Niewidzialna żona

Niewidzialna żona

Kaśka! rozległ się głośny głos, a przyjaciółka, otrzepując krople z jaskrawoczerwonego płaszcza, opadła ciężko na krzesło naprzeciwko mnie. Wybacz, korki dziś okropne. Już coś zamówiłaś?

Tylko kawę odpowiedziałem, próbując się uśmiechnąć.

Irena zdjęła płaszcz, przyjrzała mi się uważnie i zagwizdała z dezaprobatą.

O matko, Kasia, ty w ogóle patrzysz rano w lustro? Coś ty na siebie założyła? Szara bluza, szare spodnie… Depresja, czy robisz się niewidzialna?

Jest wygodnie wzruszyłem ramionami. Mam już pięćdziesiąt dwa lata, Irenka, nie mam głowy do strojenia się.

Taaa Irena niedbałym ruchem zamówiła dla siebie cappuccino i rogalika. A twój Romek gdzie? Znowu na rybach?

Skinąłem głową.

Pojechał w piątek wieczorem, wróci w niedzielę na obiad. Jak zwykle.

Jak zwykle powtórzyła z przekąsem Irena. A ty jak zawsze siedzisz sama w domu, co? Telewizor, trochę dziurawych skarpet? Kaśka, kiedy on ostatni raz zabrał cię gdzieś na miasto? Do restauracji, teatru, a może choćby do kina? Pomyśl, wysil pamięć!

Poczułem jak twarz mi płonie.

My… w lipcu byliśmy razem na działce.

Na działce! Irena wybuchnęła śmiechem. Ty w paluchach chwasty, on naprawia szopę. No szczyt romantyzmu! Słuchaj, kochana, życie ucieka. Już nie jesteśmy gówniarami, to fakt, ale nie jesteśmy jeszcze staruszkami. A ty siebie chowasz żywcem.

Nie gadaj głupot upiłem łyk kawy, która wydała mi się wyjątkowo gorzka. Mamy normalną rodzinę. Dwadzieścia osiem lat wspólnego życia. To chyba coś znaczy?

Dwadzieścia osiem lat nawyku ucięła Irena. Wiesz co widzę? Jesteś przezroczysta. Dla niego to tak, jakbyś była lodówką albo taboretem. Stoi, działa, można nie zauważyć. Kiedy ostatni raz powiedział ci coś miłego? Albo zapytał, jak się czujesz?

Chciałem zaprotestować, ale słowa zatrzymały mi się zacięte w gardle. Bo prawda była taka, że nasze wieczory odbywały się w ciszy. Romek czytał na tablecie o sprzęcie wędkarskim, ja robiłem na drutach albo oglądałem seriale. Czasem zapytał, co jest na kolację. Czasem ja przypominałem, że trzeba opłacić rachunki. I koniec rozmów.

Widzę, że trafiłam w punkt Irena pochyliła się do przodu, z błyskiem w oku. Posłuchaj, poznałam ostatnio ciekawego faceta. Fotograf, Paweł. Fascynujący człowiek, umie słuchać, mówić W sobotę ma wystawę w galerii na Mickiewicza. Pójdziesz? Trochę się przewietrzysz.

Irena, ja

Nie wymigasz się, machnęła ręką. Musisz wyjść z tej skorupy. Popatrzysz na ludzi, pokażesz się światu. Coś ci pożyczę ładniej się ubierzesz, zobaczysz, jak fajnie, jak ktoś cię zauważa i mówi z tobą nie tylko o cieknącym kranie.

Westchnąłem. Spierać się z Ireną nie miało sensu, zresztą wizja wyjścia nie wydawała się taka zła. W domu rzeczywiście było cicho. Za cicho.

***

W sobotę wieczorem stałem przed lustrem i nie poznawałem własnego odbicia. Irena przyniosła mi bordową sukienkę nie zbyt krzykliwą, ale elegancką, z paskiem podkreślającym talię. Umalowałem się pierwszy raz od miesięcy, ułożyłem włosy.

No, zobacz się! komentowała Irena zadowolona. Pewnie myślałaś, że już się skończyłaś?

Że już babcia na pełen etat? zaśmiała się Irena. Nic podobnego, Kaśka.

Galeria była niewielka, klimatyczna, z wysokimi sufitami i białymi ścianami. Na nich czarno-białe zdjęcia: stare podwórka, obce twarze, porzucone stacje. Ludzi trzydzieści może, wszyscy z kieliszkiem wina, cichymi rozmowami.

Irena od razu zaprowadziła mnie do wysokiego mężczyzny z siwymi pasmami w ciemnych włosach, w czarnym golfie i jeansach.

Paweł, poznaj moją najlepszą przyjaciółkę, Katarzynę przedstawiła. Kaśka, to Paweł, autor tych wszystkich zdjęć.

Paweł odwrócił się i spotkałem się z jego spojrzeniem. Szare oczy, ciepły uśmiech, lekkie zmarszczki wokół kącików. Podał mi rękę.

Bardzo mi miło. Mam nadzieję, że się pani spodoba.

Niezbyt się znam na fotografii przyznałem, ściskając jego dłoń. Była sucha, ciepła.

Nie trzeba się znać odparł z uśmiechem. Wystarczy czuć. Chodź, pokażę swoje ulubione zdjęcie.

Poprowadził mnie do fotografii w rogu. Przedstawiała starą kobietę przy oknie, światło padało jej na twarz tak, że zmarszczki wyglądały jak zapis życia, a oczy głębokie i smutne patrzyły gdzieś dalej.

Widzisz? powiedział cicho Paweł. To sąsiadka moich rodziców. Osoba osiemdziesięciotrzyletnia. Opowiadała mi o wojnie, o śmierci męża, jak sama wychowała trójkę dzieci. Wiesz, co było niesamowite? Żadnego użalania się nad sobą. Tylko ta piękna, godna melancholia.

Patrzyłem na to zdjęcie i czułem, jak coś zaciska mi się w środku.

Piękna z niej kobieta wyszeptałem.

Tak zgodził się Paweł. Piękno to nie tylko młodość czy gładka skóra. To życie, ciężar doświadczenia. Spojrzał na mnie przenikliwie. U pani też takie spojrzenie. Trochę smutku, ale bardzo ciekawego. Jakby pani coś wciąż rozmyślała, ale nie mówiła nikomu.

Zgubiłem się. Dawno nikt mnie tak nie zauważał. Romek patrzył, ale nie widział. Ten obcy zaglądał, jakby aż do środka.

Trochę jestem zmęczony mruknąłem.

Czym? zapytał Paweł po prostu, bez ciekawości, jakbyśmy znali się od zawsze.

Chciałem zażartować, ale słowa popłynęły same.

Tą powtarzalnością. Każdy dzień taki sam. Wstaję, śniadanie, sprawy domowe. Mąż w pracy, potem na ryby. Dzieci dorosły, wyjechały. Siedzę w tym mieszkaniu i myślę: gdzie ja się podziałam? Gdzie ta dziewczyna, co chciała kiedyś wyjeżdżać, coś przeżyć?

Zamilkłem, przestraszony swoją szczerością.

Przepraszam dodałem szybko. Nie wiem, co mnie napadło.

Nie trzeba przepraszać Paweł lekko dotknął mojego łokcia. To się nazywa szczerość. Rzadkość dzisiaj. Mam pomysł. Prowadzę taki mały klub, spotykamy się raz w tygodniu, gadamy o fotografii, o książkach, czasem wyjazdy w plener. Przyjdź w środę. Spodoba ci się.

Chciałem odmówić, powiedzieć, że mam obowiązki, nie mogę tak po prostu

Dobrze usłyszałem swój głos. Przyjdę.

***

Romek wrócił jak zawsze, w niedzielę, pachnący rzeką i dymem z ogniska. Wyszedłem mu naprzeciw.

No jak tam? zapytałem. Złapałeś coś?

Parę okoni wszedł do kuchni, rzucił plecak. W porządku. A ty jak się miałaś?

W porządku odparłem. Byłam z Ireną na wystawie.

Taak otworzył lodówkę, wyjął kiełbasę. Dobrze, trzeba częściej wychodzić. Bo zasiedzisz się w domu.

Mówił to rozkojarzony, myślami gdzie indziej. Poczułem ukłucie irytacji.

Romek, może byśmy gdzieś sami wyszli? Do restauracji, do teatru?

Popatrzył na mnie z niedowierzaniem.

Po co? Przecież drogo. Poza tym zmęczony jestem po rybach. Może innym razem, dobra?

Kiedyś Zawsze kiedyś. Skinąłem głową i wyszedłem z kuchni. W pokoju napisałem do Ireny: Podaj mi adres tego klubu. Przyjdę w środę.

***

Klub mieścił się w piwnicy starej kamienicy, przerobionej na przytulne miejsce miękkie kanapy, regały z książkami i na stolikach aparaty fotograficzne. Ludzi może piętnaście, większość grubo po czterdziestce. Paweł przywitał mnie w drzwiach.

Cieszę się, że jesteś uśmiechnął się ciepło. Usiądź, gdzie chcesz.

Wieczór minął niepostrzeżenie. Rozmawialiśmy o twórczości pewnego francuskiego fotografa, potem czytaliśmy Herberta, na koniec zwykłe rozmowy. Milczałem, słuchałem, było mi dziwnie dobrze. Nikt nie wypytywał o rachunki, gotowanie, nikt nie traktował mnie, jak personel.

Po spotkaniu Paweł odprowadził mnie na przystanek.

Podobało się? zapytał.

Bardzo przyznałem. Nawet nie wiedziałem, że tak można. Jakby inny świat.

Bo to inny świat uśmiechnął się Paweł. Wiesz, patrząc na ciebie, widzę osobę, która od dawna nie żyła dla siebie. Wszystko dla męża, dzieci, domu. A kiedy ostatni raz zrobiłaś coś bez powodu, tylko dla swojej przyjemności?

Zamyśliłem się. Nie umiałem sobie przypomnieć.

To jest ta pułapka średniego wieku ciągnął Paweł. Oddaliśmy siebie innym, zapomnieliśmy o sobie. I nagle kryzys, poczucie, że życie przecieka przez palce. Ale nigdy nie jest za późno, by przypomnieć sobie, kim się jest.

Jego słowa działały jak balsam. Słuchałem urzeczony.

Mam pomysł Paweł zatrzymał się nagle. Pojedźmy w sobotę za miasto. Znam piękne miejsce, stara posiadłość, światło jesienią cudowne. Chciałbym porobić zdjęcia. Będziesz mi towarzyszyć? Obiecuję, że będzie ciekawie.

Zastygłem w miejscu. W sobotę i tak Romek będzie na rybach. Znowu byłbym sam w domu.

Nie wiem wymamrotałem. To chyba…

Niewłaściwe? Paweł uśmiechnął się smutno. Kaśka, proponuję zwykły wyjazd za miasto, z kimś ciekawym, w ładne miejsce. Nic więcej. Masz prawo żyć, czyż nie?

Mam wyszeptałem.

To świetnie. Widzimy się pod metrem o dziesiątej. Ubierz się ciepło, bywa tam wietrznie.

Pomachał mi na pożegnanie i odszedł. Stałem na przystanku z sercem walącym jak u nastolatka.

***

W piątek wieczorem Romek szykował się do wyjazdu na ryby.

Do niedzieli mnie nie będzie mówił, pakując plecak. Telefon wzięty, jakby co, dzwoń.

Dobrze patrzyłem, jak sprawdza sprzęt. Romku, może bym pojechała z tobą?

Spojrzał zaskoczony.

Po co? Nudziłaś się ostatnio, że zimno i komary gryzą.

Po prostu… być razem powiedziałem niepewnie.

Kaśka, przecież jesteśmy razem non stop wzruszył ramionami. Odpocznij sobie, serial jakiś obejrzysz.

Cmoknął mnie w policzek, zarzucił plecak i wyszedł. Zostałem w przedpokoju, patrząc na zamknięte drzwi.

Jesteśmy cały czas razem. A byliśmy tak naprawdę?

Następnego ranka wstałem wcześnie, długo wybierałem ubranie. Włożyłem dżinsy, ciepły sweter i kurtkę. Spojrzałem w lustro rumiane policzki, rozświetlone oczy. Wyglądałem młodziej, żywiej.

To tylko wycieczka za miasto. Z nowym znajomym. Nie przestępstwo.

Paweł czekał na mnie z dwoma kubkami kawy.

Dzień dobry podał mi jeden. Gotowa na przygodę?

Pojechaliśmy jego starą skodą, słuchając muzyki i rozmawiając. Paweł opowiadał o swoich podróżach, dzielił się wspomnieniami. Słuchałem, śmiałem się i dawno nie czułem się tak swobodnie.

Dwór był w ruinie, ale piękny. Stare kolumny, zdziczały park, staw z ciemną wodą. Paweł robił zdjęcia, ja spacerowałem, zbierając żółte liście.

Stań tam, przy kolumnie poprosił nagle Paweł. Tak, nie patrz w obiektyw, popatrz gdzieś daleko.

Zrobił kilka fotografii i pokazał mi je potem.

Widzisz? Jesteś bardzo fotogeniczna. I ten smutek w oczach masz w sobie niezwykłą głębię.

Patrzyłem na zdjęcie: obca kobieta, rozmarzona twarz, rozwiane włosy. Czy to naprawdę ja?

Spacerowaliśmy do zmierzchu. W końcu Paweł zaprosił mnie do małej kawiarni w pobliskiej wiosce. Jedliśmy gorące pierogi, piliśmy herbatę, rozmowa robiła się coraz bardziej osobista.

Jesteś długo mężatką? zapytał Paweł.

Dwadzieścia osiem lat odpowiedziałem.

A szczęśliwa?

Zamilkłem. Czym jest szczęście? Przyzwyczajenie? Stabilizacja?

Nie wiem powiedziałem cicho. Kiedyś wydawało mi się, że tak. Teraz sama nie wiem. Jakbym była lunatyczką. Wszystko jest, jak być powinno, a jednak czegoś brakuje.

Pasji dopowiedział Paweł. Właśnie tego poczucia, że się żyje, że się czuje. Że nie jest się tylko rolą w życiu innych, ale indywidualnością.

Położył dłoń na mojej.

Jesteś niezwykłą kobietą, Kasiu. Mądrą, piękną, głęboką. Masz prawo do szczęścia własnego szczęścia.

Patrzyłem na jego dłoń i serce waliło mi jak szalone. Powinienem zabrać rękę, wstać, odejść Ale nie chciałem. Nie mogłem.

***

Kolejne tygodnie minęły jak we śnie. Spotykałem się z Pawłem coraz częściej w klubie, na wystawach, na spacerach. Dawał mi ciepło i uwagę, których w domu nie dostawałem od dawna.

Z Romkiem było bez zmian. Praca, ryby, telewizor. Na mnie spadały obowiązki domowe i milczące posiłki.

Kaśka, kupiłaś śmietanę? pytał.

Kupiłam odpowiadałem.

To dobrze. A gdzie moje skarpety?

W szafie, jak zawsze.

I tyle. Ani słowa: jak się czujesz? Co myślisz? U Pawła przeciwnie. Pytania, rozmowy o wszystkim. I otwierałem się, rozkwitałem jak kwiat do słońca.

Oczywiście Irena wszystko zauważyła.

No i co, zakochałaś się? zażartowała pewnego razu w naszym ulubionym kawiarni.

Przestań, nie wygłupiaj się zaczerwieniłem się. Jesteśmy przyjaciółmi.

Jasne przewróciła oczami. Cała promieniejesz. Nie widziałam cię taką od lat. I dobrze, i bardzo się cieszę. Należy ci się trochę szczęścia.

Ale ja mam męża wyszeptałem.

I co z tego? Twój Romek cię nie widzi. Żyje swoim życiem. Czemu ty masz rezygnować ze swojego? Jesteś człowiekiem, Kaśka. Kobietą. A jeśli Paweł daje ci odetchnąć, to co z tego? Zasługujesz na to.

Słuchałem, a słowa trafiały prosto do miejsca, które już dojrzało, by je przyjąć. Przecież tylko żyję, tłumaczyłem sobie. Przecież mam prawo do odrobiny radości.

Punkt przełomowy nadszedł w listopadzie. Paweł zaprosił mnie na dzień do Ciechocinka, na festiwal fotografii ulicznej.

Zarezerwowałem dwa pokoje w hotelu, zostaniemy na noc. Zobaczysz, będzie świetnie.

Trzymałem się tej informacji, jakby to był klucz do bezpieczeństwa.

Romkowi powiedziałem, że jadę z Ireną na wyprzedaż do Torunia.

Okej, nie wydaj za dużo rzucił, nie odrywając wzroku od tabletu.

Stałem w drzwiach, czekając, że mnie jeszcze zapyta, popatrzy nic z tego.

W hotelu rzeczywiście były dwa pokoje. Cały dzień na festiwalu, wieczorem kolacja i wino. Paweł opowiadał o łapaniu chwil, o tym, jak krótkie jest życie, jak nie wolno odkładać szczęścia na potem.

Wiesz Kasiu, spotkałem różne kobiety. Ale ty… ty masz w sobie coś wyjątkowego. Czystość, głęboki smutek, który chciałbym wypędzić.

Chwycił moją rękę.

Nie chcę cię poganiać, nie chcę naciskać. Ale chcę, żebyś wiedziała bardzo mi na tobie zależy.

Siedziałem, a głowa kręciła mi się od wina, od jego słów, od spojrzenia. Gdy szliśmy do pokoi, odprowadził mnie pod drzwi, pocałował w policzek.

Dobranoc szepnął. Jakbyś chciała porozmawiać jestem obok.

Weszłam do swojego pokoju, przebrałem się, położyłem. Patrzyłem w sufit.

Mam męża. Dwadzieścia osiem lat razem. Nie mogę tego zrobić.

Ale kiedy on ostatni raz pocałował cię nie z przyzwyczajenia? Albo powiedział, że jesteś mu ważna?

To zdrada.

To życie. Może ostatnia szansa poczuć się żywym.

O drugiej w nocy wstałem, narzuciłem szlafrok, zapukałem do sąsiednich drzwi.

Paweł otworzył jakby na mnie czekał.

Kasia wyszeptał.

Przekroczyłem próg.

***

Rano bolała mnie głowa nie od wina, ale od tego, co się wydarzyło. Paweł spał obok, ramiona rozłożone szeroko. Po cichu wróciłem do swojego pokoju. Usiadłem na łóżku, głowę schowałem w dłoniach.

Co ja zrobiłem? Boże, co zrobiłem?

W drodze powrotnej Paweł był czuły, delikatny. Trzymał mnie za rękę, mówił komplementy. I ten wstyd odchodził powoli, zostawało nowe, niepewne szczęście.

Żyję myślałem naprawdę żyję pierwszy raz od lat.

W domu Romek przywitał mnie zwyczajowo.

Nakupowałyście czegoś?

Nie, nie było nic ciekawego.

No to co jemy?

Życie wróciło na swoje tory. W dzień byłem mężem Romka, gospodynią. A wieczorami pisałem do Pawła, spotykałem się z nim potajemnie. Pokazywał mi miasto, dawał książki, czytał wiersze. Z Romkiem rozmowy o domu nic więcej.

Na działce trzeba naprawić rurę.

Zróbmy to na wiosnę.

Dobrze.

Cisza, długie, lepkie milczenie.

Irena triumfowała.

No i widzisz. Żyjesz, a nie kisniesz w tym bagnie.

Próbowałem siebie usprawiedliwiać. To wina Romka, sam się oddalił. Wybrał hobby zamiast mnie. Mam prawo do trochę szczęścia.

Ale nocami, kiedy leżał obok, ja gapiłem się w sufit; miałem wrażenie, że coś się we mnie rozsypuje na kawałki.

***

Grudzień przyszedł z mrozem i śniegiem. Widywałem się z Pawłem już niemal co tydzień. Wynajął małą pracownię, gdzie spotykaliśmy się pod pretekstem kursów komputerowych. Romek nawet nie pytał.

Paweł był wspaniały czuły, namiętny, mistrz słowa. A jednak czasem miałem wrażenie, że te słowa powtarzał już komuś innemu. Że nie jestem pierwszą ani ostatnią.

Wycofać się już nie potrafiłem.

W połowie grudnia coś musiało się w końcu stać.

W aptece, gdy kupowałem Romkowi leki, z torebki wypadło mi małe pudełeczko od perfum prezent od Pawła. Nocny deszcz słodkawy zapach.

Nie zauważyłem, jak wypadało. Wieczorem Romek wrócił wcześniej. Gotowałem kolację, gdy położył pudełko na stole.

To twoje? powiedział cicho.

Odwróciłem się i zamarłem.

Tak Moje. Znalazłam na ulicy.

Na ulicy powtórzył. Perfumy za trzysta złotych.

Otworzył pudełko, powąchał.

Kaśka, nie jestem głupi. Dobrze wiedziałem, że coś się zmieniło. Że wychodzisz, patrzysz na mnie, jakbym był obcy.

Stałem z plecami przy kuchence.

Romku

Kto to jest? przerwał mi. Kto ten facet?

Nikt tylko znajomy. My

Nie kłam ścisnął pudełko dłonią. Nie kłam. Zdradziłaś mnie, tak?

Zapadła przeraźliwa cisza. Widziałem, jak jego twarz się zmienia, miękkość lat wspólnego życia znika, zostaje tylko ból.

Tak wyszeptałem. Tak, Romku. Przepraszam, nie chciałem

Nie chciałaś uśmiechnął się gorzko. Ale wyszło. Dobrze.

Odwrócił się do drzwi.

Zaczekaj rzuciłem się za nim. Pogadajmy, daj wyjaśnić

O co? odwrócił się, a w oczach miał ocean bólu. Że spałaś z innym, bo miałem za mało czasu dla ciebie? Że to moja wina? Może i moja. Może rzeczywiście straciłem głowę w robocie i wędkowaniu. Może przestałem pytać, jak się czujesz. Ale nigdy cię nie zdradziłem. Bo cię kochałem. Wciąż kocham. A ty ty wszystko zniszczyłaś.

Romku, proszę łzy spływały mi po policzkach. Nie odchodź, spróbujmy to naprawić.

Nie mogę tu zostać powiedział. Muszę to przemyśleć. Jadę do Piotrka, zatrzymam się u niego.

W piętnaście minut się spakował. Stałem w drzwiach pokoju, patrzyłem, jak pakuje koszule, skarpety.

Romku wyszeptałem. Nie zostawiaj mnie.

A ty mnie nie zostawiłaś? Kiedy poszłaś do niego?

Wyszedł, nie trzaskając drzwiami. Po prostu wyszedł. Cisza, która po nim została, nie była już zwyczajną ciszą. To była pustka.

***

Spacerowałem po mieszkaniu, nie wiedząc co zrobić. Dzwoniłem do Romka nie odbierał. Pisałem SMS-y: Przepraszam, wróć. Bez odpowiedzi.

Zadzwoniłem do Pawła.

Paweł głos mi się łamał Romek się dowiedział. Od nas odszedł. Nie wiem, co robić.

Oj, Kaśka Słuchaj, spotkajmy się, pogadamy, wesprę cię.

Spotkaliśmy się w jego pracowni. Opowiadałem, płakałem. Paweł obejmował, głaskał po włosach.

Wszystko będzie dobrze mówił. Wiesz, nie mogło tak być zawsze. I tak nie byłaś szczęśliwa. To był ślepy zaułek. Masz szansę zacząć nowe życie.

Nowe życie? uniosłem zrozpaczone oczy. Jakie?

No zawahał się jesteś teraz wolna. Możesz podróżować, tworzyć, żyć po swojemu.

A ty? spytałem cicho. Będziesz ze mną? Razem?

Paweł odsunął się, podrapał w głowę.

Kaśka powiedział ostrożnie wiesz dobrze, że nie mogę ci dać domu, stabilności. Jestem nomadem. Żyję chwilą. Mieliśmy piękne chwile razem, ale…

Ale co? zimno przeszedł mnie dreszcz.

Nie jestem facetem do związku rozłożył ręce. Od początku byłem szczery. Kocham wolność. Myślałem, że też po prostu chciałaś kawałka wolności.

Patrzyłem na niego i nagle wszystko było jasne. Piękne słowa, komplementy to była tylko gra. Grał ze mną, jak zapewne grał z innymi.

Czyli byłam rozrywką? wyszeptałem.

Nie, nie, nie tak próbował złapać mnie za rękę, ale odsunąłem ją. Byłaś ważna. Ale nie potrafię być na dłużej. Potrzebuję przestrzeni.

Wstałem.

Wiesz co, Paweł powiedziałem, a głos miałem dziwnie spokojny. Masz rację. Poczucie życia wróciło. A teraz czuję tylko jego rozbicie. Przez ciebie, przez siebie. Przez własną głupotę.

Wyszedłem, nie oglądając się za siebie. Szedłem przez miasto, śnieg mieszał się ze łzami.

***

W domu ciemno i cicho. Usiadłem na kanapie. W końcu wybrałem numer do Ireny.

Irenka powiedziałem, gdy odebrała. Muszę z tobą pogadać.

Spotkaliśmy się w kawiarni U Marii, tam, gdzie wszystko się zaczęło. Irena słuchała, popijając cappuccino.

No i masz, przeżyłaś swoje. Nie zgasłaś, co?

Patrzyłem na nią ze zdumieniem.

Irenka, ty to poważnie? Moje życie legło w gruzach

Kaśka, sama tego chciałaś. Ja tylko poznałam was. Co było dalej twój wybór. Jesteś dorosła.

Pchałaś mnie do tego czułem wściekłość. Wpajałaś, że Romek mnie nie docenia, że powinnam żyć dla siebie!

I co, nie miałam racji? ironicznie się uśmiechnęła. Może teraz doceni, co stracił? A może nie… Takie jest życie, kochana. Nie zawsze idzie jak po sznurku.

Wstałem.

Wiesz co, Irena powiedziałem cicho. Myślałem, że jesteś moją najlepszą przyjaciółką. Ale widzę, że po prostu zazdrościłaś mi rodziny, stabilizacji i chciałaś, żebym była tak samo nieszczęśliwa, jak ty: samotna, w wiecznym biegu.

Daj spokój przewróciła oczami. Nie dramatyzuj.

Do widzenia, Irena powiedziałem i wyszedłem.

***

Minął tydzień. Romek nie wracał. Pisałem, dzwoniłem odpowiadał krótko: Potrzebuję czasu.

Siedziałem sam w mieszkaniu, które wydawało się nagle ogromne i puste. Po nocach przewijałem w głowie wszystko na nowo: jak poznałem Pawła, uległem czarowi, jak oszukałem Romka

Co ja zrobiłem? Boże, co zepsułem

Przypominałem sobie, jak Romek naprawiał nieustannie cieknący kran. Jak robił mi herbatę, gdy chorowałem, jak wspólnie sadziliśmy jabłoń na działce. Te drobne, zwykłe chwile. Oddałbym wszystko, żeby je odzyskać.

W sylwestra nie wytrzymałem i pojechałem pod dom Piotrka, gdzie zatrzymał się Romek. Zadzwoniłem do drzwi. Otworzył Piotr.

Cześć, Kasiu przywitał się niezręcznie. Chcesz pogadać z Romkiem?

Tak, Piotrek proszę cię, pięć minut.

Piotrek wzdychał, wrócił z Romkiem.

Romek wyglądał na zniszczonego. Był starszy, zmęczony.

Czego chcesz? spytał cicho.

Żałuję, Romku mówiłem szybko, aż się bałem, że zaraz wyjdzie. Popełniłem ogromny błąd. Dałem się zwieść. Tamten człowiek był tylko iluzją. A ty Ty jesteś prawdziwy, mój dom. Proszę, daj mi szansę.

Milczał. Potem pokręcił głową.

Nie wiem, Kasiu powiedział. Naprawdę nie wiem. Kiedy się dowiedziałem, bolało mnie tak, że aż brakowało tchu. Teraz patrzę na ciebie i cały czas widzę, jak jesteś z nim. Nie mogę tego z głowy wyrzucić.

Rozumiem płakałem. Naprawdę rozumiem. Może z czasem

Może tak, może nie przerwał mi. Nie wiem, czy kiedykolwiek zapomnę. Albo wybaczę.

A ja nie wiem już nawet, kim jestem. Zniszczyłem wszystko.

Długa cisza. Staliśmy naprzeciw siebie w ciemnym korytarzu, dwoje ludzi, prawie trzy dekady razem, a teraz obcy.

Muszę iść powiedział w końcu Romek. Przepraszam.

Zamknął drzwi. Stałem na klatce, słuchałem, jak cichną jego kroki.

Potem wyszedłem na ulicę. Padał śnieg, miasto szykowało się na święta wszędzie światełka, śmiech. A ja szedłem sam, z pustką większą, niż kiedykolwiek.

***

Sylwestra spędziłem samotnie. Włączyłem telewizor, nalałem sobie kieliszek szampana. Gdy wybiła północ, wzniosłem toast:

Za nowe życie szepnąłem, uśmiechając się gorzko. Tylko jakie ono będzie?

Na początku stycznia zadzwoniła Irena.

Kaśka, ile będziesz się tak zamykać? radośnie zawołała. Poznałam świetnego faceta, uczy jogi, bardzo ciekawy. Myślę, że ci się spodoba. Spotkamy się?

Trzymałem słuchawkę i milczałem.

Kaśka, słyszysz mnie? Czemu nie odpowiadasz?

Słyszę w końcu odezwałem się.

To co, wpadniesz do naszej kawiarni, jak zwykle?

Zamknąłem oczy. Przypomniałem sobie: kawiarnia, Irena z kolejnymi pomysłami, nowy ciekawy facet. I zrozumiałem, że to kółko mogłoby trwać bez końca.

Nie, Irena odpowiedziałem cicho. Ja już nie mogę.

Jak to: nie możesz? zdziwiła się.

Po prostu nie poczułem jak coś definitywnie się we mnie łamie. Przepraszam.

Odłożyłem słuchawkę.

Kilka dni później siedziałem sam w tej kawiarni U Marii. Piłem kawę, patrzyłem przez okno na śnieg i zabieganych ludzi.

Drzwi się otworzyły, weszła Irena. Zobaczyła mnie, przyszła do stolika.

O, jesteś, Kaśka usiadła naprzeciwko, zdjęła szalik. Słuchaj, poznałam tego jogina, serio, jest niezwykły. Medytacja, spokój, mądrość Potrzebujesz tego teraz. Chcesz, żeby was poznać? On naprawdę

Patrzyłem na nią: czerwone usta, błyszczące oczy, cały ten jej zapał, a wszędzie pod spodem widziałem pustkę. Taką samą jak we mnie. Tylko Irena jej nie widziała albo nie chciała widzieć.

Czemu milczysz? Irena zbliżyła się lekko. Kaśka, musisz się otrząsnąć. Zamykasz się, a przecież życie toczy się dalej!

Nie miałem słów. Patrzyłem na nią, a w głowie krążyły myśli: Ile razy wpadnę w tę samą pułapkę? Ile razy będę łudzić się, że szczęście przyjdzie z zewnątrz? Może szczęście było blisko, tylko go nie widziałem?

Kaśka, jesteś tu? Irena pstryknęła palcami przed moją twarzą. Halo?

Spojrzałem na nią długo, ciężko. W tym spojrzeniu była cała moja strata, cała świadomość i ból wyboru, którego nie można cofnąć.

Słucham w końcu wyszeptałem.

Irena czekała. Ja milczałem. Za oknem padał śnieg, a w tej ciszy i milczeniu było wszystko. I tylko ja powoli zaczynałem rozumieć, co tak naprawdę kryje się za moją odpowiedzią.