„Nie jem wczorajszego, gotuj codziennie”. Mój 48-letni partner przedstawił listę 5 „kobiecych obowiązków”. Oto, co zrobiłam

Nie jem wczorajszego gotuj codziennie. Mój 48-letni partner wypisał mi listę 5 kobiecych obowiązków. Co zrobiłam

Sobota, poranek w Warszawie. Krzysztof otworzył lodówkę, wyciągnął pojemnik z moim wczorajszym gulaszem i rzucił: Agnieszka, przecież wiesz, że nie jem odgrzewanego. Zrobisz coś na świeżo, co? Stałam akurat przy kuchence z kubkiem kawy i spojrzałam na niego, jakby właśnie wylądował u mnie Marsjanin. Absolutnie nie o to chodziło, że chciał zjeść coś świeżego każdy czasem ma swoje fanaberie. Zaskoczyła mnie ta jego tonacja nie było w tym pytania, tylko jakby oczywistość, że kobieta w domu musi natychmiast gotować, a wczorajsza kolacja to niemal zamach na jego wygodę.

Mam czterdzieści pięć lat. Praca, mieszkanie na Ochocie, życie, które stawiałam na nogi po rozwodzie przez lata. Krzysztofa zaprosiłam do siebie miesiąc temu nie po to, by mieć pomoc domową, tylko dlatego, że chciałam być z kimś, kto wydawał się dojrzały i ogarnięty. Okazało się, że moja definicja słowa dojrzały była bardzo naiwna.

Wydawał się w porządku dopóki nie zamieszkał.

Poznaliśmy się po prostu przez aplikację randkową. Miał 48 lat, rozwodnik, kierowca-wywoziciel, wynajmował małą kawalerkę na Pradze. Na czacie kulturalny, na randkach uprzejmy. Przynosił kwiaty, żartował, nie wypytywał o pieniądze, nie popisywał się osiągnięciami.

Spotykaliśmy się trzy miesiące wszystko układało się normalnie. Żadnych dziwnych akcji. Wpadał w weekendy, gotowaliśmy razem, wychodziliśmy na spacery, kino. Pomagał zmywać, chodził do sklepu, rzucał komplementy. Myślałam: w końcu dorosły facet bez fobii.

Aż powiedział, że już ma dosyć płacenia za wynajem i że skoro i tak ciągle jesteśmy razem, może czas wprowadzić się do ciebie. Zgodziłam się bo oboje dorośli, nie ma sensu zwlekać.

Pierwszy tydzień był jeszcze OK. Sprzątał po sobie, czasem gotował, nie zostawiał bałaganu. Ale już pod koniec drugiego tygodnia zaczęły pojawiać się drobiazgi, których najpierw nie chciałam zauważać.

Tyle że drobiazgi szybko przestały być drobiazgami.

Przestał sprzątać po sobie kubek po herbacie. Gdy go zapytałam: czemu nie zmył odpowiedział: I tak wieczorem wszystko ogarniasz, po co dwa razy się męczyć? Pojawiły się brudne skarpetki pod kanapą. Gdy poprosiłam, by wrzucał do kosza, tylko się zaśmiał: Aga, no bez przesady, dużo krzyku o nic.

Codziennie coraz częściej prosił, żebym coś mu podała, przyniosła, znalazła nawet gdy siedział bliżej. Aga, podasz mi pilota?”, „Aga, nalej mi wody”, „Aga, zobacz gdzie ładowarka”. A ja przecież pracowałam zdalnie z domu, on miał wolne dopiero wieczorem po trasach. Zaczęłam coraz bardziej czuć się jak nie partnerka, tylko obsługa w swoim własnym mieszkaniu.

No i tego poranka z gulaszem wszystko pękło. A później wieczorem wręczył mi listę.

W niedzielę wieczorem Krzysztof usiadł naprzeciw mnie na kanapie, wyciągnął telefon i zatroskaną miną oznajmił:

Wiesz co, Aga, przemyślałem i może lepiej od razu ustalić kwestie domowe, żeby potem nie było niedomówień. Spisałem sobie, co jest najbardziej logiczne w takiej rodzinnej sytuacji.

Poczułam się spięta, ale pomyślałam, że przecież może zaproponuje partnerski podział obowiązków kto co robi, jak komu wygodniej.

Otworzył notatki i zaczął czytać

Punkt pierwszy: Gotowanie kobieta powinna gotować codziennie, najlepiej urozmaicone potrawy. Nie jem jedzenia z dnia poprzedniego, więc codziennie na stole musi być coś świeżego. Zamrugałam z niedowierzaniem, ale on już czytał dalej, nawet nie patrząc na moją minę.

Punkt drugi: Pranie i prasowanie to jest wyłącznie kobiece zadanie, faceci się na tym nie znają. Moje koszule muszą być wyprasowane na poniedziałek. We mnie wszystko zaczęło wrzeć.

Punkt trzeci: Sprzątanie przynajmniej raz w tygodniu porządne mycie podłogi, regularne odkurzanie kurzu. Mnie cały dzień nie ma, nie mam na to czasu”. Jego głos brzmiał jak instrukcja do zmywarki, a nie do życia.

Punkt czwarty: Bliskość minimum dwa razy w tygodniu. To dla harmonii związku. Zacisnęłam pięści, widząc jak spokojnie przewija dalej.

Punkt piąty: Finanse rachunki dzielimy po połowie, zakupy spożywcze ty ogarniasz, bo częściej gotujesz. Ja płacę tylko swoje osobiste wydatki. Zakończył to wszystko szerokim, zadowolonym uśmiechem: No, chyba sprawiedliwie, prawda?

Przez chwilę siedziałam w absolutnej ciszy, po czym spokojnie pytam: Krzysztof, a gdzie są Twoje obowiązki w tym wszystkim? On zdziwiony: No jak to gdzie? Ja przynoszę pieniądze do domu. To nie jest wkład? Ja też pracuję, zdalnie, ale na pełen etat i zarabiam wcale nie mniej od Ciebie. Ale to praca z domu, to nie to samo co moja ja się tułam, pracuję z ludźmi, męczę się.

Wstałam z sofy: Czyli chcesz, żebym była Twoją darmową gosposią? Zmarszczył brwi: Gosposią? Nie, to normalny podział w związku. Mężczyzna pracuje, kobieta dba o dom. Tak zawsze było. Tak było w PRL-u, teraz mamy XXI wiek. On tylko westchnął, jakby rozmawiał z dzieckiem: Aga, faceci nie są do domu stworzeni. My jesteśmy łowcami, Ty masz pilnować ogniska”.

Nie zmrużyłam tej nocy oka. Leżałam i słuchałam, jak Krzysztof spokojnie chrapie obok, jakby nic się nie stało. Jakby te jego wymagania były czymś zupełnie zwykłym.

O piątej rano już wiedziałam, co zrobię. Cicho spakowałam jego rzeczy w dwie torby, ustawiłam je przy drzwiach i zostawiłam kartkę: Krzysztof, przeczytałam Twoją listę. Tu moja:

1) Znajdź inną strażniczkę domowego ogniska.

2) Twoje rzeczy są pod drzwiami.

3) Klucze wrzuć do skrzynki na listy.

4) Nie dzwoń więcej. Powodzenia w szukaniu gosposi, która za harmonię będzie Ci służyć za darmo. Wyszłam z domu, zanim się obudził. Pojechałam do przyjaciółki, napiłyśmy się kawy i opowiedziałam jej wszystko. Kiwała tylko głową: Aga, dobrze, że szybko się zorientowałaś. Wyobraź sobie co by było za rok!.

Po trzech godzinach przyszedł SMS od niego: Naprawdę z powodu takiej pierdoły robisz aferę? Myślałem, że jesteś dorosła. Nie odpowiedziałam. Zablokowałam numer.

Co kryje się za taką listą?
Minęły dwa miesiące. Przeanalizowałam całe to doświadczenie. Po pierwsze, Krzysztof nie szukał partnerki, a obsługi domowej z bonusem do łóżka. Kobieta miała gotować, prać, sprzątać, być dostępna według grafiku i absolutnie nie mieć własnych wymagań. Po drugie, on naprawdę uznawał to za normalne kobiety po czterdziestce w jego świecie nie mają własnych potrzeb i zasad, tylko powinny dziękować za uwagę i wypełniać obowiązki. Po trzecie, wielu mężczyzn potrafi się świetnie ukryć, aż zamieszkają z kobietą i wtedy pokazują swoje prawdziwe oczekiwania.

Najważniejsze, czego się nauczyłam: lepiej być samą i wolną, niż razem i tkwić w roli służącej. Mam 45 lat i należą mi się własne zasady. Bez list, bez obowiązków odgórnie przypisanych. Bez faceta, który widzi we mnie funkcję, a nie człowieka.

Jeśli mam być sama trudno. Samotność jest lepsza niż towarzystwo kogoś, kto chciałby widzieć we mnie tylko gosposię.

A Wy? Zostawiłybyście po takiej liście, czy próbowałybyście znaleźć kompromis? Dlaczego niektórzy Polacy po czterdziestce szukają raczej pomocy domowej niż partnerki? Zdarzyło Wam się, że ktoś zupełnie zmienił się po zamieszkaniu razem i zaczął dyktować własne warunki?