Nie wyobrażam sobie życia bez Was

Nie potrafię żyć bez was

Irmina, wybacz, pokochałem inną. Odchodzę, mieszkanie zostaje wam. Przepraszam, że odszedłem tak cicho, bez uprzedzenia. Nie mogłem patrzeć na Twoje łzy, dlatego zostawiam ten list. Uwierz, mnie też nie jest łatwo… Ucałuj ode mnie syna…

****

Słoneczko, wstawaj! Irmina budziła synka Stasia, a potem poszła do sypialni, gdzie jeszcze spał jej mąż Sławomir.

Kochanie, już czas wstać, zaraz musisz iść do pracy! zaśmiała się, łaskocząc wystającą spod kołdry piętę Sławomira.

Sławek obudził się z jękiem, zawsze miał problemy ze wstawaniem. Irmina była zupełnie inna zawsze wstawała razem z pierwszymi promieniami słońca. Gdy jej dwóch ulubionych chłopaków jeszcze spali, ona już przygotowywała śniadanie, robiła się na bóstwo i ogarniała trochę dom. Zresztą, kładła się też spać wyjątkowo wcześnie zawsze padała zmęczona po całym dniu.

Siedziała w kuchni, kiedy Stasio ziewając wyszedł z pokoju.

Najpierw się umyj, potem śniadanie Irmina wskazała na łazienkę.

Chłopak bez słowa poszedł umyć zęby. Kiedy siedzieli już przy stole, w drzwiach pojawił się Sławek.

Wiesz, Irmina, ja dzisiaj chyba zostanę w domu. Zaraz zadzwonię do pracy

Był bardzo blady, Irmina od razu się przejęła.

Co się stało? Źle się czujesz?

Głowa mnie boli… i mdli mnie… Sławek opierał się o framugę.

Irmina zerwała się, przyłożyła mu dłoń do czoła i zatroskana spojrzała mu w oczy.

Nie masz gorączki… Może powinnam zostać z tobą?

Nie, kochanie, jedź do pracy, odstaw Stasia do szkoły, ja się po prostu prześpię. Może mi przejdzie. Odpocznę…

Jeżeli coś się stanie, dzwoń od razu przypomniała mu Irmina.

Pewnie uśmiechnął się Sławek. Widzimy się wieczorem.

Ten dzień Irmina przeżyła jak na szpilkach. Bardzo się martwiła o męża. Był taki blady i wymęczony. Pewnie za dużo pracy myślała. Miała dziwne, ciężkie przeczucie, jakby coś złego miało się wydarzyć.

Wróciła z pracy wcześniej, odebrała Stasia od kolegi ze szkoły i razem pojechali do domu. Niepokój narastał, a Stasio z niepokojem patrzył na matkę.

Mamo, co się dzieje? zapytał, kiedy wracali do domu. Miałaś wrócić później. Wyglądasz blado. Wy oboje jesteście jacyś chorzy?

Irmina zerknęła na dwunastoletniego syna. Już nie był malutki, ale nadal był dzieckiem i nie chciała go straszyć.

Stasiu, po prostu martwię się o tatę. Źle się dziś czuł i chcę sprawdzić, czy wszystko z nim w porządku.

Staś coś tylko mruknął i więcej nie pytał. Dotarli do domu i Irmina, z trzęsącymi się rękami, otworzyła drzwi. W mieszkaniu panowała dziwna cisza, Sławka nie było. Przeszukała wszystkie pokoje i wróciła do salonu, gdzie stał Staś. Twarz miał bladą i wyglądało, jakby zaraz miał się rozpłakać. Irmina zauważyła w jego ręku kartkę, wyraźnie już przeczytaną.

Co tam masz? Pokaż!

Drżącym głosem wyciągnęła rękę, a Staś podał jej kartkę.

Irmina, wybacz, pokochałem inną. Odchodzę, mieszkanie zostaje wam. Przepraszam, że odszedłem tak cicho, bez uprzedzenia. Nie mogłem patrzeć na Twoje łzy, dlatego zostawiam ten list. Uwierz, mnie też nie jest łatwo… Ucałuj ode mnie syna…

Dupek wyszeptał Staś.

Nie mów tak, to twój ojciec gubiła się Irmina.

On nas zostawił! Nienawidzę go!

Staś pobiegł do swojego pokoju i zatrzasnął drzwi. Był zraniony i nie rozumiał, jak ojciec mógł zrobić im coś takiego. Przecież wszystko było w porządku… Irmina zaczęła czytać dalej:

Poznałem Elżbietę dwa lata temu i długo nie miałem siły odejść. Ale teraz już muszę to zrobić. Mam nadzieję, że kiedyś mi wybaczysz. Proszę, nie pokazuj tego Stasiowi, nie chcę, żeby źle o mnie myślał.

Irmina z gorzkim uśmiechem pomyślała, że syn i tak już wszystko wie i sam zdecyduje, co myśleć o ojcu, który zostawił rodzinę.

Błądziła bez celu po mieszkaniu, weszła do sypialni. Zdała sobie sprawę, że rzeczy Sławka zniknęły i wtedy poczuła, jak wszystko się wali. Osunęła się na podłogę i długo płakała. Jedna chwila zburzyła całe jej dotychczasowe życie.

Nie wiedziała, ile czasu siedziała na podłodze, opłakując swoje małżeństwo. Pragnęła cofnąć czas, spróbować coś zmienić i zostać w domu, by Sławek nie odszedł ale gdzieś w sercu czuła, że to i tak by nie pomogło. Skoro podjął decyzję, nic by go nie powstrzymało. Zresztą, gdyby przynajmniej miał odwagę powiedzieć jej w oczy, że odchodzi. Tak byłoby uczciwiej. A on uciekł tchórzliwie, nie żegnając się.

Wreszcie wstała, umyła się, poprawiła włosy i poszła do pokoju syna. Leżał na łóżku i patrzył w sufit. Było widać, że płakał.

Mamo, czemu on tak postąpił?

Synku, nie wiem… Przestał mnie kochać, ale ciebie nie przestał. Nadal jesteś jego synem.

Nie, mamo. W liście napisał, że musiał odejść. To znaczy, że ta nowa kobieta jest pewnie w ciąży… Wiem wszystko, już nie jestem dzieckiem… Chyba mnie też przestał kochać. Może zrobiłem coś nie tak? Zaplanowaliśmy z tatą pójść na mecz, a potem na lody. Może już go męczyłem? Za dużo chciałem?

Irmina ze ściśniętym gardłem słuchała rozważań syna. Sama czuła to samo. Jednak wiedziała, że Staś potrzebuje ojca. Zdawała sobie sprawę, że Sławek pewnie chciałby jeszcze mieć kontakt z synem, nie chciała ich skłócać. Pogłaskała chłopca delikatnie po ręce i powiedziała łagodnie:

Stasiu, nie męczyłeś go, na pewno. Tata w ogóle nie chciał, żebyś czytał ten list. Znalazł sobie inną kobietę, masz rację, ale ty na zawsze pozostaniesz w jego sercu. Zobaczysz, sam będzie chciał się z tobą widywać.

Zdradził cię powiedział ponuro Staś.

Irmina to rozumiała. Sama czuła ból, gniew i chęć zemsty. Przez dwa lata ją oszukiwał, patrzył jej prosto w oczy i mówił, że kocha a spotykał się z inną.

Następne dni minęły jak we śnie. Irmina złożyła wniosek o rozwód, a Staś powtarzał, że nigdy ojcu nie wybaczy. Był już na tyle duży, żeby rozumieć. Jednak Irmina czasem słyszała jego ciche szlochy wieczorami.

Po jakimś czasie wszystko powoli zaczęło wracać na właściwe tory. Irmina i Staś nauczyli się żyć bez Sławka, który ostatecznie nie chciał widywać się z synem. Tłumaczył, że nie ma czasu zbudował nową rodzinę. Stasia bolało to ogromnie, przez pół roku strasznie się tym zamartwiał.

Któregoś dnia, kiedy Irmina wracała z pracy, usłyszała na klatce schodowej podniesione głosy. Rozpoznała w nich Stasia i Sławka. Stała w miejscu, wsłuchując się, a potem szybko zaczęła iść po schodach.

Sławek stał pod drzwiami mieszkania i błagalnie patrzył na syna, a Staś, rozczochrany i bardzo zły, krzyczał:

Odejdź! Nie masz prawa tu być! Nienawidzę cię! Mama już cię nie kocha!

Stasiu, posłuchaj mnie… Synku…

Wyjdź! Staś był nieugięty.

Kiedy pojawiła się Irmina, Staś trochę się uspokoił, a Sławek rozpromieniał się i podszedł do niej.

Irminko, wróciłem. Staś mnie nie wpuszcza, ale ty mi przebaczysz?

Mamo, nie! Staś spojrzał na mamę błagalnie, ale i stanowczo.

Irmina utkwiła wzrok w Sławku. Kiedyś była w nim zakochana bez pamięci, nie wyobrażała sobie życia bez niego. Po zdradzie jednak zrozumiała, że nawet jeśli wybaczy, już nigdy nie zbudują rodziny.

No i co? Sławek zrobił krok do drzwi, próbując się uśmiechnąć. Wpuścicie ojca i męża?

Byłeś nimi pół roku temu głos Irminy był bezbarwny. Teraz nie masz prawa tutaj przychodzić. Jeśli chcesz połowy mieszkania złóż sprawę do sądu. Ale już nie jesteśmy rodziną.

Co? Przeganiasz mnie, Irmina? Wybacz mi! Nie wiem, co we mnie wstąpiło! Nie potrafię bez was żyć!

Już ci wybaczyłam, ale z tobą już nie będziemy żyć.

To powiedziawszy, Irmina weszła do mieszkania i zamknęła drzwi. Staś uśmiechnął się do niej. Jemu też trudno było wyrzucić ojca, ale nie wybaczył, ciągle miał w sobie złość.

Mamo, nie przejmuj się nim. My sobie świetnie poradzimy! We dwoje.

Irmina też się uśmiechnęła, ocierając łzy. Przez wizjer zobaczyła, jak Sławek stał jeszcze przez chwilę pod drzwiami, a potem powoli odszedł. W głębi duszy poczuła ulgę, że potrafiła pożegnać się z tym, kto ją okłamywał. Nadszedł czas by zakończyć żałowanie przeszłości.

Stasiu, jesteś dzielny puściła mu oczko.

To może zamówimy pizzę? Co ty na to, mamo? Możemy też zjeść ciasto!

Staś wiedział, że najgorsze mają już za sobą.

Czemu nie? I koniecznie z lodami!

Irmina ucieszyła się, widząc szeroki uśmiech syna. Ostatnie miesiące były dla nich ciężkie, ale czuła, że teraz będzie już tylko lepiej. Może nie od razu… Ale będą szczęśliwi.