Niedoceniana Hania

Nieładna Halinka

No powiedz, czy to naprawdę mężczyzna?! Jakieś nieporozumienie! Czy Halina sama nie widzi, za kogo zamierza wyjść za mąż?! Mały, cherlawy, brzydki jak noc listopadowa!

Daj spokój, nie przesadzaj tak! Wysoki nie jest, to fakt. Ale reszta? Wygląd to nie wszystko! Halina też nie jest miss.

No tak. Ale pomyśl, jakie one dzieci będą miały?! Przerażające!

Młode mamy, które dla zabicia czasu plotkowały na ławeczce pod blokiem, poprawiły kocyki w wózkach, patrząc z dumą na swoje śpiące maluchy. Przecież komu do nich jakieś nieistniejące jeszcze dzieci Haliny?!

Tymczasem Halina, wyciągając z auta narzeczonego torby z zakupami dla mamy, uśmiechnęła się do sąsiadek i zabrała się za robotę:

Dymek, kochany, nie za ciężko ci? Daj, coś wezmę! próbowała odebrać od Dymitra chociaż jedną torbę, ale jej nie pozwolił.

Halinko, lepiej przytrzymaj drzwi do klatki! Ciężkie rzeczy to nie dla kobiet. Nie wolno ci!

Sąsiadki wymieniły porozumiewawcze spojrzenia.

No, mądrala! Kobiecie nie pozwala dźwigać! Niech tylko wyjdzie za mąż, to zaraz zobaczymy, kto miał rację!

Halina z Dymitrem dawno już zniknęli w klatce, a sąsiadki dalej zajmowały się analizą ich wzrostu, wagi, rysów twarzy, ceny samochodu przyszłego pana młodego i sylwetki panny. Dlaczego nie? Plotki to u nas powszechne jak barszcz.

Ale Halina myślała już tylko o mamie, której nie widziała od dwóch tygodni. Najpierw delegacja, potem remont mieszkania, który pędzili skończyć przed ślubem. Mama kazała jej się nie przejmować i nie przyjeżdżać bez potrzeby. Lodówka pełna, telefon sprawny, a do ślubu już blisko. Jak tu wszystko ogarnąć?

Jednak Halinę w końcu złamała tęsknota. Jeszcze nigdy nie była tak długo i daleko od matki. I wciąż nie umiała radzić sobie z niepokojem.

Halinkę mama urodziła mając trzydzieści pięć lat. Wszyscy już postawili krzyżyk na niezbyt ładnej, nieskładnej, długonosej Marysi, pracującej w małym spożywczym. Mówili: stara panna, dzieci już nie będzie.

A Marysia zaskoczyła wszystkich! Pojechała na urlop nad morze i wróciła z narzeczonym. I to nie byle kim prawdziwym przystojniakiem. Wysoki, szerokie barki, niebieskie oczy co się rzadko zdarza. Marysia przy nim wyglądała jak szara myszka przy wielkim kocie w puszystym futrze tacy zupełnie nie do pary.

Ale to po pojawieniu się w życiu Marysi Andrzeja, to ona zaczęła nosić piękne płaszcze.

Andrzej był mądrym i pracowitym facetem. Umiał nie tylko zarobić na życie, ale i odłożyć trochę na przyszłość. No a na kochaną żonę pieniędzy nie żałował nigdy. Marysia rozkwitła, zmieniła fryzurę na modną, sprezentowała przyjaciółkom kwitek na zobaczenie się bardzo rzadko.

Bliskich koleżanek właściwie nie miała. Nigdy się nie układało. Marysia chętnie zacieśniłaby kontakty, ale omijano ją szerokim łukiem. Za brzydka! Ani do paczki, ani na tańce, tylko przez nią humor psuć.

Dlatego, kiedy te kilka znajomych, które czasem wpadały do niej na herbatę, by poprosić o przysługę lub zadbać, by deficytowy towar ze sklepu nie minął ich torby, odeszły z jej życia, Marysia nawet nie żałowała.

Bała się plotek. One potrafią zranić bardziej niż nóż. Marysia doskonale wiedziała, że według wielu Andrzej to dla niej nie do pary, a znaczy to, że prędzej czy później znajdą się tacy, co mu będą doradzać porzucenie żony. Albo i wymyślą historyjkę, byle postawić na swoim. Tak więc zbudowała swój dom jak twierdzę nie do zdobycia, zamkniętą dla wszystkich poza rodziną. Nie chciała stracić swojego szczęścia.

Ale bała się niepotrzebnie. Andrzej, poza Marysią, świata nie widział. Doskonale rozumiał starą prawdę, że nie szata zdobi człowieka. Sam, wychowany przez babcię-alkoholiczkę bez rodziców, znał to lepiej niż inni.

Rodziców stracił wcześnie. Nie miał jeszcze trzech lat, kiedy zginęli. Nieco podpity ojciec wracał z wesela kolegi i nie opanował auta na mokrej drodze.

Andrzej został z babcią, która po stracie jedynego syna zaczęła coraz mocniej pić. Kiedy miał tylko osiem lat, już potrafił sam zrobić sobie kanapkę, wyprasować koszulę, by w szkole nie zwracali na niego uwagi, i starał się dobrze uczyć. Jego uroda częściej była kłopotem niż atutem. Dorośli dostrzegali go pośród rówieśników, ale ciężko było uwolnić się od ich natrętnej ciekawości.

Chłopak wyrósł uparty i zadziorny. No bo jak inaczej, skoro nie znał czułości? Babci bliższa była butelka niż własny wnuk, a ludzie ograniczali się do westchnięć nad jego wyglądem, ale nikt nie spytał nawet, jak naprawdę mu się żyje.

Nikt, poza panią Stasią, ekspedientką w piekarni, gdzie Andrzej codziennie chodził po chleb. Kobieta, sama samotnie wychowująca dwóch synów, dobrze wiedziała, jak ciężko bez mamy. Dorastała w domu dziecka, ale dała swoim synom ciepło i troskę, dom niewielki i skromny, gdzie nie zawsze było dużo pieniędzy, ale chleb był świeży, ziemniaki smażone na patelni, a w kubkach herbata z miodem. Miód przynosił sąsiad, który miał pasiekę.

Oj, bardzo dziękuję! Ile się należy?

To od serca! Sama ludzi obsługujesz, czemu się wzbraniasz? Nie rób mi przykrości!

A Andrzej każdego dnia, oprócz zwyczajnego bochenka, dostawał bułeczkę.

Do szkoły zjesz! mówiła stanowczo i głaskała go lekko po włosach.

I to ciepło, niespodziewane i wyłącznie bezinteresowne, grzało jego serce przez cały dzień i pozwalało jakoś pogodzić się z rzeczywistością. Bułeczki na początku odmawiał, potem zrozumiał, że sprawia tym przykrość dobrej pani Stasi, więc po prostu dziękował serdecznie. Później zaczął też pomagać po szkole w piekarni. I z czasem, nie wiadomo kiedy, zaczęła być dla niego niemal jak matka.

W końcu los wszystko uporządkował. Gdy Andrzej miał piętnaście lat, babcia zmarła. Serca nie wytrzymało. Pani Stasia nawet się nie zastanawiała: wzięła go pod własny dach.

I tak od dawna byłeś dla mnie synem. Teraz tylko to potwierdzimy oficjalnie.

Tym sposobem Andrzej zyskał rodzinę mamę i braci. Złość gdzieś ulotniła się raz na zawsze. Przecież teraz miał dla kogo żyć, kto by go z tego wyciągnął, gdyby znów go dopadła.

Po technikum Andrzej podjął pracę, wyremontował babcine mieszkanie, ale sprawy osobiste nie układały się zbytnio. Dziewczyny chętnie go poznawały, ale relacje szybko się kończyły. Ta, którą polubił najbardziej, nawet nie próbowała tłumaczyć:

Nie, Andrusiu, nie chcę z tobą poważnie. Jesteś za ładny. Odejdziesz, zostawisz. A jeśli z dzieckiem? Takie ładne jak ty? Tacy jak ty nie zakładają rodzin, wybór mają ogromny. Wszystkie się do ciebie garną. Wystarczy, że kiwniesz palcem.

Dawno uciszona złość znów zapukała w sercu, ale Andrzej wiedział, gdzie iść po radę.

Synu, nie twoja. Twoja jeszcze gdzieś czeka. Nie trać wiary! Bez niej nic się nie dzieje. Poczekaj jeszcze! Wszystko będzie dobrze!

Pani Stasia zawsze wiedziała, co i jak powiedzieć, by serce syna adoptowanego się uspokoiło. Andrzej postanowił, że czekać umie, a resztę los dopisze.

Lata płynęły, a tej jedynej nie spotykał. Znów ogarnął go smutek. Stasia więc wzięła sprawy w swoje ręce i wysłała Andrzeja po raz pierwszy nad morze.

Ty musisz je zobaczyć! Takie jest

Jakie, mamo?

Wielkie, łagodne i groźne jednocześnie! Zawsze inne. Zobaczysz, co ci będę mówić pojedź! To szczęście!

Właśnie tam Andrzej poznał Marysię. Dziewczyna stała przy balustradzie i gapiła się na wzburzone morze po burzy nikt nie zwrócił na nią uwagi. Ale Andrzej zobaczył w niej podobieństwo do pani Stasi i aż zaniemówił. Poznawszy ją lepiej, zrozumiał, że to największy dar losu od czasów spotkania Stasi. Marysia była równie dobra i ciepła jak ona pełna niewykorzystanej czułości i gotowości do kochania. Wtedy Andrzej wiedział, że to właśnie jest to, o co prosił los!

Dziecka swoje, Halinkę, kochali z Marysią całym sercem.

Andrzejku, czy nie za bardzo ją rozpieszczamy? martwiła się Marysia.

Nie powinniśmy! całował córkę w główkę Andrzej. Ona jest naszą mądrą dziewczynką!

Tak w to wierzył, że Halince nie pozostało nic innego, jak tylko sprawiać radość rodzicom swoją pilnością i łagodnym usposobieniem.

Wdała się w mamę! głaskała wnuczkę Stasia. Taka dobra jak nasza Marysia! Dbaj o swoje dziewczyny, synek! Szczęście to miłość w domu!

Z rodziną swojej przybranej matki i braćmi Andrzej miał bardzo dobry kontakt. Dlatego, gdy poczuł się źle, najpierw zwierzył się braciom, by nie martwić żony ani mamy.

Dobrze zrobiłeś, Andrzejku. Zaraz coś wymyślimy!

Po dwóch dniach miał już lekarza, a gdy poznali diagnozę, nie pozwolili mu wpaść w rozpacz.

Nie waż się! Masz córkę. Jesteśmy z tobą. Jeśli trzeba, cały świat postawimy na głowie.

Walka ciągnęła się przez dziesięć lat. Andrzej trzymał się dzielnie, zadziwiając lekarzy.

Inny dawno by się poddał. Pan ma niezwykłą wolę życia!

Kiwał głową, walcząc z zawrotami, a w duchu wiedział, że siłę daje mu Marysia i Halinka, która codziennie po szkole pędziła do szpitala z obiadem.

Tato, zjedz, proszę! Zupa przesolona, bo mama płakała, jak gotowała. Ale powiedziałam jej, że nie ma co się martwić. Niedługo wrócisz do domu! Dobrze mówię?

Dobrze, Halinko Tak będzie

I rzeczywiście za każdym razem wracał, mimo coraz gorszych prognoz. Jak mógłby nie przyjechać, skoro w domu czekały na niego dwie ukochane kobiety?

Odszedł cicho, w domu, na ramieniu Marysi. Zasnął i już się nie obudził. Marysia do rana trwała przy nim w milczeniu, wspominając wspólną drogę.

Andrzejku Za nic nie mogę narzekać Było nam dobrze. Jestem ci wdzięczna.

Malutka Halinka rano przyszła do rodziców przed śniadaniem i zapiszczała cichutko, jak ptaszek w potrzasku.

Cicho, kochanie Tatowi już nic nie boli Teraz dobrze mu Nie płacz Marysia nie walczyła już ze łzami. Jestem z tobą

Marysia z Haliną nie zostały same. Bracia Andrzeja opiekowali się nimi, przyjeżdżała Stasia. Rodzina trzymała się razem, bo tylko tak można przetrwać żałobę.

Mijały lata. Halina rosła, ale z każdym rokiem coraz trudniej było jej patrzeć na siebie w lustrze. Wiedziała, że nie jest ładna. I nic nie mogła na to poradzić.

Czy mogła skrócić sobie nos, powiększyć oczy? Podejmowała nawet próby marchewka, czytała, że od niej podobno się rośnie. Nic z tego nie wyszło.

W szkole dzieci się z niej śmiały, a Marysia tuliła ją każde popołudnie.

Jeszcze zobaczymy córeczko, kto będzie szczęśliwszy, zobaczysz!

Halina skończyła liceum, potem dostała się na uniwersytet ale i tam nikt szczególnie nie docenił jej łagodności i dobroci. Podziwiano ładne i wygadane, do Halinki zgłaszano się, jak trzeba było pożyczyć notatki przed sesją, bo zawsze miała wszystko poukładane zamiast oglądać się na chłopców, pilnie słuchała wykładów, rozumiejąc, że w grupie przewaga dziewczyn.

Co robić, mamo? zapytała przygnębiona Marysia, widząc, że córka została świetną specjalistką, zrobiła karierę, ale z życiem prywatnym nie bardzo sobie radzi.

Najprostsze! Wyślemy na wakacje nad morze! zażartowała Stasia. Raz się sprawdziło, kto wie, może i znowu się uda! Co powiesz?

Słusznie! Ale Halinka nie zgodzi się sama pojechać. Będzie się upierać!

Jedziemy całą rodziną! Weźmiemy naszych chłopaków z żonami i dzieciarnią. Zobaczysz, Halinka i tak ucieknie odpocząć od nas! Pamiętasz, jak uciekła do miasta z działki? śmiała się Stasia, wspominając dziecięce wybryki wnuków. Naszej gromadzie nikt nie da rady, a ona jedna nie wytrzyma!

To się pakujemy! zdecydowała Marysia.

Ale los miał zupełnie inny plan.

Halina pojechała nad morze, ale twardo odmówiła wycieczek samodzielnych. Jak ją nie namawiali, została przy swoim:

Nie będę sama się włóczyć!

Rodzinie pozostało się pogodzić.

A los już się do niej uśmiechał. Ledwo wróciła do miasta po urlopie, natknęła się na swoją przyszłość nie na złocistych plażach, a tuż pod blokiem. Wracając z pracy, zaparkowała auto na parkingu i trafiła na ulewę. Porzuciwszy nowe lakierki, kupione dzień wcześniej, wskoczyła boso w kałuże, byle szybciej do domu, wiedząc, jak mama się o nią martwi. Gdy już była pod domem, przejeżdżający samochód ochlapał ją błotem od stóp do głów.

Niesamowite! tylko to wykrztusiła Halina.

A potem wybuchnęła takim śmiechem, że kierowca, który się zatrzymał, by przeprosić, nie mógł się napatrzeć.

Los dopisał jeszcze jedną ptaszynę do listy i ruszył dalej, pewny, że z Dymitrem Halinie się ułoży.

I tak było.

Po kilku latach, te same sąsiadki siedząc na ławce i pilnując już przerośniętych dzieci, szeptały między sobą, gdy na osiedle podjeżdżał samochód Dymitra:

Widzisz, jaką ona ma futrzaną kurtkę? Ja swojego nie mogę się doprosić, a jej tak można!

Znowu ty?

Nie pasuje jej to futro, nie pasuje!

Oj, zrzęda z ciebie! Oczy zazdrosne, język jadowity! Co ci przeszkadza jej szczęście? Ma męża może nieszczególnej urody, ale taki łagodny! Żonę i dzieci kocha i rozpieszcza! A ty tylko zżera zazdrość!

Zżera! Czemu na świecie tak dziwnie, że jednym wszystko za nic, drugim nic? Spójrz na nich! Ani tego, ani tamtego, a dzieci śliczne! Dlaczego?! Skąd takie ładne dzieci u niezbyt urodziwych rodziców?!

To geny, złotko! Mama mówiła, że ojciec Haliny był urodziwym elegantem! I wszystko jasne.

To czemu Halina taka pogodna? Co jej nie powiesz, śmieje się. Cokolwiek jej poradzisz, tylko podziękuje, nigdy cię nie zgani ani nie odeśle na koniec świata! Co za człowiek?! Przecież powinna świat nienawidzić za to, że dostała ledwo okruszek urody!

Może i powinna, ale nie musi! Mniej byś zazdrościła, jeszcze piękniejsza byś się zrobiła!

Oj, daj spokój! Ja jej o Janie, a ona mi głupstwa plecie! Jak to zrobić, żeby facet cię tak nosił na rękach?! Może ona zna tajemnicę?

To spytaj! Może się podzieli?

Co jeszcze! U takiej życia nie chcę się uczyć!

Twoja wola! Zęby z zawiści zgrzytać też można!

Halina nie przejmowała się plotkami. Ledwo miała czas za swoimi nadążyć! Mama udawała twardą, ale coraz powolniej się ruszała, Stasia planowała przeprowadzkę, by bliżej być i pomagać przy prawnukach. Bracia zapraszali w gości, Dymitr obiecał im pomoc przy remoncie. A dzieci? Tam oko, tu ucho!

Saszku, Majko, do domu! Babcia już placek wyjąła z pieca! Niedobrze, żeby na nią czekała!

I znowu nadejdzie wieczór, kiedy znajdzie się miejsce na rozmowę od serca, na piosenkę przy gitarze i na bajkę, którą Marysia opowie wnukom przed snem.

A życie będzie trwać dalej.