Moje zasady

Moje zasady

Nie, Pawełku, to jednak dobrze, że przyjechałeś! Barbara Pawłowska usiadła naprzeciwko syna, wspierając drobną głowę na pięściach i uśmiechnęła się ciepło. Tak bardzo tęskniłam. Jedz, jedz, kochanie. Może jeszcze jednego kotlecika?

Paweł potrząsnął głową.

Niesmaczne? zapytała matka zaniepokojona, prostując się. Jej skrząca się zazwyczaj, drobna twarzyczka napięła się i wydłużyła, brwi powędrowały w górę. A przecież jak zawsze wszystko robiłam… A mówiłam tatkowi, że ty wieprzowiny nie jesz! Przecież mówiłam! Coś nie tak smakuje?

Barbara wyraźnie się roztrzęsła. Czekała na Pawła tak długo, nagotowała jakby miała przyjechać kompania wojska a to ona, Barbara Pawłowska, feldmarszałek stołówki polowej musiała wszystkich nakarmić, ogrzać i otulić. I taki zawód synowi kotlety nie odpowiadają…

Mamo, nie zaczynaj znowu! Wszystko pyszne, naprawdę! Po prostu już nie mogę więcej.

Paweł ostrożnie odłożył widelczyk na talerz, ten wydawał się maleńki i finezyjny wobec jego niedźwiedzich dłoni, poprawił serwetkę, równie niewielką, jak chusteczka dziecka. Dziwne, że tak drobna Barbara urodziła takiego olbrzyma. Ale to po ojcu, Stanisławie. Ten też kawał chłopa, jedna góra na drugiej. Obok niego Basia wyglądała zawsze jak dziewczynka.

Wszystko było wyśmienite, jak zwykle! syn podniósł się, podszedł do mamy i pogładził ją po ramionach, jakby narzucał jej ciepły płaszcz. Od razu poczuła się bezpiecznie, pewnie… No, mów, co chciałaś tak ważnego poruszyć? Bo zaraz muszę jechać. Z Lubą miałem iść do sklepu, Romanowi trzeba kupić ubrania.

Luba, bo tak Paweł czasem żartobliwie na nią mówił, była jego żoną schludną, porządną i piękną kobietą.

Paweł, gdy ją zobaczył pierwszy raz na ulicy, wpadł na latarnię, tak się zapatrzył. Z rozbitego łuku brwiowego pociekła krew. Luba, zaskoczona hałasem, szeroko otworzyła oczy i usta. A Paweł tylko nerwowo macał słupek, bojąc się, że go złamał…

Później razem poszli na ostry dyżur. Luba, śmieszna, zadzierzgnięta wewnętrznym niepokojem, pytała, czy nie kręci mu się w głowie, chwytała pod ramię. A co miał jej odpowiedzieć? Oczywiście, że kręci! Zwłaszcza z taką kobietą u boku!

Pobrali się. I dziś mają syna Romka. Luba pracuje jako logopedka; dzieci przychodzą na lekcje do domu, co jest wygodne nie musi biegać po cudzych mieszkaniach, ma czas na domowe sprawy. Paweł codziennie rano jeździ do pracy, odstawia syna do szkoły, i to do porządnej Luba wywalczyła miejsce w gimnazjum dla przyszłych biologów. Słowem, żyją spokojnie, w miłości, wśród codziennych obowiązków.

A czemu Luba nie przyjechała? spytała Barbara, zbierając naczynia. Doskonale wiedziała, że żona syna prowadzi prywatne zajęcia i nawet w weekendy dzieci przychodzą do niej, ale nie dawała po sobie znać, zwlekając rozmowę, krępując się poprosić syna o przysługę.

Przecież mówiłem, ma dziś dwoje dzieci. A Roman Stanisławowicz, Paweł lubił nazywać syna po imieniu i imieniu ojca, brzmiało to dostojnie i dumnie odrabia lekcje. No, o co chodzi?

Mężczyzna wziął od matki kubki, jakby były kryształową porcelaną, wstawił do zlewu i, przekręcając Barbarę w swoją stronę, spojrzał jej w oczy. Mamo, zaczynasz mnie martwić. Coś z tatą? Czemu tak siedzi zamknięty w pokoju? Wzięliście kredyt? Zostaliście oszukani? Zastawiliście mieszkanie, nerkę i wszelkie inne narządy? Ktoś was szantażuje? Czy może znalazł się mój brat bliźniak, którego porwano z porodówki?

Paweł żartował, szeroko się uśmiechając. Świat wokół wydawał się lżejszy, radośniejszy, pełen wiosennego światła.

Usiadł z powrotem, poklepał się po lekko wystającym brzuchu, przeciągnął się, uderzając dłonią o kuchenną szafkę. Ach, małe to mieszkanie, nie ma co mówić… Nie to, co u nich: trzy duże pokoje, loggia, kuchnia przestronna. Mieszkanie pochodziło po rodzinie Lubki. Dziadek Jan, były właściciel, kiedyś za zasługi w nauce dostał klucze do tego mieszkania. A potem z babcią przeprowadzili się na wieś, bliżej ziemi i ludzi, a mieszkanie podarowali Lubie w raz z kartoflami i burakami co jesień oraz z asterami matko, co to były za astry! Jak kosmos, kolorowe, puszyste! A wszystko to trafiało do miasta razem z panem Janem, który kochał Lubę jak własną córkę. Paweł nigdy się nie dowiedział, za co aż tak ją lubił, ale szanował pana Jana, pomagał naprawiać samochód, jeśli trzeba było, a w ich dawnym mieszkaniu chodził w szortach z palmami i cieszył się życiem.

Właśnie Chciałam cię o coś zapytać… Barbara wciągnęła powietrze, przesunęła synowi talerz z pierniczkami. Pamiętasz panią Marię Wysocką?

Paweł lekko się wyprostował i poruszył brwiami.

Jasne, mamo! kiwnął w końcu głową. Pierniczki pachniały obłędnie miodem, ciastem, lukrem. Wstał, nalał sobie jeszcze herbaty, sięgnął po największy, ozdobny z warszawskim ratuszem.

No właśnie… Pani Maria dostała skierowanie do waszego szpitala wojewódzkiego. Muszą się jej zająć oczami, zabieg planują… Nie znam szczegółów, ale wszystko trudne…

Paweł żuł i słuchał. Pamięta tę sąsiadkę bardzo pomagała mamie, doglądała małego Pawła, kiedy rodzice byli w pracy. Pani Maria zawsze chodziła w wielkich, okrągłych okularach; jej oczy robiły się za szkłami wydatne, a rzęsy trzepotały jak skrzydła motyla.

I? zapytał, gdy matka zamilkła i zaczęła wycierać niewidzialne okruszki ze stołu pewny znak nerwów.

No Czy mogłaby na czas leczenia pomieszkać u was? Wynajem drogi, hotel też, a tak to ona już nie ma sił na dojazdy. Ja wiem, obcy w domu to kłopot, ale tylko na chwilę… I jestem jej bardzo wdzięczna, bo ona, Paweł, wychowała ciebie.

Paweł przestał żuć, upił łyk herbaty, otarł usta serwetką, wzruszył ramionami.

No No… wymruczał. Obecność pani Marii nie była w planach trzeba będzie schować na razie szorty z palmami… I Lubie już nie wypada nocą w koszuli wyjść do kuchni po herbatę. A taka wtedy jest piękna… Ale skoro trzeba, to trzeba. No jasne, mamo! Oczywiście, nie ma sprawy. Ona kiedyś pomagała mi, teraz ja pomogę jej! Paweł rozpromienił się. Poczuł się tak dobry, szlachetny i odpowiedzialny, że aż mu się lżej zrobiło. Luba będzie z niego dumna. I mama też. Pani Maria zasłużyła, by w starości mieć opiekę!

Za oknem słońce przez chwilę błyszczało niczym aureola nad jego głową i zatańczyło na ścianie. A z pobliskiego kościółka rozlał się dźwięk dzwonów, aż dusza zaczęła śpiewać.

Naprawdę? Boże, Paweł, jakie to To po prostu POSTĘPOWANIE! łzy szczęścia zabłysły w oczach Barbary. Podeszła, pogładziła syna po włosach jak kiedyś.

Gdyby była tu Luba, pewnie skrzywiłaby się lub żartem naśladowała teściową. Zawsze trochę się podśmiewała z tego uwielbienia Barbary dla syna.

Ale jej nie było teraz znów można było być małym, ukochanym chłopcem, którego chwali najważniejsza kobieta w życiu.

Paweł rozleniwił się i opuścił bezwładnie ręce na stół.

Ale Ale trzeba chyba spytać Lubki szepnęła mama onieśmielona. Paweł wymamrotał, że Luba nie będzie miała nic przeciw, a potem przylgnął do mamy, jakby miał się zaraz zdrzemnąć.

No to pójdę po panią Marię, zaraz zdecydujecie, jak będzie powiedziała Barbara, wychodząc z kuchni. W pokoju zaszurał tata, szeleszcząc gazetą, a Paweł, przegryzając wargi, wyciągnął komórkę i zadzwonił do żony.

I na ile ten pobyt? spytała Luba, tuszując oko przed lustrem.

No Dwa tygodnie, chyba. Lubciu, przecież trzeba pomóc… Trzeba zadbać… Operacja, a ona nie ma gdzie zamieszkać!

Ale przecież są sale szpitalne zaczęła Luba, lecz Paweł przerwał jej.

Tak, ale potem musi przychodzić na kontrole, jeździć nie wiadomo ile. Lubo, jesteś gościnna, a pani Maria to bardzo kulturalna kobieta. Dogadacie się…

Luba westchnęła.

Wiesz, nie wiem, czy mi się to podoba. Pamiętam, jak patrzyła na mnie na ślubie z góry, jakby pogardliwie. Ona mnie nie lubi, twoja pani Maria.

Ależ lubi! Bardzo cię lubi! I Romek będzie miał pomoc, ona…

Paweł, twój syn ma szesnaście lat. Czym mu może pomóc? zaśmiała się Luba.

We wszystkim! Jest doświadczona! Przeżyła swoje! zapewniał. Jesteś przeciwna?

Luba była przeciwna. Ale nie chciała powiedzieć tego głośno, żeby nie zranić męża.

No dobrze. Kiedy? spytała sucho.

Po drugiej stronie słychać było naradę, potem Paweł rzucił, że w niedzielę.

W tę? Czyli jutro? rozejrzała się po domu. Bałagan zupełnie zwyczajny, rodzinny, którego nie wolno pokazywać obcym!

Nikt, poza nią i jej bliskimi, nigdy go nie widział. Uczniów przyjmowała w jadalni duży stół, dużo światła, wygodnie, dalej nikt nie wchodził. Jeśli zapraszała gości, w domu była generalna. W przeciwieństwie do koleżanek, zawsze wstydziła się rozrzuconego rano swetra czy krzywo powieszonych ręczników.

A ta pani będzie wszędzie zaglądać! I co pomyśli? Że Luba to niechluja!

Czystość w domu to czystość w głowie! mawiała jej mama. Pierwsze co ludzie widzą to porządek. A ty, Luba, bałaganiara! Jak to możliwe? Nie możesz powiesić koszuli? Przecież jesteś dziewczynką!

Luba zacisnęła oczy, pokręciła głową, jakby mama stała obok, a ona, nieszczęsna Luba, patrzy w podłogę, bo nie wiadomo, po kim taka się zrobiła

W następną niedzielę, doprecyzował Paweł.

Uff To jeszcze trochę… westchnęła. Pójdę obwieścić Romanowi

Zyskała tym samym czas, by ogarnąć każdy kąt, wyprać, powiesić, wyprasować, posprzątać do błysku

Roman na wieść o przyjeździe babci, która niańczyła Pawła od maleńkości, zareagował bez emocji.

Oj, mamo… Żyj normalnie, nie rób paniki! rzekł filozoficznie, widząc matkę latającą z odkurzaczem. To nasz ekosystem, a ona jak pasożyt jeśli się przyjmie, to dobrze. Jak nie trudno. Niech się adaptuje.

My nie kiełkujemy, Romku, my zarastamy! I w tygodniu nie będę mieć czasu No co stoisz?! Drugi odkurzacz, pomóż! Nie będę wstydzić się przed jej znajomymi! Jeszcze mnie obgada z babą Basią!

Baba Basia wszystko o tobie wie i też się nie przejmuje! wzruszył ramionami Roman i zniknął.

Luba coraz bardziej się denerwowała, ale po pół godzinie przyszedł pierwszy uczeń pulchny, sepleniący Andrzejek. Starannie wymawiał sylaby, czerwienił się, gdy go chwaliła, a sama zerkała, co jeszcze posprzątać.

Okna! błysnęła nagle myśl. Przecież zapomniałam umyć okna!

Okna muszą być tak czyste, żeby wydawało się, że ich nie ma! znowu biadoliła mama w głowie. Czyste okna to gospodyni! A ty tylko smugi zostawiasz

Po powrocie Paweł odciągnał żonę od sprzątania, całą drogę do sklepu opowiadając, jaka to dobra pani Maria, jak go wychowała. A Luba kiwała głową, wzdychając.

Tato, dość już o tej Marii! Zamknijmy temat! nie wytrzymał Roman.

I Luba była mu za to wdzięczna

Do następnej niedzieli czas przeleciał błyskawicznie, jakby ktoś wcisnął pedał gazu.

W sobotę Paweł pojechał po panią Marię, a Luba zrezygnowała ze wszystkich lekcji i szykowała dom.

Roman został wysłany do fryzjera, pies Kazik umyty i wygłaskany, okna lśniły, jak nakazała mama.

No Lubka, będziemy o trzeciej, najwcześniej. zakomunikował Paweł. Nie przejmujcie się, zajmijcie swoimi sprawami. Pani Maria bardzo się zamartwia, że nam popsuje domowy spokój.

Dobrze, rozumiem. Obiad na trzecią.

Zamierzała upiec kurczaka, ugotować ziemniaki, zrobić sałatkę Przyjąć gościa, jak trzeba.

Wstała o świcie, wyprawiła Romka z Kazikiem na spacer i wzięła gorący prysznic, podśpiewując: Znowu w życiu mi nie wyszło. Wyszła z łazienki, narzuciła szlafrok, zabrała się za mycie zębów, gdy w przedpokoju zaskrzypiał zamek. Zabrzmiał głos męża, potem cienki, lekko zawstydzony głos kobiety, Kazik szczekał z radości, Romek wzdychał.

Zaparowane lustro zamgliście ukazało jej, w jakim jest stanie na powitanie gościa…

No i jesteśmy powiedział Paweł, patrząc na żonę w szlafroku, z pastą do zębów w kąciku ust, gdy wnosił wielką czerwoną walizkę. Za nim stała, rumiana ze szczęścia, pani Maria Wysocka, rozpromieniona i uargumentowana, zachwycająca się domem i wystrojem, wszystkim zauroczona. Ale Lubka pamiętała jedno: jest w szlafroku, na głowie szopa, kurczak ledwo się piecze, Kazik brudny, więc podłoga też będzie Luba już wiedziała, że nie wyjdzie na gospodynię. A pani Maria, przekraczając rozlane ślady po Kaziku, zaciskała usta i patrzyła na uciekającą Lubę, która pognała się szykować.

To jest twój pokój, rozgość się Paweł pokazał jej drzwi. Zaraz coś ugotuję, tylko się przebiorę.

Pani Maria podziękowała i zamknęła drzwi.

Czemu przyszliście tak wcześnie?! syczała Luba zza parawanu. Nie byłam gotowa! Tak mnie skompromitowałeś, Paweł!

Paweł, siedząc na kanapie, patrzył na odbicie jej sylwetki w lśniącej szafie uwielbiał jej delikatne ramiona i smukłą talię, jej dłonie, jak cienkie gałązki brzozy.

Hę? oderwał się od rozmyślań.

Mówię, skąd wam się wzięło, żeby być tak wcześniej? Zasuń mi zamek, proszę.

Ach Pani Maria miała dziś wizytę u lekarza, zapomniałem Pojechaliśmy wcześniej machnął ręką, podszedł i chciał pocałować żonę, ale ta odsunęła się.

Czemu ona ma tyle gratów? spytała znad ramienia.

Nie wiem. Wy, kobiety, zawsze się nie mieścicie. Handlarki, tyle powiem.

Paweł zaśmiał się z własnego żartu.

Zabrali się za śniadanie. Luba usmażyła jajecznicę, Roman zrobił kanapki.

Pani Maria weszła ostatnia, rozglądając się po kuchni. Usadowiła się obok Romka.

Smacznego wszystkim. Naprawdę tu przytulnie. Luba, czy to wam dałam na ślub ten serwis z makami?

Luba wzruszyła ramionami. Ten serwis rozbił się dzień po ślubie Paweł zrzucił całą paczkę ze schodów Szczerze i bez żalu zapomniała.

Chyba komu innemu rzuciła, nalewając wszystkim kawy.

Luba, tu mi wieje Czy mogę się przesiąść na twoje miejsce?

Roman zdziwiony spojrzał na matkę, a ta wzruszyła ramionami.

Paweł rozłożył się w fotelu on tu rządzi, zaraz wszystko załatwi!

Luba, przesiądź się. Nie chcemy, żeby pani Maria się przeziębiła przed operacją! mówił, przesuwając żonę i sadzając gościa za stołem.

Wychowałam Pawła od maleńkiego zaczęła pani Maria. Pieluchy na okrągło, taki był Słabo jadł. Ale potem już lepiej. Był bardzo trudnym chłopcem.

Luba aż się zakrztusiła, Roman uśmiechnął się złośliwie.

A ty, młody człowieku, idź do lekcji. Paweł zawsze rano robił, żeby mieć szczęście w głowie pani Maria wstała, uprzątnęła naczynia po Romanie i spojrzała na Lubę. Ta znów się zawstydziła.

Roman wypił resztę herbaty na stojąco i wyszedł urażony.

Podziękowawszy za śniadanie, pani Maria wróciła do siebie, zaczęła czymś grzebać i poprosiła Pawła o przestawienie telewizora.

Macie tu tak mało książek Romek powinien czytać klasykę: Sienkiewicz choćby Przywiozłam kilka. Wieczorem sobie z nim przysiądziemy zapowiedziała w przedpokoju.

Tak, pani Mario. Tylko byle nie same mecze powiedział Paweł, puszczając oko do syna.

Wiedział, że pani Maria zawsze taszczy Sienkiewicza, rozkładając go na kaflowym stoliku w każdej kawiarni, w teatrze, trzyma w rękach na ławce w parku, sypia z nim na szafce nocnej. Choć niczego z niego raczej nie czytała, wyglądała z nim jednak bardziej nobliwie. I gdy pójdzie do szpitala, też go zabierze do paczki, żeby pielęgniarki zobaczyły, z kim mają do czynienia.

Roman wyleciał do piłki nożnej, Paweł do pracy.

O której musi pani wyjść? spytała Luba.

O Pierwszej. Muszę się szykować. Lubo, czy Roman już kogoś ma? Za Pawłem już w podstawówce biegały dziewczyny! Jego dziewczyna, Różyczka, taka była… uległa niczym ciasto. Wszystko zrobiła, co się jej kazało. Fajnie, nie? Ach, zabierz psiaka z pokoju! zajrzała do pokoju Luby. I tę szafkę na buty trzeba przesunąć, zaraz się przewrócę. No i proszę! zahaczyła nogą o półkę, pospadały buty, klapki, szpilki. Takie buty są niezdrowe! No nic, idę już. Lubo, naprawdę dziękuję za gościnę!

Pani Maria poklepała Lubę po ramieniu i szybko zniknęła w windzie.

Luba chwilę postała, potem zatrzasnęła drzwi…

Mamo, kto właściwie tu teraz rządzi? Kazika wygoniła z kanapy, choć mu wolno, bo my pozwoliliśmy! żalił się Roman, wracając i głaszcząc psa. Kazik westchnął smutno i mlaskał językiem.

No Ona taka już jest. Lubi wychowywać. Ale to tylko na chwilę, synku… Wytrzymasz.

Było jej głupio przed synem, psem, a i tak nic z tym zrobić nie mogła. Jak tu oprzeć się kobiecie, która przewijała twojego własnego męża?!

Wieczorem pani Maria przygotowała z nimi masową produkcję gołąbków, Paweł tylko patrzył, jakby miał ją na rękach nosić.

Dalej było już tylko ciekawiej. W poniedziałek pani Maria nastawiła budzik, wszystkich obudziła wcześnie i zarządziła poranną gimnastykę.

Kiedy masz zabieg? spytała Luba, dysząc po bieganiu w miejscu. Pani Maria ustawiła stoper na telefonie, było czterdzieści-dziesięć” czterdzieści sekund ćwiczeń, dziesięć przerwy. Nie wszyscy się pocili, najwięcej Luba.

Roman, splunąwszy na zdrowy styl, uciekł do szkoły. Paweł natomiast dzielnie ćwiczył.

No, Lubka, jeszcze trochę! dopingował żonę.

Kiedy więc? powtórzyła cicho Luba.

Jutro kładą do szpitala, a potem… Paweł, będziesz mnie odwiedzał? zapytała pani Maria głosem przejętym.

Przecież to dwa dni! Banał taki zabieg! zdziwił się, ale przytaknął.

Dzień był nerwowy. U Lubki posypały się wizyty ktoś zachorował, ktoś wyjechał, ktoś nie chciał dziś. Za oknem krakały wrony, pani Maria w swoim pokoju słuchała Zbigniewa Wodeckiego Lubię wracać tam gdzie byłem już. Śpiewała z nim, szczególnie przeciągając Aaaach!. Za matową szybą widać było, jak tańczy.

Luba przystanęła w korytarzu i westchnęła.

Po prostu się denerwuje wyjaśnił Paweł. Jak się denerwuje, słucha Wodeckiego. To ją uspokaja.

Wieczorem, gdy wykończona pani Maria zaproponowała Romanowi czytanie Quo Vadis”, chłopak odmówił. Pani Maria aż się zdziwiła, wysłuchała wszystkiego o Sienkiewiczu i o sobie, aż w końcu Roman walnął drzwiami, pani Maria zawołała Lubę, która, trzymając telefon przy uchu, prawie mamrotała, że zaraz przyjedzie sama po niego bo Andrzejek nie da rady.

Nie! wykrzyknęła pani Maria, wyrywając komórkę. Nie i koniec! Jeśli chcesz, by twój syn był kimś, chcesz logopedy numer jeden w stowarzyszeniu, to musisz go tu przywieźć natychmiast! Inaczej sama sobie jesteś winna! I na starość też do ciebie nie przyjedzie, bo będzie zmęczony! Masz pół godziny. Kim jestem? Sekretarką Lubomiry. Do widzenia.

Oddała telefon Lubie i patrzyła przez okno. Lubka marszczyła się i zaczęła oddychać ciężko, w końcu wybuchła. Roman przyszedł posłuchać.

Wie pani co, pani Mario?! Proszę nie mieszać się w nasze życie! I nie w moją pracę! Gołąbki róbcie u siebie! Mam gdzieś, ile pieluch przewinęła pani przy moim mężu! Dość! Dość tego dowodzenia. Czytajcie sobie Sienkiewicza, róbcie sport, co chcecie ale nie tu! Kazik będzie spał tam, gdzie mu pozwolę JA, nie pani! A konserwy kupię, nawet jeśli rano pani uznała, że są niezdrowe. To moje życie, mój dom, moi uczniowie i ja sama będę decydować. Mam nadzieję, że operacja się uda, a pani szybko wróci do domu. Bardzo na to liczę!

Roman zaczął klaskać, Kazik zapiszczał i wtulił się w matkę, a pani Maria, odwróciwszy się w końcu od okna, uśmiechnęła się ciepło.

Luba aż się zmieszała. Spodziewała się fali wyrzutów. Ale…

I dobrze, Lubo. Nigdy, słyszysz, nie klękaj, nie płaszcz się. Mów swoje nie, jeśli to nie kwestia życia i śmierci. Bardzo mi się podobasz. Myślałam, że jesteś zbyt miękka, nie masz kręgosłupa, zawsze chcesz się przypodobać Nie można tak. Każdy niech myśli, co chce, ale swoje musisz mieć. Jak nie to nie! Nie chcesz mnie w domu, to powiedz. Ułatwi to życie i w środku będzie spokój. Odważ się, żyj po swojemu. No, wybacz starą, może trochę przesadziłam. Zawsze taka byłam, Paweł wie Oj, nie patrzcie tak na mnie! Strasznie się denerwuję przed zabiegiem, bardzo! Stąd to moje rozrabianie. Kazik, dobry z ciebie pies! poklepała pupila. A zjecie galaretkę? Mam wyborną z jabłek. Roman, może ty?

Chłopak przewrócił oczami. Czuł, że kobiety to tajemnica, ale żeby aż taka…

Zadzwonił dzwonek. Przywieźli pulchnego Andrzeja na zajęcia. Po lekcji dostał kawałek galaretki, mama ucznia przeprosiła Lubę i niemal szeptem zapytała, czy kontaktować się z sekretarką.

Nie trzeba. Syn jest bardzo dzielny uśmiechnęła się Luba.

Wieczorem Paweł i Roman grali na konsoli, a pani Maria, rozwalona w fotelu, opowiadała, jaki był Paweł: jak kiedyś zdrapywał tapety, jak się na nią obrażał i odwracał, jak chciał biec przez zamarznięty staw i prawie się utopił. Ledwie go wyciągnęła

A ta Róża, to wcale mi się nie podobała dorzuciła Marianna. Bez charakteru, uległa… Takich nie lubię. I ten serwis z makami? Nie szkoda. Na szczęście się rozbił i dzięki temu żyjecie szczęśliwie. Paweł bardzo mnie kocha, wszystko mi wybacza Ty też mi wybacz, Lubciu. Dziękuję za gościnność. Jesteś cudna

Galaretka topniała na talerzyku, zmierzch za oknem gęstniał, na wschodzie rozbłyskiwała pomarańczowa smuga.

Pora… szepnęła Maria. Na ósmą muszę być już tam…

Paweł zapakował ją do samochodu, ruszył przez puste ulice. Luba pojechała z nimi, usiadła obok pani Marii, czując jej delikatne drżenie.

Zadzwonię wieczorem poprawiła jej płaszczyk. I nie dyskutujcie! Potem wracacie do nas.

Maria kiwnęła głową. Dobrze trochę pomieszkać z młodymi, jest wesoło. A Roman? Ciekawy chłopak, taki zadziorny. Ale jak sam powiada, taka już jego natura, nie da się jej zmienić, ale badać czemu nie…