„Na pewno ci się przyda!” – mówił mój przyjaciel

Co sześć miesięcy przebierałem wszystkie ciuchy w domu. Właśnie tego dnia zaszedł do mnie mój przyjaciel. Poczęstowałem go herbatą i postanowiłem chwilę odpocząć i porozmawiać. Kiedy wypiłem herbatę, zacząłem to wszystko rozdzielać. Miałem dwa pudła: w jednym układałem to, co trafi do kontenera, a w drugim ubrania, które jeszcze będę nosić. Nazbierało się dużo rzecz, w pudełku już prawie nie było miejsca, więc sięgnąłem po jeszcze jeden duży karton.

Tutaj mój przyjaciel powiedział:

– To sobie zostaw!

– To na pewno ci się przyda, zobaczysz!

– Ale nie potrzebuję tylu ubrań. Wcale nie noszę ich tak dużo, nakupowałem bez zastanowienia. Gdzie mam to wszystko trzymać i po co? Wolę nosić to, co lubię i w ogóle położę to z przodu.

– Niech ci będzie!

– Co się stało?

– Mama kazała mi zostawić wszystko w domu.

– Nie ma co się dziwić. Chcesz to wszystko wyrzucić?

– Dokładnie tak.

– Pamiętam ten dom, w którym mieszkali twoi rodzice. Zawsze miałeś całe morze ciuchów. Pudełka i pudełeczka. Całą masę starych rzeczy. I ubrań. Właściwie to twój dom przypominał raczej wysypisko śmieci. Potem twoją mamę zabrali do szpitala z paranoją. Ty później wynosiłeś wszystkie te śmieci z jej domu. Jak długo to trwało? Gdzieś z miesiąc? Albo dwa? Dopiero wtedy uprzątnąłeś cały dom. Pamiętasz, ile kosztował cię remont? Przecież nie mogłeś się pozbyć ze ścian i podłóg tego zapachu starości, zniknął dopiero jak wszystko wymieniłeś. Pomyśl tylko, to nie jest normalne. Twoja matka straciła zdrowe zmysły. Ale ty chyba jeszcze je masz. To po prostu posłuchaj, co mówisz. Czy może też sobie życzysz takiej przyszłości?

– Co to ma do rzeczy? Ja taki nie będę!

– Tak? A to, co się teraz dzieje w twoim domu, jak to mi wytłumaczysz?

– Wszystko jest w porządku!

– Co ty nie powiesz! A może to ja mam zepsuty rower na korytarzu albo dwie niesprawne mikrofalówki, przez co w ogóle nie ma miejsca w kuchni.

– Zamknij się!

– Nie trzeba było zaczynać!

– Wystarczy. Nie obrażaj się.

– Ok, w porządku.

Tydzień później przyjaciel zadzwonił i poprosił, żebym przyjechał mu pomóc. Zgodziłem się. Kiedy przyjechałem, zobaczyłem, że pudełka i paczki są gotowe. Dzień zbiórki śmieci został uroczyście otwarty, pomyślałem. Tego dnia uporządkowaliśmy jego dom od A do Z. Część ubrań zostawiliśmy, część wyrzuciliśmy, w domu łatwiej było oddychać. Zepsuty sprzęt i rowery wywieźliśmy na wysypisko.