Nieatrakcyjna Halina

Brzydka Gosia

No powiedz sama, to ma być facet? Jakieś nieporozumienie! Czy Gośka naprawdę nie widzi, za kogo wychodzi za mąż? Niski, chudy, brzydszy niż noc!

Daj spokój, nie przesadzaj! Fakt, niski jak na faceta. Ale przecież urodą się nie żyje! Gosia też nie jest miss świata.

To prawda. Ale wyobraź sobie ich dzieci! Strach pomyśleć!

Młode mamy, które z nudów gawędziły na ławce pod blokiem, poprawiły kocyki w wózkach, zerkając z dumą na swoje śpiące dzieci. Przecież żadne potencjalne dzieci Gosi nie mogłyby się z nimi równać!

Gosia tymczasem, rozładowując z auta narzeczonego torby z zakupami dla mamy, uśmiechnęła się do sąsiadek i zaczęła się krzątać:

Dymek, kochany, nie za ciężko ci? Daj, coś ci wezmę! próbowała odebrać chociaż jedną torbę, ale on nie pozwolił.

Gołąbeczku, lepiej przytrzymaj mi drzwi do klatki! Ciężkie rzeczy to nie kobieca sprawa. Nie powinnaś!

Sąsiadki spojrzały po sobie wymownie.

No, patrzcie go! „Nie kobieca sprawa”! Przed ślubem wszyscy tacy troskliwi… A zobaczycie, Gośka wyjdzie za niego, to zobaczymy, kto miał rację!

Gosia z Dymkiem dawno już zniknęli w klatce schodowej, a sąsiadki wciąż rozważały wzrost, wagę, rysy twarzy, model auta narzeczonego i chód panny młodej. Bo przecież nic innego do roboty nie miały.

Gosia o plotkach nawet nie myśli. Śpieszy się do mamy, której nie widziała już od dwóch tygodni. Najpierw delegacja, potem remont w nowym mieszkaniu, który z Dymkiem próbują skończyć przed ślubem. Mama mówiła, żeby o siebie dbała, nie martwiła się i nie przyjeżdżała bez potrzeby. Lodówka pełna, telefon działa, do ślubu zaraz. Jak to wszystko pogodzić?

Ale Gosia nie wytrzymała. Jeszcze nigdy nie była tak długo i daleko od mamy. Nie umiała sobie z tym poradzić.

Gosia była późnym dzieckiem. Jej matka, niewysoka, niezgrabna i nieszczególnej urody Mariolka, pracowała w małym spożywczaku. Rodzina i znajomi już dawno pogodzili się z myślą, że nigdy nie wyjdzie za mąż typowa stara panna, szkoda gadać. Miała już nie mieć dzieci.

Aż tu nagle Mariola wszystkich zaskoczyła! Pojechała na wakacje nad morze i… przywiozła narzeczonego. I to jakiego! Przystojniak, jakich mało wysoki, barczysty, niebieskooki. Gdy szli razem, Mariola wyglądała przy nim jak szara myszka obok ogromnego, puszystego kota. Wszyscy powtarzali: nie pasują do siebie.

Ale po ślubie to Mariola chodziła w futrach.

Mąż Marioli, Aleksander, był nie tylko mądry, ale i pracowity. Umiał nie tylko zarobić, ale i pomnożyć pieniądze. Na żonę, którą kochał nade wszystko, nie żałował ani grosza. Mariola wypiękniała, ubrała się modnie, zrobiła fryzurę, a dawne koleżanki przestały przychodzić w odwiedziny.

Bliskich przyjaciółek jednak nigdy nie miała. Nie wyszło. Mariola chciała kontaktu, ale ludzie ją omijali. Za brzydka była. Na imprezy, do towarzystwa czy na tańce nikt z nią nie chciał iść. Po co sobie psuć nastrój patrząc na taką?

Rzadkie znajome wpadały do niej tylko po to, by poprosić o przysługę albo załatwienie towaru ze sklepu, który miała odstawić na bok. Z tego też Mariola zrezygnowała bez żalu.

Bała się plotek. Plotka jest gorsza niż broń nigdy nie wiadomo, gdzie wystrzeli i co z jej winy się stanie. Wiedziała, że jej Saszka zdaniem wielu nie jest dla niej, a to oznacza, że zawsze znajdą się tacy, co będą doradzać mu, żeby ją zostawił. I jeszcze dopowiedzą coś, żeby tylko im uwierzył. Dlatego Mariola zamieniła dom w twierdzę, do której nie wpuszczała nikogo poza najbliższymi. Chroniła swoje szczęście.

Na darmo się obawiała. Saszka nikogo nie chciał znać, prócz Marioli. Bardzo dobrze rozumiał, że powiedzenie z urody się nie napijesz ma sens. Szybko nauczyło go tego życie dorastał bez rodziców, wychowywany przez uzależnioną babcię.

Stracił rodziców wcześnie. Nawet trzech lat nie miał, gdy zginęli w wypadku. Trochę podpity ojciec, wracając z wesela przyjaciela, nie opanował auta na mokrej drodze.

Saszka został z babcią. Po śmierci syna nie potrafiła już normalnie żyć. Początkowo piła niewiele, a potem tak się rozpiła, że Saszka już w wieku ośmiu lat musiał sam gotować sobie obiady, prasować koszule, by w szkole nie zadawali pytań i dobrze się uczyć. Był za ładny to ściągało na niego uwagę, a przez to problemy.

Dzieciak wyrósł na upartego i gniewnego. Jak miał być inny, gdy nikt go nie kochał? Babci bliższa była wódka niż on, a ludzie wokół tylko wzdychali nad jego urodą, ale nikt nie pytał, jak naprawdę żyje.

Nikt, oprócz pani pracującej w piekarni Saszka codziennie kupował u niej chleb. Sama wychowywała dwójkę dzieci, wiedziała, co to znaczy brak matki. Dorastała w domu dziecka, ale swoim dzieciom zapewniła dom zawsze było co zjeść: świeży chleb, ziemniaki z patelni, herbata z miodem od sąsiada pszczelarza.

Dziękuję, ile jestem winna?

To za darmo! Sama ludziom z twarzą służysz, a mnie nie chcesz pozwolić? Nie obrażaj mnie!

Saszce do chleba codziennie dorzucała bułkę.

Zjesz sobie w szkole! mawiała i gładziła go po lokach.

Ta krztyna czułości, rozdana bezinteresownie, rozgrzewała mu serce na cały dzień. Najpierw odmawiał bułki, ale potem już tylko dziękował i po zajęciach przychodził pomagać w piekarni. Z czasem zaczął traktować Walentynę jak drugą mamę.

Potem życie znów wszystko poukładało. Gdy miał piętnaście lat, babcia umarła. Serce w końcu nie wytrzymało. Walentyna wzięła go do siebie.

Dziecko, od dawna jesteś dla mnie jak syn, teraz to tylko urzędowo potwierdzimy.

Tak Saszka zyskał rodzinę mamę i rodzeństwo. Gniew gdzieś się rozpłynął, nawet nie zostawił śladu. Bo teraz ktoś mógł go przepędzić, jeśli wróciłby raz jeszcze.

Gdy skończył technikum, znalazł pracę, odremontował mieszkanie po babci, ale w miłości mu się nie wiodło. Dziewczyny chętnie go poznawały, ale szybko kończyły znajomość. Ta, do której Saszka się naprawdę przywiązał, powiedziała wprost:

Wiesz co? Nie chcę z tobą poważnych relacji. Jesteś za ładny. Ode mnie odejdziesz. Zostawisz, może nawet z dzieckiem. Takie przystojniaki jak ty nie potrzebują rodziny, masz za duży wybór. Wszystkie dziewczyny na ciebie lecą!

Znów poczuł złość, ale wiedział, gdzie szukać rady.

Synku, to znaczy, że nie była twoja. Twoja jeszcze gdzieś chodzi, czeka na ciebie. Nie trać wiary! Bez niej nic w życiu się nie ułoży. Poczekaj, wszystko przyjdzie!

Walentyna zawsze wiedziała, co powiedzieć, by wrócił spokój. Saszka się uspokoił i uznał, że skoro należy czekać, to poczeka.

Lata mijały, a tej jedynej nie było. I Saszka znów posmutniał. Walentyna kazała, żeby pojechał nad morze.

Saszku! Powinieneś zobaczyć morze! Jest olbrzymie, czasem łagodne, czasem groźne Zobaczysz sam!

Nad Bałtykiem poznał Mariolę. Stała przy barierce, gapiła się na sztorm, nikomu nie rzucała się w oczy. Saszka osłupiał była tak podobna do jego przybranej matki! Gdy lepiej ją poznał, pojął, że los dał mu drugi cenny dar dziewczynę równie dobrą i łagodną jak mama Walentyna. Zrozumiał, że to właśnie tego szukał. Nie zamierzał zaprzepaścić szansy.

Swoją córeczkę Gosieńkę Aleksander i Mariola kochali ponad życie.

Tylko żebyśmy jej nie rozpieścili, Sasieńku! martwiła się Mariola.

Nie rozpuścimy! całował córkę w główkę Aleksander. Nasza Gosia jest mądra!

Tak w to wierzył, że Gosia starała się z całych sił sprawiać rodzicom radość pilnością i spokojem.

Wdała się w ciebie, Mariolu głaskała wnuczkę Walentyna. Dobrze, że macie siebie! Szczęście to miłość w domu!

Z rodziną Walentyny Aleksander miał ciepły kontakt, więc gdy poczuł, że coś jest nie tak, najpierw powiedział braciom. Potem, gdy lekarze zdiagnozowali go poważnie, bracia nie dali mu się załamać.

Masz córkę! My też jesteśmy! Damy radę trzymać się trzeba!

Leczenie trwało dziesięć lat. Aleksander walczył, zaskakując lekarzy siłą woli.

Inny dawno by się poddał. A pan to twardy człowiek!

Aleksander kiwał głową, a myślą był przy Marioli i Gośce, która po szkole leciała jak na skrzydłach do szpitala. Zawsze przynosiła ojcu jedzenie, dopilnowała, żeby zjadł.

Nie chcę, córeczko wzdychał Aleksander.

Tato, musisz jeść! Zupa przesolona, bo mama płakała, jak gotowała. Ale powiedziałam jej, że nie może już płakać! Że zaraz wyzdrowiejesz i wrócisz do nas! Powiedziałam dobrze?

Dobrze, Gołąbku Tak będzie

Zawsze wracał do domu, mimo coraz gorszych prognoz. Bo tam na niego czekano!

Odszedł spokojnie, w domu, na ramieniu Marioli. Zasnął i już się nie obudził. Ona siedziała do świtu, tuliła go i wspominała wspólne życie.

Sasieńku… Nie mam na co narzekać… Tyle wspomnień. Byłam przy tobie taka szczęśliwa. Dziękuję ci, kochany…

Gosia rano weszła do sypialni i, widząc ojca, krzyknęła cicho jak ptaszek w potrzasku.

Cicho, skarbie… Tatusiowi już nie boli. Teraz mu dobrze. Nie płacz… Mariola już nie walczyła ze łzami. Jestem przy tobie…

Z Gosią nie zostały same. Nad rodziną czuwały bracia Aleksandra, w odwiedziny przyjeżdżała Walentyna. Wszyscy trzymali się razem, bo wiedzieli, że samemu się nie wytrzyma tego bólu.

Lata płynęły. Gosia rosła. Co roku coraz mniej chciała patrzeć na swoje odbicie. Wiedziała, że jest brzydka. I nic nie mogła na to poradzić. Nie skróci sobie nosa, nie powiększy oczu. Nawet marchewka, którą podjadała bo gdzieś wyczytała, że może trochę podrosnąć nie pomogła.

W szkole wyśmiewali ją, a Mariola tuliła córkę do snu, mówiąc:

Zobaczysz, córeczko, jeszcze się przekonają, kto szczęśliwszy będzie!

Po maturze Gosia dostała się na uniwersytet, ale i tam nikt nie docenił jej spokoju i dobroci. Chłopcy szukali ładnych i śmiałych, a do Gosi przychodzili tylko po notatki przed sesją. Zawsze sporządzone wzorowo, bo na wykładach pilnie notowała wiedziała, że wśród koleżanek jest niewielka szansa na powodzenie.

Co robić, mamo? zmartwiła się Mariola, widząc, że córka to świetna specjalistka, ale nie umie sobie poukładać życia prywatnego.

Co robić? Wysłać nad morze! zaśmiała się Walentyna. Raz się udało, może znowu się uda! Co wy na to?

Tylko Gosia nie pojedzie sama. Uparciuch z niej!

No to pojedziemy całą rodziną. Weźmiemy chłopaków, ich żony i dzieci. Przynajmniej będzie wesoło, to i Gosia od nas ucieknie. Pamiętasz, jak ostatnio uciekła do miasta z działki? Walentyna wspominała wybryki wnuków.

No to się pakujemy! przytaknęła Mariola.

Ale los miał inne plany.

Nad morze Gosia pojechała, ale uparcie odmawiała opuszczenia rodziny. Próby namawiania nie przyniosły skutku.

Nie chcę nigdzie sama chodzić!

Nie pozostawało nic innego, jak to zaakceptować.

Ale los już szykował dla niej niespodziankę. Po powrocie do miasta spotkała swoje przeznaczenie nie tam, gdzie się spodziewała, a tuż pod domem. Wracała z pracy, zaparkowała auto i wpadła pod deszcz. Prawdziwa ulewa! Pozegnawszy się z nowymi lakierkami, boso przebiegła przez kałuże, spiesząc do domu, gdzie czekała na nią mama. Tuż przy bloku ochlapał ją samochód, woda aż po czubek głowy.

No pięknie wymamrotała Gosia.

A potem zaczęła się śmiać tak głośno, że kierowca, który się zatrzymał z przeprosinami, spojrzał na nią z fascynacją.

Los uśmiechnął się, odhaczając kolejną misję, i ruszył dalej. Wiedział, że z Gosią i Dymkiem wszystko się ułoży.

I tak właśnie było.

Kilka lat później te same sąsiadki pilnujące starszych już dzieci na ławce szeptały, gdy podjeżdżało auto Dymka:

Widzisz to futro na tej Gośce? Ja się od mojego doprosić nie mogę, a ona proszę bardzo!

Znowu zaczynasz?

Nie pasuje jej ta kurtka! Nie pasuje!

Jesteś okropna! Zazdrościsz i złośliwie gadasz! Co ci szkodzi cudze szczęście? Fakt, mąż Gosi nie jest piękny, ale za to czuły ją i dzieci nosi na rękach! Ty byś chciała tak, co?

Chciała, ale dlaczego im się tak powiodło? Ona nie jest ładna, on też nie. A dzieci śliczne! Skąd to się bierze? Jak u takich rodziców takie dzieci?

To geny! Moja mama mówiła, że ojciec Gosi był bardzo przystojny więc genetyka!

A czemu Gosia taka życzliwa, zawsze uśmiechnięta, każdemu podziękuje, a nigdy źle nie powie? Przecież powinna mieć żal, że jej urody na grosz nie dano!

Pewnie, powinno ją to gryźć, a nie gryzie. Jakbyś mniej zazdrościła, to byś się zrobiła ładniejsza!

Daj spokój! Jak sprawić, żeby facet cię tak kochał? Może Gosia ma jakiś sekret?

To się zapytaj!

O nie! Ja się od brzydulki życia nie będę uczyć!

Twoja sprawa! Od zazdrości zębami można zgrzytać…

Gosia o żadnych plotkach nie myśli. Ma dość roboty dzieci pilnować, za mamą się obejrzeć, Walentyna zaraz się wprowadzi, żeby być bliżej i pomagać z prawnukami. Wujkowie zapraszają w gości. Dymek obiecał pomóc ze stawianiem domu. A dzieci wymagają ciągłej uwagi.

Saszku, Marysiu, do domu! Babcia już wyjęła ciasto z piekarnika! Nie można jej kazać czekać!

I będzie kolejny wieczór pełen rozmów, śpiewów przy gitarze i bajek na dobranoc, opowiedzianych przez Mariolę wnukom.

I życie będzie trwać©Rozgrzane ciasto pachnie na całą klatkę, dzieci biegną do kuchni, wyprzedzając siebie nawzajem, chichocząc i tłocząc się przy stole. Mariola dzieli porcje, uśmiechając się do wnuków z czułością. Walentyna przynosi herbatę, a Dymek już stroi gitarę w korytarzu, pogwizdując sobie wesoło. Zza zaparowanych okien sąsiadki czasem podglądają tę ciasną, gwarna kuchnię rozświetloną śmiechem i światłem, otulającą mieszkańców jak ciepły koc.

Gosia stawia na stole talerz z babeczkami, poprawia opadającą grzywkę i łapie w ramiona najmłodszą córkę. Saszka znów coś psoci, Marysia wrzeszczy ze śmiechu, a babcia udaje groźną, choć wszystkim mięknie serce na widok tej ferajny.

Dymek zaczyna śpiewać: najpierw Sto lat dla Walentyny, potem znane piosenki z dzieciństwa. Wszyscy podchwytują, nawet sąsiad zza ściany przyciska ucho do ściany bezwiednie się uśmiechając.

Mariola patrzy z radością: tyle miłości naraz, tyle szczęścia w jednym pokoju. Wspomnienie Sasieńki na chwilę kłuje w sercu, ale zaraz rozpuszcza się w tych śmiechach, w cieple rąk, w czułych spojrzeniach.

Gosia czuje, jak mocno została zakorzeniona w tej rodzinie, w tym domu. Brzydka? Może. Ale kto by się tym przejmował, gdy serca wokół biją jednym rytmem.

Za oknem gaśnie dzień. A w środku domu światło jeszcze długo nie zgaśnie bo szczęście najpełniej rozkwita tam, gdzie umie się kochać.

I tego właśnie zazdroszczą im sąsiadki. Lecz nikt nie przyzna tego na głos.