-Nie jesteś już moją córką.

Pamiętam, że kiedy byłam jeszcze małą dziewczyną, moja matka, pani Kowalska, wpadła w gniew i rzekła mi chłodnym tonem: Nie jesteś już moją córką. Kto on jest i skąd się wziął, nie mamy pojęcia. Wstyd mi za ciebie. Przenieś się do domu cioci Łucji i zamieszkaj jak dorosła, poczuj odpowiedzialność za własne czyny.

Jagodo, słyszałaś? Przyjechali ludzie w delegacji, żeby nam pomóc. Chodźmy dziś wieczorem do klubu w Warszawie, zachwycona rozłożyła się w fotelu moja przyjaciółka Marta, znana wśród nas jako Jadzia.

Jadzia, co robisz? A co z Władkiem? Czy zostanę z nim sama? Zabiorę go ze sobą? rozbawiona odpowiedziała Ola, podnosząc brwi.

A może poprosić ciocię Łucję? zapytała niepewnie Marta.

Ola machnęła bezradnie ręką.

Co ona? Wciąż nie wybaczyła mi, że nie urodziłam mu syna. Chciała mnie wydać za Andrzeja, a ja wyjechałam na studia. Nie skończyłam, lecz przyjechałam z brzuchem pełnym. Cały rok gniewała się na mnie, dopiero dwa miesiące temu zaczęła ze mną rozmawiać. Więc chodź z kimś, może szczęście dopisze i znajdziesz kogoś.

Marta westchnęła.

Dobrze, pójdę z Tadzią. Jutro wszystko ci opowiem.

Ola położyła synka na kołysce, wyszła na werandę, a z oddali dobiegał dźwięk muzyki. Otulona szalem, wyobrażała sobie ludzi wirujących na parkiecie. Jadzia pewnie znów założyła swój tygrysi kostium. Ola uśmiechnęła się cicho, czując się niczym żółw w lejemu ogrodzie, rozmyśliła się i poszła spać.

Rankiem, gdy pierwsze promienie słońca dotknęły okien, przybiegła Jadzia. Ku nieszczęściu, w tym samym czasie przyszła wizyta matki Oli. Ola przyłożyła palec do ust, choć nie mogła powstrzymać Jadzi przed wejściem.

Cóż za pech, że wczoraj cię nie było. Byli tam chłopcy, a jeden, Wójek, przywitał się ze mną. Gadał, żartował, a dziś idę na randkę, wyznała Jadzia w jednym tchu.

Matka oliwka zapytała z nutą potępienia:

Pewnie już zamężna?.

Jadzia wzruszyła ramionami.

Nie wiem, nie zaglądałam do paszportu. A jak już tak, to przynajmniej będziemy mieć czym wspominać.

Ech, dziewczyny, co robicie? Andrzejek to przecież nie żaden kawaler. Ja już przegapiłam swoje szczęście, ale ty, Jadzia, wciąż możesz mu zawrzeć głowę w obłokach, zachęciła ciocia Łucja, przejmując się swoim planem.

Ciociu Łucjo, co ty mówisz? Kto go potrzebuje? A przecież jego matka też go chce. Boże, od tego szczęścia mam dosyć! wykrzyknęła Jadzia.

Odwróciła się do Oli:

Był tam chłopak, którego nie da się odwrócić wzrokiem. Wszystkie dziewczyny wpadły w zachwyt. On stał z przyjaciółmi i odszedł sam, nie zapraszając nikogo do tańca.

Wtedy ciocia Łucja, zamyślona, powiedziała:

Olgo, ty też powinnaś wyjść do klubu. Ja zostanę z Władkiem. Może spotkasz kogoś poważnego i godnego. Władek potrzebuje ojca, ale nie szukaj zamężnych. One wyczuwają, że kobieta przed nimi jest samotna. Rozumiesz?.

Ola, nie mogąc uwierzyć w własne szczęście, pokręciła głową i z uśmiechem pocałowała matkę. Idź już, drań.

W najpiękniejszej sukni stała razem z przyjaciółkami i wesoło ćwierkała, tęskniąc za beztroskim czasem.

Patrzcie, on znów jest tutaj szeptały dziewczyny.

Ola spojrzała w jego stronę, a nogi jej zadrżały. Obróciła się gwałtownie i szepnęła do Jadzi:

Chyba pójdę do domu, Władek pewnie płacze bez mnie.

Jednak Jadzia zaskoczona krzyknęła:

Olgo, co robisz? Po raz pierwszy wybrałaś się na bal i już uciekasz do domu? Nie zatańczyłaś ani razu!.

Ola odważnie odparła:

Idę. A twój Wójek pewnie idzie do ciebie. Nie będziesz się nudzić bez mnie i ruszyła w stronę wyjścia.

Tuż przy drzwiach ktoś chwycił ją za rękę:

Tańczmy, dziewczyno?.

Ola, nie patrząc, próbowała odciągnąć rękę:

Nie tańczę.

Lecz kawaler był nieugięty.

Podaruj mi choć jeden taniec, proszę.

W końcu odwróciła się, a serce jej zabiło mocniej. To był on ten sam chłopak, którego przypadkowe spotkanie odmieniło jej życie na zawsze. Nie rozpoznał jej od razu, ale poczuł, że coś w nim drży. Uśmiechnęła się:

Dobrze, tylko raz, bo się śpieszy.

On wirował ją po parkiecie.

Rozumiem, chyba twój mąż się martwi?.

Ola odpowiedziała sucho:

Nie jestem zamężna.

On mrugnął, a w jej piersi zadrżało coś znajomego.

Więc mam szansę? zapytał podstępnie.

Ola odsunęła się:

Nie licz nawet na to, i wybiegła z klubu.

Płacząc, szła do domu, wspominając go jak pierwszą miłość, której nie zauważono.

Wtedy w pociągu ich drogi się skrzyżowały. Ona wracała smutna po niezdanych egzaminach, a on zmierzał w odwiedziny do rodziców. Widząc jej smutek, postanowił ją rozweselić.

Nazywam się Maksymilian, mama woła mnie Maks, a mój brat to Maśko. Wybierz, co wolisz.

Ola uśmiechnęła się.

Maks woli.

Wyciągnął rękę:

Prawie się poznaliśmy. A jak masz na imię, piękna istoto?.

Ona odpowiedziała:

Olga.

Maks poważnie skinął:

Myślałem, że tak właśnie brzmi królewska nazwa.

Opowiedziała mu słowo w słowo, że nie zdała egzaminów i że matka będzie mu o tym przypominać latami.

Przygotuj się na zimę i spróbuj ponownie, poradził Maks.

Ola poczuła radość:

Naprawdę? Nie pomyślałam, że to możliwe. Dziękuję.

Maks spojrzał na nią zamyślony:

Nie ma sprawy. A czy ktoś ci nie mówił, że jesteś bardzo piękna?.

Ola zarumieniła się.

Jestem zwyczajna, nie przesadzaj. Ale dzięki.

Maks podszedł bliżej.

To prawda, i niespodziewanie ją pocałował. W głowie Oli zawirły się słodkie, zawstydzające myśli. Maks wyszedł szybciej niż zwykle.

Z pewnością cię odnajdę.

Dopiero później Ola ze smutkiem zrozumiała, że nie zapytał jej nawet o adres.

Później dowiedziała się, że spodziewa się dziecka, a matka, z goryczą w głosie, rzekła:

Nie jesteś już moją córką. Skąd on się wziął? Wstyd mi za ciebie. Przenieś się do domu cioci Łucji i żyj jak dorosła, weź odpowiedzialność za swoje czyny.

Ola w ciągu ciąży podjęła pracę w bibliotece, dokańczyła urlop macierzyński. Z szpitala powitała ją Jadzia, a matka nie przyszedł. Gdy Władek miał pięć miesięcy, serce Oli nie wytrzymało i w końcu zjawiła się w domu.

Nie nasz gatunek, odrzuciła swoją decyzję.

Jednak zaczęła przychodzić częściej, przynosząc wnukowi zabawki.

Co tak wcześnie? zapytała matka. Nie było nic ciekawego, a jak Władek?

Matka uśmiechnęła się.

Twoje dziecko śpi. Skoro już jesteś, zostaję.

Ola zamknęła za nią drzwi i próbowała zasnąć, co udało się dopiero pod ranek. Zeszła się z sennością, karmiła synka. Władek marudził i nie chciał jeść kaszki.

Nie zjesz kaszki, nie wyrośniesz jak twój tata, a on jest silny i przystojny.

To o mnie mówisz? Miło mi. Czy to mój syn? zabrzmiał głos zza drzwi.

Ola podniosła łyżkę.

Ty? Skąd? Dlaczego? uśmiechnął się Maks.

Mówiłem, że cię znajdę. Nie wiedziałem, że w międzyczasie urodził się mój syn. Byłem tak zaskoczony, że zapomniałem zapytać, gdzie mieszkasz. Pewnie los sam postanowił, że mamy być razem, rzekł i zrobić minę na Władka.

Władek rozśmiał się radośnie.

Rankiem matka przyłapała szczęśliwą Olgę z nieznajomym mężczyzną, który dumnie niósł na ramionach zadowolonego synka.

To on? zapytała matka.

Tak, Ola uśmiechnęła się promiennie.

Matka podeszła do Maksa i wyciągnęła rękę:

Nazywam się Miłość Kowalska. A ty będziesz moim synem i mężem, będę cię pilnować.

Maks podjął jej dłoń poważnie i skinął:

Zrozumiałem.

Tak więc nasza historia, choć pełna zamętu, znalazła swój spokój w małym warszawskim mieszkaniu, gdzie echo dawnych sporów przeszło w szmer codziennego szczęścia.