Moja teściowa zabiera zabawki moich dzieci i przekazuje je synowi mojej szwagierki

Mieszkamy z żoną razem już od dziesięciu lat. Tworzymy naprawdę dobrą rodzinę, której wiele osób mogłoby nam zazdrościć. Ostatnio jednak zaczęły pojawiać się konflikty. Gdy na świecie pojawiły się dzieci, musieliśmy nauczyć się żyć na nowo.

Pewnego dnia zauważyłem, że brakuje kilku zabawek nie takich tanich, ale bardzo wartościowych. Najpierw pytałem dzieci, potem przeszukałem całe mieszkanie, ale nic nie znalazłem. Jakby się w ziemię zapadły. Nawet żona szukała razem ze mną bez skutku.

Teściowa często nas odwiedza, bardzo lubi bawić się z wnukami. Zazwyczaj rozmawiamy przy kawie, a potem idzie do pokoju dziecięcego. Tym razem weszła tylko na chwilę do pokoju i zaraz wyszła, po czym wróciła do domu.

Właśnie wtedy zauważyłem, że zniknęła kolejna zabawka. Najpierw pytałem domowników, ale nikt nie kojarzył, żeby się nią bawił. Wtedy mój syn przypomniał sobie, że babcia miała ją w rękach i schowała do torby, zanim wyszła. Postanowiłem więc porozmawiać z teściową.

Kilka dni później przyszli do nas goście, zapomnieliśmy o całej sprawie. Przypomnieliśmy sobie, gdy mama żony wyszła wcześniej. Zobaczyłem wtedy, że z jej torby wystaje kolejna zabawka naszych dzieci.

Zażądałem wyjaśnienia. Chcę je wyprać! tłumaczyła się.

Od razu zauważyłem, że to kłamstwo. Ostatecznie przyznała, że zabiera zabawki dla syna swojej szwagierki, bo podobno nie stać jej na takie prezenty, więc chce sprawić dziecku radość.

Porozmawialiśmy poważnie z teściową, obiecała, że więcej tego nie zrobi. Mimo tego zabawki dalej giną. Żona miała już awanturę ze swoją mamą, bo ta dalej je wynosi i oddaje innym.

Doszło do tego, że dzieci zauważyły co się dzieje. Poprosiły, żeby babcia już ich nie odwiedzała, bo zabiera ich rzeczy. Teraz kiedy teściowa chce wpaść, szukamy wymówek, żeby odmówić spotkania.

Cóż, sama sobie na to zapracowała.