Moje zasady

Moje zasady

Nie, Piotrek, naprawdę dobrze, że przyjechałeś! Pani Irena usiadła naprzeciwko syna, oparła podbródek na drobnych piąstkach, uśmiechnęła się ciepło. Tak się za tobą stęskniłam. Jedz, synku, jedz. Dołożyć ci jeszcze kotlecika?

Piotr pokręcił głową.

Niesmaczne? zapytała z niepokojem matka, prostując się gwałtownie. Jej twarz, dotąd rozluźniona, nagle się wydłużyła, brwi powędrowały do góry. Przecież wszystko robiłam jak zwykle I mówiłam ojcu, że nie jesz wieprzowiny! Mówiłam! Co, jakiś dziwny posmak?

Pani Irena bardzo się przejęła, czekała na syna długo i narobiła tyle jedzenia, jakby miał przyjechać cały batalion. Sama czuła się wtedy jak szefowa wojennej kuchni musiała wszystkich nasycić, ogrzać, rozpieścić. I nagle taki wstyd synowi kotlety się nie spodobały

Ależ mamo, spokojnie! Wszystko było pyszne, tylko więcej już nie mogę.

Piotr odłożył na talerz widelczyk zbyt delikatny jak na jego wielką, niedźwiedzią łapę, poprawił serwetkę również maleńką, jak dziecięca chusteczka. Aż dziwnie, że z tak drobnej Ireny urósł taki heros. Ale to cały po ojcu, Michale on też był ogromny, kawał chłopa. Przy nim Irenka zawsze wyglądała na dziewczynkę.

Wszystko było wyśmienite, jak zawsze! zapewnił Piotr, wstając, podszedł do matki i poklepał ją po ramionach tak, jakby zarzucił na nią ciepły płaszcz. Od razu zrobiło jej się spokojnie, bezpiecznie… To, o czym chciałaś porozmawiać? Mów szybko, bo muszę niedługo jechać. Z Lubomiłą mieliśmy iść do galerii, trzeba kupić coś Romanowi.

Lubomiła, jak żartobliwie nazywał ją Piotr, była jego żoną kobietą niezwykle uporządkowaną, poukładaną i przepiękną.

Kiedy zobaczył ją pierwszy raz na ulicy, aż wpadł na słup ogłoszeniowy tak się zapatrzył. Rozciął sobie brew, krew się polała. Lubomiła, przestraszona tym hukiem, który aż poniósł się ulicą ze środka żeliwnego słupa, otworzyła szeroko oczy i usta. A Piotr stoi, zawstydzony, ociera ten słup, jakby się bał, że go uszkodził…

Potem razem poszli na pogotowie. Lubomiła, zabawna, trochę naiwna i młodziutka, co chwilę pytała, czy nie kręci mu się w głowie, łapała Piotra pod ramię. A on co miał odpowiedzieć? Oczywiście, że się kręci! I to jak. Bo obok idzie taka Lubomiła, nie do opisania piękna

Pobrali się. Teraz mieli syna Romana, Lubomiła pracowała jako logopedka, często przyjmowała uczniów w domu, co bardzo jej odpowiadało, bo dzięki temu miała czas ogarnąć sprawy domowe. Piotr codziennie rano jechał do pracy, zawoził Romka do szkoły ni byle jakiej, bo Lubomiła załatwiła mu miejsce w gimnazjum dla przyszłych biologów. Krótko mówiąc żyją zgodnie, spokojnie, z mnóstwem trosk i miłości.

A dlaczego Lubomiła nie przyjechała? zapytała pani Irena, zmywając naczynia. Wiedziała, że Lubomiła ma dziś zajęcia z uczniami, nawet w weekendy nie ma wolnego, ale zwyczajnie przeciągała chwilę, trochę krępowało ją prosić syna o przysługę.

Już mówiłem, dziś ma dwoje uczniów. A Roman Piotr lubił nazywać syna z szacunkiem: Roman Piotrowicz, co brzmiało dumnie robi lekcje. No, mamo, o co chodzi?

Syn wziął z jej rąk filiżanki, ostrożnie, jakby to były szklane pantofelki, postawił je w zlewie i, patrząc Irenie prosto w oczy, niemal uroczyście usiadł naprzeciw. Mamo, ty mnie stresujesz. Coś z ojcem? Czemu ciągle siedzi zamknięty w pokoju? Wzięliście kredyt, oszukali was? Zastawiliście mieszkanie albo nerkę? Ktoś was szantażuje? Czy może nagle odnalazł się mój bratbliźniak, którego porwano z porodówki?

Piotr żartował, uśmiechnięty, dumny ze swoich żartów. Świat wokół wydawał się wtedy pogodny, pełen śmiechu i wiosennej radości.

Zalecony przez matkę, Piotr usiadł, pogładził się po zaokrąglonym brzuchu, wyciągnął, rozkładając szeroko ręce i uderzył dłonią o kuchenną szafkę. Małe to mieszkanko Zwłaszcza w porównaniu z ich lokum trzy obszerne pokoje, balkon kuchnia dużo większa. Każdemu wystarcza miejsca i jeszcze zostaje. Dostało się im to mieszkanie po krewnych Lubomiły, którzy dostali je za zasługi dla nauki, a potem wyjechali gdzieś na prowincję, bliżej natury. Lubomiła dostała od nich nie tylko mieszkanie, ale co roku jesienią worki ziemniaków, buraków, tajemniczy, bulwiasty topinambur i cudowne jesienne astry. A jakie one piękne były! Prawdziwa galaktyka! Przyjeżdżały z okazją, na pace starego kaczorka wujka Stefana. Dlaczego to właśnie Lubomiłę tak lubił, Piotr nigdy nie do końca zrozumiał, ale Stefana szanował, zawsze pomagał mu przy samochodzie, a po jego mieszkaniu chodził w szortach w palmy, ciesząc się życiem.

Ja w sumie chciałam cię o coś zapytać Pani Irena nabrała powietrza, przesunęła synowi talerzyk z piernikami. Pamiętasz Marię Leszczyńską?

Piotr lekko się spiął, zamrugał brwiami.

Oczywiście, mamo. Przysunął talerzyk. Pierniki pachniały miodem i cukrową polewą. Nie wytrzymał, nalał sobie jeszcze herbaty i wybrał największy, dekorowany z warszawską syrenką.

No właśnie… Marii Leszczyńskiej dali skierowanie do waszego szpitala wojewódzkiego, będzie miała operację oczu… Dokładnie nie wiem co jej jest, ale podobno sprawa jest poważna…

Piotr słuchał, przeżuwając piernika. Czy pamięta ciocię Marię? Jasne. Była ich sąsiadką z klatki, bardzo pomagała matce pilnowała małego Piotrka, kiedy rodzice byli w pracy. Zawsze pamiętał te jej ogromne, okrągłe okulary oczyska wydawały się zza nich jeszcze większe, a rzęsy trzepotały za szkłami.

No i? zapytał w końcu, widząc, jak matka nerwowo skubie obrusik na stole znak, że jest zdenerwowana.

No właśnie, Piotrek, mogłaby Maria Leszczyńska na czas leczenia zamieszkać u was z Lubomiłą? Na wynajem nie ma pieniędzy, hotel też odpada. A dojazdy takie długie już nie ten wiek… Wiem, że to ciężko gościć obcą osobę, ale to nie na zawsze A czuję, że jestem jej winna przysługę, przecież de facto wychowała cię na moich oczach.

Piotr przestał chrupać, popił herbatą, otarł usta serwetką i wzruszył ramionami.

No no cóż zaczął trochę z wahaniem. Sąsiadowanie na co dzień z ciocią Marią nie było w jego planach, trzeba będzie schować na jakiś czas krótkie spodenki w palmy Lubomiła też nie wyjdzie nocą po herbatę w koszuli nocnej, a w niej wygląda cudownie… Ale jak trzeba to trzeba! Oj tam, mamo! Jasne, że może! Ona mi kiedyś pomogła, teraz moja kolej. Piotr uśmiechnął się z satysfakcją. Od razu poczuł się szlachetny, uprzejmy i dobry aż westchnął z dumy. Lubomiła na pewno go pochwali. I mama teraz też.

Za oknem rozbłysło słońce, zatrzepotało po ścianach i w oczach rozanielonej matki zatańczyły wesołe promyki. W pobliskim kościółku zadzwoniły dzwony tak serdecznie, że zrobiło się w duszy jeszcze cieplej.

Naprawdę? Ojej, Piotruś! To jest postawa! Prawdziwa postawa, synku! Jestem taka dumna, że wyrosłeś na tak wrażliwego, czułego chłopaka.

Pogładziła go po głowie zupełnie jak w dzieciństwie.

Gdyby Lubomiła widziała, skrzywiłaby się i pewnie przedrzeźniała te babcine czułości. Zawsze trochę się nabijała z podziwu Ireny dla syna.

Ale nie było jej, więc można znów poczuć się jak ten mały, dobry chłopczyk, którego zachwyca najważniejsza kobieta świata.

Piotr rozluźnił się, opuścił bezwładnie ręce na stół.

Ale trzeba będzie zapytać Lubę wyszeptała mama lekko przerażonym głosem. Piotr wymamrotał, że Lubomiła na pewno się zgodzi, a potem przylgnął do jej ramienia i niemal przyciął komara, tak mu było ciepło, radośnie i dumnie ze swojego szlachetnego czynu To ja zaraz zawołam ciocię Marię, ustalimy szczegóły

Pani Irena wyfrunęła z kuchni, w salonie szeleścił gazetą ojciec, a Piotr wybiegł myślami gdzie indziej, po czym wyciągnął komórkę i zadzwonił do żony.

Lubomiła malowała sobie oko, celując szczoteczką w rzęsy.

Na ile to będzie? zapytała w końcu.

Chyba dwa tygodnie. Lubka, trzeba pomóc To tylko starsza pani i nie ma gdzie mieszkać w czasie leczenia

Przecież chyba są sale szpitalne! zaczęła Lubomiła, ale Piotr ją przerwał.

No jasne, ale po operacji trzeba będzie do kontrol chodzić, a godzinę i więcej jeździć nie ma sensu! Lubusiu, jesteś gościnną osobą, a ciocia Maria to bardzo schludna i miła starsza kobieta. Dogadacie się świetnie

Wiesz coś mi się to wszystko nie podoba. Pamiętam ją z wesela, patrzyła na mnie tak jakoś z góry, wyniośle. Ona mnie nie lubi, twoja ciotka Leszczyńska.

Lubiii! Przecież ona cię uwielbia! I z Romkiem ci pomoże, przecież

Piotr, twój syn ma szesnaście lat. Czym mu pomoże Maria Leszczyńska? zaśmiała się Lubomiła i miała już malować usta, lecz zrezygnowała.

Wszystkim, Lubka! Jest doświadczona, przeżyła wiele! Piotr próbował przekonać żonę. To co, zgadasz się?

Lubka była raczej przeciwna, ale nie umiała odmówić wprost, nie chcąc zranić męża.

No dobrze. A kiedy przyjeżdża? rzuciła sucho.

Piotr poszeptał przez telefon z matką, po chwili oznajmił, że w niedzielę.

W tę? Jutro? Lubomiła rozejrzała się z przerażeniem po pokojach na domowy chaos. Normalny nieład normalnej rodziny, którego nie można, absolutnie nie można pokazywać obcym ludziom!

Nigdy nikt poza domownikami nie widział tych zaniedbanych detali. Uczniów przyjmowała w kuchnijadalni tam było dużo światła, wygodnie i przestronnie. Dalszych pomieszczeń nigdy nie udostępniała. Gdy pojawiali się goście, całe mieszkanie przechodziło gruntowne porządki. Lubomiła była wrażliwsza na punkcie porządku niż wszystkie jej koleżanki zawsze kryła braki.

A tu ciotka będzie chodzić po całym mieszkaniu! I pomyśli, że Lubka jest okropną gospodynią!

Czyste podłogi, porządek to porządek w głowie! powtarzała jej mama. Ludzie najpierw patrzą na dom, potem na ciebie, Lubo! Ty to wieczna flejtucha! Naprawdę, tak trudno powiesić koszulę i spódnicę? Dziewczyna z ciebie, a jak niechluj!

Lubomiła zamknęła oczy, pokręciła głową jakby mama stała tuż obok, a ona, Lubka, zawstydzona patrzyła w podłogę, słysząc Ty wieczna flejtucha, nie wiadomo po kim ty taka

W następną poprawił Piotr.

No to jeszcze zdążę wycedziła Lubka pod nosem. Idę powiedzieć Romanowi

Miała więc jeszcze tydzień, by ogarnąć każdy zakamarek własnej domowej dziczyzny, powycierać, posprzątać, wyprać, uprasować by błyszczało…

Roman na wieść o przyjeździe starszej pani, która, jak niania Mickiewicza, niańczyła niegdyś jego ojca od małego, zareagował wzruszeniem ramion. Przyjedzie, to przyjedzie.

Daj spokój, mamo! Żyj jak żyjesz i już! filozofował młody przyrodnik Roman, patrząc na matkę biegającą z odkurzaczem po całym domu. To nasza ekosfera, tu rośniemy. A ona taki zewnętrzny organizm, co przybywa tylko na chwilę. Przetrwa? To przetrwa. Nie? Trudno musi się zaadaptować.

My nie rośniemy, Romuś, zarastamy! W tygodniu będę miała zero czasu Pomóż, weź drugi odkurzacz, nie chcę się wstydzić przed ciotką i jej znajomymi! Powie wszystkim Babci Irenie…

Babcia Irena wszystko o tobie wie i nie przejmuje się rzucił Roman przez ramię i wyszedł.

Lubka była coraz bardziej rozemocjonowana, ale po pół godziny zadzwonił dzwonek przyszedł jej pierwszy uczeń, pucołowaty, sepleniący Andrzejek. Andrzejek dzielnie próbował poprawnie wymawiać głoski, czerwieniał z wysiłku, rozkwitał uśmiechem, gdy go chwaliła, a ona skanowała pomieszczenie wzrokiem: co wynieść, gdzie brud, co powinno błyszczeć, a nie błyszczy…

Okna! jak obuchem uderzyła ją myśl. Nie umyłam jeszcze okien!

Szyby muszą być tak czyste, by wydawało się, że ich w ogóle nie ma! powtarzała mama. Okna zdradzają porządną gospodynię, Lubo! Ty tylko brudzisz, zostawiając smugi

Wieczorem Piotr odciągnął żonę od porządków, przez całą drogę do galerii opowiadał, jak wiele dobrego zrobiła dla niego ciocia Maria, a Lubomiła kiwała głową i wzruszała ramionami.

Tato, już dość, wiemy, przyjeżdża twoja druga matka. Daj spokój, zamknijmy temat nie wytrzymał Roman.

Lubka była mu wdzięczna…

Do niedzieli czas zleciał w mgnieniu oka, jakby ktoś przyspieszył zegar.

W sobotę Piotr ruszył po Marię Leszczyńską, a Lubomiła odwołała wszystkich uczniów i zabrała się za przygotowania.

Roman został wysłany do fryzjera, pies Gucio wyszorowany i wygłaskany przez Lubkę, aż piszczał jak szczeniak, a okna lśniły jak rzadko.

Dobra, Lubko, będziemy pewnie koło trzeciej zadzwonił Piotr. Nie przejmujcie się, róbcie swoje. Ciocia Maria martwi się, że rozburzy nam życie.

Jasne, czekam na obiad.

Na obiad postanowiła upiec kurczaka, ugotować młode ziemniaki, zrobić sałatkę… Słowem przyjąć gościa, jak należy.

Zerwała się o siódmej, wysłała Romka na spacer z Guciem, sama wzięła długi, kojący prysznic, mrucząc: A nam się marzy coś…. Ukończyła śpiew pod prysznicem, narzuciła szlafrok i zabrała się za mycie zębów, gdy w przedpokoju zatrzeszczał zamek. Odezwał się głos męża, wtórował mu cieniutki, niepewny kobiecy, szczekał Gucio z uciechy, Roman westchnął dramatycznie w tle.

Zaparowana szyba w łazience pokazała Lubomiłce, w jakim stylu przyjmuje gości…

No i jesteśmy… wszedł Piotr, kiwając głową żonie, która w szlafroku i ze szczoteczką w zębach patrzyła, jak mąż wciąga do mieszkania ogromną, czerwoną walizę, a za nim idzie wesoła, zarumieniona Maria Leszczyńska. Podziwia mieszkanie, chwali wnętrza, wszystko ją zachwyca cudo. Lubka jednak wciąż pamięta, że stoi w szlafroku, włosy na głowie w chaosie, kurczak jeszcze się nie piecze, a Gucio ma brudne łapy, więc już i podłoga brudna Koniec, Lubka nie jest dobrą gospodynią! Maria już marszczy usta, przechodząc przez kałuże od Guacia, patrzy za zbiegającą gospodarzem Lubką, a ta ucieka zrobić się na bóstwo.

To twoja sypialnia otworzył drzwi Piotr. Rozgość się. Zaraz przygotujemy coś wszystkiego do jedzenia. Tylko się przebiorę.

Maria Leszczyńska podziękowała i zamknęła się w pokoju.

Co tak wcześnie przyszliście?! syknęła Lubka przez drzwi Nie byłam gotowa! Piotr, ośmieszyłeś mnie!

Piotr, siedząc na łóżku, obserwował żonę w lustrze szafy, zachwycony delikatnymi liniami jej ciała…

Co? oderwał się.

Pytam, czemu tak wcześnie przyjechaliście? Lubka już ubierała sukienkę, poprawiała włosy. Zapnij proszę zamek.

A, ciocia Maria ma dziś wizytę, zapomniałem. Postanowiliśmy ruszyć wcześniej wzruszył ramionami, podszedł do żony, chciał pocałować, ale nie pozwoliła.

Czemu ma tyle bagażu? zapytała panna domu.

Nie wiem. Wy kobiety, wiecznie nadbagaż żartował Piotr, dumny ze swojej ciętej riposty.

Usiedli do śniadania. Lubka usmażyła jajecznicę, Roman, widząc, że matka się rozkleiła, zajął się kanapkami.

Maria weszła jako ostatnia, rozglądnęła się, usiadła przy Romku.

Smacznego wszystkim. Macie tu bardzo przytulnie. Lubko, czy nie dawałam wam na ślub tej porcelany z makami?

Lubka wzruszyła ramionami. Tamta porcelana tłukła się dzień po ślubie Piotr zrzucił całą paczkę z piątego stopnia schodów. Wszystko się roztrzaskało.

Piotr sumiennie żuł. Nie kojarzył maków i porcelany.

Może komuś innemu nalewała Lubka kawy.

Lubka, tutaj mi ciągnie, mogę się przesiąść na twoje miejsce? kaprysiła Maria Leszczyńska.

Roman zdziwiony spojrzał na matkę. Lubka wzruszyła bezradnie ramionami.

Piotr wyprostował się. On tu dba o wszystko!

Lubka, przesiądź się. Źle, jak ją przewieje przed operacją! powiedział i przeniósł żonę bliżej siebie, a gościa na wolne miejsce.

Ja Piotrusia wychowałam od malucha rozczuliła się Maria. Pieluszki wymieniałam, ciężki był chłopak, jadł kiepsko, dopiero z czasem się naprawiło. Był trudny!

Lubka zakrztusiła się, Roman uśmiechnął się złośliwie.

A ty, młody, idź rób lekcje. Piotr od zawsze uczył się rano, miał potem wszystko poukładane w głowie Maria zebrała naczynia po Romku, spojrzała na Lubkę. Ta znów się zmieszała.

Roman, dopijając herbatę już na stojąco, mruknął urażony i zniknął w swoim pokoju.

Po podziękowaniu za śniadanie, Maria wycofała się do pokoju, prosiła Piotra o przestawienie telewizora.

Mało tu u was książek, rzekła w przedpokoju, żegnając Romka wybiegającego na trening. Powinien czytać klasykę, chociażby Prusa. Przywiozłam ze sobą kilka tomików. Wieczorem się temu przyjrzymy, Piotruś.

Tak, ciociu Mario. Bo piła tylko futbol i futbol, wyrośnie nie na człowieka! podpuścił Piotr z przymrużeniem, wręczając synowi torbę ze strojem sportowym.

Wiedział dobrze, że Maria wozi te swoje książki wszędzie stawia na brzegu stolika w kawiarni, trzyma je w teatrze, śpi z nimi na nocnej szafce. Chyba nawet czytać ich nie czyta, ale tak wygląda poważniej. Do szpitala też je weźmie, żeby pielęgniarki widziały, jaki miały przy sobie światły przypadek.

Odprowadzili Romka, wyszedł i Piotr.

Kiedy musisz wyjść? spytała Lubka Marię Leszczyńską.

Około pierwszej. Lubka, czy Roman ma dziewczynę? Po Piotrka już od szóstej klasy dziewczyny biegały. Miał też Renię taka ułożona, plastyczna, co jej powiesz, to zrobi. Dobrze, prawda? A psa lepiej nie wpuszczajcie tu. I szafkę na buty bym gdzieś przesunęła, bo zaraz się potknę. O, widzisz, właśnie… potknęła się o szafkę, spadły z niej buty, kapcie i nowe szpilki Lubki. Takie szpilki to niezdrowe… No dobrze, już idę, dziękuję za gościnę!

Maria Leszczyńska poklepała Lubkę po ramieniu i schowała się w windzie.

Lubka postała chwilę i zatrzasnęła drzwi

Mamo, ale ona się rozrządza! Nawet Gucia przegoniła, żeby nie leżał na kanapie! A jemu wolno, to nasz dom! narzekał Roman po powrocie z treningu, głaskając psa po głowie. Gucio ciężko wzdychał.

Tak już ma. Zawsze wychowywała… Ale to tylko na chwilę, Romciu. Wiesz, wytrzymaj.

Lubomiła czuła wstyd przed synem i psem, że nagle przestała być panią w domu, ale nie umiała się sprzeciwić. Jak tu podnieść głos na osobę, która przewijała twojemu mężowi pieluchy?

Wieczorem Maria Leszczyńska postawiła na nogi całą kuchnię wszyscy robili gołąbki, Piotr troskliwie dwoił się przed gościem.

Na drugi dzień było ciekawiej. Maria Leszczyńska nastawiła budzik, wszystkich obudziła, kazała ćwiczyć.

Kiedy cię operują? spytała Lubka, dysząc po bieganiu w miejscu. Maria, wyznawczyni nowoczesnych ćwiczeń, włączyła sobie stoper na telefonie i wprowadziła czterdzieści na dziesięć. 40 sekund ćwiczeń, 10 odpoczynku. Nie wszyscy dotrwali.

Roman porzucił zdrowy tryb życia po kilku minutach, wyszedł do szkoły. Piotr za to dzielnie się obciążał.

Dawaj, Lubka! Jeszcze chwilę! dopingował ją mąż.

…To kiedy? powtórzyła Lubka.

Jutro. Jutro mnie kładą… Piotrek, będziesz mnie odwiedzał? zapytała Maria Leszczyńska smutno.

Przecież ciebie po dwóch dniach wypuszczą! Operacja prosta zdziwił się Piotr, ale kiwnął głową…

Poniedziałek był ciężki. Lubomiła miała same odwołane zajęcia, dzieci one chorowały, inne wyjeżdżały na działki, niektóre nie miały siły do niej dojechać.

Telefon dzwonił, za oknem krakały wrony, Maria Leszczyńska słuchała w swoim pokoju Sławy Przybylskiej. Ta śpiewała Pamiętasz była jesień, a potem Miłość ci wszystko wybaczy, Maria podśpiewywała, czasem stukała obcasem o podłogę. Przez matowe szkło było widać, jak się kołysze.

Lubka stanęła w korytarzu, popatrzyła, westchnęła

Ona taka zestresowana tłumaczył Piotr. Jak się denerwuje, zawsze słucha Przybylskiej. To ją uspokaja.

Wieczorem, gdy Maria Leszczyńska zmęczyła się już zamartwianiem, zawołała Romka, by poczytać mu Lalkę, lecz chłopak odmówił. Maria wytrzeszczyła oczy, wysłuchała wszystkie argumenty: i że Lalkę czytał rok temu, i że nie podoba mu się, że Maria mieszka z nimi, aż zatrzasnął jej drzwi, potem Maria zawołała Lubkę. Ta w pośpiechu mówiła do telefonu, że przyjdzie sama. Zaraz pojedzie aż na Ursus, bo pucołowaty Andrzejek nie ma siły dojechać.

Nie! nagle wyrwała Lubce telefon Maria Leszczyńska i ryknęła w głośnik Nie i jeszcze raz nie! Jeśli chce pani, by pani syn został normalnym człowiekiem i uczył się z jednym z najlepszych logopedów w kraju, proszę go tu natychmiast przyprowadzić! W innym wypadku niech pani sama się tłumaczy, co będzie za dziesięć lat! Czekam pół godziny. Nie przyjdziecie wykreślam z grafiku. Kto ja jestem? Sekretarz pani Lubomiły Piotrowej. Do widzenia.

Oddała telefon Lubce, patrzyła w okno. Lubka dreptała z nogi na nogę, wciąż nie wiedząc, jak się zachować. Aż nagle wybuchła. Do pokoju podbiegł też Roman.

Pani Mario! Nie proszę wtrącać się do naszego życia! I do mojej pracy! I gołąbków niech pani robi w swojej kuchni! I nieważne, ile pieluch zmieniła pani mojemu mężowi! Wystarczy! To mój dom, mój pies, moi uczniowie i ja tu decyduję! Mam nadzieję, że zabieg się uda i szybko wróci pani do siebie. Bardzo na to liczę!

Roman zaczął klaskać, Gucio zawył w kolana mamy, a Maria Leszczyńska uśmiechnęła się szeroko.

Lubka aż zgłupiała. Spodziewała się awantury. Tymczasem

I dobrze, Lubko. Nigdy się nie uginaj, nie przymilaj. Mów swoje nie oczywiście oprócz sytuacji życieśmierć. Podobasz mi się. Bałam się, że jesteś zbyt miękka, chcesz wszystkim dogodzić… Nie warto. Niech sobie myślą swoje, a ty rób swoje. Nie to nie! Jeśli nie chcesz, bym tu mieszkała, powiedz to wprost. To ułatwia życie. Bądź odważna, żyj po swojemu. Wybacz mi starej, przesadziłam. Zawsze byłam prowokatorką, Piotrek wie… Weź marmoladkę przywiozłam domową z jabłek. Roman, chcesz?

Chłopak przewrócił oczami. Kobiety to dziwne stworzenia, ale żeby aż tak

Ktoś zapukał. Przywieźli Andrzejka na zajęcia. Po lekcji dostał też kawałek marmolady. Mama chłopca przeprosiła Lubkę po cichu, prosząc, by ich nie wyrzucać z listy.

Czy mam się zgłosić do pani sekretarki? zapytała półżartem.

Nie ma sprawy. Pani syn jest świetny.

Lubka mrugnęła porozumiewawczo do Marii Leszczyńskiej

Wieczorem, gdy Piotr i Roman grali na konsoli, Maria Leszczyńska rozsiadła się w fotelu i opowiadała, jaki był Piotrek, jak zastała go skubiącego tapety, jak go goniła, a on udawał, że nic nie zrobił; jak niemal utopił się na cienkim lodzie stawu. Ona rzuciła się na brzuch, wyciągnęła chłopca z wody, potem poiła go herbatą z miodem

A tamta Renia to mi się nie podobała nigdy dodała Maria. Bez charakteru, łatwa do urobienia Nie lubię takich. I tej porcelany mi nie szkoda. Stłukła się na szczęście, i teraz żyjecie jak w bajce. Piotrek mnie bardzo lubi, wiele mi wybacza I ty mi wybacz, Lubko. Jesteś wspaniała.

Jabłkowa marmolada rozpływała się na talerzyku, powoli zapadały zmierzchy, na wschodzie jaśniała już pomarańczowa łuna.

Czas wyszeptała Maria Leszczyńska. Na ósmą powinnam już być tam

Piotr posadził starszą panią do auta, zawiózł pustymi ulicami. Lubomiła pojechała razem, siedziała obok cioci Marii, czuła, jak drobniutko się trzęsie.

Zadzwonię wieczorem poprawiając jej płaszczyk powiedziała Lubka. I nie gadajcie! A potem wracacie do nas.

Maria Leszczyńska skinęła głową. Dobrze tak chwilę pobyć z młodymi jest weselej. Szczególnie Roman budzi jej ciekawość. Całkiem nie przypomina ojca, bardzo zadziorny. Ale jak sam mówi taka jego natura, badać ją można do końca życiaW szpitalu panowała cisza, jakiej nie znały mieszkania i domy. Pachniało watą i sterylnym marzeniem o zdrowiu. Maria Leszczyńska wzięła Piotra za rękę, spojrzała na Lubomiłę.

Wiesz, Luba, czasem człowiek chce zostawić po sobie porządek, trochę zasad i trochę zamieszania. Ale czasem najlepsze, co można zrobić, to odpuścić. A wy wy już jesteście całkiem poukładani. Każdy po swojemu. Uśmiechnęła się lekko. Dziękuję, że mogłam tu jeszcze trochę pohałasować.

Piotr pochylił się, przytulił ją najdelikatniej jak umiał, a Lubomiła pogładziła dłoń Marii, jakby chciała przesłać całą czułość, całą zgodę na to, co bywa trudne.

Do zobaczenia za kilka dni, pani Mario. Bez rewolucji, ale z ciepłą herbatą mrugnęła Lubka, a Maria rozpromieniła się szerokim, szelmowskim uśmiechem.

Na powrocie w samochodzie królowała cisza, dobra, jasna cisza ludzi, którzy mają po prostu siebie.

W domu Roman grał na gitarze cicho pod nosem starą piosenkę, Gucio spał na kanapie w nogach mamy, a w kuchni na blacie leżała otwarta miseczka z jabłkową marmoladą.

Lubomiła usiadła, spojrzała na syna i psa, a potem podniosła wzrok na Piotra.

Wiesz co? Moje zasady zaczęła, z lekką drżeniem w głosie są bardzo proste: niech każdy będzie u siebie, nawet kiedy przyjeżdża ktoś z przeszłości. A jak coś się stłucze, to na szczęście.

Piotr uśmiechnął się i przyciągnął ją mocno do siebie.

Za oknem szyby błyszczały na czysto, wiosna wdarła się przez firankę. Na chwilę wszystko było idealnie zwyczajne i dobre nieważne, kto sterylizuje bałagan, a kto zjada gołąbka na chłodno. Po prostu byli razem. I to wystarczało.

Jutro ktoś może znów się potknie, do domu przyjedzie kolejna ciotka, na tapecie pojawi się nowa plama. Ale dziś, w dojrzałym świetle późnego popołudnia, Lubomiła pomyślała, że życie z rodzinnym zamieszaniem i domową marmoladą jest tak dobre, jak być powinno.

Może właśnie taka jest najważniejsza z wszystkich zasad.