Na wojskowej katedrze wykładała pewna pani doktor.

Na wojskowej katedrze wykładała pewna pani doktor, pani dr Maria Nowicka. Całe życie przepracowała w dziecięcym szpitalu w Warszawie. Opowiedziała kiedyś bardzo ciekawą rzecz. Jej dzieci przeszły wszystkie choroby zakaźne, jakie tylko możliwe chociaż przecież ona sama była lekarzem. I w ogóle, jej pociechy ciągle coś łapały, non stop chorowały na jakieś wirusy, aż miała już dosyć leczenia ich w kółko. Dzieci jednak były zawsze żywe, uśmiechnięte, pełne energii.

Oczywiście pani doktor dbała o higienę najpierw po powrocie z pracy brała prysznic, przebierała się, myła dokładnie ręce i tak dalej. A jednak akurat te infekcje, które leczyła u małych pacjentów, jej własne dzieci łapały najczęściej. I co najgorsze za każdym razem choroba pojawiała się niemal natychmiast, szczególnie jeśli przypadek u niej w pracy był ciężki albo smutny. Ani witaminy, ani hartowanie na niewiele się zdawały, aż w końcu mama-doktor zaczęła już tracić nadzieję.

Pewnego dnia była po prostu wykończona po dyżurze. Przeżyła bardzo trudny przypadek i aż bała się wracać do domu, bo czuła, że dzieci znów będą chore Zamiast od razu wracać, poszła do kina na film o przygodach Indiana Jonesa. Dopiero po seansie, z mieszanką radości i lekko gryzącymi wyrzutami sumienia, przyszła do domu. Ku jej zaskoczeniu dzieci były zdrowe i skakały jak zwykle.

Jakiś czas później postanowiła odwiedzić koleżankę na Saskiej Kępie, napiły się herbaty z ciastkami, pośmiały się z kawałów. I znów nic się nie stało dzieci zupełnie zdrowe. Od tej pory pani Maria nie wracała już prosto z pracy, choćby była najbardziej zmęczona i czekało ją mnóstwo domowych spraw do ogarnięcia. Obeszła osiedlowy park, posiedziała chwilę na ławce przy fontannie niedaleko Placu Wilsona, popatrzyła na kwiaty, czasem przysiadła na chwilę pod lipą. Dopiero potem wracała do domu i od tego momentu w domu nastał spokój, a dzieci zapomniały, co to gorączka i kaszel.

Pani doktor wyciągnęła prosty, choć nietypowy wniosek nie tylko bakterie czy wirusy mają wpływ na bliskich. To, jakie emocje, energię i myśli przynosimy ze sobą do domu, również silnie oddziałuje na rodzinę. Najwyraźniej coś niewidzialnego, co w sobie nosiła po ciężkiej pracy, szkodziło dzieciom. Zmieniwszy zwyczaj, dzieci więcej nie chorowały.

Dziś, jako mąż, ojciec i syn, wiem, że nie powinno się pędzić do bliskich zaraz po trudnych czy przykrych doświadczeniach, kipiąc zmartwieniami lub złym nastrojem. Możemy im niechcący przynieść więcej, niż tylko zmęczoną minę. Warto oderwać się choć na chwilę przejść się po parku, obejrzeć komedię, zadzwonić do przyjaciela, przemyśleć parę spraw. Przekonałem się, że to naprawdę działa, i dziś staram się najpierw zostawić kłopoty gdzieś na zewnątrz, wracać do domu z dobrym nastawieniem. Nauka może jeszcze nie wszystko wyjaśniła, ale w praktyce krótki spacer albo chwila relaksu przed powrotem do rodziny potrafią zdziałać cuda.