NIEZWYKŁA PANIENNA – OPOWIEŚĆ O POLSKIEJ NARZECZONEJ

Panna młoda

Zofia zobaczyła, jak jej narzeczony z wściekłością uderzył Misię małą sunię, która przypadkowo przydepnęła mu zabrudzoną łapą na białe adidasy. Figa próbowała stanąć w jej obronie, lecz dostała twardą, skórzaną smyczą po pysku. Teraz wszystko stało się jasne Zosia zrozumiała, dlaczego jej koty i psy nigdy nie polubiły Marcina.

Siedziałam zamyślona przy oknie. Nastał zimowy wieczór, w oknach pobliskich bloków rozbłysły światła, a mnie było wszystko jedno jasno czy ciemno. Rozważałam swoje życie.

Z pozoru mam wszystko, co potrzeba: mieszkanie w Krakowie, dobrą pracę, żyje mi się dobrze, a jednak w sprawach sercowych niezmiennie mi się nie układa. Lata lecą, zegar tyka, wszystkie koleżanki już dawno wyszły za mąż, mają dzieci, a ja wciąż jestem sama.

Czy naprawdę to mój los przejść przez życie jako stara panna, choć nie brakuje mi urody ani rozumu? myślałam, patrząc na moje wierne i pełne współczucia futrzaste przyjaciółki, które tuliły się do mnie ze wszystkich stron.

Moi rodzice odeszli wcześnie, jedno po drugim. Wychowywała mnie ukochana babcia, a ja postanowiłam, że zostanę medyczką. Po liceum złożyłam papiery na Uniwersytet Medyczny, ale nie zdałam zbyt dobrze egzaminów. Skończyłam więc krakowską Szkołę Medyczną na kierunku ratownictwo medyczne i teraz pracuję na pogotowiu, pełniąc dyżury dzień i noc.

Babcia, która bardzo mnie kocha, już kilka lat temu przeniosła się do niewielkiego domku na obrzeżach miasta, mówiąc, że w mieszkaniu mogłabym wreszcie ułożyć sobie życie, ale jakoś mi się to nie udało.

Od dziecka marzyłam o kocie i psie, lecz mama miała silną alergię na sierść. Gdy jako mała dziewczynka przyniosłam do domu porzuconego rudego kociaka mama niemal natychmiast dostała ataku astmy. Musiałam przekazać Pieroga babci.

Kiedy rodziców już nie było, znalazłam przy śmietniku drugiego kota, Bonka, zabiedzonego i przestraszonego. Bardzo chciałam też mieć psa, ale babcia się nie zgadzała bała się odpowiedzialności.

Dziś zamiast partnera na dobre i złe mam pięcioro wiernych, kochających zwierząt bez nich nie wyobrażam sobie życia. Figa, kundelka, została przeze mnie znaleziona pewnej mroźnej zimy, gdy głodna i zmarznięta kuliła się pod sklepem spożywczym.

Biedaczka próbowała wbiec do ciepłego sklepu, lecz ochroniarze wyganiali ją za każdym razem. Wzięłam ją na ręce, schowałam do torebki i zabrałam do siebie. Szybko się odnalazła i dzięki żywiołowości ochrzciłam ją Figą. Od razu zaprzyjaźniła się z Bonkiem.

Potem w moim domu pojawiła się jamniczka Misia. Mieszkała w sąsiednim bloku, ale jej właściciele przeprowadzając się do nowego apartamentu postanowili ją porzucić nie chcieli, by zarysowała parkiet albo pogryzła nowe meble. Zostawili ją w środku zimy na podwórku i wyjechali.

Misia, bystra i dzielna, przez tydzień próbowała wrócić do dawnego domu, piszcząc pod drzwiami, aż usłyszałam o jej tragedii od innych psiarzy. Zabrałam ją do siebie, długo leczyłam odmrożone uszy. Okazała się idealną domową sunią spokojną i rozważną, niczym prawdziwa gospodyni.

Uszy Misi czasami dokuczały, więc na zimowe spacery zakładałam jej ciepłą chustę. Nie miała nic przeciwko wręcz przeciwnie, dumnie maszerowała z opatulonymi uszami, a jej wygląd bawił napotkanych przechodniów.

Kotka Pani Maria przyszła do mnie sama. Wcześnie rano, w pośpiechu wychodząc do pracy, natknęłam się na przemokniętą, głodną kulkę śniegu, która rozpaczliwie miauczała u moich stóp. Pozwoliłam jej wejść na klatkę schodową do ciepła, nakarmiłam serem i szynką, a na ścianie przy wejściu wywiesiłam kartkę: Proszę nie wyrzucać kotki! Po pracy ją zabiorę, posprzątam, jeśli coś nabrudzi. Zofia, mieszkanie 15.

W domu ochrzciłam kicię Panią Marią na dźwięk tego imienia zaskakująco szybko mi się podporządkowała. Była duża, dumna, z zasadami, a w domu szybko zyskała rolę szefowej. Koty i psy natychmiast podporządkowały się jej władzy egzekwowała czystość i porządek, nadzorując wszystkich, nawet w nocy.

Ostatni pojawił się cichy kotek Mikołaj, którego znalazłam w parku atakowały go dwa wrony. Gdy dorósł, pozostał grzecznym i łagodnym przyjacielem dla wszystkich. Cała piątka moich byłych bezdomniaków żyła w zgodzie, starając się nie przysparzać mi trosk.

Kocham moje futrzaki, choć wiem, że nie każdy poważny kandydat na męża zaakceptuje taki zwierzyniec w mieszkaniu. Babcia przestrzegała:
Och, Zosiu, toż to całe stadko dwie suczki, trzy koty! Dobrze, że masz obszerne mieszkanie, ale nie każdemu facetowi to się spodoba. Teraz młodzi są wybredni, nie wszyscy przepadają za zwierzętami i boją się kłopotów.
To nie mój człowiek, skoro nie kocha zwierząt powtarzałam.

Tak było. Z Adamem spotykałam się pół roku na początku mojej pracy on nie mógł znieść obecności zwierząt. Po rozstaniu nie rozpaczałam. Potem pojawił się Marcin przystojniak, zabawny, mistrz województwa w pływaniu. Potrafił czarować, przynosił kwiaty, czasem wyprowadzał Figi i Misię. Oświadczył się.

Z czasem zauważyłam, że zwierzaki zaczęły unikać Marcina. Figa warczała na niego, Misia chowała się za mną i szczekała, koty odsuwały się, a Pani Maria prychała, nie pozwalała się dotknąć.

Pewnego popołudnia, kiedy gotowałam, wyszłam na balkon i zobaczyłam, jak Marcin z wściekłością uderzył Misię, bo zabrudziła mu nowe adidasy. Figa próbowała ją bronić, ale dostała w pysk smyczą.

Wybiegłam do ogrodu, wyrwałam z rąk Marcina smycz i uderzyłam nim w dłonie.
Zosiu, zwariowałaś? To boli!
Wtedy dotarło do mnie, dlaczego moje zwierzaki go nie cierpią.
Tobie boli, a im nie? Jak śmiesz bić moje zwierzęta? Może i mnie byś uderzył?
Oj tam, tylko chciałem ich nauczyć, żeby nie właziły pod nogi.
Wynoś się i nigdy nie wracaj!
I dobrze! Po co mi taki zwierzyniec Marcin wybuchnął śmiechem. Rozpuściłaś pasożytów!

Ciężko przeżyłam rozstanie, długo słysząc w głowie jego pogardliwe słowa. Wydawało mi się, że Marcin to mój los nawet nie zauważyłam, kim naprawdę jest.

Minął rok, już godziłam się z samotnością, aż nagle, zupełnie niespodziewanie, zakochałam się. Tak bardzo, że dzień bez tego człowieka wydawał mi się pusty jak wieczność.

Poznałam go przypadkiem. Aleksander Wojciechowski ortopeda, miał nocny dyżur, gdy przywieźliśmy poszkodowanego z wypadku. Gdy podniósł wzrok, poczułam dreszcz jakby rażenie prądem. Nie wierzyłam w miłość od pierwszego wejrzenia, myślałam, że to bzdury z romansów, a jednak

Aleksander zdobył mój numer służbowy, zadzwonił następnego wieczoru, zaczęliśmy się spotykać. Szybko poczułam, że traktuje mnie poważnie był cichy, opanowany, a jednak czuły. Bałam się tylko, czy wszystko znowu nie skończy się źle.

Postanowiłam ukryć zwierzęta. Uda się to przyznam się po ślubie.

Pół roku minęło, Aleksander poznał moją babcię, ja jego siostrę Magdalenę i jej męża, razem jechaliśmy nawet do jego rodziców pod Kielce. Często bywałam w jego wynajmowanej kawalerce, on u mnie nigdy. Powody o nawiedzających mnie kuzynach czy przeziębieniach już przestawały być wiarygodne. Trzeba było w końcu wybierać powiedzieć o futrzakach albo dalej ciągnąć kłamstwo.

Zdecydowałam się zabrać wszystkie zwierzęta do babci. Figa i Misia znały już ją dobrze, koty ją kochały, Pieróg był związany z babcią od lat. Babcia miała jednak wątpliwości:
Zofia, to nie w porządku wobec Aleksandra. To porządny chłopak, a ty zaczynasz od kłamstwa
Babciu, nie umiem żyć bez niego ani bez nich, ale jeśli się dowie, że mam tyle zwierząt, może mnie zostawi? Nie mam wyboru!
Dobrze, ale będziesz przychodzić codziennie, kiedy skończysz pracę. Wiedz jedno z takich początków rzadko rodzi się coś dobrego.

Każdego dnia po pracy odwiedzałam moją futrzaną drużynę. Aleksander w końcu się uspokoił, a niedługo potem oświadczył mi się podarował pierścionek z ametystem w kształcie serca.

Tylko ja nie mam wielkiego posagu! śmiałam się szczęśliwa.

Pojawiły się przygotowania do ślubu: ustalanie gości, menu na uroczystość w restauracji, wybór sukni. Byłam zabiegana, ledwie miałam czas na oddech. Po kolejnym dyżurze miałam iść do babci, ale najpierw musiałam załatwić kilka spraw z Aleksandrem.

Zmęczeni wróciliśmy po południu do mojego mieszkania. Trzeba było jeszcze podliczyć gości, wybrać dania i zamówić catering na przyjęcie. Szybko coś zjedliśmy, piliśmy herbatę z pączkami i liczyliśmy.

Aleksander chciał wyrzucić śmieci, ale kosz był przepełniony. Wysypały się z niego puste opakowania po karmie dla kotów i psów.
Skąd to?
A, to nic ważnego próbowałam zmienić temat.

Tymczasem babcia wypuściła Figę i Misię do ogrodu, by się wybiegały, i akurat przyszła listonoszka z emeryturą. W nerwach babcia zapomniała zamknąć furtkę i drzwi wejściowe. Pani Maria, Boniek i Mikołaj wymsknęli się na dwór, tylko Pieróg został. Stadko zebrało się na chwilę, po czym raźno pomaszerowało ulicą, na czele Figa, a za nimi Pani Maria, pilnująca porządku.

Przechodnie patrzyli z rozbawieniem na taki orszak, zwłaszcza kiedy Misia trzymała się na boku z przekrzywioną chustą jak poważna staruszka.

Nagle Aleksander usłyszał skrobanie i popiskiwanie pod drzwiami. Otworzył i oniemiał ze zdziwienia do przedpokoju wparadowała dumnie jamniczka w chuście, za nią druga psina, a reszta towarzystwa całe w śniegu i pełne energii.

O rety, co to za ekipa?

Stanęłam przed nimi, ukryłam twarz w dłoniach i zatonęłam w rozpaczy. Płakałam cicho.
Zosiu, to twoje? Wszystkie?
Tak. Były u babci.

Zwierzaki zaczęły bronić mnie przed obcym, podnosząc alarm, Pani Maria syknęła groźnie.

A mówiłaś, że nie masz posagu

Aleksander założył płaszcz, wyszedł i odjechał samochodem. Zadzwoniłam do babci, uspokoiłam ją i poprosiłam, by nie martwiła się za bardzo.

Wszystko skończone, pomyślałam w rozpaczy, przytulając stęsknione zwierzaki. Nawet nie zadzwoniłam do niego, by się tłumaczyć wiedziałam, że sens już stracony. W sercu czułam pustkę i wstyd z powodu własnego kłamstwa. Twarz miałam spuchniętą od łez.

Kilka godzin później zadzwonił dzwonek. Na progu stał Aleksander z wielką torbą drogiej karmy dla psów i kotów. Uśmiechnął się, postawił zakupy i wyszedł z powrotem.
Nie zamykaj, zaraz wracam.

Po kilku minutach wszedł prowadząc na smyczy jamniczkę w czerwonym kubraczku.
To moja Nika. A to Marysia. Były u Magdy wyciągnął rudą kotkę spod kurtki. Pasują do twojej ekipy?

Minęły lata. Zofia Maria i Aleksander Wojciechowski często wspominają tamten dzień i śmieją się z siebie na głos. Może, gdyby nie tamto stado, ich losy nigdy by się nie połączyły i nie byliby tyle lat szczęśliwi razemZwierzaki natychmiast rzuciły się do nowych przybyszów, obwąchiwały się, jakby znały się całe życie. Figę i Misię szczególnie zainteresowała czerwoniutka kurteczka Niki, a Marysia z zadziwiającą łatwością wskoczyła Pani Marii na ulubione krzesło. Boniek i Mikołaj patrzyli na Aleksandra jak na swojego dawno oczekiwanego kompana.

Patrzyliśmy na to wszystko z Aleksandrem, oboje śmiejąc się przez łzy, a ja zrozumiałam, że wreszcie jestem w domu takim prawdziwym, bez tajemnic, bez udawania. Aleksander podszedł, otarł łzę z mojego policzka i powiedział cicho:

To właśnie jest twój posag, Zosiu. Największy na świecie: wierne serca i odwaga, żeby kochać po swojemu. Takiej żony pragnąłem.

Wyszliśmy całą menażerią na balkon. Na mieście zapalały się pierwsze światła, śnieg cicho prószył, a dzieci ciągnęły na sankach uśmiechnięte psy. Obok mnie stał mężczyzna, który nie uciekł przed moją innością tylko otworzył drzwi szerzej.

Pomyślałam wtedy, że być może los specjalnie długo kazał mi szukać, żeby wreszcie spotkać człowieka, z którym będziemy wszyscy szczęśliwi w tej naszej wielkiej, kudłatej rodzinie.

I choć niektórzy wciąż pytali mnie, kiedy dorosnę, ja wiedziałam swoje: szczęście przychodzi czasem w łapciach umazanych błotem, z merdającym ogonem, mokrym nosem i z drugą, wyciągniętą do ciebie dłonią.

A ja wreszcie miałam wszystko, czego potrzebowałam.

Nawet gdyby trzeba było urządzać ślub z ośmioma sierściuchami pod suknią ślubną.