„Nie popychaj mnie od tyłu!” Dzieci na ulicach i zirytowani przechodnie

Podczas gdy matki zapełniają internetowe fora pytaniami o to, co powinny włożyć do apteczki i czy w kabinie pozwolą im na wjazd z wózkiem, inni pasażerowie nerwowo szykują się do swoich lotów, patrząc kątem oka na rozkrzyczaną gromadkę obok. Od jakiegoś czasu wszystko stało się klarowne kiedyś ktoś próbował zawstydzać tych, którzy mieli dość i marzyli o spokoju, powtarzając, że dzieci trzeba kochać, ale dziś linie lotnicze coraz odważniej myślą o wydzielonych strefach tylko dla rodzin z dziećmi lub wręcz odwrotnie oazach ciszy. Kiedy tak właściwie to się stało?

Życzę miłego lotu!

Kiedy dokładnie modne stało się to, że macierzyństwo nie zamyka cię na życie? Pracujemy, mamy życie towarzyskie, chodzimy na wydarzenia, podróżujemy, ile dusza zapragnie bez względu na to, ile lat ma nasze dziecko. Nasze mamy nie żyły w ten sposób, dla nich stanie z dzieckiem w restauracji w latach 60-tych było czymś nie do pomyślenia. Wielka wyprawa z niemowlęciem? To nie był powód do radości, raczej ogromne wyzwanie.

Nie ma sensu udawać podróż na długim dystansie z dzieckiem to wyzwanie zarówno dla niego, jak i rodziców. Jeśli chcemy zapewnić wszystkim trochę wygody, trzeba się postarać. Niestety, wielu wczasowiczów staje się zupełnie biernych, ledwo tylko samolot oderwie się od ziemi. Odpuszczają dzieci mają sobie radzić same. A potem robi się zamieszanie i chaos, który przeszkadza wszystkim innym współpasażerom.

Każdy przecież chce lecieć w komfortowych warunkach. Mało kto godzi się, by przez dwie godziny słyszeć krzyki i płacz, zwłaszcza gdy za bilet zapłacił kilkaset złotych. Pasażerowie narzekają nawet na zbyt małe odstępy między fotelami, byleby tylko móc wyciągnąć nogi. Ale co z wygodą, gdy tuż za tobą pięciolatek tupie i testuje wytrzymałość twojego fotela? Szczerze mówiąc nie widziałam jeszcze nikogo, kto w takiej sytuacji obdarzyłby dziecko uśmiechem i żartobliwie udawał koziołka.

Przedszkole na kółkach.

Kiedyś próbowałam być miła. Gdy do mojego rzędu usiadła młoda kobieta z niemowlakiem, zamarłam wiedziałam, co mnie czeka. Po chwili okazało się jednak, że przyszła całą rodziną! Dzieci porozsadzane wszędzie: przed, za mną, torby i zabawki rozrzucone, bieganina i przekrzykiwanie się, podawanie butelek i gryzaków przez kolejne rzędy. Mogłabym przysiąc, że jeszcze chwila, a uznają mnie za członka rodziny! Przysięgam do dziś pamiętam smak gorącej wody z termosu, którą prawie zostałam oblana. Chciałam uciec przez okno.

Innym razem w pociągu przez całą trasę obserwowałam kobietę z czteroletnią córeczką. Pani Danuta przez dwadzieścia sześć godzin starała się, by dziewczynka nie przeszkadzała innym. Ale jak to wyglądało? Non stop: Malwinko, chodź tutaj, Malwinko, narysujmy pieska, popatrz za okno. Przez czterdzieści minut rysowały hałaśliwie kredkami, wybierając obrazki kotków i piesków. Zastanawiałam się, co gorsze uciążliwy hałas czy znudzone dziecko uciekające po przedziale.

Jak tu potem nie przyklasnąć tym, którzy sugerują, żeby młodzi rodzice zostali z pociechami w domu do czasu, aż podrosną? Oczywiście, jeśli maluch potrafi w ciszy przez trzy godziny rysować, a potem zasnąć z kredką w dłoni w porządku. Ale czy tacy naprawdę się zdarzają?

Nie wspominając już o niemowlakach płaczących podczas startu i lądowania. Kiedyś na pokładzie zdarzał się jeden taki maluch, teraz jest troje albo pięcioro, plus starsze rodzeństwo, które urządza sobie zabawę w berka po korytarzu. Wysiadasz z samolotu niemal w tym samym tempie, w jakim nim leciałaś byle szybciej.

Uwaga nie należę do ruchu childfree. Mam za sobą wyjazdy z małym dzieckiem, ale, powiem szczerze, nie starczyło mi na to nerwów. Zaczęliśmy wyjeżdżać, kiedy dało się już liczyć na to, że wystarczy jedno siedź spokojnie i nie dotykaj niczego. Wszystko inne to była lekcja cierpliwości. Jednak ludzie myślą inaczej lepiej postawić na pakiet gier i atrakcji, ale jeśli dziecko ma w sobie tyle energii, że biega jak perszing, wszyscy wokół stają się niewolnikami jego potrzeb.