Nie taka Julka

Nie taka Julka

Julka! Znowu?! Święty Boże, ty to nie dziecko, tylko jakieś nieporozumienie! Jak ty możesz?!

Mamo, nie wiem. To się samo…

Mama ściągała z Julki upapraną kurtkę, przemoknięte kozaczki i czapkę już bez pompona.

Wszystkie dzieci jak dzieci, a u mnie… Ileż to można, Julka?!

Patrzyła Julka na porwany dół sukienki i wzdychała.

A przecież było tak fajnie! Lokomotywka wyszła wspaniała! Szkoda tylko, że Szymek ciągnął ją za spódnicę za mocno i ta się rozerwała. A pani Katarzyna Michalna powiedziała, że ona zaszywać nie zamierza, to już zadanie Julkinej mamy. No racja, co poradzić! Ale przez to Julka od podwieczorku aż do wieczora musiała przesiedzieć na krześle w kącie. Przed chłopakami pokazywać majtki? To przecież nieprzyzwoite! Tak babcia zawsze powtarzała. A babcia trochę się na życiu znała!

Na przykład, że Julka jest taka właśnie. Mama tak nie myślała, ale babcia bez dwóch zdań.

Daj już spokój dziecku! Czemu tak ją zadręczasz?

Mamo, sama mnie tak wychowałaś! To czemu teraz twierdzisz, że nie wolno tak robić? Jeśli nie będę wychowywać Julki, to co z niej wyrośnie?

Taka sama mądra i piękna jak ty! Mało?

Oj, przestań z tymi głupotami! Julka! Marsz się przebrać!

Julka, z ulgą odetchnąwszy, biegiem leciała do swojego pokoju, a sprzeczka między jej dwoma ukochanymi osobami trwała dalej bez niej. I nawet nie była im potrzebna do tej kłótni. Była tylko pretekstem.

Pewnego dnia Julka spytała babcię, co to za słowo, a ta się tylko roześmiała:

Po co się kłócić bez powodu, dziecko? Najlepiej jest, jak jest o co!

Ja jestem tym waszym o co?

Najważniejszym! Przecież jesteś nasza jedna i jedyna! Nic dziwnego, że się martwimy, jaką wyrośniesz. Każda z nas robi to inaczej. Mama surowo, bo myśli, że inaczej się nie da. A u mnie cała surowość już na twojej mamie się skończyła. Dla ciebie już jej nie wystarczyło. To muszę szukać innych sposobów. Na przykład nagroda.

Nie lubię pierników!

No dobrze, będzie cukierek.

To już co innego! Babciu, a mama mnie kocha?

Bardziej niż kogokolwiek na świecie! Nawet bardziej niż ja! Nie miej wątpliwości.

To czemu ciągle mnie karci?

Właśnie dlatego…

Dziwna ta miłość… Ty też mnie kochasz, i nie krzyczysz…

Ja jestem babcią, a ona mamą. Więcej się od niej wymaga. I miłość z jej strony wygląda inaczej. Rozumiesz?

Nie!

Kiedyś zrozumiesz.

Tylko że to kiedyś nie nadchodziło.

Julka czekała, czekała, a tymczasem mama była coraz surowsza.

Co ja z tobą pocznę?! Czekać, aż coś w tej spódnicy przyniesiesz?!

To zdanie Julka słyszała regularnie, ale sensu długo nie rozumiała. Tylko głupio chichotała, wspominając swój porwany w przedszkolu dół sukienki. Miała ochotę zapytać, jak coś dałoby się do domu przynieść dziurą w kiecce, ale wiedziała, że żart nie przejdzie znów by oberwała za nic.

Obawy mamy okazały się zupełnie niepotrzebne.

Niezgrabna, choć sympatyczna, Julka szczerze uważała się za bardzo przeciętną. Co tam mówiła babcia lustro nie kłamie!

A w lustrze Julka widziała… Nic dobrego! Oczy małe, ogonek z ciemnych włosów lichy, nos obsypany pryszczami. Uroda, nie ma co!

Tę życiową prawdę o sobie Julka znała od dawna i nie zamierzała szczególnie przejmować się wyglądem. Tak było łatwiej i jej, i mamie. Po co drogie ciuchy albo buty Stare trampki w zupełności jej wystarczały na co dzień; wyjątkowo nakładała coś porządnego, gdy babcia zabierała ją do teatru.

Teatr uwielbiała. Szkoda tylko, że rzadko bywały na bilety wiecznie brakowało pieniędzy. Babcia czasem zbierała grosz do grosza z emerytury, ale ile trzeba było czekać… Dlatego od siódmej klasy Julka poprosiła sąsiadkę o opiekę nad jej bliźniakami i chętnie u nich dorabiała swoje pierwsze złotówki. Maluchy były bystre i całkiem miłe, a Julka która nie miała rodzeństwa traktowała to częściej jak frajdę niż obowiązek.

Bo co? Przychodzisz, bawisz się, parę łyżek kaszy i wracasz do siebie. Nikt po głowie nie skacze, nie rysuje w zeszytach, pokój masz cały dla siebie. Luksus!

Julka nie była egoistką, ale rozumiała już wtedy, ile kosztuje wychowanie choćby dwójki dzieci. A u nich? Mamin pensja pielęgniarki, babcina emerytura, i najważniejsze niemal od zawsze brakujący ojciec. Nigdy go nie widziała i, szczerze mówiąc, nie zamierzała.

Z mamą nie dzieliła się tymi rozmyślaniami. Po co ją denerwować bardziej? I tak miała ciężko Julka i jej starzejąca się mama. Babcia już nie pamiętała, co się działo dwie godziny wcześniej, nawet imienia.

Dobrze, że przynajmniej do czasu pamiętała ojca Julki. I całą historię o tym, jak pojawił się w życiu mamy, i jak szybko zniknął, opowiedziała Julce zupełnie szczerze, zanim córka zdążyła wszystko wyprzeć.

Nie była potrzebna twoja mama jemu.

Czemu?

Hulaka! Takich jak ona miał na pęczki. Ostrzegałam, ale kto by słuchał… Zakochała się. Wierzyła, że się z nią ożeni, a reszta to tylko młodzieńcze grzeszki.

Ożenił się?

A jak! Twoja mama jak czegoś chce, to sięgnie po swoje. Tylko co z tego? Jak tylko dowiedział się, że jest w ciąży zniknął, przepadł jak kamień w wodę. Zostawił tylko liścik.

Jaki?

To już nie twoja sprawa, Julka. To ich sprawy. Ale jedno powiem dla mamy byłaś tak wyczekana, że przez całą ciążę chodziła jak na palcach. Traktowała siebie jak porcelanową figurkę. Bała się, że ci się coś stanie. I potem nie przestała się martwić. Dlatego ciągle się zamartwia i wychowuje po swojemu, zbyt surowo.

Naprawdę?

No przecież! Tak się boi, że czasem po nocach siedzi nad tobą, głaszcze cię po głowie i prawie płacze. Spytam złości się. To takie jej… tajemnicze, własne. Bardzo cię kocha, Julka. Na swój sposób, ale kocha. Rozumiesz?

Bardziej się nie da… Babciu, ciebie mama też tak wychowywała?

A jakże! Wszystkie matki takie są. Ze strachu o swoje dzieci robią głupstwa, a potem żałują.

A trzeba się bać?

O dziecko? Nie wiem, Julka. Sama zobaczysz, jak urodzisz.

Nic nie odpowiedziała Julka, tylko pomyślała, że nigdy swoich dzieci nie będzie karcić, będzie je wychowywać zupełnie inaczej. Naiwna… Ale kto nie jest naiwny w tym wieku?

Daleko było do dzieci, i szczerze mówiąc, Julka już nawet nie liczyła, że kiedyś będą. Kto się na taką skusi? Mała, brzydka, uparta jak rzep. Jak już się przyczepi, trudno się od niej opędzić. Trzeba wytrzymać.

Skończyła szkołę medyczną i zaczęła pracować w tym samym szpitalu w Warszawie, gdzie już była jej mama. No i wtedy się zaczęło!

Wszystko źle! Julka za szybka, zbyt przejmuje się pacjentami a trzeba spokojniej, bo sobie na głowę wejdą stara się bez sensu… Bez sensu, bo nikt nie doceni. Jedni wyjdą, drudzy przyjdą. Nie rozdwajaj się. Spokojniej trzeba! Wszystkich nie uratujesz!

A Julka nie chciała słuchać. Boleśnie żal jej było każdego pacjenta. Cierpi! Boli go! Źle się czuje! Co jej szkodzi zastrzyk zrobić, poprawić poduszkę? A dobre słowo? Kot by się ucieszył, a co dopiero człowiek…

Nawet mama przestrzegała ją.

Córeczko, nie wychylaj się! Tu takich nie lubią. Poprztykasz się ze wszystkimi i co z tego? Tobie lepiej? Mnie? Babci? Wiesz, jak teraz potrzebujemy twojej pensji! Nie oddamy przecież babci do domu opieki. Opiekunka kosztuje, a ty musisz pracować, doświadczenie zdobywać, z babcią nikt nie zostanie…

Mamo, ja nie potrafię inaczej! Oni źle traktują pacjentów, krzyczą…

Praca ciężka, ludzie różni. Sama widzisz. Trzeba dobrze, jasne! Ale nie każdy potrafi. U was takich jak ty troje. Już dobrze! Starsza pielęgniarka cię chwali, ale prosi, żebyś była spokojniejsza. Nikogo nie zmienisz siłą. Może jak pokażesz przykład, to się uda.

Długo!

Oj, Julka! W kogo ty taka uparta?

Nie wiem. Chyba po tobie.

Julka!

No co?

Rób, co matka mówi!

Mhm…

Nie chciała Julka się wykłócać, ale i słuchać mamy wolała nie zawsze. Może mama i miała rację, ale w trzeciej sali leżała babcia, złośliwa jak sto pcheł, której Julka co ranka się uśmiechała. Nigdy złego słowa nie powiedziała na zastrzyk czy brak uwagi. Na inne siostry się skarżyła, na Julkę nie.

I ona jedna? Skądże! Wystarczyło zmęczonych, zestresowanych bólem pacjentów. Julka to widziała. Przychodzą bliscy, a rozmowy to o spadku, to jeszcze czymś. Pacjenci później płaczą czy kłócą się. Można ich nie rozumieć?

Ale mama nie chciała tego przyjąć. Dla niej najważniejsze, żeby Julce niczego nie brakowało. A czy można czuć się dobrze, gdy wszyscy wokół źle?

Wiadomo, nie da się pocieszyć wszystkich, ale jednego już można?

Niech się dziewczyny na oddziale z niej śmieją i mówią, że Julka zakonnica jak się patrzy, że do klasztoru czas. Ich sprawa! Babcia powtarzała, że karawan musi iść dalej, cokolwiek by się nie działo.

No więc Julki karawan szedł, zgarniał przeciwności, czasem się potykając.

Bo źle, gdy nikt cię nie rozumie. Gorzej, gdy nie ma przy tobie tej jednej osoby, która powie jesteś właściwa.

Nie żeby Julce brakowało cudzej pochwały. Przyzwyczaiła się do tego, że na nią nie liczy. Ale od czasu, gdy babcia całkiem się pogubiła, nie miała z kim pogadać. Mama tylko wzdychała i powtarzała, że Julce czas o sobie pomyśleć. Koleżanki jedna po drugiej wychodziły za mąż i wręcz wciskały jej swoje bukiety.

Nawet rzucać go nie będę! Julka, to już twoja kolej wyjść za mąż! Łap!

Bierze oczywiście, nie obrazi dziewczynom! Ale ten jedyny, który miał się zjawić, nie spieszył się wcale. Może się zgubił, a może i wcale nie istniał. Może bywa i tak, że ktoś jest całością sam sobie?

Pogodziła się z tym. Nawet czekać już prawie przestała. Wyczyn Tatiany był nie dla niej. Julka nigdy nie oświadczyłaby się jako pierwsza facetowi. Nawet, gdyby było komu.

Zasuwała między szpitalem, schroniskiem dla zwierząt, gdzie czasem pomagała przyjaciółce Joannie, która je organizowała, i łóżkiem babci, która już rzadko ją rozpoznawała. Mama wzdychała, wysyłała ją na spotkania z koleżankami, ale wiadomo było, że nie ma po co. Julka zmieniała się w typową starą pannę, i nie chciała słyszeć o miłości, ani rodzinie.

Mamo, jak chcesz wnuki, powiedz! Urodzę ci parę. Teraz to żaden problem!

Julka! Co za cynizm!

Co w tym dziwnego? Książąt jest niewielu, dla wszystkich nie starczy! Takie życie. Czego ode mnie chcesz?

Julka, chcę tylko, żebyś była szczęśliwa…

To przestań mi mówić, że muszę sobie poukładać życie. Chyba zamiast się układać, chce być nierozplątywane. I tak dobrze! Zostaw to, proszę. Zbyt mnie to męczy…

Mama milkła, tylko wzdychała po cichu i rozważała po kryjomu, z kim jeszcze przedstawić Julkę. Synowie koleżanek już dawno poszli w świat, nie pozostawało nic, tylko czekać na gest losu.

I nagle los się odezwał. Ale zupełnie inaczej, niż Julka to sobie wyobrażała.

Ona marzyła, że jej wybranek po prostu się pojawi i będzie cierpliwie czekał, aż ona go zauważy, a wyszło inaczej.

Ale po kolei.

Główną rolę w Julkowym spektaklu życia odegrała właśnie ta złośliwa babcia, jak sto pcheł. Bywała w oddziale regularnie dwa razy do roku. Cała obsada przewracała oczami, gdy pojawiała się w drzwiach.

Będzie znowu skargi pisać! No…, ażeby była zdrowa! Julka! Twoja ulubienica! Ty się nią zajmij!

Maria Aleksandra tak się nazywała autorka zamieszania rozkwitała na widok biegnącej Julki.

Moja dziewczynko! Jak się cieszę! Chociaż jedna przyjazna twarz wśród tych wampirów!

Czemu tak od razu? U nas wszyscy są w porządku!

Młoda jesteś, to nie rozumiesz! Przeżyłam swoje! Nie dyskutuj!

I nie dyskutuję. Odprowadzę panią do sali. Inaczej wszystkich pani wystraszy!

Niech się boją! Im się należy!

No i złośliwa z pani babcia, pani Mario Aleksandro!

Oj tak! Ale jestem jeszcze milutka. To ty nie spotkałaś mojej Mamby! Tam dopiero złośliwości z ogonem!

Julka kiwała głową i zapominała już o tej uwadze. A niepotrzebnie. Z tą właśnie kotką przyszło się Julce zapoznać.

Było to po tym, jak Maria Aleksandra zawitała na oddział wyjątkowo cicha i wcale niepodobna do siebie.

Pierwszy raz nie kłóciła się, nie czepiała. Po prostu weszła do sali z Julią i położyła się, odwracając do ściany. Na pytania zatroskanej tym Julki, tylko machnęła ręką.

Idź, wrócisz jutro Potem pogadamy…

Oczywiście po kilku godzinach Julka już znała diagnozę i wiedziała, że pani Maria poprosiła sama o przyjęcie.

Pokłócona z dziećmi, cierpi teraz. Sama sobie winna. Niech sobie nie żałuje! Niech jej wody kto poda!

Julka zignorowała banały. Nie znając całej sytuacji, skąd wiedzieć, kto winien? Łatwo ocenić, jak się nie zna. Gdyby głębiej się wgryźć, każdy miałby rację po swojemu.

Skończywszy zmianę, zajrzała do sali Marii Aleksandry.

Jak się pani czuje? Przynieść coś?

Długi, zamyślony wzrok był odpowiedzią. Julka już chciała wyjść, gdy padły słowa:

Julko, chciałam cię o coś prosić… Nigdy nie byłam dobra w tym, co prosić trzeba. Raczej byłam wymagająca. Mama zawsze mówiła jak czegoś chcesz, sama się postaraj. A jak nie dasz rady? O tym nie mówiła…

O co chodzi? Proszę mówić, nie bać się!

Widzisz, Julka, rodziny mam sporo, a nikomu zaufać. Głupio wyszło. Przeżyłam życie, a nie mam czego wspominać. Praca, sprawy, wieczny wir. Radości jak ziarenko, problemów po dach. Myślałam, że przynajmniej dzieci wychowam lepiej, ale nie. Rozpieściłam. Doszło do tego, że jeszcze żyjąc, już wszystko podzielili… Dałam, co się dało. I mieszkanie córce, i synowi. Żeby się ze mną nie męczyli. Sprzedałam to po rodzicach i wystarczyło na wszystkie sprawy. Pomagałam, wychowywałam wnuki. A teraz? Ja im niepotrzebna, kotka im niepotrzebna… Julka, zabierz moją Mambę!

Kogo?!

Kota mojego! Ona cudowna jest! Trochę złośliwa, ale mądra! Nie masz pojęcia, jak mądra! Wszystko rozumie! Gdy się szykowałam do szpitala, to się na mnie rzucała, nie chciała mnie wypuścić! Wszystko czuje…

Julka zgłupiała.

Kochała zwierzęta, ale u nich w domu żadnych się nie trzymało. Babcia schorowana, a i finansowo ciężko dodatkowe wydatki.

Ale odmówić Marii Aleksandrze nie mogła. Jej spojrzenie nie pozostawiało wątpliwości kot to ostatnia radość tej samotnej kobiety. Dziwne i może i głupie, ale takie życie. Nie Julce oceniać. Obce serce ciemność! Jeśli możesz trochę światła rzucić, rzucaj. Osądzanie zostaw sobie…

Pod koniec zmiany złapała mamę, spytała, co o tym myśli i pojechała po kota.

Wezmę ją, pani Mario, ale tylko na czas pani choroby. Jak pani wyzdrowieje, oddam!

Oczywiście, Julcia…

Pani Maria pokiwała głową i pierwszy raz, odkąd Julka ją znała, wyglądała na zwykłą babulę, nie wiedźmę.

Podjechawszy pod dom Marii Aleksandry, Julka się zawahała. Miała klucze, ale sama wejść się bała. Pokręciła się na klatce i zapukała do pierwszych drzwi.

Słucham? miła młoda kobieta z malcem na ręku otworzyła.

Przepraszam, pani Julia prosiła, żeby zabrać jej kota. Może pani popatrzy chwilę, jak wezmę go z mieszkania?

Sama bym nie weszła! kobieta się uśmiechnęła. I słusznie! Ona uparta babka, lepiej z nią nie zadzierać.

E tam. Normalna starsza pani. Każdy ma swoje…

To prawda! potaknęła kobieta. To idź! My tu poczekamy, prawda, Antoś?

Antoś potwierdził i zaczęła się operacja kot.

Skończyła się szybko Julka tylko otworzyła drzwi, a czarna błyskawica już była na schodach i wybiegła na klatkę. Nawet nie zdążyła zaprotestować.

Zamknij drzwi! krzyknęła sąsiadka. Już jej nie złapiesz, złośliwa jak diabli! Ręce uważaj! Powodzenia!

Dziękuję!

Julka rzuciła na odczepnego i poleciała po schodach, modląc się, by drzwi wejściowe były zamknięte.

Próżne nadzieje. Były na oścież, a trzej silni faceci wydobywali pudła i meble z auta.

Nie widzieliście kota? jęknęła.

Ku jej zaskoczeniu jeden wskazał w stronę drzew pod blokiem.

Wskoczyła na drzewo!

Reszta się śmiała, gdy Julka krążyła pod drzewem, gdzie szczerzyła zęby Mamba, ale nie ruszyli się pomagać. Ich interes.

Na początku Julka kota wcale nie widziała. Słyszała tylko syczenie i miauczenie, gałęzie szumiały, liście już spadły.

Mamba, kici-kici!

Złośliwy ryk był odpowiedzią.

Ty wywłoko! syknęła i westchnęła.

Trzeba wejść na drzewo. Inaczej się nie da. Sama nie zejdzie.

Podwórko pustoszało, zaczął padać kapuśniaczek, jesienna melancholia. Marzyła, by zaszyć się pod kocem z herbatą i słuchać, jak mama narzeka (dziś nawet by zniosła), żeby nie musieć wdrapywać się na drzewo po kota.

Ale co zrobić dała słowo.

Rzuciła plecak na plecy i chwyciła się pierwszej gałęzi.

Tak! Kolejna i jeszcze jedna!

Syczenie robiło się głośniejsze i szybko pomachała jej łapą przed twarzą, ledwo zdążyła się uchylić.

Mamba, zmysły ci odebrało?!

Chciała postraszyć, że utnie jej ogon, ale się rozmyśliła a nuż kotka zrozumie i ją skompromituje.

Podniosła się, wyciągnęła rękę, złapała mokrą kocią za kark.

Puść gałąź!

Syczała Julka nie gorzej niż kot i chyba Mamba uznała, że są podobnego gatunku. Przynajmniej puściła i pozwoliła Julce wsadzić się pod kurtkę. Tam było ciepło i sucho, więc ucichła, słuchając jęków dziewczyny, która właśnie zorientowała się, że najgorsze dopiero przed nią.

Wspiąć się na drzewo żaden problem, zejść

To było trudniejsze. Przecież Julka od dziecka miała lęk wysokości. Gałąź z kotem okazała się wyżej, niż myślała.

Włożywszy kota pod kurtkę, zerknęła w dół i natychmiast zamknęła oczy.

Mamusiu

Daleko było do ziemi…

Nie, NIE!

Bardzo wysoko!

Poruszyła się, zamarła, bo zejść nie mogła.

Deszcz lał, a Julka klęła.

Oby cię Mamba! Normalnie nie mogłaś? Aż cię poniosło tak wysoko?!

Kot, wczepiony w sweter, uznał, że lepiej siedzieć cicho. Słyszał znajome nuty żalu, jak wtedy, gdy pani go żegnała, przytulając za mocno i płacząc w futro.

Czas leciał, ratunku nie było. Julka leżała wciśnięta w gałęzie, przeklinając siebie za głupotę. Kota uratowała… A kto ją teraz uratuje?

Telefon brzęczał, ale się nie ruszała, żeby przypadkiem nie spaść.

Wołać pomocy się wstydziła. Po co ludzi rozśmieszać? Sama sobie winna.

Hej! Wygodnie tam masz?

Szyderczy głos tak ją zaskoczył, że aż omal nie spadła.

Nie, nie, trzymaj się! Zaraz cię zdejmę! Poczekaj chwilkę!

Chłopak przemawiał jak do kogoś, kto miałby gdzieś zwiać.

Jasne! Nie ma sprawy! Poczekam!

Jej sarkazm został skwitowany:

Hmmm…

I zniknął.

No super! Poszedł Mamba, czemu ja taka

Nie zdążyła się skrytykować.

Wrócił.

Przystawił drabinę do pnia (skąd ją wytrzasnął?), krzyknął:

Schodź! Chyba że się tu prześpisz?

Zamknęła oczy, pokręciła głową, po czym zdała sobie sprawę, że chłopak jej nie widzie.

Boję się

Nie zdążyła dokończyć. Ktoś ją pociągnął, zjechała po mokrej gałęzi i po chwili była już na drabinie.

Trzymam! Spokojnie, powoli!

Musiała go posłuchać. Powoli schodziła, czuła ręce chłopaka za plecami.

Stanęła na ziemi, Mamba próbowała zwiać, ale Julka była czujna. Znów złapała kota za kark, wrzuciła pod kurtkę i zapięła zamek.

Siedź! I się nie ruszaj! Obiecałam twojej pani, że się tobą zajmę i tak będzie!

Jesteś zdecydowana…

Chudy, niepozorny chłopak patrzył na nią z uśmiechem.

Odprowadzić cię?

Poradzę sobie! fuknęła, zaraz się opamiętała.

Frajerka! Gość szedł swoją drogą, a ty tu wybrykiem na drzewie z kotem, on cię ratuje i tak? Za to mu należy się wdzięczność.

Przepraszam… Dziękuję bardzo! Całą noc bym tam siedziała bez pana!

Po co?

Boję się wysokości.

Po co się więc wdrapałaś?

Po kota. Wybaczy pan, muszę lecieć, mama się niepokoi.

Czemu się ze mną pan paniujesz? Po tym jak widziałem twój tyłek na mokro i cię ratowałem, możesz mnie na ty. Jestem Artur. Prowadzić do metra? Albo do domu? Mieszkasz daleko?

Niezbyt…

I wtedy Julce nagle przestało być zimno. Przeciwnie, poczuła się lekka, jakby ją ktoś niósł na rękach, palce pieściło jej ciepło, a każde słowo Artura wywoływało uśmiech.

A kot siedział cicho, jakby grzał się w cieple tej dziwnej radości, bo choć jej nie widać, to kot czuł ją najlepiej.

Artur odprowadzi Julię pod dom. Następnego dnia będzie czekał po pracy pod szpitalem. Razem pójdą kupić karmę dla Mamby, bo kotka nie je byle czego, wojownicza i wybredna.

Julka będzie niańczyć Mambę jeden tydzień. Potem przyjedzie córka Marii Aleksandry. Znajdzie Julię i poprosi o oddanie kota.

Wie pani, mama tak za nią tęskni… Niech już będą razem.

Weźmie pani też mamę?

Oczywiście! To przecież moja matka! Była zawzięta, nie chciała się przeprowadzić ale już musi. Dziękuję pani!

Julka pomacha za uciekającą kobietą, która tulił kota, i po raz setny pomyśli cudze serce i rodzina to tajemnica. Nie ma co wymyślać, bo wszystko może być inaczej niż się wydaje. Jeśli komuś naprawdę zależy nawet na kocie mamy, znaczy nie wszystko jest czarno-białe.

I w ogóle zanim będziesz grzebał w cudzym życiu, lepiej zacznij budować własne. Zwłaszcza, gdy masz z kim. Wtedy nie ma znaczenia, kto pierwszy się przyzna do uczuć, bo najważniejsze, że ktoś znajdzie dla ciebie czas i… drabinę, kiedy najbardziej tego potrzebujesz. I nigdy nie powie ci, że jesteś nie taka, bo dla niego nie będzie na świecie nikogo lepszego od ciebie.