Nie lubię ani gotować, ani sprzątać. To nie moja bajka…

Marta i ja zaczęliśmy się spotykać kilka miesięcy temu. Od razu mi się spodobała – wysoka, szczupła, zadbana – po prostu idealna.

Widziałem, jak mężczyźni patrzyli na mnie z zazdrością, kiedy szliśmy z Martą ulicą, trzymając się za ręce. Być może ze strachu, żeby nie stracić takiej piękności, zaproponowałem, żeby się do mnie wprowadziła.

Przez pierwsze dni naszego wspólnego życia czułem się jak w bajce – przygotowywałem dla niej śniadanie, piliśmy razem kawę na balkonie podziwiając zachód słońca albo szliśmy na kolację do restauracji.

Ale po kilku miesiącach takiego życia zaczęły mi się kończyć pieniądze na restauracje. Ciągle czekałem, aż Marta zaproponuje, że coś dla mnie ugotuje, ale chyba się nie domyślała, a ja wstydziłem się ją o to poprosić.

W końcu zdecydowałem, że pokażę własnym przykładem, jak chciałbym być traktowany.

– Kochanie, przygotuję makaron, co ty na to? – krzyknąłem z kuchni, mając nadzieję, że Marta przynajmniej wpadnie na to, żeby mi pomóc.

– Pewnie, kochanie, dobry pomysł, – odpowiedziała Marta, leżąc na kanapie ze smartfonem w ręce, – a możesz mi jeszcze zrobić herbatę?

W podobny sposób Marta ignorowała wszystkie moje aluzje. Mijały tygodnie i miesiące, a ja dalej gotowałem sam. Nawiasem mówiąc, sprzątałem też tylko ja.

Na początku nie zwracałem na to uwagi, ale później zauważyłem, że Marta absolutnie nie stara się utrzymać porządku w moim mieszkaniu.

Wcześniej, kiedy mieszkałem sam, mój dom był, jeśli nie krystalicznie czysty, to przynajmniej mniej lub bardziej uporządkowany. Zawsze starałem się odkładać rzeczy na to samo miejsce, zmywałem naczynia zaraz po jedzeniu, nie chodziłem po pokoju w butach, a ręcznik po kąpieli odwieszałem na haczyk, zamiast rzucać go tam, gdzie akurat stałem .

A teraz paradoksalnie, wraz z pojawieniem się dziewczyny w moim domu, porządek zniknął.

Wszystko jest nie na swoim miejscu, ubrania zwinięte w kłębek w szafie, na podłodze pełno piasku, a kanapa jest usłana okruchami z chipsów.

Pomimo tego, że Marta nie gotuje, udaje jej się zrobić „chlew” również w kuchni – brudzi kuchenkę i mikrofalówkę, gdy podgrzewa sobie przygotowane przeze mnie jedzenie. I… myślicie, że myje po sobie naczynia? Oczywiście, że nie! Bo po co, skoro ja jestem?!

Każdego wieczoru po powrocie z pracy widzę moją piękną dziewczynę, jak leży na kanapie albo na łóżku i przegląda portale społecznościowe. A wokół niej, jakby wybuchła wojna atomowa! Wszędzie jest bałagan, a lodówka i kuchenka są nie tylko puste, ale też brudne!

W końcu moja cierpliwość się skończyła i postanowiłem porozmawiać z Martą o tym, że nie jestem zadowolony z takiego stanu rzeczy.

– Kochanie, – zacząłem naokoło, – myślałaś może o tym, żeby zacząć gotować? Bardzo chętnie spróbuję potraw przygotowanych własnoręcznie przez ciebie!

– Och, – Marta machnęła ręką, – gotowanie jest nudne. A poza tym nie umiem. Ty radzisz sobie bardzo dobrze.

Zdając sobie sprawę, że ta strategia nie działa, próbowałem ją podejść od drugiej strony.

– Marta, – wziąłem głęboki oddech, – jeżeli nie lubisz gotować, to niech to będzie mój obowiązek. A ty będziesz odpowiedzialna za sprzątanie. No, a przynajmniej za utrzymanie porządku, który ja najpierw zrobię.

Ale tym razem dziewczyna wydęła usta.

– Wiesz, nie lubię tego, – wycedziła, – nie lubię gotować ani sprzątać. To nie moja bajka, rozumiesz?

– A co w takim razie jest “twoją bajką”?! – nie wytrzymałem.

– Być piękną, – odpowiedziała Marta, zamrugała oczami i znów zaczęła wpatrywać się w ekran smartfona.

– No cóż, skoro tak, – zdecydowałem w końcu, – to lepiej będzie się rozstać.

– Dlaczego, kotku? – Marta wydęła dziecinnie usta.

– Tak po prostu, – odpowiedziałem idąc do kuchni, gdzie zamiast obiadu czekała na mnie kolejna „porcja” sprzątania.