Niezwykłe dziecko

Życie nie zawsze układa się tak, jak planujemy, ale z każdej sytuacji jest jakieś wyjście.

Dziś opowiem wam o rodzinie, która mieszkała obok mnie w naszej wiosce. To była duża rodzina, chyba z sześciorgiem dzieci. Matka stale albo była w ciąży, albo zajmowała się maluchami, a ojciec pracował dorywczo, żeby coś zarobić. Zarobki mężczyzny, zasiłek na dzieci, własne gospodarstwo – jakoś tak żyli, a na co dzień – po prostu ciężko pracowali. Ale wtedy było dużo takich rodzin. Nie byłoby tak źle, gdyby nie to, że najmłodsze dziecko urodziło się wyjątkowe.

Ciąża i poród przebiegały jak zawsze, nic specjalnego, ale później coś było nie tak. Dziecko rozwijało się bardzo powoli. Kiedy dziewczynka miała roczek, dopiero zaczynała siadać, nie umiała chodzić. Wtedy dopiero rodzice zrozumieli, że coś jest nie w porządku z najmłodszą córką. Pojechali do szpitala. Diagnoza ich zaszokowała – dziecko jest chore, nie da się tego wyleczyć, nigdy nie będzie taka, jak inne dzieci. Jeżeli nauczy się chodzić i dbać o siebie, to będzie maksimum. Dziewczynka miała wrodzoną chorobę, nikt nie znał jej przyczyny. Tak się po prostu stało, to nie była niczyja wina.

Dla tej rodziny to był wielki ciężar. Pieniędzy ledwie im wystarczało, a to przecież było chore dziecko, któremu trzeba kupić lekarstwa i specjalne jedzenie. Na wsi wszystko było proste, pracujesz – to masz co jeść, nie pracujesz – nie jesz. Nie było mowy o żadnych drogich lekach czy rehabilitacji.

Dziewczyna rosła. Dorastała sama sobie. Zaczęła chodzić, gdy miała dwa i pół roku, a w wieku pięciu lat zaczęła trochę mówić. Jej matka podczas pracy ciągle śpiewała piosenki, a córka powtarzała za nią i tak się rozgadała. Już wtedy wszyscy zauważyli, że dziewczynka ma niesamowicie piękną barwę głosu. We wsi był chór koła gospodyń, w większości to były stare babcie, ale kiedy usłyszały śpiewającą dziewczynę, zaczęły ją zabierać na próby i uczyć śpiewu. Rzeczywiście, dziewczyna była niesamowicie zdolna, a kiedy zaczynała śpiewać, wszyscy milkli, to było takie poruszające. Jak mały piesek przylgnęła do tych naszych babć, a one też ją pokochały. Zawsze a to jej jakiegoś ciasta dały, a to przyniosły ubrania po wnukach, żeby miała się w co ubrać.

Te babcie w chórze były już bardzo stare i pewnego razu jedna z nich nie przyszła na próbę, jak się okazało, zmarła poprzedniej nocy. Oczywiście, próby nie było. Pozostałe smutne wróciły do domu, jakby zdając sobie sprawę, że ich czas też wkrótce nadejdzie.

Na pogrzeb przyszła prawie cała wieś, w tym wszystkie staruszki z chóru. W powietrzu unosiło się ciężkie poczucie nieuchronności, wszyscy milczeli, każdy o swoim. Ale nagle tę martwą ciszę przerwał donośny, dźwięczny głos. Wszyscy rozejrzeli się i zobaczyli, że dziewczyna, patrząc w bezkresne niebo, tak po mistrzowsku bawi się nutami, łącząc dźwięki swojego głosu ze smutkiem. Na początku nikt nie wiedział, jak zareagować, w końcu to pogrzeb, a ona tu śpiewa jak na weselu. Ale za chwilę jedna babcia podchwyciła melodię, a potem kolejna. I wydawało się, że w tym śpiewie wylały z siebie całą swą rozpacz i łzy.

Córka zmarłej staruszki podeszła do dziewczyny, przytuliła ją mocno i się rozpłakała.

– Dziękuję ci. Mama nie chciała, żebyśmy po niej płakali, chciała, żebyśmy dla niej zaśpiewali.

I tak jedna wyjątkowa dziewczyna zaczęła swoim głosem leczyć ludzi z cierpienia.