Nieurodziwa Halina

Brzydka Halinka

Matko Boska, czy to w ogóle facet? Jakieś nieporozumienie! Czy Halina naprawdę nie widzi, za kogo chce wyjść za mąż? Mały, cherlawy, brzydki jak grzech!

Nie przesadzaj już tak bardzo! No, wzrostu nie ma, fakt. Ale w końcu nie wygląd się liczy! Halina też Miss Polska nie została.

To prawda, ale wyobraź sobie, jakie będą mieli dzieci! Strach pomyśleć!

Świeżo upieczone mamusie, które dla rozrywki plotkowały na ławce przed blokiem, poprawiły kocyki w wózkach i z zachwytem patrzyły na swoje śpiące pociechy. Gdzie tam ich dzieciom do jakichś jeszcze nieistniejących dzieci Halinki!

Halina tymczasem, wyładowawszy z auta narzeczonego siatki z zakupami dla mamy, uśmiechnęła się do sąsiadek i zaczęła krzątać się:

Darek, kochanie, nie jest ci za ciężko? Daj, coś wezmę! próbowała wyrwać Darkowi choćby jedną siatkę, ale nie pozwolił.

Halinko, otwórz lepiej drzwi do klatki, dobrze? Ciężkie noszenie to nie na kobiece ręce. Ty nie powinnaś!

Sąsiadki spojrzały na siebie znacząco.

No popatrzcie, jaki dżentelmen! Ciężkie nie dla kobiet… Zobaczymy, co będzie po ślubie. Wtedy się okaże, kto miał rację!

Halina z Darkiem już dawno zniknęli w klatce schodowej, a sąsiadki dalej plotkowały o ich wyglądzie, tuszy, rysach twarzy, samochodzie Darka i sposobie poruszania się Haliny. W końcu plotkowanie nic nie kosztuje.

A Halinie w ogóle nie przeszkadzały te gadki. Spieszyła do mamy, której nie widziała od dwóch tygodni. Najpierw służbowy wyjazd, potem remont nowego mieszkania, który z Darkiem chcieli skończyć przed ślubem. Mama kazała Halinie dbać o siebie, nie martwić się i nie przyjeżdżać bez potrzeby. Lodówka pełna, telefon działa, a do ślubu już niedaleko. Jak tu ze wszystkim zdążyć?

Ale Halina nie mogła wytrzymać. Nigdy nie była tak długo z dala od mamy. I nie była gotowa radzić sobie z tęsknotą.

Halinkę mama urodziła mając trzydzieści pięć lat. Niezgrabna, brzydka i z wielkim nosem Marysia, pracująca w spożywczaku w centrum Łodzi, już dawno została przez wszystkich rodzinę i znajomych skreślona. Stara panna, szkoda gadać. O dzieciach nikt nawet nie marzył.

A Marysia zrobiła wszystkim niespodziankę! Pojechała na urlop nad morze i przywiozła stamtąd narzeczonego. I to jakiego przystojniaka, jakich mało. Wysoki, barczysty, niebieskooki. Marysia przy nim wyglądała jak myszka przy wielkim puszystym kocie. Para, na którą nikt by nie postawił.

Tylko że po pojawieniu się w życiu Marysi Aleksandra, to ona zaczęła chodzić w futrze.

Mąż Marysi był człowiekiem sprytnym i pracowitym. Umiał nie tylko zarobić, ale i pomnożyć pieniądze. A dla zakochanej w nim żony nie żałował grosza. Marysia wypiękniała, zrobiła sobie modną fryzurę, ubrała się lepiej i pożegnała się z wszystkimi koleżankami.

Bliskich przyjaciółek nie miała. Nie wychodziło jakoś. Bardzo chciała mieć kogoś bliskiego, ale wszystkie omijały ją szerokim łukiem. Za brzydka. Ani na imprezę, ani na tańce z nią. Po co sobie humor psuć?

Dlatego tym bliższym koleżankom, które czasem wpadały do niej na herbatę, żeby coś pożyczyć lub poprosić, by rzuciła okiem na rzadki towar z dostawy, Marysia nie żałowała, gdy zniknęły.

Bardzo bała się plotek. Plotka, wiadomo, gorsza niż pistolet nigdy nie wiadomo, gdzie trafi, jak zrani. Wiedziała, że wielu uważa, że Aleksander nie jest jej odpowiedni. Że będą mu podpowiadać, by ją zostawił. Jeszcze dodadzą coś od siebie. Dlatego Marysia zrobiła ze swojego domu prawdziwą twierdzę niedostępną dla wszystkich poza rodziną. Nie chciała stracić szczęścia.

Ale strach był niepotrzebny. Aleksander kochał tylko Marysię. Bardzo wcześnie zrozumiał, że powiedzenie nie wygląd się liczy to nie jest pusty frazes. Przekonał się o tym najlepiej dorastał bez rodziców, z pijącą babcią.

Rodziców stracił wcześnie. Nie miał nawet trzech lat, kiedy zginęli. Ojciec, trochę podpity, wracając z wesela przyjaciela, nie zapanował nad samochodem na śliskiej szosie.

Został z babcią, która po stracie jedynego syna nie mogła się pozbierać. Na początku piła po trochu, potem coraz więcej, aż Aleksander już w wieku ośmiu lat potrafił sam sobie zrobić kanapki, nauczył się prasować koszule i starał się dobrze uczyć, żeby nie zadawano pytań w szkole. Jego uroda była bardziej przekleństwem niż pomocą. Od razu rzucał się w oczy, a potem trudno było uciec od nachalnej uwagi dorosłych.

Wyrastał uparty i zgorzkniały. Inaczej się nie dało, skoro nikt go nie przytulał. Dla babci ważniejsza była butelka niż wnuk, a ludzie dookoła tylko cmokali z zachwytu nad jego wyglądem, ale nikt go nie spytał, jak mu się żyje.

Nikt, oprócz sprzedawczyni z piekarni, do której Aleksander codziennie chodził po chleb. Ta kobieta sama wychowywała dwóch synów i wiedziała, co znaczy dorastać bez matki. Wychowała się w domu dziecka, ale dała dzieciom i miłość, i ciepło domu, w którym nie zawsze był dostatek, ale chleb był zawsze świeży, kartofle grzały się na patelni, a w szklance był herbatnik z miodem podarowanym przez sąsiada pszczelarza.

Och, dziękuję! Ile jestem winna?

To dla Ciebie, z serca! Ty ludziom pomagasz, to czemu sama nie chcesz przyjąć pomocy?

Aleksandrowi ta kobieta dawała każdego dnia oprócz chleba bułeczkę.

W szkole zjesz! mówiła stanowczo i przeczesywała mu lekko włosy dłonią.

I to czułe, niezasłużone, zupełnie bezinteresowne gesty grzały małemu serce przez cały dzień i pomagały mu znosić świat. Na początku odmawiał przyjmowania bułeczek, ale potem zrozumiał, że sprawia przykrość cioci Wali. Skończył więc protesty i po prostu dziękował. Po szkole wpadał do piekarni pomóc. I tak jakoś naturalnie uznał ciocię Walę prawie za matkę.

Życie jakoś się ułożyło. Kiedy Aleksander miał piętnaście lat, babcia zmarła. Serce nie wytrzymało. Wtedy Walentyna postanowiła się nim zająć.

Już dawno jesteś jak mój syn. Teraz tylko dopełnimy formalności.

Tak Aleksander zyskał rodzinę mamę i braci. Złość znikła z jego serca. Bo teraz był ktoś, kto potrafił ją przegonić.

Skończył technikum, znalazł pracę, wyremontował babcine mieszkanie, ale w życiu osobistym nie miał szczęścia. Dziewczyny chętnie się z nim zapoznawały, ale potem same przerywały kontakty. Ta, w której się zakochał, nawet nie siliła się na delikatność:

Nie chcę się z tobą wiązać, Alek. Za przystojny jesteś. Odejdziesz, porzucisz… A jak z dzieckiem? Przecież wszystkie dziewczyny na ciebie lecą! Rodzina ci niepotrzebna. Masz wybór.

Dawno zapomniana złość znów zabolała, ale Aleksander wiedział już, gdzie szukać ukojenia.

Synku, nie twoja, to nie twoja. Twoja gdzieś się jeszcze chowa i na ciebie czeka. Przecież dla każdego los coś szykuje. Tylko trzeba mieć wiarę! Bez niej nic się na świecie nie zdarza. Poczekaj. Wszystko przyjdzie!

Walentyna zawsze wiedziała, co powiedzieć, by ulżyć sercu. Aleksander uspokoił się. Umiał czekać.

Lata mijały, a ta jedyna wciąż nie zjawiała się w jego życiu. Znowu się zasmucił. Walentyna na to:

Czas na morze, Alek! Musisz zobaczyć morze!

Ale dlaczego, mamo?

Bo ono jest ogromne, delikatne i groźne, zmienne. Musisz sam tego doświadczyć, co ci będę opowiadać!

I tak w końcu pojechał. Tam właśnie spotkał Marysię. Na dziewczynę wyglądającą przez parapet na wzburzone po deszczu morze nikt nie zwracał uwagi. Alek, gdy ją zobaczył, zaniemówił była bardzo podobna do Walentyny. Poznawszy ją bliżej, zrozumiał, że los zesłał mu najpiękniejszy dar. Więcej czułości, dobroci i gotowości do miłości nie znalazłby nigdzie. Wiedział, że to właśnie to! Czego szukał tak długo! I nie puścił swej szansy.

Córkę Halinę kochali ponad wszystko.

Ale żeby jej nie rozpieścić! martwiła się Marysia. Może jej za dobrze u nas?

Aleksander całował córeczkę w głowę:

Na pewno nie! Jest cudowna! śmiał się.

Tak głęboko w to wierzył, że Halinie nie pozostawało nic innego jak sprawiać rodzicom radość swoim zachowaniem i pilnością.

W matkę poszła! głaskała wnuczkę Walentyna. Taka sama dobra duszyczka! Synku, dbaj o swoje dziewczyny. Szczęście jest wtedy, jak w domu miłość mieszka!

Aleksander miał bardzo ciepłe relacje z przybranymi braćmi i mamą. Gdy pewnego dnia źle się poczuł, najpierw powiedział o tym braciom nie chciał martwić żony ani mamy.

Dobrze zrobiłeś! Pomożemy! bracia nie rzucali słów na wiatr.

Po kilku dniach znaleźli lekarza. Diagnoza była straszna, ale nie pozwolili mu się załamać.

Nie poddawaj się! Masz córkę i rodzinę! Pomożemy. Medycyna idzie do przodu!

Walka trwała dziesięć lat. Aleksander zadziwiał lekarzy determinacją i wolą życia.

Inny już dawno by się poddał. Pan jest wyjątkowo silny!

Aleksander kiwał głową, walcząc z zawrotami, a myślami był przy Marysi i Halinie, która po lekcjach biegła do szpitala z obiadem.

Nie chcę, córeczko bronił się.

Jedz, tata! Zupa przesolona, bo mama płakała gotując. Ale powiedziałam jej, że nie wolno już płakać! Ty szybko wyzdrowiejesz i wrócisz! Mam rację?

Tak, Halinko… Wszystko będzie dobrze

I za każdym razem Aleksander wracał do domu, mimo coraz gorszych rokowań. Bo tu czekała na niego miłość.

Odszedł cicho. W domu, na ramieniu Marysi. Zasnął na zawsze. Marysia do świtu tuliła go, rozmyślając o życiu.

Nie mam na co narzekać, Aleksandrze. Byłam bardzo szczęśliwa Dziękuję ci

Halina, budząc się rano, przyszła do sypialni rodziców i wydała ciche westchnienie, jak mały ptaszek, któremu ktoś złamał skrzydło.

Cicho, córeczko Taty już nie boli. Teraz jest mu dobrze Marysia, nawet nie walcząc ze łzami, szeptała Jestem z tobą

Marysia i Halina nie zostały same. Opiekowali się nimi bracia Aleksandra, odwiedzała Walentyna. Cała rodzina zbliżyła się, bo żałobę najtrudniej znosić samotnie.

Lata mijały. Halina dorastała, coraz rzadziej spoglądając w lustro. Wiedziała, że jest brzydka, nic nie mogła na to poradzić.

Nie powiększy sobie oczu ani nie skróci nosa. Marchewka, którą podjadała z nadzieją na lepszy wzrost, też nie pomogła.

W szkole się z niej śmiano, Marysia pocieszała ją, ścierała łzy i szeptała:

Zobaczysz, jeszcze będziesz szczęśliwsza niż tamte! Wszystko przyjdzie z czasem!

Halina ukończyła szkołę, skończyła studia, została świetną specjalistką, ale nikt nie dostrzegł w niej ani dobroci, ani łagodności. Zwłaszcza panowie. Na ładne i przebojowe patrzyli, a Halinie tylko pożyczały notatki przed egzaminami. Miała wszystko idealnie, bo na wykładach nie rozpraszała się, dobrze wiedząc, że nie ma co kokietować w grupie, gdzie kobiet więcej niż mężczyzn.

Co teraz, mamo? zmartwiła się Marysia, widząc, że córka zrobiła karierę, ale życie osobiste leżało.

Proste! Pojedziemy nad morze! zaśmiała się Walentyna. Raz zadziałało, może i drugi raz trafi! I co ty na to?

Dobry pomysł… Ale Halina sama nie pojedzie. Uparciuch!

To pojedziemy wszyscy! Z synami, z żonami, z dziećmi, cała rodzina! A Halina ucieknie potem od tych naszych hałasujących pociech! Pamiętasz, jak ostatnio z działki umknęła do miasta? Walentyna rozbawiona wspominała wnuki. Przecież oni ją wymęczą!

Pakujemy się! powiedziała zdecydowanie Marysia.

Ale los miał inny plan.

Nad morzem Halina była, lecz nie chciała oddalać się od rodziny. Ile by nie namawiać, uparła się:

Nie chcę sama nigdzie iść!

Rodziny nic nie pozostało jak tylko się pogodzić.

Za to los szykował dla Haliny własną niespodziankę. Kiedy po powrocie z wakacji wracała z pracy, zaparkowała auto, a nagle spadł oberwanie chmury. Nowe lakierki, kupione specjalnie na urlop, mogła od razu wyrzucić. Zrzuciła je więc i boso, po kałużach, poszła do domu, gdzie czekała zmartwiona mama. Przy samym wejściu do klatki zmoczyła ją aż po czubek głowy, chlapiąc z kałuży, przejeżdżająca obok samochód.

Ale mam pecha westchnęła Halina.

Po sekundzie jednak wybuchła takim śmiechem, że kierowca, który cofnął, by przeprosić, zapatrzył się na nią oczarowany.

Los się uśmiechnął, odhaczając kolejne zadanie, i już wiedział, że Halina i Darek będą szczęśliwi.

I tak właśnie się stało.

Kilka lat później, te same sąsiadki, siedząc przed blokiem i doglądając dorastających maluchów, zaczęły znowu szeptać, gdy podjechał samochód Darka:

Widzisz tę Halinę i jej futro? Mojemu nie mogę się doprosić, a jej proszę bardzo!

Znowu ty z zazdrością?!…

Źle jej w tej kurtce. Źle i już!

No patrz! Zazdrość cię zżera, a język tylko jątrzy. Czemu Halinkowe szczęście ci spokoju nie daje? Mąż nie jest przystojniakiem, a jak ją kocha! I dzieci, i ją rozpieszcza. A ciebie zżera zawiść!

Zżera, bo nie rozumiem, czemu komuś wszystko, a innym nic! Spójrz na ich dzieci! Skąd u takich brzydkich rodziców takie piękne dzieciaki?

Jak to babcia mówiła: to geny! Ojciec Haliny był piękny jak z obrazka. Więc czysta genetyka!

Tak? A czemu ona taka pogodna? Cokolwiek jej powiesz, zawsze się uśmiecha, zawsze podziękuje, nigdy nie zripostuje. Co za człowiek? Powinna świat nienawidzić, skoro jej nie dano urody!

Powinna, ale nie musi! Ty mniej zazdrość! Może wtedy sama piękniejsza będziesz!

Daj spokój! Jak zrobić, żeby facet nosił na rękach i nie mógł się napatrzeć? Może ona zna jakiś sekret?

To zapytaj! Może się podzieli?

Jeszcze czego! Nie będę się od niej uczyć życia!

Rób, jak chcesz! Zazdrością tylko zęby zgrzytasz!

A Halina nie przejmowała się plotkami. Musiała ogarnąć swoje dzieci, zadbać o rodzinę. Mama trzyma się dzielnie, ale słabnie, Walentyna już szykuje się do przeprowadzki, by być bliżej i pomagać przy prawnukach. Wujkowie zapraszają w gości, Darek obiecał pomóc im przy remoncie. Dzieci wszędzie pełno.

Szymonku, Martusiu, do domu! Babcia już upiekła ciasto! Nie wypada, by czekała!

I znów nadejdzie wieczór, w którym znajdzie się czas na rozmowy przy stole, gitarę, bajkę opowiadaną przez Marysię wnukom na dobranoc.

I będzie życie…

*Dziś, gdy spisuję wszystko w tym moim starym zeszycie, wiem, jak łatwo ocenić człowieka po wyglądzie, a jak trudno dostrzec skarb pod zwykłą warstwą. Często los odbiera nam pewność siebie, a daje za to ludzi, dzięki którym odnajdujemy sens. Dziś już wiem, że szczęście nie mierzy się urodą ani zazdrością innych, tylko tym, czy potrafisz mimo plotek, samotności i niepowodzeń wciąż się uśmiechać. Na koniec liczy się tylko to, ile ciepła dało się innym i czy było komu wrócić do domu. I tego właśnie, z całego serca, życzę każdemu.*Bo wszystko kręci się dalej: ciasto się podpieka, dzieci śmieją się na podłodze, a uparty upływ czasu odmierza tylko kolejne rodzinne fotografie oraz ślady drobnych stóp na schodach. Kiedy czasem Halina przystaje przed lustrem, widzi w nim nie tylko swoje odbicie, z krzywym nosem i oczami taty, ale całą linię dobra, która przez wszystkie lata płynęła w tej rodzinie od cioci Wali, przez Marysię i Aleksandra, aż do tych maluchów, co każdą chwilą przypominają, że najpiękniejsze rzeczy rodzą się w sercu.

A sąsiadki? Z wiekiem plotkują coraz wolniej, bo trochę już nie wypada, a trochę już im się nie chce serce łagodnieje, gdy widzi się, jak „brzydka Halinka” promienieje szczęściem, na które zasłużyła ciężką miłością do świata.

Halina wie już, czego inni może nigdy nie odkryją że życie smakuje najlepiej, kiedy podaje się je sobie nawzajem ze śmiechem i odrobiną czułości. A na pytania, dlaczego jej się udało, odpowiada prostym skinieniem głowy i rogalem uśmiechu, który pamięta jeszcze dotyk rąk Marysi i Aleksandra. Przepis na szczęście nie ma zdjęcia w kolorowych gazetach, bo nie da się go zobaczyć ani zmierzyć metrem wdzięku, ale każdy, kto choć raz poczuł się w domu jak w swojej twierdzy, zna jego smak.

I tak sobie Halinka żyje czasem zmartwiona, częściej roztrzepana, zawsze otoczona gwarem rodziny i rozbrajająco odporna na cudze oceny. Po cichutku marzy, żeby pewnego dnia jej dzieci, wnuki, czy choćby przechodzień z ulicy, spojrzeli w lustro i zamiast cudzych słów, zobaczyli tam prawdziwie swoje szczęście.

Bo to wcale nie jest takie brzydkie.