Niewinna, choć oskarżona

Bez winy, winna

Zabierasz swoją córkę i wychodzicie. Nic już nas nie łączy!

Ale, Szymonie

Powiedziałem, co miałem powiedzieć! Nie chcę cię więcej widzieć!

Drzwi trzasnęły, a Lena zachwiała się i musiała złapać oddech. Pokój zawirował, w uszach rozbrzmiewał dźwięk, daleki kobiecy głos, niemal taki jak jej mamy, jakby ostro krzyknął: „Nie waż się!”

To pomogło. Dwa ostrożne kroki, potem jeszcze jeden. Lena osunęła się na krzesło i wpijała paznokcie w dłoń. Ból przywrócił jej trzeźwość umysłu, rozpędził mgłę, która mogłaby ją pochłonąć.

Nie wolno! Nie wolno się poddawać! Nawet jeśli tak bardzo ma się ochotę…

Nie wolno! Masz Joasię! I… o tym lepiej na razie nie myśleć. Musisz się zebrać i spróbować ogarnąć to, co się stało.

Co mogło tak nagle odwrócić od niej Szymona? Dlaczego ją wyrzucił? Przecież jeszcze wczoraj wszystko było dobrze…

A może nie było?

W końcu umysł przebił się przez paraliż i Lena położyła dłonie na stole, wewnętrzną stroną do góry.

No, dobrze! Co mówiła jej mama? Nie wiesz, co robić analizuj! Rozpisz wszystko, po kolei, zagniataj palce. Najlepiej wziąć ołówek, wszystko spisać!

Ale ołówki były w pokoju Joasi…

Córka spała tam bardzo czujnie i Lena nie chciała jej budzić. Joasia łatwo się rozżalała i płakała, a wtedy o myśleniu mogłaby zapomnieć.

Musi poradzić sobie bez notatek.

Znów spojrzała na swoje dłonie. Unieustannie czuła pod palcami twardą, szorstką skórę, zaniedbane paznokcie brak dobrego manicure, bo szkoda było czasu. Piegi rozpryskiwały się po wierzchu rąk zawsze, gdy Lena długo pieliła ogródek za domem. Kto by pomyślał, że tak ją wciągnie prowadzenie domu, że porzuci wszystko, czego uczyła ją mama.

Lenko, jesteś kobietą!

Nie! Jestem dziewczynką!

Teraz tak, ale niedługo będziesz dziewczyną, potem kobietą. Jak ja. Musimy dbać o siebie! Zawsze! Niezależnie od wszystkiego! Manicure, pedicure, dobre włosy, zadbane dłonie! Powiedz to więcej o tobie niż drogie stroje. Nie zakładaj biżuterii, jeśli tydzień nie myłaś szyi. Rozumiesz?

Tak, mamusiu ośmioletnia Lenka, stojąc przed lustrem, mazała się mamowym błyszczykiem.

Nie teraz! mama, śmiejąc się, odbierała małej tubkę. Jeszcze nie twoje kolory. Wszystko w swoim czasie. Jak dorośniesz, wybierzemy razem twoją kosmetykę.

Mamusiu…

Koniec dyskusji! kończyła mama.

To Lena słyszała rzadko, ale wiedziała z mamą lepiej nie dyskutować. Była słowna we wszystkim…

Lena, wyjeżdżam. Pomieszkasz u babci. Tak trzeba.

Na długo? dziesięcioletnia Lena gniotła rąbek sukienki, z trudem łykając łzy.

Pół roku. Mam świetną pracę. Ale to Gdańsk, nie mogę cię zabrać. Dobrze ci będzie z babcią. Zajmę się wszystkim, będę dzwonić i pisać.

Nie jedź, mamo…

Lena zaczęła płakać, a mama, bezradna wobec łez córki, traciła cierpliwość.

Wystarczy! Nie mam wyboru. Jeśli nie wezmę tej pracy, nie wyprowadzimy się od babci. Chcę, byś miała swój pokój, byśmy mogły pojechać nad morze! Gdyby tata żył, nie musiałabym tego robić. Ale teraz jestem sama dla ciebie i babci!

Jest jeszcze ciocia Magda! Lena kręciła głową z uporem.

Ciocia Magda ma własne problemy. I jej też trzeba pomóc!

Pomóż najlepiej mnie, zostań… wybuchnęła Lena, po raz pierwszy widząc, jak oczy mamy stają się chłodne jak lód.

Lenka! Głos matki był tak zimny, że aż się wzdrygnęła. Nie można myśleć tylko o sobie. Takie podejście jest złe! Jeśli ty nie pomyślisz kiedyś o innych, nikt nie pomyśli o tobie. Zrozum to. Teraz myślę głównie o tobie! Przetrwaj, maleńka, proszę. To tylko raz. Obiecuję!

Nic innego nie pozostało, jak kiwnąć głową. Choć serce drapała stado kotów.

Lenka pisała listy do mamy, a w weekendy, ściskając słuchawkę, wykrzykiwała, jak tęskni. Czas ciągnął się w nieskończoność. Kiedy babcia oznajmiła, że jadą na lotnisko po mamę, Lena popłakała się tak, że musieli wezwać taksówkę. Zbyt długo trzeba było ją uspokajać…

Mama dotrzymała słowa. Już nigdy nie zostawiła Leny samej na tak długo. Zdarzały się delegacje, ale to już nie była ta rozłąka.

Zamieszkały w większym mieszkaniu, Lena dostała swój pokój. Ale rzadko w nim przebywała wolała wynosić podręczniki do kuchni, czekać na mamę po pracy, a wieczory spędzały razem. Często w milczeniu, jeśli mama brała coś do domu.

Było im razem dobrze.

Okres dojrzewania przeszedł spokojnie. Mało było kłótni mama wykazywała tak wielki takt i cierpliwość, że Lena długo nie mogła pojąć, ile mieściło się w tej kruchej kobiecie miłości bez wsparcia. Babcia już nie żyła, zostawiła je same.

Z siostrą mama nie rozmawiała.

Czemu tak wyszło, Lena długo nie pytała. Raz tylko zapytała i dostała jednoznaczną odpowiedź.

Można wybaczyć wszystko. Oprócz zdrady.

Ciocia Magda zdradziła babcię?

Tak. Mama bardzo prosiła, żeby przyjechała, chciała pożegnać się. Magda nie przyjechała…

Czemu?

Bała się, że poproszę o pomoc. To też obowiązek Magdy. Nie chciała patrzeć na mamę w takim stanie. Ani jej myć, ani karmić, ani widzieć, jak rozum ją opuszcza…

A ty mogłaś?! zbulwersowała się Leny.

Też nie mogłam, patrzyła prosto, ale wargi drżały tak bardzo, że Lena chciała ją objąć. Nie mogłam i nie chciałam tego widzieć! Ale nie miałam wyboru, Lena. Była moją mamą! Musiałam zrobić wszystko, by mogła odejść spokojnie. Przy nas. Nawet jeśli już nas nie poznawała…

Dlatego nie pozwalałaś mi spędzać z babcią więcej niż kilka minut dziennie?

Tak. Nie chciałam, byś zapamiętała ją taką.

I nie pamiętam Pamiętam, jak uczyła mnie robić konfitury i ściągać różową pianę do talerzyka i jeść najmniejszą łyżeczką… Tak smakowało lepiej…

My z Magdą też tak robiłyśmy

Nie rozumiem! Wychowywała was jednakowo. Kochała, dbała… Czemu jesteście inne?!

Tak bywa, Lenko. Babcia zawsze szczególnie chroniła Magdę, bo ta była chorowita. Może za bardzo ją osłaniała od wszystkiego? Może to błąd…

Udało się?

Co?

Uchronić?

Nie. Sama widzisz, jak potoczyło się życie Magdy. Dwa małżeństwa, troje dzieci… Wszystko jakoś na siłę, jakby nie dla siebie… Nie wiem, czy babcia miała rację, tak ją chroniąc, ale wiem, czego nauczyło mnie to wszystko jak NIE być matką wobec własnej córki.

Czyli dzieci nie wolno chronić przed wszystkim?

Nie tak! Trzeba! Ale z mądrością! Jaką jesteś matką, jeśli nie pomagasz własnemu dziecku? Ale czy jest sens zamykać je pod kloszem i żyć za nie kolejne życie? To błąd! Upadki, wzloty, własne doświadczenie to jest dobre! Mało kto uczy się na cudzych błędach. Zazwyczaj na własnych. I wiesz, co zrozumiałam, patrząc na Magdę? Gdyby babcia nie wyścieła jej życia puchowymi pierzynkami, może by raz mocniej się potknęła, popłakała i potem poradziła sobie lepiej? Nie wiem… Jedno wiem! Zawsze cię wesprę, pomogę jeśli będziesz tego potrzebowała. Ale nie żądaj, bym rozwiązywała twoje problemy od początku do końca. Masz kłopot usiądź, pomyśl. Jeśli już naprawdę nie dasz rady jestem. Zawsze będę blisko… Rozumiesz?

Tak, mamo…

Dziś Lena siedziała i myślała, zaginając palce i analizując, kiedy i gdzie wszystko zaczęło się psuć.

Wczoraj był urodzinowy obiad Szymona bez wielkiej pompy, spokojnie, w rodzinnym gronie. Lato, ogród, świeżo wykończony dom pod Krakowem, w końcu był dla wszystkich miejsce.

Przyjechała mama Leny, teściowa i siostra Szymona z rodziną.

Joasia cieszyła się na towarzystwo dzieci kuzynek, biegała po podwórku i zamęczała Lenę pytaniami:

A kiedy przyjadą? A czy będziemy się kąpać w basenie? A czy…?

Tych pytań był ogrom. Lena w końcu przestała sama odpowiadać, bo i tak Joasia wymyślała odpowiedzi sama, zaraz zabierając się do porządków w pokoju. W końcu goście nie mogą widzieć bałaganu!

Szymon pojechał do sklepu na targ, potem pomagał w kuchni. Mama Leny też. Trochę rozpytywała o zdrowie.

Mamo, dlaczego tak się martwisz? w końcu Lena nie wytrzymała.

Wszystko w porządku, córeczko. Który to tydzień?

I Lena zrozumiała, że tajemnica o ciąży już nie jest taka ukryta. Nagle poczuła lekkość i szczęście i wtuliła się w mamę.

Dopiero trzy tygodnie. Nawet Szymonowi nie powiedziałam. Skąd wiesz?

Promieniejesz… Tak było i z Joasią.

Mamo, boję się…

Czego się lękasz, głuptasie? Przecież wszystko macie…

Nie wiem Szymon chodzi naburmuszony. Nie wiem, co się dzieje…

Pytałaś?

Nic nie mówi.

To zapytaj jeszcze raz.

Mamo!

Co? Twój mąż chodzi smutny bez powodu, a ty nie potrafisz wyciągnąć z niego, co się dzieje? Oj, nie tego uczyłam cię w domu! Nie wolno puszczać ukochanych nawet na centymetr! Olśnisz się, gdy już będzie za późno. Zostawisz miejsce, kogoś znajdzie do rozmowy…

Lena zagięła kolejny palec. Tu się wszystko zaczęło! Jej wątpliwości były mglistą chmurą, zignorowaną do czasu tej rozmowy z mamą.

Tylko że nie zdążyła… Najpierw był obiad, potem sprzątanie po gościach… Nie znalazła chwili, by złapać męża za rękę i zapytać, co się dzieje.

Potem powiedział to, czego Lena nie rozumiała.

„Zabieraj swoją córkę!”

Co to w ogóle za słowa?!

Lena zacisnęła pięści. Teraz już zrobi tak jak mama: najpierw rozmowa! Koniec z tajemnicami!

Szymon właśnie wyprowadzał z garażu samochód, już był gotów odjechać, gdy Lena wybiegła na ganek i ryknęła tak, że podskoczyły w niebo wróble kłócące się na gałęziach.

Zatrzymaj się!

Przeskoczyła przez schodek i pobiegła w stronę bramy.

Szymon z niedowierzaniem patrzył, jak Lena staje przed maską i opiera się o blachę.

Odsuń się… głos miał stłumiony, ale Lena usłyszała w nim najważniejsze.

Nie chciał odjeżdżać. Nie chciał zrywać rodziny. Nie pomyliła się.

Wysiądź! Porozmawiajmy, zanim Joasia się obudzi! Co z tobą? Gdzie się wybierasz? Co to w ogóle za tekst?! Twoja żona czy obca baba?!

Głos Leny stawał się coraz ostrzejszy. Szymon czuł ścisk w piersi.

Czy Lena kłóciłaby się tak otwarcie, gdyby nie było jej na nim zależy, jak twierdziła siostra? Dlaczego zatrzymała go, jeśli tak bardzo chciała wolności? Czy naprawdę nie chce, by Joasia miała prawdziwego tatę?

W końcu wysiadł z auta, burknął:

Przecież wiesz, dlaczego tak postąpiłem!

Gdybym wiedziała, nie pytałabym! Szymon, co się dzieje?! Już kilka tygodni jesteś nieobecny! Dzisiaj już w ogóle się poprzewracało wszystko. Co ty do mnie powiedziałeś?! Dlaczego nazwałeś Joasię moją córką?! A dla ciebie kim ona jest?!

Sam nie wiem! wyrzucił, patrząc jej w oczy pierwszy raz od dawna. Powiedz lepiej ty! Od kogo ją urodziłaś?! Dlaczego jej ojciec spotyka się z nią po kryjomu?!

Co za bzdury? Lena nie mogła wyjść z podziwu. Upadłeś na głowę?

Z kim spotykasz się w mieście, gdy odwozisz Joasię na zajęcia?

Zaniemówiła, ale po chwili opanowała się.

No to już wszystko jasne. Kto „otworzył ci oczy”? Mama? Czy twoja siostrzyczka?

Mama się nie miesza!

No jasne! To Jola

A gdyby to była prawda?! Powinna była mnie ostrzec. Jest moją siostrą!

A ja twoją żoną! Lena poczuła, jak złość podnosi się w niej jak fala. Wierzysz komukolwiek, tylko nie mnie! Tak?!

Kłamałaś…

Ja? Kiedy?!

Kto to jest ten facet, z którym spacerujesz z Joasią dwa razy w tygodniu? Kto to taki?!

Lena westchnęła i pokręciła głową:

Przecież ci mówiłam, Szymon! Nie słuchałeś!

Kiedy? Co mi mówiłaś?

Szykowałeś się na mecz. Byliśmy z Joasią po zajęciach, powiedziałam ci, że spotkałam dawnego kolegę z liceum, Pawła. Mieszkał latami w innym mieście, wrócił do Krakowa, bo mama mu choruje. Dowiedział się, że moja babcia miała to samo, poprosił mnie o spotkanie, chciał numer do lekarza i opiekunki. Potem spotkaliśmy się jeszcze ze dwa razy. A gdyby Jola lepiej patrzyła, widziałaby, że była ze mną moja mama! Sądziłeś, że zaplanowałabym randkę z kochankiem w obecności własnej matki?! Prędzej sama by mi tego nie wybaczyła! Często mam wrażenie, że twoja teściowa kocha cię bardziej niż mnie! Zawsze cię szanowała! A ty…

Lena machnęła ręką, otarła nos.

Płakać nie będzie. Nie tym razem.

Chcesz powiedzieć…

Nie, Szymonie, wszystko ci już wytłumaczyłam! Lena przerwała mu i spojrzała tak, że aż się cofnął. Uwierzysz byle podłemu plotkarzowi, zapominając o wszystkim, co nas łączy! I wdeptałeś w błoto miłość do ciebie i imię własnego dziecka! Rozumiesz, co zrobiłeś?! Nie wiem po co Joli te bzdury! Może z zazdrości, może z głupoty! Roznosi nieszczęście, uśmiecha się i nie pokazuje, że nas niszczy! Ale to wszystko jest nieważne! Ważne, co ty zrobiłeś, Szymon! Czego chcesz? Testu DNA? Zróbmy! Nie mam nic do ukrycia! Chcę, żebyś był pewien, że córka, która patrzy na ten świat twoimi oczami, jest twoja!

Lena nasłuchiwała, westchnęła.

Obudziła się.

Odwróciła się i poszła do domu, zostawiając zdezorientowanego Szymona na podwórzu.

Po chwili usłyszała odjeżdżający samochód.

Joasia paplała, przytulała się, a Lena czuła mdłości z żalu.

Jak to się stało? Co zrobiła źle? Co teraz robić? Zadzwonić do mamy? Czy dać sobie czas na przemyślenie?

„Nie opowiadaj mi o kłótniach z Szymkiem! Dopóki to nie koniec na zawsze! Wtedy dzwoń, przyjadę o każdej porze. Ale póki się tylko pokłócicie nic mi nie mów, bo jemu nie wybaczę, jeśli skrzywdzi moje dziecko!”

Lena potrzymała telefon, odłożyła. Za wcześnie… Szymon musi wiedzieć, że znów zostanie ojcem. Potem się zastanowi.

Po tej decyzji Lena się uspokoiła. Kiedy auto męża z piskiem zahamowało pod ogrodzeniem, już była bardziej opanowana.

Karmiła Joasię w kuchni. Drzwi się otworzyły, Szymon pociągnął Jolę do środka.

Wchodź! Lena, gdzie jesteś?!

Tu jestem… odpowiedziała patrząc na córkę.

Lepiej, by Joasia nie widziała awantury. Niedobrze.

Joasiu, skończyłaś? Idź do mojego pokoju, włącz bajki, dasz radę?

Tak! Joasia odsunęła talerz z nielubianą marchewką i wybiegła z kuchni. O, tata! Cześć, ciociu Jolu! Mama pozwoliła bajki włączyć!

Dziecięcy głosik otrzeźwił dorosłych. Szymon puścił siostrę, Lena szybko wkroczyła do rozmowy, by nie dopuścić do większego zamieszania.

Idź, Joasiu! Zaraz przyjdę!

Nie zaraz, mama! Joasia uśmiechnęła się do cioci i pognała po schodach.

Rozmowa była bardzo trudna. Jola płakała, Szymon się złościł, Lena nie wiedziała, jak reagować na żale szwagierki.

Myślałam, że go chronię! Rozumiesz?! Tyle słyszałam o rodzinach, gdzie to żona oszukuje męża, manipulując nim, że nie wierzę już nikomu!

Jolu, myślałaś, że jestem jak twoje koleżanki? Też zdradzasz swojego męża? A dzieci masz od kogo?

Jola zaniemówiła, przestała nawet płakać.

Zwariowałaś?!

A ty?! Lena nie ustępowała. Rozumiesz w ogóle, co zrobiłaś swoją głupotą?! Pomijam Szymona. To, że ci uwierzył no cóż, rodzinie się ufa! Ale ty to wykorzystałaś. Dlaczego?

Nie wiem… Jola zwiesiła głowę, nie kryła łez. Naprawdę Wydawało mi się, że go bronię…

Przed kim? Udało się?

Lena wzruszyła ramionami, popatrzyła na męża.

Wyjaśnione? Macie jeszcze pytania?

Lena…

Nie, Szymon! Wystarczy! Teraz ja jestem zraniona! Potrzebuję czasu, by wiedzieć, co dalej. Jolu, nie chcę cię widzieć u mnie w domu. Nie muszę tłumaczyć dlaczego, prawda?

Lena, przepraszam…

Pomyślę. A na razie proszę, wyjdźcie! Lena podniosła się, otworzyła drzwi do przedpokoju. Ty też. Wszystko powiedziałam. Idź…

Lenę i Szymona pogodzi życie. Nie od razu, na jej warunkach. A nikt poza Jolą nie pozna szczegółów. Bo nie zawsze brudy pierze się poza domem. Za tę prostą prawdę Lena była swojej mamie bardzo wdzięczna.

A mama weźmie na ręce nowonarodzonego wnuka, westchnie do teściowej, porównując podobieństwo malca do ojca i z uśmiechem szepnie Lenie:

Mądrze wyrosłaś, córeczko! Dobrą żoną i mamą jesteś…

Naprawdę?

Czy kiedyś cię okłamałam?

Mamo, a co znaczy być mądrą? Ty tak o mnie powiedziałaś, a ja się wcale tak nie czuję…

Mądrość kobiety, Lenko, to dbanie o wszystko, co daje ci los. Dzieci, rodzinę, dom, przyjaciół… Zebrać to wokół siebie, pielęgnować, by wszystkim było dobrze i ciepło. To trudne! Bo trzeba stale decydować, co warto zachować, a co odpuścić i puścić w niepamięć, by nie zniszczyć tego, co masz. Myślę, że tę sztukę już opanowałaś…

Tak?

Jestem pewna! A poza tym, dzwonił Paweł. Ślub za miesiąc, zaproszenie dla ciebie i Szymona przekazał.

Mamusiu…

Nie „mamusiu”, zagadam z teściową, posiedzę z dziećmi! Tylko, proszę zrób dla mnie coś…

Co, mamo?

Zadbałabyś w końcu o ręce?

Dobrze!

Lena obejmie mamę, kiwnie do męża, do Joli, która będzie się snuła w kącie, i mrugnie do Joasi:

Chodź! Pomożesz mi ułożyć braciszka do snu.

Można?! Joasia rozpromieni się i dotknie maleńkiej piąstki brata.

Trzeba, córciu. TrzebaA kiedy pewnego wieczoru dom ucichł, Lena przysiadła na skraju łóżka, patrząc na śpiące dzieci. Z korytarza dochodziły ciche kroki Szymona. Usiadł obok niej, nieśmiało sięgając po jej dłoń.

Wiesz, Lena zaczął, szepcząc prawie niedosłyszalnie chyba dopiero teraz rozumiem, jak łatwo można zburzyć coś, na co budowało się latami.

Spojrzała mu prosto w oczy, już bez gniewu, z łagodną troską.

Każdy dom czasem skrzypi w murach. Ale najważniejsze to chcieć go naprawić. Jeszcze nie jest za późno, Szymonie.

Pocałował jej dłoń i oboje zatonęli na chwilę w tej cichej, czułej pewności, której nie da się już odebrać. Wiedziała, że będą jeszcze lepszą rodziną bo tym razem nauczyli się rozmawiać, ufać i dbać nie tylko o czyste dłonie i wysprzątane pokoje, lecz także o serca, nawet te czasami obtarte i nieidealne.

Po raz pierwszy od dawna Lena poczuła się nie tylko mądrą, ale i spokojną kobietą. Może nie wszystko w życiu jest oczywiste ani doskonałe, ale na własny dom i własną miłość, pielęgnowaną mimo burz zawsze warto stawiać wszystko.

A potem zgasiła światło i przytuliła się do Szymona, słuchając w ciemnościach równych, ufnych oddechów dzieci i wierząc, że jutro przyniesie nową szansę. I tak właśnie postanowiła ją wykorzystać od pierwszego promienia poranka, do ostatniego cichego słówka: Dobranoc.