwszą odpowiedzią na egzaminie.

Do drzwi zostało niewiele: wystarczy tylko nacisnąć klamkę, wejść do klatki, wspiąć się na trzecie piętro i znaleźć numer 36. Tak niewiele.

Ale coś go powstrzymywało.

Paraliżujący, trudny do opisania lęk oplatał go jakby niewidzialnym sznurem, blokując wszystkie mięśnie.

Jedyną rzeczą, którą miał ochotę zrobić, było zawrócić i odejść, choćby na koniec miasta, żeby tylko być dalej od tego miejsca.

Po co ja się zgodziłem… szepnął, cofając się o kilka kroków. Przecież wiadomo, że mnie odrzucą.

Jeszcze jeden krok w tył, i jeszcze. Uniósł głowę i spojrzał na okno na trzecim piętrze, zza którego sączyło się światło.

Tak jasno świeciło. Wydawało mu się nawet, że o wiele raźniej niż w innych oknach tego blokowiska.

Taki sobie latarnik by Michał się nie zagubił.

Cóż, nie zabłądził. Przeszedł całą drogę tylko wejść mu się nie chce.

To, co go trzymało jeszcze przy wejściu, to myśl, jak Małgorzata zareaguje, gdy po prostu odejdzie. Przecież prosiła go, żeby przyszedł…

A on obiecał, że przyjdzie.

*****

Michał, sprawa jest taka… Tylko się nie przestrasz powiedziała Małgorzata poprzedniego wieczoru. Moi rodzice chcą cię poznać…

Małgorzata jego dziewczyna.

Siedzieli razem w kawiarni, kolacja, rozmowa, plany na weekend, wszystko jak trzeba. A tu nagle jej rodzice chcą zawrzeć z nim znajomość. To był dla niego szok. Przestał przeżuwać i spojrzał na Małgorzatę z takim wyrazem twarzy, jakby nie był pewien, czy ona żartuje, czy nie.

Nic niezwykłego w sumie. Wręcz przeciwnie: normalne, że rodzice Małgorzaty chcą poznać potencjalnego narzeczonego swojej córki, być może przyszłego zięcia. Dziwne by było, gdyby go nie zaprosili.

Tylko…

…Michał straszliwie się przejmował, że im się nie spodoba. A ściślej nie spełni oczekiwań jako zięć. I nie były to nieuzasadnione podejrzenia.

Były powody.

Matka Małgorzaty Wiktoria Szymczak od lat pracowała na Uniwersytecie Warszawskim, przeszła drogę od nauczycielki do rektorki, a teraz piastuje stanowisko w Ministerstwie Edukacji.

Ojciec Wiesław Szymczak również dotarł na szczyt kariery: zaczynał jako inżynier, potem był wicedyrektorem dużego przedsiębiorstwa budowlanego, a teraz ma własną firmę i zna się z prezydentem Warszawy. Człowiek instytucja.

A sama Małgorzata, trzydziestoparolatka, jest szefową działu prawnego w dużej spółce finansowej.

A Michał, co osiągnął przez swoje trzydzieści pięć lat?

Właściwie nic szczególnego. Pracuje jako administrator systemów komputerowych. Nawet studiów nie skończył.

Płacą dość, ale perspektyw na awans zero.

I jak on będzie wyglądał przy jednym stole z jej rodzicami? O czym będzie rozmawiał? Jak spojrzy im w oczy?

Pewnie jesteś ciekaw, jak w ogóle się poznali.

To było zupełne zrządzenie losu.

Tamtego dnia Michał postanowił się przejść parkową alejką. Przypadek sprawił, że i Małgorzata była w parku. Nie sama z dwiema koleżankami. Koleżanki poszły po lody, a Małgorzata została przy ławce, żeby jej nikt nie zajął. Przy okazji chciała zadzwonić do mamy.

Rozmawiając przez telefon, nie zauważyła pędzącego na elektrycznej hulajnodze chłopaka.

Chłopak był pijany i nawet nie próbował skręcić. Michał w ostatniej chwili chwycił Małgorzatę za rękę i odciągnął hulajnoga przeleciała tuż obok.

Czy pan oszalał?! oburzyła się Małgorzata.

Ale gdy zobaczyła, jak hulajnogista wali się na śmietnik i ląduje na ziemi, już wszystko zrozumiała.

Wtedy spojrzała na Michała zupełnie innymi oczami. Bo gdyby nie on…

Tak się poznali.

Gdy koleżanki Małgorzaty czekały na lody, oni już rozmawiali i wymieniali się numerami. Umówili się na spotkanie i pół roku minęło w mgnieniu oka.

O tym wszystkim Michał myślał, trawiąc kolację w kawiarni i słowa Małgorzaty.

Bał się od początku, że prędzej czy później będzie musiał się przedstawić jej rodzicom a oni na pewno odradzą relację. Powiedzą, że Michał to tylko kolejny interesant, który kręci się dla pieniędzy. Miał już raz podobną historię wtedy stracił dziewczynę, którą naprawdę kochał.

A co, jeśli straci Małgorzatę…

Michał, wszystko w porządku? zapytała dziewczyna po kilku minutach. Zbladłeś. Źle się czujesz?

Nie, nie, wszystko dobrze wymamrotał, odkładając widelec i sięgając po sok.

Więc przyjdziesz?

Co? Gdzie?

Do mnie do domu uśmiechnęła się Małgorzata. Mama przygotuje coś pysznego, tata przywiezie kolekcjonerskie wino od przyjaciela. Potrzebuję tylko twojej zgody, Michałku. Przyjdziesz, prawda?

Wiesz… nie jestem pewien. Myślę, że twoim rodzicom nie przypadnę do gustu.

Ale dlaczego?

Bo nie mam wyższego wykształcenia. Tylko komputery, naprawianie dysków i instalowanie programów. Chcieliby pewnie biznesmena, polityka albo przynajmniej obiecującego urzędnika. A ja, zwykły admin, bez widoków na awans. Czy mam szansę ich przekonać?

Przestań… Małgorzata ścisnęła mu dłoń. Moich rodziców wcale nie znasz, a są zwykłymi ludźmi. Przyjdź jutro o siódmej. Nie spóźnij się.

Dobrze… odpowiedział Michał, choć sam nie był pewien, czy się zjawi.

*****

No i tak minęła noc.

Michał stoi pod blokiem Małgorzaty, pięć do siódmej, zimno i szaro. A on nie wie, co zrobić.

Oczywiste, że spotkać rodziców kiedyś będzie musiał (z Małgorzatą wiązał poważne plany myślał o oświadczynach). Ale teraz zupełnie nie czuje się gotowy. Za kilka miesięcy ma awansować do IT w nowym oddziale firmy, wtedy… wtedy może będzie prezentował się solidniej przed Szymczakami.

Może wówczas Wiktorii i Wiesławowi nie przyjdzie tak łatwo wyrzucić go już na klatce.

Przełknął ślinę i zrobił krok do odejścia, kiedy nagle telefon zawibrował w kieszeni.

Dzwoniła Małgorzata.

Cześć, Michaś powiedziała radośnie. Z mamą prawie wszystko gotowe, tata tylko chwilę się spóźni. Gdzie jesteś? Już jesteś pod blokiem?

Cześć, Małgosiu wydusił Michał. Tak, właśnie…

Nie słyszę cię. Jesteś pod blokiem?

Tak, już prawie wzdychał Michał. Tylko…

Jeśli znowu zamierzasz się martwić, tak jak wczoraj, to nawet nie zaczynaj. Wszystko będzie dobrze, obiecuję. Jak chcesz, mogę zejść po ciebie na dół?

Nie, nie trzeba pospiesznie przerwał Michał. Zaraz będę.

Czekamy.

Schował telefon, wyszedł na ulicę, potarł mocno czoło, szukając wymówki, dlaczego tym razem nie pójdzie do Małgorzaty.

Nic nie wymyślił.

Jeszcze tylko tego brakowało, żeby Wiesław mnie spotkał tu pod klatką pomyślał, przerażony, i ruszył do końca budynku.

Mijając jąkał się przy młodym chłopaku i poprosił o papierosa. Chociaż właściwie rzucił palenie dawno, teraz znów bardzo chciało mu się zapalić. Potrzebował uspokojenia i czasu na zebranie myśli.

Zatrzymał się na rogu bloku, wypuścił powoli dym, który niemal natychmiast rozpłynął się w mroźnym, styczniowym powietrzu.

Nie było tu nic ciekawego z jednej strony śmietnik, z drugiej pustkowie. Małgorzata mówiła, że wcześniej były garaże, potem je rozebrali. Wkrótce mają postawić nowy blok.

Nic specjalnego. No, może Coś go jednak przykuło wzrokiem. Jakaś bezdomna psina leżała nieruchomo na śniegu na pustkowiu. Michał napiął mięśnie dzikie psy bywają nieprzewidywalne, a obcy ludzie mogą je rozdrażnić.

Po chwili jednak dostrzegł, że pies lekko się podnosi, ale nie zwraca na niego uwagi.

Po prostu leży. Cały skurczony na twardym śniegu. Dziwne, że wybrał akurat takie miejsce ale czy miał wybór?

Tam, gdzie wolno tam odpoczywa. Nikt go pewnie nie wpuści do klatki na rozgrzanie, mimo mrozu.

*****

Azor bo tak miał na imię pies od paru dni nie zjadł już nic.

Jeszcze niedawno mieszkał na innym podwórku tam go lubiano, dokarmiano, ktoś nawet próbował udomowić. Ale…

…pewna starsza pani, w otchłani bloku numer 7, uznała, że Azor to kłopot.

Pisała do wspólnoty, wydzwaniała, szukała sprzymierzeńców.

W końcu mieszkańcy podzielili się na dwa fronty: Niech zostanie i Precz z nim.

Ta bezpańska psina ciągle przychodzi na plac zabaw, gdzie bawią się nasze dzieci! krzyczała kobieta. A jak ugryzie, albo rzuci się na kogoś? Spójrzcie, jakie ma dzikie oczy! To coś strasznego!

A oczy Azora wcale nie dzikie, tylko smutne. Pierwszym jego panem był chłopiec o imieniu Staś.

Staś pojechał z rodzicami na działkę, Azor, jako szczeniak, ciągle biegał wokół drogi. Bardzo się ucieszył, kiedy chłopiec wybiegł do niego.

Mamo, tato, spójrzcie, jaki on fajny! wołał Staś. Weźmy go, proszę!

Rodzice przystali na prośbę. Dziecko szczęśliwe piesek też.

Ale kiedy wracali, nie zabrali Azora. Został na wsi.

Do mieszkania nie weźmiemy bezpańskiej psiny tłumaczyli Stasiowi. Kto by z nim wychodził rano i wieczorem, ty?

Ja nie… pokręcił głową Staś.

I Azor został sam.

Na szczęście miesiąc później znalazła go kobieta, przewiozła do miasta. Potem codziennie chodzili razem na bazar gdzie kobieta próbowała… nie znaleźć mu domu, ale sprzedać. I w końcu przekonała pewne małżeństwo.

Proszę się nie martwić zapewniała. To rasowy pies. Tylko papierów nie mam.

Ale gdy Azor podrósł, nowi właściciele spostrzegli, że to zwyczajny kundel. Wywieźli go na obrzeża miasta i zostawili.

Szczęście, że to był koniec marca.

Od tego czasu Azor błąkał się po Warszawie, aż znalazł miejsce w jednym z blokowisk.

Pokochał to miejsce było tu cicho, bez większych i bardziej agresywnych psów, które dotąd go goniły.

Często zaglądał na plac zabaw. Patrzył na dzieci bawiące się, wspominał Stasia. W duchu liczył, że kiedyś jeszcze go spotka, że wróci do domu.

Stasia już nie spotkał. A parę dni temu musiał odejść z osiedla. Sam. Bo zrozumiał, że nie jest mile widziany.

Starsza pani rzucała w niego kamieniami, inni też zaczęli patrzeć nań wilkiem. A przecież nikomu nic złego nie zrobił.

Nie chciał sprawiać kłopotów. Po prostu w końcu się poddał.

Teraz leżał bez sił na mroźnym śniegu.

Siły odpływały z niego.

Tak widział mężczyznę palącego na rogu, ale nie łudził się, że uzyska pomoc. Zgasi papierosa i odejdzie myślał Azor.

*****

Michał zgasił niedopałek w śnie, ale ruszył w stronę śmietnika, bo nie wypadało rzucić go na ziemię.

W końcu mama w dzieciństwie powtarzała: Chcesz zmienić świat zacznij od siebie.

Gdy dotarł do kosza, zauważył podjeżdżające auto. Przez chwilę pomyślał, że to może Wiesław, ojciec Małgorzaty. Pośpiesznie wrzucił niedopałek i uciekł na pustkowie.

Przerażenie sprawiło, że zapomniał o Azorze. Przypomniał sobie o nim dopiero, gdy był już parę kroków od psa.

Jeśli teraz zaszczeka… myślał z lękiem.

Ale pies nie szczekał.

Nawet głowy nie obrócił. Po prostu leżał jak nieżywy lub pogrążony w śnie.

Ej, wszystko okej? zapytał Michał, sam nie wiedząc po co.

Brak reakcji. Zero ruchu.

Odwagi dodawała mu własna ciekawość. Uklęknął obok psa. Dotykał delikatnie, świecąc latarką z komórki.

Ciało psa było zimne do kości, jak drewno. Ale jednak wciąż oddychał.

Jak nie pomogę, nie dotrwa do rana myślał Michał. Po chwili…

…po prostu wziął Azora na ręce i ruszył do bloku. Chciał wejść do klatki, usiąść przy kaloryferze i zadzwonić po taksówkę do całodobowej lecznicy.

Wiedział, że w Warszawie znajdzie choćby jedną otwartą.

Niestety, wszystkie klatki były zamknięte na domofon. Michał poszedł do sąsiedniego budynku, sprawdzając kolejne wejścia.

Telefon dzwonił w kieszeni, ale nie mógł odebrać ręce zajęte. I nie mógł myśleć o niczym innym.

Mijając wejście Małgorzaty, zerknął przez okno na trzecim piętrze i wahał się. Może Małgorzata by pomogła? Ale jej rodzice…

Oni raczej nie ucieszyliby się, widząc zmarnowaną, przemarzniętą psinę na progu własnego mieszkania.

Gdy znalazł się przy końcu bloku, na podwórko wjechał czarny, błyszczący samochód.

Oślepiły go światła, musiał się zatrzymać. Kiedy samochód zatrzymał się obok, z uchylonych drzwi wychylił się mężczyzna.

Panie, co się stało? Pomóc panu?

Psa… Psa znalazłem. W śniegu leżał, zamarza wyjąkał Michał. Wie pan, gdzie jest tu jakaś całodobowa weterynaria?

W pobliżu nie, ale znam jedną. Mam tam przyjaciela. Wskakujcie z psem, zawiozę was.

Pan? Naprawdę?! zdziwił się Michał. Nie spodziewał się, że właściciel takiej limuzyny zaprosi go z kundelkiem do środka.

Szybko, nie ma czasu. Ratujmy go.

Nie trzeba było go długo namawiać. Po minucie już jechali na złamanie karku przez miasto.

Po drodze mężczyzna zadzwonił do kogoś:

Córciu, mam awarię. Spóźnię się. Co? Nie widziałaś go? Dzwoniłaś? Dziwne, nikogo nie było przy bloku. A jak wygląda? Tak? spojrzał przez lusterko na Michała. Jak spotkam, dam znać.

Ma pan przeze mnie kłopoty? zapytał Michał, gdy kierowca odłożył komórkę.

Nic się nie stało. Powiedz tylko, czy pies oddycha? Otwiera oczy?

Nie… Oddycha ciężko, raczej nieprzytomny.

Przyspieszamy.

Dziesięć minut później byli już w klinice, gdzie czekał już znajomy kierowcy. Psa od razu zabrano na zaplecze.

Michał czekał sam, z telefonem w ręku kilka nieodebranych połączeń od Małgorzaty i SMS: Michał, gdzie jesteś? Wszystko w porządku?

Powinien zadzwonić i wyjaśnić. Ale nie miał ochoty na tłumaczenia.

Myślał tylko o tym psie.

Nawet nie podziękował kierowcy za podwózkę. Wybiegł, ale samochodu już nie było.

Wrócił do kliniki po nowinę. Wiedział już, że jeśli nie wyjdzie z Małgorzatą, przynajmniej będzie miał oddanego towarzysza, któremu może powierzyć swoje troski.

*****

Minęło już dobre czterdzieści minut, a drzwi gabinetu się nie otwierały.

Za to przy recepcji słychać było poruszenie. Jeden z głosów wydał się Michałowi znajomy.

Odwrócił się i po kilku sekundach zobaczył Małgorzatę. Obok niej elegancka kobieta i… ten sam kierowca z kliniki.

Uśmiechając się szeroko, zwrócił się do Małgorzaty:

Mówiłem ci, córeczko, że będzie tu siedział. Twój Michał bardzo przejął się losem psa.

Michał natychmiast zorientował się, że to rodzice Małgorzaty, i speszył się jeszcze bardziej.

Michał, czemu nie dzwoniłeś? Martwiłam się Małgorzata była już przy nim.

Przepraszam… Bałem się, że Wasi rodzice nie będą zadowoleni, jak przyniosę bezdomnego psa do waszego mieszkania.

Ale ty głuptasie! roześmiała się Małgorzata. Mówiłam, że moi rodzice są zwykłymi ludźmi! Zresztą kochają zwierzęta. Mamy w domu trzy koty wszystkie z ulicy.

Serio?

Naprawdę.

Podeszli rodzice Małgorzaty, i wydarzyło się to, czego Michał się obawiał.

Poznali się.

Wiesław Szymczak uścisnął Michałowi dłoń: No i jesteśmy po słowie…

Wiktoria Szymczak podeszła bliżej i uśmiechnęła się:

Proszę, pozwoli pan, że uściskam dłoń człowieka z sercem. To, co zrobił pan dla tego psa, to postawa prawdziwego człowieka. Małgosia miała rację powinieneś był od razu iść do nas. Mam nadzieję, że pies przeżyje, i będzie szczęśliwy.

Będzie żył, niech się pani nie martwi powiedział weterynarz, wychodząc z gabinetu. Pies wyjdzie z tego.

Tego samego dnia Azora można było zabrać do domu. Otrząsnął się trochę, wystarczy go tylko otoczyć troską.

Miłość czyni cuda powiedział na do widzenia lekarz. Miłość potrafi wyciągnąć nawet zza światów.

Michał chciał od razu wrócić do siebie.

Ale Małgorzata i jej rodzice namówili go, żeby zabrać Azora do nich koty się nim zajmą, a przy okazji można uczcić uratowanie psa i… znajomość.

Tak więc Azor, otoczony trzema kotami, leżał na kanapie w salonie, wciąż jeszcze nie wierząc, że nie musi już zamarzać ani głodować, a Michał siedział w kuchni razem z Małgorzatą i jej rodzicami.

Niepotrzebnie się obawiał. Okazali się cudownymi, serdecznymi ludźmi. Prości i dobrzy, po prostu.

Kilka dni później Azor wrócił do sił i mógł chodzić samodzielnie. Michał postanowił wziąć go do siebie.

A mnie ze sobą może też zabierzesz? uśmiechnęła się Małgorzata, wychodząc z pokoju z walizką w ręce.

Naprawdę chcesz?

Jak najbardziej. Tak się składa, że… Moi rodzice zabronili mi nocować w domu.

Słucham?! zdziwił się Michał.

Chcą wnuków. Twierdzą, że należy zadbać o przyrost naturalny.

Michał wybuchnął śmiechem, Małgorzata razem z nim, a Azor cieszył się z całego psiego serca, i energicznie machał ogonem.

On jeszcze do końca nie rozumiał, co się dzieje, ale czuł, że czeka go coś dobrego.

A to wszystko wydarzyło się naprawdę jak w dziwnym, surrealistycznym śnie.