Nie nienawidzę Cię

Nie nienawidzę cię

A przecież nic się nie zmieniło…

Weronika nerwowo bawiła się brzegiem rękawa, patrząc przez szybę taksówki. Za oknem migały ulice Krakowa znane od dzieciństwa, te same, po których kiedyś przebiegała z Rafałem, śmiejąc się i snując plany na przyszłość. Siedem lat Aż siedem lat jej nie było w domu.

Dojechaliśmy odezwał się cicho kierowca, wyrywając ją z zamyślenia.

Taksówka lekko zatrzymała się przed wiekowym blokiem z wielkiej płyty. Weronika odruchowo sprawdziła, czy w torebce jest telefon, wyjęła portfel, uregulowała rachunek i wysiadła. Drzwi zatrzasnęły się, a ona na moment zastygła na miejscu, wdychając znajome powietrze rodzinnego miasta. Ono naprawdę było inne niż w Warszawie, gdzie teraz żyła pachniało świeżo skoszoną trawą z pobliskiego parku, ciepłym chlebem z piekarni na rogu i czymś nieuchwytnym, co można było nazwać tylko jednym słowem: dom. Serce ścisnęło jej się mocno, słodko i boleśnie naraz, jakby cieszyła się z powrotu i równocześnie bała tego, co ją tu czekało.

Wróciła tylko na kilka dni. Oficjalnie, żeby odwiedzić mamę i pomóc jej z papierami, które wymagały załatwienia. Chciała też przejść się dobrze znanymi ulicami, jakby sprawdzić, czy są tak samo magiczne, jak te, które zapamiętała. Ale gdzieś w zakamarkach myśli, czaił się jeszcze jeden, głębszy powód. Chciała zobaczyć Rafała. Może to właśnie zmieni jej życie?

Wiedziała, że mieszka niedaleko. Nie śledziła jego życia, nie pytała o niego wprost, ale czasem ktoś z dawnych znajomych, przypadkiem, wspominał o nim podczas spotkania lub przez Facebooka. Tak docierały do niej strzępy wiadomości: że zmienił pracę i teraz ma bardzo dobrą posadę, że kupił mieszkanie, zabrał do siebie matkę… Zawsze wtedy wyobrażała sobie przez chwilę, jak teraz wygląda, co robi, o czym myśli. A zaraz potem odpędzała te myśli, bojąc się dopuścić je zbyt blisko serca.

**************************************

Następnego dnia Weronika postanowiła przespacerować się przez centrum Krakowa. Nie miała żadnych konkretnych planów chciała po prostu poczuć powietrze miasta, zobaczyć znajome miejsca za dnia, wsłuchać się w rytm ulic, który kiedyś nadawał sens jej życiu. Szedła powoli, przyglądała się wystawom sklepów, czasem się do siebie uśmiechała, rozpoznając zapomniane detale: kiosk z gazetami, gdzie kupowała komiksy, ławkę, na której z przyjaciółkami siadywały po lekcjach, kawiarnię, w której pierwszy raz piła cappuccino, niemal rozlewając je na nową bluzkę.

I nagle zobaczyła go.

Rafał szedł drugą stroną ulicy. Nie zauważył jej patrzył przed siebie, lekko spuszczając głowę, jakby o czymś myślał. Weronika zamarła, wszystko w niej wywróciło się na lewą stronę tak nagle, że na chwilę zapomniała, jak się oddycha. Wyglądał tak samo jak kiedyś wysoki, z tym samym swobodnym, lekko kołyszącym krokiem, który pamiętała z młodości. Ta sama sylwetka, te same gesty, nawet włosy identycznie uczesane.

Nie zastanawiając się, przebiegła przez jezdnię. Światło na sygnalizatorze zamigało na żółto, ktoś zatrąbił, ale Weronika niczego nie słyszała; nogi niosły ją same, a serce waliło jej tak głośno, że miała wrażenie, że cały Kraków może je usłyszeć.

Rafał! zawołała, doganiając go przy wejściu do sklepu.

Jej głos zadrżał nie spodziewała się, że aż tak się wzruszy. Rafał odwrócił się… i nic. Nie było w jego oczach ani radości, ani gniewu. Po prostu nic.

Weronika? spytał spokojnie, niemal obojętnie.

Ten ton, całkowicie neutralny, uderzył ją mocniej niż się spodziewała. Całe morze uczuć, tłumione przez lata, wybuchło z niej nagle. Oczy napełniły się łzami, głos się załamał, już nie mogła się powstrzymać.

Rafał, ja… ja bardzo wszystko zepsułam powiedziała, ledwo łapiąc powietrze. Wiem, że nie mam nawet prawa do ciebie podchodzić, ale ja… szlochała już całkiem bez osłony, łzy ciekły jej po policzkach, a ona nawet nie próbowała ich ocierać. Kocham cię. Wciąż cię kocham. Przepraszam. Przebacz mi, błagam!

Mówiła szybko, chaotycznie, jakby bała się, że jeśli się zatrzyma, już nie znajdzie tych słów. W głowie kłębiło się mnóstwo myśli wytłumaczenia, usprawiedliwienia, prośby ale z tego wszystkiego wydostały się tylko najważniejsze z nich, przechowywane przez siedem lat.

Przytuliła go, ściskając z całą siłą, jakby ten gest mógł cofnąć czas. Nie czuła tłumu na ulicy, nie słyszała przechodniów ani hałasu była tylko ona, ciepło jego ciała i rozpaczliwa nadzieja, że odpowie jej uściskiem.

Rafał nie odsunął się od razu. Przez ułamek sekundy wydawało jej się, że jego ramiona lekko się unoszą, jakby miał ją objąć. Ta chwila wywołała w niej iskrę nadziei: może jednak wszystko można jeszcze naprawić? Może i on zachował w sercu wspomnienia…

Ale moment minął. Rafał mocno ścisnął jej ramiona i zdecydowanie, choć delikatnie, odsunął ją od siebie. Na jego twarzy nie było uczuć; patrzył na nią twardo, niemal lodowato. W tych oczach nie było już tamtego Rafała, z którym była szczęśliwa. Przed nią stał dorosły mężczyzna, którego serce na zawsze zamknęło się przed nią.

Odejdź stąd wyszeptał jej do ucha.

Powiedział to tak cicho i spokojnie, jakby nie znacząc dla niego zupełnie nic. Jakby była przypadkową osobą na ulicy.

Nienawidzę dodał po chwili, a w jego spojrzeniu pojawiła się pogarda.

Odwrócił się i odszedł, nie oglądając się za siebie. Weronika stała jak sparaliżowana. Życie miasta płynęło normalnie: ludzie spieszyli do swoich spraw, auta trąbiły przy skrzyżowaniu, gdzieś w oddali śmiały się dzieci. Przechodnie patrzyli na nią dziwnie, może zastanawiając się, dlaczego dziewczyna stoi pośrodku ulicy z pustym, nieobecnym wzrokiem. Ale ona nie widziała i nie słyszała nic.

Tylko jego oddalające się kroki i swoje ciężkie, urywane oddechy. Każda sekunda ciągnęła się w nieskończoność. W głowie pozostała jedna bolesna myśl: To koniec. Na zawsze.

Powłócząc nogami, ruszyła w stronę domu. Każdy krok był cięższy od poprzedniego, jakby ciało odmawiało posłuszeństwa. Myśli miała puste tylko echo jego słów tłukło się gdzieś w środku.

Kiedy weszła do mieszkania mamy, nie próbowała się tłumaczyć. Przeszła do pokoju, usiadła na krześle i zapatrzyła się przez okno. Mama, widząc zapłakaną twarz córki i przygaszone oczy, nie pytała. Westchnęła tylko cichutko i poszła nastawić wodę na herbatę. Znajome dźwięki kuchni, zapach świeżo zaparzonej herbaty, wszystko było takie zwyczajne, aż bolesne w kontraście do tego, co działo się w sercu Weroniki. Ale właśnie ta rutyna, ta codzienność pozwalała jej powoli wrócić do rzeczywistości.

On mi nie wybaczył szepnęła Weronika, ściskając w dłoniach gorący kubek herbaty. Par lekko ogrzewał jej twarz, ale prawie tego nie czuła. Palce zaciskały się mocniej na kubku, jakby chciała uchwycić coś nieuchwytnego, a oczy wodząc po bursztynowym płynie w milczeniu.

Mama usiadła obok, leniwie, bez słów, pogładziła ją po ramieniu. Ten gest, znany z dzieciństwa, wywołał w Weronice uczucie, jakby z powrotem miała pięć lat, jakby znowu wszystko mogło się naprawić.

Przecież wiedziałaś, że tak będzie powiedziała mama cicho, bardziej ze smutkiem niż wyrzutem.

Wiedziałam przyznała Weronika, wreszcie odrywając wzrok od filiżanki. Jej głos był spokojny, ale przepełniony zmęczeniem, jakby powtarzała sobie tę prawdę od dawna. Ale i tak miałam nadzieję. Głupia, prawda?

To nie jest głupie odparła łagodnie mama. Sama wybrałaś tę drogę. Zrobiłaś Rafałowi krzywdę, bardzo długo nie mógł się pozbierać po waszym rozstaniu… Wiesz, był jak Kaj z Królowej Śniegu. Potem już nikt nie zdołał przebić się przez ten lód.

Weronika westchnęła głęboko, odstawiła kubek i oparła się na oparciu krzesła. Wspomnienia sprzed lat same napłynęły pod powieki.

Kiedyś wszystko wydawało się takie proste. Miała dwadzieścia dwa lata świat stał otworem. Przy niej był Rafał dobry, spokojny, taki, na którego można było zawsze liczyć. Nie był mistrzem miłosnych wyznań, ale jego czyny znaczyły więcej niż tysiąc słów: zawsze był blisko, wysłuchał, wspierał nawet w drobnych sprawach.

Lecz był problem. A może tylko tak jej się wtedy wydawało. Rafał pracował na budowie i studiował zaocznie, marzył o własnej firmie. Wszystko miał przemyślane, ale wymagało to czasu a Weronice brakowało cierpliwości.

Nie marzyła o bogactwie. Potrzebowała stabilności, pewności jutra. Chciała mieć poczucie bezpieczeństwa, mieszkanie, możliwość planowania życia po swojemu. Z Rafałem wyglądało to zbyt niepewnie: wieczne dorabianie, wieczorne studia, plany na przyszłość, które ciągle się przesuwały.

Dlatego gdy wujek z Warszawy zaproponował jej pracę w swojej firmie, zgodziła się bez wahania. Widziała w tym swoistą szansę realną, której nie mogła zmarnować.

Była jeszcze inna prawda, którą wypierała z pamięci. Niedługo po przeprowadzce do Warszawy w jej życiu pojawił się Igor. Był majętnym biznesmenem, dużo starszym od niej, pewnym siebie, przyzwyczajonym zawsze wygrywać. Ich pierwsze spotkanie nastąpiło na firmowym przyjęciu Weronika czuła się tam trochę obco. Igor usiadł przy niej, zagadał, pytał o wszystko.

Rozpoczęły się gesty uwielbienia: na początku niewielkie bukiety delikatne, z bilecikiem Dla najpiękniejszej, później zaproszenia do restauracji, na wystawy, do teatru. Wręczał jej rzeczy, o których dotąd mogła tylko marzyć: jedwabne apaszki, drobne ozdoby, eleganckie buty na obcasie. Każdy upominek opatrzony był słowami: Zasługujesz na coś więcej, nie bój się brać od życia!.

Weronika się wzbraniała, tłumaczyła, że nie oczekuje prezentów. Igor był nieustępliwy: to tylko znak sympatii, powtarzał. Z czasem przywykła. Wciągnął ją ten świat: wieczory w restauracjach, kursy drogimi taksówkami, wizyta w butikach, gdzie nie trzeba patrzeć na cenę. Czuła się jak we śnie.

Zaczęła się z nim spotykać. Nie dlatego, że porywała ją namiętność, lecz dlatego, że ta rzeczywistość kusiła łatwością i wygodą. Z Igorem nie musiała się martwić o rachunki czy nowe ubrania on wszystko załatwiał.

Polubiła to życie. Tak bardzo, że o Rafała przestała myśleć nawet zaczęła go lekceważyć, uznając, że nigdy niczego się nie dorobi.

Pewnego dnia wróciła do Krakowa. Nie, by zobaczyć Rafała, nie po to, by wyjaśnić, pogodzić się czy po prostu przywitać. Chciała mu pokazać, co osiągnęła, że jej wybór był słuszny że już nie żyje w niepewności.

Skrupulatnie przygotowała powrót. Wybrała popularną kawiarnię na Plantach Rafał często tam zachodził po pracy. Ubrała prezent od Igora elegancką sukienkę, założyła pierścionek z brylantem, w ręku torebka z nowej kolekcji.

Gdy Rafał wszedł do kawiarni, Weronika od razu go zauważyła. Usiadła przy oknie, głośno śmiejąc się z żartów towarzysza, tak, by ją na pewno dostrzegł. Ich spojrzenia się skrzyżowały. W jego oczach widziała zaskoczenie, ból, niezrozumienie czego celowo nie chciała widzieć w samej sobie. Nie spuściła jednak wzroku.

Wtedy wydawało jej się, że to zwycięstwo. Udowodniła sobie i jemu, że dokonała jedynego słusznego wyboru. Jej życie to już nie puste marzenia, lecz drogie prezenty i możliwości. Przekonywała samą siebie, że czuje satysfakcję i spełnienie.

Gdy Rafał wyszedł z kawiarni, a śmiech ucichł, spojrzała na pierścionek, torebkę, na siedzącego obok mężczyznę… i poczuła pustkę. Wszystko stało się nagle obce i nieprawdziwe. Uśmiechała się, rozmawiała, a w środku głos szeptał: Czy o to ci chodziło?.

*******************************

Słodkie zwycięstwo było gorzkie to dotarło do niej z czasem. Z początku Igor wciąż był czuły, zapraszał na kolacje, przynosił kwiaty, komplementował. Ale z każdym tygodniem coraz bardziej się oddalał.

Z początku były to drobiazgi: zamiast czułych słów krytyczne uwagi. Zamiast prezentów SMS-y: Idź sobie coś wybierz sama. Zaczęły się docinki: Może powinnaś bardziej zadbać o siebie?, Dlaczego tak głośno się śmiejesz? To nieeleganckie, Znów spotykasz się z tymi swoimi prowincjuszami? Czas zmienić otoczenie.

Pojawiał się coraz rzadziej, znikał na dni, czasem na tygodnie, pozostawiając ją samą w mieszkaniach wynajmowanych dla niej. Wieczory spędzała w samotności, przestawiając rzeczy w szafie lub patrząc na zegar. Gdy próbowała rozmawiać, tłumaczył beznamiętnie:

Masz, czego chciałaś. Czego ci mało?

Szukała usprawiedliwień: Ma trudną pracę, dużo stresu, Jest zmęczony. Wmawiała sobie, że to przejściowe, że przesadza z wymaganiami. Ale w środku wiedziała, że już nie jest ważna. Stała się kolejną piękną ozdobą. A kiedy nowość minęła, zniknęło i zainteresowanie.

Zacisnęła zęby i znosiła wszystko obojętność, krytykę, samotność bojąc się przyznać do tego jednego, najważniejszego: pomyliła się. Jeżeli przyzna się do tej pomyłki, będzie musiała uznać, że zdradziła jedynego, który kochał ją naprawdę. Z tym, co miała z Rafałem jego prostotą, uczciwością czuła się bezpieczna. On nie oceniał, nie wymagał, kochał ją za to, kim jest.

W końcu nawet luksus przestał jej sprawiać przyjemność. Drogie sukienki wisiały w szafie, jakby były nie jej. Biżuteria kurzyła się w szkatułce, wyjścia do restauracji irytowały i męczyły. Zapach eleganckich perfum zaczął ją drażnić.

Coraz częściej łapała się na patrzeniu przez okno i myśleniu: A co by było jeśli. Szybko jednak blokowała te myśli, wiedząc, że nie znajdzie na nie odpowiedzi.

W te samotne wieczory w warszawskim apartamencie, przybywało jej świadomości, że marzenia o pewności jutra są puste, jeśli nie ma z kim ich dzielić. Myśli wracały do Rafała. Pamiętała jego dłonie, lekko szorstkie, tak ciepłe, jak brał ją za rękę. Uśmiech, spokojny, szczery. Jego marzenia o wspólnym domu z dużymi oknami, w którym zawsze będzie słońce. I tę wiarę, że razem poradzą sobie ze wszystkim.

********************************

Trzeciego dnia w Krakowie Weronika poszła do parku, gdzie kiedyś razem spacerowali. Ławka pod starym klonem tu zawsze siadali, żartowali, rozmawiali o wszystkim. Pamiętała, jak Rafał wpatrzony w złote liście powiedział: Chciałbym mieć nasz dom, żeby światło wpadało rankiem do pokoju i było w nim tylko szczęście i spokój. Wtedy się tylko uśmiechała dziś te słowa bolały jak stracone szanse.

Zaciągnęła powietrze głęboko i usłyszała nagle znajomy głos:

Weronika?

Obróciła się. Stał przed nią Artur ich wspólny przyjaciel z Rafałem. Na jego twarzy malowało się zdziwienie, ale zaraz szczery, ciepły uśmiech.

Nie sądziłem, że cię tu spotkam powiedział łagodnie. Jak tam?

Weronika zawahała się, szukając odpowiednich słów. Chciała odpowiedzieć lekko, ale i tak głos jej zadrżał.

W porządku, przyjechałam do mamy.

Artur skinął głową, przyjrzał się jej, ale nie drążył tematów. Pokazał wolne miejsce na ławce:

Może usiądziemy? Akurat miałem chwilę wolnego.

Weronika zgodziła się i spacerkiem ruszyli do ławki. Artur opowiadał, co się u niego dzieje, co się pozmieniało w Krakowie. Mówił spokojnym, przyjaznym tonem, co uspokajało Weronikę. Słuchała, udzielając krótkich odpowiedzi, myśląc, jak dziwnie los ją tu poprowadził: w tym mieście wszystko przypomina o przeszłości.

Po chwili ciszy Artur odezwał się spokojnie, patrząc gdzieś w dal:

Widziałaś Rafała?

Weronika spusciła wzrok, wpatrując się w żółte liście pod nogami. Obrazy sprzed dnia mimowolnie przewinęły się w głowie jego chłodne oczy, bolesne słowa. Wreszcie wyszeptała:

Tak. Wczoraj.

I…? spytał Artur cicho.

Nie chce mnie znać powiedziała niemal bezgłośnie, walcząc z łzami. Powiedział, że mnie nienawidzi.

Artur westchnął, usiadł obok niej, oparł łokcie na kolanach i patrzył, jak alejki parku giną w złotej mgle. Milczał przez dłuższą chwilę, aż w końcu powiedział:

Wiesz, bardzo długo nie mógł się pozbierać. Po prostu zniknęłaś, Weronika. Bez słowa. Dla niego to był szok.

Weronika zacisnęła palce w pięści, czując narastający ból. Wiedziała to, rozumiała, ale słysząc to od kogoś obcego bolało jeszcze mocniej.

Wiem wymamrotała. Zawiodłam go.

Artur spojrzał na nią łagodnie, nie oceniał. Kontynuował:

Próbował cię zapomnieć. Umawiał się z kimś, ale nigdy już nikogo nie pokochał. Twoje spektakularne pojawienie się tu… Myślałem, że się załamie.

Weronika kiwnęła głową. Widziała w wyobraźni, jak Rafał próbuje żyć dalej, jak każda nowa znajomość jest dla niego tylko próbą zagłuszenia przeszłości. I bolało ją, że to ona zadała mu cały ten ból.

Nie wiedziałam, że tak to się skończy Myślałam, że robię dobrze. Potrzebowałam stabilizacji.

Artur milczał. Dawał jej czas, by samej wszystko poukładała w głowie. Liście wirowały na wietrze, a gdzieś w oddali rozlegał się śmiech dzieci.

Weronika zacisnęła dłonie tak mocno, że aż się wbijały paznokcie. Łzy znowu cisnęły się do oczu. Nie mogła już nic naprawić, nie dało się cofnąć czasu, zmyć win.

Nie błagam go o przebaczenie wyszeptała, dławionym głosem. Po prostu chciałam, żeby wiedział, że żałuję. Codziennie żałuję tego, co zrobiłam. To nie daje mi spokoju, wraca każdej nocy.

Artur spojrzał na nią poważnie. Długo milczał, zanim odpowiedział:

Może on nie musi już tego wiedzieć powiedział cicho. Zostaw go w spokoju. Twój powrót wszystko rozgrzebał na nowo. Wczoraj do mnie zadzwonił był kompletnie pijany. Tak źle z nim nie było od lat. Nie rujnuj mu życia, Weronika.

Dziewczyna przygryzła wargę, lecz nie zaprzeczyła. Wiedziała, że Artur ma rację. Jej pojawienie się tylko rozdrapało starą ranę, którą próbował przez lata wygoić. Chciała odkupić winę, ale zadała mu jeszcze więcej bólu…

****************************

Wieczorem Weronika siedziała w oknie mamy mieszkania. Miasto mieniło się refleksami świateł żółtych, pomarańczowych, białych. Wszystko wokół wyglądało świątecznie, a ona tonęła we wspomnieniach, które przewijały się w jej głowie przez cały dzień.

Wyobrażała sobie, jak mogło być: wspólne wynajęte mieszkanie, Rafał zakładający własną firmę, ich plany na przyszłość, śmiech z drobnych problemów. Myślała o tym, ile szczęścia przeoczyła, ilu prostych słów nigdy nie wypowiedziała, ilu dotyków zabrakło. Ale wiedziała już, że przeszłości nie da się odczarować.

Następnego dnia wyjechała. Pakowała swoje rzeczy bez pośpiechu, jakby chciała odwlekać moment rozstania. Mama patrzyła na nią z progu, z cichym smutkiem.

Uważaj na siebie powiedziała, gdy Weronika była już w przedpokoju.

Weronika pokiwała głową, pocałowała ją w policzek, przez chwilę jeszcze wdychała znajomy zapach domu, potem wyszła.

Na dworcu kupiła bilet do Warszawy potrzebowała czasu, by wszystko poukładać. Dwa dni w pociągu, wśród obcych, może przyniosą trochę ulgi.

Pociąg ruszył, powoli kołysząc się na szynach. Weronika patrzyła przez okno: bloki z balkonami obsadzonymi pelargoniami, plac zabaw, znana piekarnia, ludzie spieszący się z zakupami lub parasolką pod pachą, nawet gdy nie padało. Wszystko to było takie zwyczajne, a dla niej dalekie i nieodwracalne.

Gdzieś tam, na tych ulicach, został ktoś, kogo kochała najmocniej na świecie człowiek, który miał plany, marzenia, silne ręce, i ciepłe słowa. Kogo nie znalazła czasu pożegnać i komu zburzyła świat. I wiedziała już teraz nie ma odwrotu.

****************************

Minęło pół roku. Weronika wciąż mieszkała w Warszawie, pracowała, spotykała się z koleżankami przy kawie, prowadziła rozmowy o codzienności. Na zewnątrz nic się nie zmieniło: te same miejsca, te same twarze, te same rytuały. Lecz w środku wszystko było inne. Już nie uciekała od przeszłości, nie próbowała jej zagłuszyć kolejnymi znajomościami czy zakupami. Patrzyła jej w oczy uznawała swój błąd, przyznawała się do winy i żalu.

Nauczyła się budzić z myślą, że życie toczy się dalej. Powtarzała: Zrobiłam, co zrobiłam. To było złe, lecz nie zmienię już nic. I w tej akceptacji było coś oczyszczającego nie radość, ale spokojny oddech.

Pewnego wieczoru, gdy gotowała, telefon zawibrował nową wiadomością. Wytarła ręce w kuchenny ręcznik, sięgnęła po smartfon. Nieznany numer. Jedno zdanie: Nie nienawidzę cię. Ale i nie umiem wybaczyć.

Weronika zastygła w pół ruchu. Palce zacisnęły się na telefonie, serce na moment przestało bić, by zaraz przyspieszyć. Wolno zsunęła się na podłogę, przyciskając komórkę do piersi, jakby próbowała poczuć bicie tamtego serca tego, który napisał te słowa.

Nie wiedziała, jak to rozumieć czy to krok w stronę pojednania czy ostatnie żegnaj. Ale pierwszy raz od lat poczuła, że wciąż coś ich łączy. Niewidzialna nitka, delikatna, krucha, ale jeszcze trwa.

Weronika uśmiechnęła się przez łzy. Uśmiech niepewny, nieśmiały, ale prawdziwy. Może to nie koniec. Może kiedyś pogodzą się, wyjaśnią wszystko, bez pretensji, bez tłumaczeń. Może nauczą się żyć dalej razem albo osobno, ze spokojnymi sercami.

Na razie wystarczy jej świadomość, że ktoś tam, w Krakowie, nadal o niej pamięta.

I tego na dziś było jej po prostu dość.