Nie żałuję niczego

– I proszę, żeby do mojego powrotu mieszkanie było wysprzątane! Barbara Majewska wybiegła na klatkę schodową i zatrzasnęła za sobą drzwi z takim impetem, że aż szyby w oknach się zatrzęsły.

Małgosia, która akurat schodzi po schodach, aż podskoczyła. A potem znieruchomiała.
Liczyła, że sąsiadka jej nie zauważy. Niestety, nie miała tego szczęścia. Zauważyła.

O, Małgosiu Dzień dobry!

Pani Barbara niedbale postawiła na ziemi karton po parowarze i nerwowo zapinała guziki płaszcza. Widać było, że się spieszy.

Dzień dobry, pani Barbaro, Małgosia uśmiechnęła się z rezerwą. Znowu dzieci coś nabroiły?

To mało powiedziane! Mam już dość wyrzuciła z siebie sąsiadka, zmagając się z ostatnim guzikiem.

W tym samym momencie karton lekko się poruszył.

Małgosia aż cofnęła się ze zdziwienia, chociaż stała w bezpiecznym dystansie.
Nie, nie była bojaźliwa. Po prostu nie przypuszczała, że w środku coś może być

Ciekawe co tam siedzi?

Wyobraźnia od razu podsunęła jej obraz żywego parowaru, który nawalił (np. wypluwał surowe ziemniaki) i trafił przez to na śmietnik.

Zobacz sama! powiedziała Barbara, podnosząc karton i pokazując zawartość.

Małgosia zeszła na półpiętro, podeszła do pani Barbary i ostrożnie zajrzała do środka.

Wiedziała oczywiście, że nie ma tam żadnego żywego parowaru, więc nie miała powodu do strachu. Ale to, co zobaczyła, i tak ją zaskoczyło pozytywnie.

Z dna kartonu zerkały na nią ciekawie dwa oczka. Należały do maleńkiego kociaka.

Ojejku, jaki słodziak! westchnęła Małgosia.

Nie widzę czym się tu zachwycać mruknęła pod nosem Barbara, zamykając karton.

Skąd go pani ma?

Dzieci przywlekły do domu Żałuję, że pozwoliłam go zatrzymać. Tyle z nim zachodu, że słów brakuje. Też dałam się nabrać na jego błękitne oczka i ładniutki pyszczek, ale jak mówią: Nie wszystko złoto co się świeci. Z zewnątrz aniołek, a charakter jak u mojego byłego męża.

Nic się nie martwi pani Barbaro, trochę podrośnie i będzie spokojniejszy, pocieszyła Małgosia. Pewnie do weterynarza z nim jedziecie? Szczepionki?

A skąd! Jaki weterynarz, jakie szczepionki, Małgosiu? Mam już go dosyć, moje nerwy tego kota nie wytrzymują. Zdecydowałam jedzie na działkę, niech tam sobie żyje.

Małgosia spojrzała niepewnie na panią Barbarę, mając nadzieję, że ta żartuje.
Ale patrząc na jej surowe czoło i poirytowane spojrzenie, zrozumiała, że o żartach nie ma mowy. A i do Prima Aprilis daleko dzisiaj 15 listopada.

Kociakowi na działkę? O tej porze roku?

A co, do wiosny czekać? Jaka różnica kiedy go wywiozę? Gdyby była zima, to i w zimie. Bo to nie jest kot! To jakieś nieporozumienie.

Barbara aż złapała oddech z nadmiaru emocji i zamilkła na chwilę.

Odzyskawszy głos, dodała:

Gdybyś zobaczyła co on wyprawia! Nawet jak sama zostałam z dwójką dzieci, nie łykałam tyle nervosolu co teraz przez tego futrzaka. Decyzja zapadła na działkę.

Ale

Można by zostawić go na podwórku. Tam go dzieciaki znalazły. Ale wrócą i znowu mi go wcisną, w szafie schowają. Albo sam wróci. A tego szczęścia to ja już dziękuję! Wystarczy!

Barbara spojrzała na zegarek i kiwnęła głową z rezygnacją:

Małgosiu, przegadasz mnie tutaj jeszcze, a ja muszę lecieć, bo mi autobus ucieknie.

Chwyciła karton, odwróciła się i zaczęła ostrożnie schodzić po schodach, mocno trzymając się barierki.

A Małgosia patrzyła za nią, nie mogąc pojąć, jak można tak po prostu wywieźć kociaka na działkę. Przecież on tam sobie nie poradzi, zwłaszcza o tej porze!

Zaczekaj, pani Barbaro! zawołała.

Znowu? Mówiłam, spieszę się!

Niech pani nie wywozi kociaka. Spróbuję mu znaleźć nowy dom. Proszę mi go dać.

Sąsiadka zatrzymała się

…i odwróciła się powoli.

Nowy dom? Co to za insynuacje? Moje ręce złe? zmrużyła oczy Barbara. Moimi rękami dzieci wychowałam!

Nic nie sugeruję, chcę tylko znaleźć mu dobry dom. Na działce nie przeżyje.

Przeżyje, będzie chciał przeżyje! Jak nie, to nie jego los. To nie powinien się był urodzić…

Po co pani tak mówi?

To nie moja wina. To ten kociak nie potrafi się zachować. Nie umie żyć w domu.

Przecież to dziecko jeszcze! Nauczyć się może! powiedziała Małgosia, a potem nie wytrzymała: Swoich dzieci na działkę nie wywozi pani, chociaż wrzeszczy na nie cały dzień!

Moje dzieci to moje dzieci, nie porównuj! Ale jeśli tak chcesz proszę bardzo!

Barbara postawiła karton na podłodze.

Przynajmniej nie będę musiała jechać przez pół Warszawy i tracić pieniędzy na bilet. Zobaczymy, na jak długo cię starczy! uśmiechnęła się złośliwie.

Po tych słowach wróciła do mieszkania i znowu trzasnęła drzwiami, a Małgosia usłyszała jeszcze jej krzyk:

Kto miał sprzątać? Czemu nie jest posprzątane? Oddawajcie telefony!

Co było dalej, Małgosia już nie słyszała. Ostrożnie wzięła karton, zajrzała do środka, by upewnić się, że kociak jest na miejscu, i poszła na swoje piętro.

Tak oto niespodziewanie stała się szczęśliwą właścicielką pudełka po parowarze i

małego kociaka, którego dostała w środku.

Małgosia wcale nie planowała nowego współlokatora w swoim mieszkaniu.

Tym bardziej dziś… Chciała tylko zejść do sklepu po kawę, która właśnie się skończyła, i przypadkiem znalazła się nie w tym miejscu i nie w tym czasie.

Zwierząt, prawdę mówiąc, nie darzyła jakąś ogromną miłością. Nie była z tych, co rozczulają się na widok kota czy psa.

Ale pozwolić, by Barbara wywiozła malca na działkę? Nie mogła na to przystać.

Obojętność nie znaczy braku człowieczeństwa. Tak nie wolno! Przecież można kogoś znaleźć, kto chętnie przygarnie tak uroczego kotka.

Taki przystojniak na pewno znajdzie dom. Małgosia nie miała co do tego wątpliwości.

Wystarczy kilka dobrych zdjęć, ogłoszenie w Internecie i już kolejka po futrzaste szczęście gotowa.

Ot, cała filozofia!

*****

Małgosia zdecydowała nie odkładać sprawy. Kiedy tylko wróciła do mieszkania, zrobiła kociakowi sesję zdjęciową i oznaczyła ogłoszenia na różnych forach Oddam za darmo, Szukam dobrego domu.

Potem ze spokojem ducha poszła do sklepu, dokupiła kawę i…

…karmę dla kociąt (trzeba czymś malucha nakarmić, zanim znajdzie nowy dom), plastikową kuwetę oraz żwirek. Wydatek nieplanowany, ale cóż, trzeba.

Przekażę to wszystko nowemu właścicielowi, myślała zadowolona.

Bo dobrze zrobiła, i pieniędzy wcale nie żal.

Z tego, co mówiła Barbara, kociak miał na imię Pączek, ale na to nie reagował, więc Małgosia wymyśliła nowe.

Po długim zastanowieniu wybrała jedno z ponad stu rozważanych.

Teraz będziesz Franiu! Nie masz nic przeciw? zapytała kociaka.

Miau! odpowiedział i pognał do przedpokoju walczyć z kapciami, które także były puchate o co Franio ewidentnie był zazdrosny.

Przecież to on był tu najładniejszy i najbardziej puchaty.

Małgosia uśmiechnęła się, patrząc jak Franio szaleje, i zabrała się za pracę.

Pracowała jako fotografka na własnej działalności robiła sesje na zamówienie, lubiła swoją robotę i miała z niej naprawdę niezły zarobek.

Właśnie musiała szybko obrobić fotoreportaż z ostatniej sesji. Uruchomiła komputer, włączyła program graficzny i z poważną miną zaczęła retuszować zdjęcia.

Ale nie dane jej było popracować w ciszy.

Franio rozprawiwszy się z kapciami, ruszył w szaleńczy sprint po mieszkaniu, wywracając się na każdym zakręcie.
Hałas był nie do wytrzymania.

Ej, maluchu! Małgosia obróciła się na krześle i spojrzała groźnie.

Kociak zatrzymał się i spojrzał uważnie mów szybciej, bo mam swoje sprawy.

Rozumiem, że ci się nudzi i masz ochotę bawić się. Ale pamiętaj, to tylko na chwilę

Miau!

Bez dyskusji! Jesteś tu gościem. Zachowuj się i nie przeszkadzaj mi w pracy.

Nie powinna była tego mówić.

Franio przez chwilę się zamyślił (albo tak dobrze udawał), aż w końcu zrobił tak smutną minę, że Małgosia zaraz pożałowała swoich słów. Wstyd jej się zrobiło, bardzo mocno.

No jak można zbesztać takie maleństwo?

Dobra, baw się, tylko cicho, rozczuliła się.

Kociak z triumfem zamiauczał i kontynuował wyścigi przez mieszkanie, co chwila zahaczając o fotel, szafę czy krzesło.

Widzę cel nie widzę przeszkód! To chyba o Franiu pisali, pomyślała Małgosia.
Żeby zagłuszyć hałas, założyła słuchawki, włączyła muzykę i oddała się obróbce kolejnych zdjęć.

Dosłownie pięć minut później Franio rozpędzony wpadł pod biurko, łapą pociągnął za kabel od komputera i odciął zasilanie. Po chwili już gdzieś zniknął.

No pięknie Jak to możliwe?! wymamrotała Małgosia, wpatrując się w czarny ekran.

Przez kolejne trzydzieści minut po mieszkaniu biegała nie tylko Franio, lecz sama Małgosia, próbując go złapać.

Niestety, nie udało się.

Za to dwa razy uderzyła się w kolano o krzesło, a raz stłukła sobie palec w stopie o stół.

W końcu, uspokoiwszy się, włączyła komputer i sprawdziła fora, na których zamieściła zdjęcia Frania z ogłoszeniem.

Zobaczyła masę lajków i się ucieszyła. Lecz po przeczytaniu komentarzy mina jej zrzedła.

Bo wszyscy pisali tylko: O rety! Jaki cudny!, Zazdroszczę takiego kota!, Kociak-marzenie!
Ale nikt nie chciał go wziąć.

Telefon milczał, a o kolejce pod drzwiami można było zapomnieć.

Zastanowiwszy się, Małgosia dopisała pod każdym postem, że sama przywiezie kota nawet na drugi koniec Warszawy, może nawet do Krakowa, a jak będzie trzeba, to i do Rzeszowa.

Może ludziom nie po drodze, teraz już ktoś się zgłosi! pomyślała z nadzieją.

Tymczasem Franio zmęczony bieganiem, po piątej próbie wdrapał się na kanapę i padł z rozciągniętym brzuszkiem, domagając się głaskania. Małgosia usiadła obok i długo go miziała, aż oboje przysnęli.

I tak minął im cały dzień o pracy już nawet nie wspominając.

*****

Po tygodniu Małgosia zrozumiała, że znaleźć dla Frania nowy dom to nie taka prosta sprawa, jak się wydawało. Lajki rosły, komentarze były miłe, ale nikt nie zadzwonił, nikt nie pisał prywatnie.

Po kolejnych trzech dniach Małgosia zaczęła się poważnie zastanawiać:
A jeśli nikt się nie zdecyduje? Zostanie ze mną na zawsze?
Tego jeszcze brakowało! burknęła, zaraz sama się za to strofując.

Franio właśnie spał przy klawiaturze, obejmując łapką myszkę (przez co Małgosia od czterdziestu minut nie mogła nic zrobić), ale słysząc jej okrzyk, uchylił jedno oczko i z wyrzutem zamiauczał:
Jak tak można przerywać ciszę?

Małgosia westchnęła i wzięła telefon, by obejrzeć komentarze pod swoimi ogłoszeniami.

Nic nowego: kolejne zachwyty nad Franiem, kolejne gratulacje. Ale coraz mniej nadziei na nowego właściciela.

Wtedy przypomniała sobie, jak niedawno była u psychologa szukała odpowiedzi, czego tak naprawdę jej w życiu brakuje.

Bo i pracę miała świetną, i z pieniędzmi problemów nie było, i jeszcze mieszkanie własne, dzięki pomocy rodziców. Czego chcieć więcej?

A jednak ostatnio miała wrażenie, że coś jest nie tak, czegoś jej brakuje.
A nie chodziło o facetów, bo sama zrobiła stop w życiu uczuciowym.

Tylko czego jej brakuje?

Psycholog kazał jej porozmawiać ze sobą, poszukać odpowiedzi głęboko w sobie (ponoć na dnie Rowu Mariańskiego), ale

skończyło się, jak zwykle, szklanką wody i tabletką od bólu głowy.

Problem też tam został.

Zrezygnowana, Małgosia zwierzyła się przyjaciółkom.

Chyba zwyczajnie zaczynasz świrować z dobrobytu, skwitowała Kinga, która zawsze trochę zazdrościła Małgosi samodzielności.

Ale Kinga, ja też pracuję pięć dni w tygodniu, czasem siedem. Skąd miałabym się nudzić?

Może właśnie jego ci brakuje? zamyśliła się Kasia, kończąc ptysia.

Ale kogo?

Nie kogo, tylko czego! Tłuszczu ci brakuje do szczęścia, taka chudzina z ciebie! Widać, że w dzieciństwie za mało drożdżówek jadłaś.

Ten pogaduchy też nie dały odpowiedzi, więc Małgosia postanowiła nie zaprzątać głowy głupotami, aż znowu się nad tym zamyśliła.

Tego mi jeszcze brakowało! Może faktycznie? Może właśnie Frania mi brakowało do szczęścia? pomyślała szeptem. No trudno, czas pokaże.

*****

Odkąd Małgosia przygarnęła pod swój dach puchatego lokatora, minął miesiąc. Zleciał w okamgnieniu.

Nikt Frania nie zabrał. Szczerze mówiąc, była zdziwiona, że spośród tysiąca dwustu dwudziestu ośmiu osób (tyle lajków pod zdjęciami) nikt się nie zdecydował.

Teraz, po całych 30 dniach, Małgosia chyba zrozumiała dlaczego.

Dużo się wydarzyło w tym czasie. Jeśli opowiadać wszystko dokładnie, byłoby z tego tomisko lepsze niż Lalka.

Ale w skrócie: Franio okazał się wyjątkowo bystrym kotem.

Rozumiał Małgosię bez słów, nawet gdy dziesiąty raz prosiła, by zostawił jej kanapę w spokoju.

Próbował różnych zawodów zaczął od projektanta wnętrz. Przez niego Małgosia cztery razy zmieniała zasłony, aż w końcu stwierdziła, że w ogóle nie są potrzebne.

Praca szefa kuchni też Frania nie porwała każde domowe danie lądowało od razu za kanapą. Po co się męczyć, skoro w szafce czeka pyszna karma?

Więc Franio postanowił robić to, co koty robią najlepiej: sprawiać radość.

Dla Małgosi radość to dobry sen i czas na zdjęcia.

Ale od kiedy był Franio, o śnie mogła zapomnieć.

Kiedy siadała na kanapie albo przy stole, pojawiał się Franio i patrzył jej w oczy: Pobawisz się?.

A jak już zaczął rozrabiać, to lepiej nie mówić.

Teraz Małgosia rozumiała sąsiadkę Barbarę choć jej decyzji nie popierała. Nigdy by Frania nie zostawiła na działce, mimo że czasami padnięta była totalnie.

I zauważyła coś ważnego przestało jej doskwierać poczucie, że czegoś brakuje.

Nauczyła się sprzątać szybko, zanim Franio się obudzi.

I ile emocji było przez ten miesiąc! Starczy na całe życie.

Radowała się jak matka, gdy Franio zaczął sam trafiać do kuwety (a wcześniej trzeba było go przynosić nawet w środku nocy).

Oczywiście miał inne pomysły: w nocy bawił się lampką nocną więc lampa powędrowała do szafy razem z zasłonami.

Można się przyzwyczaić do wszystkiego.

Po miesiącu Małgosia zrobiła ciekawe odkrycie:
To nie Franio mieszka u niej, ale ona u Frania! Bo to on cały dzień kręci się po mieszkaniu. On ją wita i żegna. Jest prawdziwym gospodarzem.

I niespodziewanie Małgosia uświadomiła sobie, że nie musi już szukać dla Frania domu. Bo to ona jest jego kochającą panią z dobrymi rękami i gotowa znosić wszystkie jego wybryki!

Może wstawać o świcie, żeby go pogłaskać, bawić się w chowanego, grać w piłkę po mieszkaniu.
Jest gotowa i nie żałuje niczego. Bo kocha. Nie da się go nie kochać.
I Franio też ją kocha

Już jej nie budzi nad ranem czeka, aż się wyśpi przed nowym dniem pracy.

Po prostu przychodzi, kładzie się cicho obok i czeka aż Małgosia otworzy oczy.

Czeka. Bez słowa. Choć czasem w jego oczach aż błyska myśl: Ile jeszcze będziesz spać, Pani? TęsknięA potem zawsze dzieje się to samo: Małgosia, zaspana, otwiera jedno oko a Franio natychmiast mruczy cicho, z rozkoszy. Przeciąga się, pozwala się podrapać za uchem i od razu robi się cieplej w mieszkaniu i na sercu. Bo wiadomo, że od dziś, choćby miała jeszcze sto razy poczuć, że czegoś jej brakuje, to już będzie wiedzieć jedno: wystarczy, że spojrzy na Frania i wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

Nie każda kawa smakuje tak dobrze, nie każdy dzień zaczyna się z takim uśmiechem, jak rano, tuż po kocim purr. Nawet jeśli czasem do końca życia będzie wyciągać łapki Frania z zasłon, będzie prać piątą poduszkę i biegać z odkurzaczem, to nigdy już nie poczuje się samotna.

I Małgosia zrozumiała, że w życiu najważniejsze jest nie to, czego nam brakuje ale kogo możemy obdarować miejscem w swoim sercu. Choćby przypadkiem, choćby zaczęło się od kartonu po parowarze i pomiętych kapci.

Więc jeśli jeszcze kiedyś usłyszy od Barbary na klatce: Uważaj, bo się przyzwyczaisz!, to tylko uśmiechnie się szeroko. Bo już wie Frania nie odda za żadne parowary świata. I za żadne skarby świata nie zamieniłaby tych codziennych poranków na nic innego.

A Franio, jak na prawdziwego gospodarza przystało, mrugnie do niej tym swoim jednym niebieskim okiem i jak zawsze zawoła cicho:

Miau.

I to będzie znaczyło wszystko.