Nie żałuję niczego

– I żeby mieszkanie było posprzątane, jak wrócę! Pani Elżbieta Wysocka wybiegła na klatkę schodową i trzasnęła drzwiami tak mocno, że aż w drzwiach zatrzęsły się szyby.

Barbara, która właśnie schodziła po schodach, aż podskoczyła. Zamarła na miejscu, mając nadzieję, że sąsiadka jej nie zauważy. Ale nadzieja miała krótkie nogi.

– O, Basiu… Dzień dobry!

Kobieta postawiła niedbale na podłodze karton po multicookerze i w pośpiechu zapinała ostatnie guziki płaszcza. Widać było, że się spieszy.

– Dzień dobry, pani Elżbieto uśmiechnęła się z wysiłkiem Barbara. Dzieci znowu coś zbroiły?

– To mało powiedziane! Słów mi brakuje… zaczęła prędko sąsiadka, walcząc z ostatnim guzikiem.

W tej samej chwili karton na podłodze poruszył się lekko.

Barbara podskoczyła, mimo że stała w bezpiecznej odległości.

Nie można jej było zarzucić tchórzostwa, po prostu nie spodziewała się, że coś w kartonie może siedzieć.

Ciekawe, co to?

Wyobraźnia od razu podsuwała jej obraz żywego multicookera, który kiepsko się zachował (np. pluł surowymi warzywami), za co został skazany na wyrzucenie.

– Spójrz sama powiedziała Elżbieta, podnosząc karton, by pokazać jego zawartość.

Barbara zeszła na międzypiętrze, podeszła bliżej i ostrożnie zajrzała do środka.

Chociaż wiedziała, że żadnego żywego urządzenia tam być nie może, było jednak dla niej niespodzianką, a nawet… bardzo miłą niespodzianką.

Ze środka kartonu spoglądały na nią dwa ciekawskie oczka. Były to oczy malutkiego kotka.

– Ojej, jaki słodziak! westchnęła Barbara.

– Znalazła się wielbicielka mruknęła z niezadowoleniem Elżbieta, zamykając karton.

– Skąd go pani wzięła?

Dzieci przyniosły Czego żałuję, bo mam teraz tyle kłopotu z tym kociakiem, że aż głowa boli. Ja też dałam się uwieść jego oczom i ładnemu pyszczkowi, ale jak to mówią: Nie wszystko złoto, co się świeci. Słodziak z wyglądu, a charakter po moim byłym.

– Nic się nie martw, pani Elżbieto, wyrośnie trochę i się uspokoi pocieszyła Barbara. Pewnie jedzie pani z nim do weterynarza na szczepienia?

– Weterynarz? Szczepienia? Basiu, proszę cię! Mam już go dosyć, wytrzymać nie mogę. Pomyślałam, że zabiorę go na działkę… Może tam się odnajdzie.

Barbara spojrzała zdziwiona. Wciąż miała nadzieję, że to żart.

Ale po minie i spojrzeniu Elżbiety zrozumiała, że ta mówi serio. W końcu dziś nie prima aprilis, a 15 listopada.

– Kociaka na działkę? Teraz?

– A co, czekać do wiosny? Jaka różnica, kiedy zawieźć? Byłaby zima też bym zawiozła. Bo to nawet nie kociak, tylko jakiś przypadek.

Elżbieta aż się zadławiła z nadmiaru emocji.

Kiedy już odetchnęła, dodała:

– Gdybyś widziała, jak ten gagatek potrafi rozrabiać! Nawet jak samotnie zostałam z dwójką dzieci, nie piłam tyle melisy! Moja decyzja jest ostateczna. Jedzie na działkę, kropka.

– Ale

– Zresztą, mógłby zostać na podwórku, tam go znalazły Ale boję się, że dzieci znowu go przyniosą do domu i schowają w szafie. Albo sam wróci. Ja już tego nie zniosę!

Wyciągnęła telefon, zerknęła na godzinę i pokręciła głową.

– Zagadałaś mnie, Basiu. Muszę lecieć, bo autobus mi odjedzie!

Obłapiła karton, odwróciła się i zaczęła powoli schodzić, mocno trzymając się poręczy.

Barbara patrzyła za nią, nie rozumiejąc, jak można małego kotka zostawić na działce, samotnego… Przecież nie przetrwa nawet dnia!

– Proszę zaczekać, pani Elżbieto! zawołała.

– Co jeszcze? Powiedziałam, że się śpieszę!

– Niech pani nie oddaje go na działkę. Ja spróbuję go oddać w dobre ręce. Proszę mi go zostawić.

Elżbieta stanęła i…

…powoli się odwróciła.

– W dobre ręce? Sugerujesz, że moje są złe? zmrużyła złowrogo oczy. Dwójkę dzieci nimi wychowałam.

– Nic nie sugeruję. Chcę po prostu spróbować znaleźć mu dom. Na działce nie przeżyje.

– Jak mu się uda, to przeżyje. Nie, to nie był mu pisany los.

– A czemu tak ostro?

– To nie moja wina. To kotek nie potrafi się zachować w domu

– On jest jeszcze dzieckiem! Jeszcze się nauczy odpowiedziała Barbara i po chwili dodała: Swoich dzieci na działkę pani nie oddaje, choć też czasem na nie krzyczy.

– Moje dzieci to moje dzieci. A tu jak chcesz, to bierz.

Postawiła karton na podłodze.

– Mam z głowy. Nie muszę nigdzie jechać ani wydawać pieniędzy na bilet. Zobaczymy, jak długo wytrzymasz! sarknęła.

Wróciła do mieszkania, z trzaskiem zamykając drzwi.

Barbara ostrożnie wzięła karton, sprawdziła, czy kociak jest na miejscu, i ruszyła na górę.

Tak niespodziewanie została szczęśliwą właścicielką kartonu po multicookerze i małego futrzaka.

Nie planowała tego. Miała pójść tylko po kawę, która właśnie się skończyła i znalazła się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie.

Nie była zapaloną miłośniczką zwierząt. Właściwie była wobec nich obojętna nie rozczulały jej tak, jak psy i koty rozczulają ich właścicieli.

Nie mogła jednak pozwolić, by Elżbieta wywiozła malca na działkę.

Bo obojętność to nie okrucieństwo. Bo nie wyobrażała sobie, by nikt nie zechciał takiego słodziaka. Wystarczy zrobić kilka dobrych zdjęć, wrzucić do Internetu, a chętni ustawią się w kolejce.

Nic prostszego!

*****

Nie zamierzała tego odwlekać. Po powrocie do domu zrobiła kotkowi zdjęcia i wrzuciła je na kilka forów: Oddam za darmo, Przyjmę kotka.

Wyszła do sklepu po kawę i oczywiście po karmę dla kociąt oraz plastikową kuwetę i żwirek. Nieplanowany wydatek, ale nie było wyboru.

Wszystko oddam temu, kto weźmie kotka myślała, uśmiechając się, bo przecież robi coś dobrego. I pieniędzy jej nie żal.

Elżbieta mówiła, że kociak nazywa się Kluska, ale w ogóle nie reagował na to imię. Barbara zaczęła więc wymyślać i utknęła na sto trzydziestym drugim pomyśle.

– Będziesz Tadzik! Może być? spytała.

– Miau! odpowiedział kociak i pobiegł do przedpokoju rozprawić się z futrzanymi kapciami. Musiał pokazać, że to on tu jest najbardziej puszysty i biały, a nie jakieś pantofle.

Barbara zaśmiała się i zabrała się do pracy.

Była fotografem na zlecenie i bardzo lubiła swoje zajęcie i satysfakcję, i dobre dochody.

Właśnie musiała wyretuszować świeże zdjęcia z ostatniej sesji, więc włączyła komputer, odpaliła program i zabrała się do roboty.

Ale nie było jej to dane.

Tadzik, rozprawiwszy się z kapciami, zaczął biegać po mieszkaniu, skręcając niczym samochód rajdowy. Hałas nie do opisania.

– Ej, maluchu! zawołała, obracając się na krześle i grożąc palcem.

Kotek zatrzymał się, patrząc uważnie, jakby pytał: To wszystko? Bo chciałem się bawić!.

Wiem, nudzi ci się, chcesz się bawić, ale pamiętaj, że to tylko na chwilę

– Miau!

– Bez dyskusji! Jesteś u mnie w gościach, więc trzymaj fason i nie przeszkadzaj w pracy.

Źle trafiła z tym tekstem.

Kotek zrobił taką minę, że zrobiło jej się naprawdę głupio.

Jak tu się gniewać na takiego maluszka?

– No dobrze, baw się. Ale cicho uległa w końcu.

Kotek zamiauczał i ponownie rozszalał się po kątach, obijając o meble.

Widzę cel, nie widzę przeszkód dokładnie jak Tadzik pomyślała.

Założyła słuchawki, włączyła muzykę i znów zabrała się do zdjęć.

Nie minęło pięć minut, a rozpędzony Tadzik wpadł pod biurko, wyciągnął łapą kabel z gniazdka i zniknął gdzieś w mieszkaniu. I spróbuj mu coś udowodnić

– No nieeee westchnęła, patrząc na czarny ekran komputera.

Kolejne pół godziny sama goniła się po mieszkaniu, próbując go złapać.

Bezskutecznie. Jedynie udało jej się przy tym mocno uderzyć palcem u nogi o krzesło.

Po uruchomieniu komputera zerknęła na fora i zobaczyła mnóstwo lajków, co ją ucieszyło. Po chwili mina jej zrzedła, bo komentarze były w stylu:

Cudowny kotek!, Jak ci zazdroszczę!, Cudo, nie kotek!.
Tylko że nikt nie chciał po niego przyjść.

Nikt nie dzwonił, nikt nie pukał do drzwi.

W końcu dodała pod każdym postem, że dowiezie kotka wszędzie, nawet na drugi koniec miasta, a jak trzeba kraju.

Pewnie to był problem, teraz na pewno ktoś się odezwie! myślała.

Tymczasem kotek zmęczył się zabawą, wdrapał na kanapę i wyłożył brzuszek do głaskania.

Barbara usiadła obok i długo głaskała Tadzika, aż zasnął a z nim i ona.

Do wieczora nie zrobiła już nic.

*****

Po tygodniu prób Barbara zrozumiała, że znalezienie kociakowi domu nie jest takie łatwe, jak się wydawało. Lajków mnóstwo, ale telefon milczał.

A trzy dni później zaczęła się martwić:

A jeśli nikt go nie zechce? Zostanie u mnie?.

– Super tego mi brakowało! rzuciła głośno i zaraz siebie skarciła.

Tadzik spał na klawiaturze, obejmując myszkę, i gdy usłyszał jej okrzyk, podniósł jedno oko, jakby oburzony.

Barbara westchnęła ciężko i ponownie przejrzała komentarze.

Nic nowego. Ludzie tylko się zachwycali, że ma takie szczęście do kotka A ona z każdym wpisem traciła nadzieję.

Przypomniała sobie poprzednią wizytę u psychologa, do którego poszła w poszukiwaniu sama już nie wiedziała czego. Miała dobrą pracę, pieniądze, własne mieszkanie żyć, nie umierać.

A jednak czuła, że czegoś jej brak.

To nie przez mężczyzn tych sama odstawiła na boczny tor, chcąc trochę odpocząć od związków.

Więc co jest nie tak?

Psycholog kazał porozmawiać samej ze sobą. Efekt? szklanka wody i tabletka na ból głowy.

Problemy jednak pozostały na dnie duszy.

Postanowiła zapytać koleżanki.

– Ty po prostu z nudów masz takie rozterki stwierdziła Ula, zawsze odrobinę zazdrosna o Barbary mieszkanie i pracę.

– Skąd! Pracuję tyle co ty, Ula.

– Może ci brakuje właśnie jego? zamyśliła się Ania.

– Czego?

– Tłuszczyku! rzuciła Ania. Jesteś taka chuda z braku pączków w dzieciństwie.

Rozmowa z koleżankami nic nie dała. Postanowiła więc nie dręczyć siebie więcej głupimi myślami.

A może to właśnie Tadzik był tym brakującym ogniwem? Cóż, czas pokaże.

*****

Miesiąc zleciał jak z bicza trzasnął.

Dlaczego z ponad tysiąca osób lajkujących zdjęcia Tadzika nikt nie zdecydował się go przygarnąć? Barbara zaczęła rozumieć dopiero po czasie.

Przez ten miesiąc wydarzyło się tyle, że opisać to można by było w czterech tomach.

Ale po kolei.

Tadzik to naprawdę inteligentny kociak.

Rozumiał Basię niemal bez słów nawet gdy po raz dziesiąty zabraniała drapać kanapę.

Próbował nowych ról najpierw architekt wnętrz (przez niego zaszły cztery zmiany firanek), potem kucharz (wszystkiego próbował, wszystko wypluwał).

Postanowił więc dawać tylko radość.

Oczywiście, dla Barbary radością był dobry sen i czas na obrobienie zdjęć o czym mogła zapomnieć z kotkiem w domu.

Pewnie ktoś tam na górze pomyślał, że za spokojne życie prowadzi i zesłał jej Tadzika.

Wystarczyło, że usiadła a Tadzik zaraz wskakiwał z pytaniem w oczach: Pobawisz się?.

Rozrabiał czasem tak, że brak słów.

Barbara coraz lepiej rozumiała Elżbietę, choć nie popierała jej pomysłu z działką. Sama tak by nie mogła, nawet jeśli była zmęczona.

Za to przestała się zastanawiać, czego jej brakuje do szczęścia. Przestała porównywać się do innych. Nauczyła się sprzątać ekspresowo, korzystając z każdej spokojnej chwili.

A jej radość, gdy Tadzik pierwszy raz sam użył kuwety, była nie do opisania. Wcześniej musiała go tam zanosić nawet nocą.

Czasem Tadzik wpadał na nocną zabawę lampką. Barbara musiała ją schować na najwyższą półkę, podobnie jak firanki.

Wszystko działo się jak u każdego można się przyzwyczaić.

Barbara się przyzwyczaiła.

Po miesiącu odkryła zadziwiającą rzecz: to nie Tadzik mieszka u niej, tylko ona przychodzi do niego gościć! Przez cały dzień jest w pracy, a on czeka jak prawdziwy gospodarz i wita ją, i żegna.

Już nie trzeba szukać dobrych rąk dla Tadzika, bo Barbara sama ma najlepsze czułe i delikatne. Gotowa wstać o dowolnej porze, by się bawić, pogłaskać, gdy okrakiem leży na pościeli i zabiera pół łóżka.

I teraz wie: nie żałuje niczego. Bo pokochała tego kota a on jej. Tadzik już nie budzi jej o świcie, pozwala spać przed pracą tyle, ile trzeba. Leży tylko w milczeniu obok i zerka, czasem z wyrzutem: No ile można? Ja czekam….

Dziś zrozumiałem, że czasem nie dostajemy tego, czego szukamy ale właśnie to jest nam najbardziej potrzebne. Bez Tadzika byłoby pusto. Teraz wiem, że najważniejsze szczęście często przychodzi nieproszone i niepozorne wystarczy tylko je dostrzec.