Moje zasady

Moje zasady

Nie, Pawełku, całe szczęście, że przyjechałeś! pani Irena usiadła naprzeciwko syna, podparła głowę drobnymi piąstkami i uśmiechnęła się szeroko. Tak za Tobą tęskniłam. Jedz, jedz, kochanie… Może jeszcze jednym kotletem?

Paweł pokręcił przecząco głową.

Niesmaczne? zapytała zaniepokojona matka, prostując się gwałtownie. Jej twarz, dotąd rozpromieniona, ściągnęła się, brwi powędrowały w górę. Przecież jak zawsze przygotowałam… Tacie mówiłam, że wieprzowiny nie jadasz, no mówiłam! No, może posmak jakiś?

Irena zdenerwowała się bardzo. Tak długo czekała na Pawła, nagotowała tego, jakby miał przyjechać cały pułk żołnierzy, a ona, Irena Matusiak, dowodzi polową kuchnią i musi wszystkich nakarmić, ogrzać, przytulić. A tu taki wstyd synowi nie smakują jej kotlety…

Mamo, znowu zaczynasz! Wszystko pyszne, po prostu już więcej nie dam rady zjeść.

Paweł delikatnie odłożył na talerz widelczyk zbyt mały i subtelny dla jego dużych, jak u niedźwiedzia rąk poprawił serwetkę, równie drobną, jak chusteczka dziecka. Dziwne, że taka drobniutka Irena urodziła takiego olbrzyma. Ale to po ojcu, Michale. Ten też rosły, barczysty. Przez niego Irena zawsze wyglądała jak dziewczynka.

Wszystko było wspaniałe, jak zawsze! Paweł podniósł się, podszedł do matki i pogładził ją po ramionach jakby ciepły płaszcz zarzucił. Od razu zrobiło się jej spokojniej, bezpieczniej… No, miałem jechać z Wanda do sklepu, Romkowi trzeba kupić ubrania. Chciałaś coś jeszcze omówić, mów, bo zaraz muszę już wracać.

Wanda, jak Paweł ją nazywał miękko po staropolsku, była jego żoną kobietą zaradną, porządną i niezwykle urodziwą.

Paweł, gdy zobaczył ją pierwszy raz na ulicy, patrzył tak długo, aż wpadł na latarnię. Rozciął sobie brew, krew popłynęła. Wanda, przestraszona, obejrzała się na huk w stalowej lampie, szeroko otworzyła oczy, rozdziawiła usta. A Paweł stał zawstydzony, ocierając latarnię i bał się, że ją połamał…

Potem razem poszli na pogotowie. Wanda była taka zabawna i naiwna, ciągle pytała, czy nie kręci mu się w głowie, chwytała pod rękę. A co mógł odpowiedzieć? Że oczywiście kręci mu się w głowie jeszcze jak! Bo przy nim taka piękna Wanda…

Wzięli ślub. Teraz mają syna Romka, Wanda pracuje jako logopedka, często przyjmuje uczniów w domu bardzo wygodnie, bo nie musi biegać po cudzych mieszkaniach i może ogarnąć domowe sprawy. Paweł rano wyjeżdża do pracy, odstawia Romka do szkoły, i to nie byle jakiej Wanda załatwiła mu miejsce w jakiejś renomowanej gimnazji biologicznej. Żyją dobrze i spokojnie, wszystko w miłości i trosce.

Czemu Wanda nie przyjechała? zapytała Irena, sprzątając ze stołu. Dobrze wiedziała, że Wanda w weekendy też prowadzi lekcje, ale zagadywała, kręcąc się, bo nie miała odwagi od razu poprosić syna o przysługę.

Przecież mówiłem, ma dziś dwie lekcje prywatne. A Roman Pawłowicz Paweł bardzo lubił nazywać syna oficjalnie, to brzmiało poważnie i dostojnie robi lekcje. I co?

Syn odebrał od matki filiżanki i jakby to były kryształowe pantofelki, wyniósł do zlewu, po czym zwrócił się do Ireny, patrząc jej prosto w oczy. Mamo, straszysz mnie. Coś z tatą? Czemu siedzi zamknięty w pokoju? Wzięliście kredyt? Zostaliście oszukani? Zastawiliście mieszkanie albo co gorsza nerki? Ktoś was szantażuje? Czy znalazł się mój brat bliźniak, którego porwano z porodówki?

Paweł się śmiał, zadowolony ze swoich żartów. W domu panowała wiosenna, radosna atmosfera.

Paweł usiadł, głaszcząc wystający brzuch, przeciągnął się szeroko, uderzając ręką w kuchenną szafkę. Ehh… Małe to mieszkanko, nie ma co się czarować… Nie takie jak u nich z Wandą trzy pokoje plus duży balkon, kuchnia obszerna. Dla wszystkich wystarcza miejsca. Mieszkanie dostali po krewnych Wandy. Tamci wyjechali na wieś i podarowali Wandzie lokum, a potem jesienią przysyłali worki ziemniaków, buraków, topinambur i astry matko, co to były za astry! Puchate, lśniące, w szlachetnych kolorach, cudowne. Astry i warzywa docierały po znajomości na pace ciemnego dostawczaka wujka Stefana, byłego właściciela mieszkania. Czemu tak lubił Wandę i za co jej się to należało, Paweł do dziś nie pojął, ale Stefana szanował, zawsze pomagał, gdy trzeba było naprawić auto i chodząc po jego mieszkaniu w szortach z palmami, cieszył się życiem.

Chciałam cię o coś spytać… Irena nabrała powietrza, podsunęła synowi talerz z piernikami. Pamiętasz panią Mariannę Leśniewską?

Paweł lekko się spiął, poruszył brwiami.

No jasne, mamo! przytaknął w końcu. Pierniki pachniały miodem i lukrem, więc nie wytrzymał, nalał sobie jeszcze herbaty, złapał największy, z wzorem katedry na wierzchu.

No więc… Mariannie Leśniewskiej dali skierowanie do waszego szpitala, ma mieć operację oczu… Nie znam szczegółów, ale to poważna sprawa…

Paweł jadł i słuchał. Czy pamiętał ciocię Mariannę? Oczywiście. Była ich sąsiadką z klatki, bardzo pomagała matce, doglądała małego Pawła, gdy rodzice pracowali. Marianna Leśniewska zawsze, odkąd Paweł pamiętał, chodziła w grubych, okrągłych okularach, przez co jej oczy wyglądały na wypukłe, a rzęsy trzepotały jak skrzydła motyla.

No i co dalej? spytał, bo matka zamilkła i zaczęła nerwowo zgarniać okruszki ze stołu.

No, czy mogłaby na czas leczenia zamieszkać u was z Wandą? Wynajem jest dla niej za drogi, hotel też… Do szpitala daleko, a po operacji powinna mieć spokój. Wiem, że obca osoba w domu to problem, ale to tylko na trochę… Poza tym czuję się jej zobowiązana, bo właściwie wychowywała ciebie…

Paweł przestał żuć, wypił łyk herbaty i wzruszył ramionami.

No cóż… Cóż… wymamrotał. Perspektywa tymczasowej obecności cioci Marianny nie była mu po myśli trzeba schować szorty w palmy, Wandzie nie wypadałoby nocą w koszuli kuchnią przechodzić… A przecież wyglądała wtedy ślicznie. Ale skoro trzeba, to trzeba. No coś ty! Oczywiście, że może. Kiedyś pomagała mi, teraz moja kolej, by jej się odwdzięczyć! uśmiechnął się dumny z własnej szlachetności i czuł, jak Wanda będzie z niego dumna, a matka szczęśliwa. Pani Marianna zasługuje, by ktoś się o nią zatroszczył na stare lata!

Za oknem przez szybę zaświeciło słońce, przeskakiwało radosnymi refleksami po ścianach. Dzwony w przykościelnej kaplicy zadźwięczały, a dusza śpiewała.

Tak? Naprawdę? Ojej, cieszę się, Pawełku! To jest właśnie CZYN, Pawleczku! Jestem szczęśliwa, że wyrosłeś na tak wrażliwego, dobrego chłopca.

Podeszła, pogładziła go po głowie jak w dzieciństwie.

Gdyby Wanda była, z pewnością skrzywiłaby się, teatralnie przedrzeźniając te matczyne wychwały. Zawsze się śmiała z Ireny i jej uwielbienia dla syna.

Ale jej nie było, więc Paweł znów mógł się poczuć tym małym chłopcem, chwalonym przez najważniejszą kobietę w życiu.

Paweł rozleniwił się, opuścił bezwładnie ręce na stół.

Ale… Ale trzeba spytać Wandzi… wyszeptała nagle przestraszona matka. Paweł odpowiedział coś pod nosem, że Wanda nie będzie miała nic przeciwko, i przytulony do matczynej dłoni niemal przysnął z radości, że jest takim szlachetnym chłopcem… To ja zaraz zadzwonię po ciocię Mariannę, ustalicie szczegóły…

Irena zniknęła w przedpokoju, ojciec zaszeleścił gazetą, a Paweł wyciągnął telefon i wybrał żonę.

Wanda słuchała, malując jedno oko i celując tuszem we drugie.

I na jak długo? zapytała w końcu.

Tydzień, może dwa. Wandziu, to trzeba pomóc. Operacja poważna, a nie ma gdzie mieszkać…

Ale przecież są sale szpitalne, czemu nie zostanie tam… zaczęła Wanda, ale Paweł jej wpadł w słowo.

Wiadomo, lecz potrzebne będą wizyty kontrolne, dojazdy półtorej godziny w jedną stronę! Wandziu, przecież jesteś gościnna, a pani Marianna bardzo porządna i miła. Na pewno się dogadacie i…

Wiesz co… Wanda westchnęła. Jakoś mi się to nie uśmiecha. Pamiętam ją ze ślubu. Patrzyła na mnie wyniośle, tak… surowo. Ona mnie nie lubi, ta twoja ciocia Marianna.

Ależ lubi! Bardzo! I Romkowi też pomoże…

Paweł, twój syn ma szesnaście lat. Czym może mu pomóc pani Marianna? uszczypnęła Wanda, spoglądając w lusterko już nie miała ochoty się malować.

We wszystkim. Jest mądra i doświadczona. Przeżyła wiele! Paweł próbował przekonać żonę. To jak, nie będziesz miała nic przeciwko?

Wanda była bardzo przeciw”, ale nie powiedziała tego głośno bała się urazić Pawła.

Dobrze. Kiedy? spytała sucho.

W niedzielę odparł Paweł.

W tę? Czyli jutro? rozejrzała się zdezorientowana po lekkim chaosie mieszkania. Ot, zwykły nieład normalnej rodziny, lecz nie dla obcych oczu! Nikt, poza domownikami, nigdy nie widział jej domu takim.

Uczniów Wanda przyjmowała w jadalni: duży stół, wiele światła, wygodnie i przestronnie. Nikt nie wchodził dalej. Na wizyty szykowało się generalnie myło, szorowało, wieszało pranie. Wanda, w przeciwieństwie do koleżanek, wstydziła się rozrzuconych rano swetrów czy krzywo zawieszonych ręczników. Zawsze chciała ukryć niedoskonałości.

A ta ciocia Marianna będzie chodzić wszędzie! Zaraz stwierdzi, że Wanda jest niechlujna…

Czyste podłogi, porządek w mieszkaniu to i porządek w głowie!” powtarzała matka Wandy. Pierwsze wrażenie się liczy! Wanda, jesteś bałaganiarą!”

Wanda zacisnęła powieki, pokręciła głową, jakby matka stała obok i patrzyła karcąco.

W przyszłą poprawił Paweł.

To jeszcze nie tak źle… mruknęła Wanda. Idę powiedzieć Romkowi…

Wanda miała jeszcze czas zniwelować granice swojego domowego chaosu: wyszorować, powiesić, uprasować.

Romek na wieść o przyjeździe starszej pani, która pielęgnowała kiedyś jego ojca jak nianię, zareagował wzruszeniem ramion.

Daj spokój, mamo! Żyj jak żyjesz, nieważne, przyjdzie to przyjdzie! filozoficznie rzekł przyszły biolog Romek, patrząc na matkę buszującą z odkurzaczem. To nasza ekosystema. Ona to organizm obcy, na gościnnych występach. Przetrwa, to przetrwa. Nie to nie. Powinna się przystosować, ja tak uważam.

My nie rośniemy, Romku, my zarastamy! Cały tydzień nie będę mieć czasu… No, stój nie tak, bierz drugi odkurzacz, pomagaj! Nie chcę się przed znajomą ciotki ośmieszać! Zaraz wszystko o mnie powie babci Irenie!

Babcia Irena i tak o wszystkim wie! I wcale się nie przejmuje! odpowiedział nonszalancko Romek i wyszedł.

Wanda zdenerwowała się jeszcze bardziej, lecz po chwili zadzwonił dzwonek. Przyszedł jej pierwszy uczeń, jąkający się, pulchny Andrzejek. Andrzejek ambitnie kręcił motorek języczkiem, czerwienił się cały, Wanda chwaliła, patrząc nerwowo na stół: co tu do poprawy, co nie błyszczy…

Okna! nagle uderzyła ją myśl. Jeszcze nie myłam okien!

Szyby mają być tak czyste, by wyglądało, że szkła wcale nie ma!” znów odezwała się matka w głowie. Czyste okna to wizytówka gospodyni! A ty zostawiasz tylko smugi!”

Wieczorem Paweł wrócił, oderwał żonę od porządków, jadąc do sklepu opowiadał o tym, jak ciocia Marianna go wychowywała. Wanda tylko przytakiwała, wzruszała ramionami.

Tato, już kumamy, przyjeżdża twoja druga mama. Zamknijmy temat! nie wytrzymał Romek.

A Wanda była mu za to wdzięczna…

Następny tydzień przeleciał błyskawicznie. W sobotę Paweł pojechał po Mariannę Leśniewską, Wanda odwołała lekcje i szykowała się na przyjazd gościa.

Romek został wysłany do fryzjera, pies Gucio wykąpany i przemiziany do wycia, okna lśniły, jak mama kazała.

No, Wandziu, będziemy około trzeciej, nie wcześniej powiedział Paweł. Nie przejmujcie się, ciocia Marianna bardzo się stresuje, że wkracza w wasze życie.

Dobrze, rozumiem. Czekamy o trzeciej, przy obiedzie.

Na obiad Wanda miała plan upiec kurczaka, zrobić ziemniaczki i sałatkę, jak na przyjęcie przystało.

Wstała o świcie, wysłała Romka na spacer z Guciem, a sama wzięła prysznic, zanuciła: Ej, śni się nam nie huk rakiety…, założyła szlafrok i już chciała myć zęby, gdy w przedpokoju zadudnił zamek. Głos Pawła, wysokie, przepraszające kobiece dzień dobry, wesołe szczekanie Gucia, westchnięcia Romka…

Zapocone lustro pokazało Wandzie, jak wygląda podczas powitania gościa…

No proszę, jesteśmy uśmiechnął się Paweł do żony stojącej w szlafroku z pastą do zębów i obserwującej, jak wnosi wielką, czerwoną walizę, a za nim wchodzi z rumieńcami na policzkach sama Marianna Leśniewska. Zachwycona, ogląda mieszkanie, chwali, a Wanda wie, że jej kurczak się nie piecze, Guciowi brudzą się łapy, i już… już wie, że jest złą gospodynią.

Ciocia Marianna przygryzła wargi, stąpając po kałużach zostawionych przez Gucia i spojrzała na uciekającą Wandę, która znikła w sypialni.

Tutaj twój pokój otworzył drzwi Paweł. Rozgość się, ja przygotuję coś na szybko. Tylko się przebiorę.

Ciocia Marianna podziękowała, zamknęła za wychowankiem drzwi.

… Czemu tak wcześnie?! syknęła Wanda zza parawanu. Nie byłam przygotowana! Paweł, zawstydziłeś mnie!

Paweł patrzył na Wandę odbijającą się w lakierowanych drzwiach szafy, zachwycał się jej sylwetką…

Co? zapytał rozkojarzony.

Z jakiego powodu tak wcześnie? Wanda wyprostowała się, układała włosy. Pomóż mi z zamkiem.

Aaaaa… Pani Marianna miała dziś wizytę u lekarza, więc pojechaliśmy wcześniej wyjaśnił Paweł, podszedł, chciał pocałować, lecz Wanda się wymknęła.

Dlaczego ma aż tyle rzeczy?! spytała.

Tak to już z kobietami, jesteście jak przekupki z kramami mrugnął Paweł, zadowolony z dowcipu.

Usiedli do śniadania. Wanda pod smażyła jajecznicę, Romek widząc stan matki, zrobił kanapki.

Ciocia Marianna weszła na końcu i usiadła koło Romka.

Smacznego wszystkim. Bardzo tu u was przytulnie. Wanda, pamiętam, że dałam wam na ślub porcelanowy serwis z makami… Nie? To nie wam?

Wanda wzruszyła ramionami. Tamten serwis rozbił się dzień po ślubie. Paweł zrzucił pudło z piątego schodka. Wszystko w drobny mak…

Paweł żuł skoncentrowany. Maków i porcelany nie pamiętał.

Pewnie komuś innemu… rzekła Wanda, nalewając kawy.

Wandziu, tutaj wieje westchnęła ciocia Marianna. Mogę usiąść na twoim miejscu?

Romek spojrzał ze zdumieniem na matkę. Ta wzruszyła ramionami.

Paweł zaraz wstał i rozwiązał sprawę: Wandziu, przesiądź się, niech ciocia nie przeziębi się przed operacją! po czym przesunął żonę bliżej siebie, a gościa usadził na wskazane miejsce.

Pawełek był trudnym dzieckiem rzuciła Marianna. Pieluchy zmienialiśmy bez końca, nie bardzo jadł, ale potem się wyrobił. Skomplikowany był chłopak.

Wanda zakrztusiła się, Romek się uśmiechnął kąśliwie.

A pan, młody człowieku, może poszedłby do lekcji? Pawełek zawsze uczył się rano, lepiej mu szło dodała ciocia, zabrała ze stołu Romkowe naczynia i rzuciła na Wandę znaczące spojrzenie. Ta nie potrafiła nic powiedzieć.

Romek dopił herbatę na stojąco, obrażony opuścił kuchnię.

Podziękowawszy za posiłek, Marianna udała się do siebie, coś tam przestawiała, poprosiła Pawła o pomoc przy telewizorze.

Mało tu macie książek rzuciła Marianna w przedpokoju, żegnając Romka idącego na piłkę. Romkowi przydałoby się trochę klasyki, na przykład Sienkiewicz. Przywiozłam kilka pozycji ze sobą. Wieczorem się zorientujemy, co czytał, czego nie.

Pewnie, ciociu Marianno. Samo piłka nie wyrośnie cud. Paweł uśmiechnął się i puścił oko do syna, który już miał dość Dosto… tfu, Sienkiewicza. Paweł wiedział, że ciocia Marianna wszędzie nosi książkę czyta ją nawet w kawiarni czy teatrze, trzyma przy łóżku, a może wcale nie czyta, ale wygląda poważniej. I w szpitalu też ją weźmie, by pokazać personelowi, jaką jest wykształconą osobą.

Romka odprowadzono, Paweł również wyszedł.

O której wychodzi pani do szpitala? spytała Wanda.

Około pierwszej… Wandziu, a Romek ma dziewczynę? Pawełek już w szóstej klasie miał względy koleżanek! Była taka Różyczka, układna dziewuszka, robiła wszystko, co się jej powie. To chyba dobrze, prawda? A pieska dobrze by było wynieść z pokoju! przyjrzała się Guciowi na kanapie. Stolec by się też przesunąć przydało, bo tu niewygodnie. Zaraz coś zniszczę… O, no widzisz! Marianna zaczepia obcasem o półkę na buty, wszystko z niej spada: buty, sandałki, Wandzin pantofel. Takich butów się nie powinno nosić… No to idę. Dziękuję Wanda za przyjęcie!

Pogłaskała Wandę po ramieniu i zniknęła w windzie.

Wanda jeszcze chwilę stała, potem zamknęła drzwi…

Mamo, dlaczego ona się tak wtrąca? Nawet Gucia pogoniła, żeby nie leżał na kanapie, a wolno mu, przecież pozwalamy! narzekał Romek, głaszcząc psa po łbie. Pies westchnął, mlaskał smutno.

No… Taka już jest. Przyzwyczajona do wychowywania. Ale to tylko na chwilę, wytrzymaj…

Wandzie było głupio przed synem, przed Guciem, sama przestała czuć się panią domu. Ale sama nie miała siły się postawić. No jak nagadać kobiecie, która opiekowała się własnym mężem, gdy był bobasem?!

Wieczorem Marianna zorganizowała wielkie lepienie gołąbków w kuchni, wszystkim znalazła zajęcie, a Paweł tylko komplementował, nosił się z zachwytami.

Potem było tylko więcej. W poniedziałek Marianna ustawiła budzik i wszyscy musieli rano robić gimnastykę.

Kiedy dokładnie pani ma operację? spytała Wanda, dysząc po ćwiczeniach Marianna była bardzo postępowa, włączyła minutnik w telefonie, ćwiczyli systemem czterdzieścidziesięć czterdzieści sekund naprzemiennych ćwiczeń i dziesięć odpoczynku. Oczywiście, nie wszyscy się przykładali.

Romek zrezygnował po chwili, poszedł do szkoły. Paweł ćwiczył sumiennie.

Dawaj, Wandziu! Jeszcze trochę! zagrzewał żonę.

…To kiedy ta operacja? pytała Wanda.

Jutro. Jutro mnie przyjmą. Kogoś z rodziny pooperacyjnie wpuszczą? spytała Marianna smutno.

Przecież tylko na dwa dni! Operacja to formalność! zdziwił się Paweł, ale potem skinął…

Poniedziałek był ciężki: Wandzie jedno po drugim wypadały lekcje, dzieci chore, ktoś na weekend wyjechał, ktoś nie chciał przyjeżdżać. Telefon dzwonił nieustannie, kawki za oknem krakały, a Marianna słuchała w pokoju Ireny Santor. Ta śpiewała Powrócisz tu, potem Marianna podśpiewywała, tupnęła nogą, przez szkło lekko zamglonych drzwi widać było jak tańczy.

Wanda zatrzymała się w korytarzu poobserwowała, westchnęła…

Ona się po prostu denerwuje wyjaśnił Paweł. Jak się stresuje, zawsze słucha Santor. Ją to uspokaja.

Wieczorem, zmęczona, Marianna wezwała Romka, chciała poczytać z nim Trylogię, ale ten odmówił. Ciocia Marianna spojrzała zdumiona, posłuchała, co sądzi o Trylogii, i co o jej pobycie w ich domu, wzdrygnęła się, gdy trzasnął jej drzwiami, potem zawołała Wandę. Ta śpiesząc się mruczała w słuchawkę, że dobrze, przyjdzie sama, bo jąkający Andrzejek nie ma siły dojeżdżać.

Nie! nagle ciocia Marianna wyrwała jej telefon, huknęła: Jeśli chcecie, by dziecko było kiedyś normalne i korzystało z usług najlepszej logopedki, to proszę je zawozić! Jeśli nie żałujcie. Na starość chłopiec i was nie odwiedzi ze zmęczenia. Daję pół godziny. Nie przyjedziecie, wykreślam z listy! Kim jestem? Sekretarką Wandy Zawiszy. Do widzenia.

Oddała Wandzie telefon, patrzyła w okno. Wanda się spinała, miotała, oddychała ciężko i w końcu wybuchła. Przyszedł nawet Romek posłuchać.

Wie pani co, pani Marianno?! Proszę się nie wtrącać w nasze życie! Ani w moją pracę! Gołąbki robić na własnej kuchni! Nie obchodzi mnie ile pieluch pan Paweł miał zmienionych! Dość tego! Ja tu rządzę, i Gucio leży, gdzie ja mu pozwoliłam, a nie pani! I konserwy sama kupuję, co rano mówiła pani, że niezdrowe. To mój dom, moje dzieci, i będę decydować sama! Mam nadzieję, że operacja się uda i szybko wróci pani do siebie. Bardzo na to liczę!

Romek zaczął klaskać, Gucio zawył radośnie, a Marianna odwróciła się od okna i… uśmiechnęła.

Wanda była zaskoczona. Spodziewała się reprymendy… Ale…

I dobrze, Wanda. Nigdy nie daj sobą pomiatać, nie bądź zbyt miękka i ustępliwa. Mów nie”, jeśli sytuacja tego wymaga. Lubię cię właśnie za to. Bałam się, że ci zabraknie charakteru. A tymczasem masz swój kręgosłup. Masz prawo. Żyj po swojemu. Przepraszam, jeśli przesadziłam. Taka już byłam zawsze, Paweł wie… Nie patrzcie tak na mnie! Bardzo się denerwuję przed zabiegiem, naprawdę! Ty, Guciu, jesteś świetny pogłaskała psa po głowie. Chcecie marmoladkę? Mam cudowną jabłkową. Romku, zjesz?

Chłopak przewrócił oczami. Już dawno uważał, że kobiety są dziwne, ale żeby aż tak…

Zadzwonił dzwonek. Przyjechał pulchny Andrzejek na lekcję. Po zajęciach dostał kawałek marmoladki. Jego mama poprosiła Wandę na bok, przeprosiła i spytała, czy nie powinna załatwiać się przez sekretarkę.

Nie. Proszę się nie martwić. Chłopiec w porządku.

Wanda mrugnęła do sekretarki…

Wieczorem, gdy Paweł i Romek grali na konsoli, Marianna opowiadała w fotelu, jaki Paweł był urwisem, jak zdrapywał jej tapety, jak o mało nie utonął goniąc po cienkim lodzie, jak ją ratowała na brzuchu, a potem poiła herbatą z miodem.

A ta Róża to mi się nie podobała dodała Marianna. Podatna, bez cech charakteru… Nie żałuję serwisu z makami. Rozbiliście na szczęście. Teraz żyjecie zgodnie. Pawełek mnie kocha, wszystko mi przebacza… I ty mi wybacz, Wandziu. Dziękuję za gościnę. Jesteś świetną kobietą…

Marmolada mięknęła na talerzyku, miękły wieczorne cienie. Na niebie rozbłyskiwała pomarańczowa łuna.

Czas… szepnęła Marianna. Na ósmą trzeba być w szpitalu…

Paweł wsadził ją do auta, zawiózł pustymi ulicami. Wanda pojechała z nimi, siedziała przy Mariannie w samochodzie i czuła, jak drobno drży.

Zadzwonię wieczorem, powiedziała, poprawiając na niej płaszcz. I nie ma dyskusji! Potem znów do nas.

Marianna skinęła głową. Dobrze żyło się z młodymi, weselej. Romek był dla niej ciekawym przypadkiem. Inny niż ojciec, zadziorny. Ale, jak sam mówił, to jego środowisko naturalne, nie do zmiany, do studiowania…