Moja teściowa obraziła się na mnie przez sprawy związane z mieszkaniem i zaczęła nastawiać swojego syna przeciwko mnie.

Syn mój natknął się na dziewczynę, która manipuluje nim jak chce. Ostatnio zaczęła go nastawiać przeciwko mnie. Powtarza mu, że nie zależy mi na ich szczęściu, że myślę tylko o sobie. Wyciągnęła takie wnioski, ponieważ odmówiłam zamiany mieszkań.

Mąż opuścił ten świat kilka lat temu, a syn jest moim jedynym dzieckiem. Wychowałam go z miłością i troską, zapewniłam solidne wykształcenie. Przed ślubem syn mieszkał ze mną. Zaczął pracować już na studiach, a gdy skończył uniwersytet, szybko znalazł dobrą pracę.

Syn był moją dumą. Świetnie radził sobie w życiu zawodowym, był odpowiedzialny i szanowany przez otoczenie. Z mężem nigdy nie mogliśmy pozwolić sobie na kupno mieszkania dla niego, byliśmy zawsze skromni. Pierwsze własne mieszkanie kupiliśmy dopiero po czterdziestce, wcześniej wynajmowaliśmy, więc nie było mowy o kupnie kolejnego tak jak my poradziliśmy sobie, syn mógł poradzić sobie sam.

Gdy Michał powiedział mi, że spotyka się z dziewczyną, poczułam ogromną radość. Starałam się budować dobre relacje z synową, nigdy jej nie pouczałam ani nie krytykowałam. Nie interesowało mnie, kim będzie synowa liczyło się tylko to, by syn był szczęśliwy. Na początku Zuzanna bardzo mi się podobała; była uprzejma i skromna. Ale dopiero po ślubie pokazała swoje prawdziwe oblicze.

Po weselu Michał i Zuzanna wyjechali w podróż poślubną, a po powrocie Zuzanna rzuciła pracę. Mówiła, że szefowie są niemiłosierni, że chce znaleźć coś lepszego. Ale nie zatrzymała się na deklaracjach. Od dwóch lat żyje na koszt mojego syna, nie zamierzając nawet szukać nowego zatrudnienia.

Syn z synową mieszkają w jej kawalerce na obrzeżach Warszawy. Ponieważ Zuzanna siedzi w domu, syn nie stać na zakup nowego mieszkania wszystkie ciężko zarobione złotówki wydawane są przez nią na kosmetyczki, ubrania i przyjemności.

Nie mogę pojąć, jak przez dwa lata nie można znaleźć pracy. Podejrzewam, że kłamie o rozmowach kwalifikacyjnych. Najwidoczniej podoba jej się życia na cudzy koszt.

Spytałam ją kiedyś, czy planują dzieci. Jakie dzieci, kiedy mieszkamy w jednym pokoju? odpowiedziała Zuzanna. Może spróbujecie trochę zaoszczędzić na wkład własny na kredyt? zasugerowałam. Nie mamy z czego, trudno nam nawet do końca miesiąca dociągnąć odpowiedziała.

Powstrzymałam się od komentarza, że gdyby sama zarabiała, już dawno mogli coś zaoszczędzić. Gdyby próbowali odkładać na mieszkanie, oczywiście pomogłabym im, bo mam uciułane trochę pieniędzy. Ale teraz nie chcę im nic dawać wiem, że Zuzanna wyda wszystko na zachcianki.

Ostatnio zaczęła znów wspominać o dzieciach narzeka, że czas ucieka i trzeba myśleć o potomku, ale jak wychować dziecko w takich warunkach? Michał coraz częściej przyznaje jej rację.

Mamo, rozważ, czy nie wymienić się z nami mieszkaniem. Nie musimy nic podpisywać, po prostu zamienimy się i tyle. Tobie wystarczy małe mieszkanie, a nam będzie łatwiej wychować dziecko próbował przekonywać mnie syn.

Te słowa zadały mi ból. Nie wierzę, że Michał sam wpadł na taki pomysł. Powiedziałam, że nie wyobrażam sobie przenosić się z domu, w którym żyłam przez lata, i że stare drzewa się nie przesadza.

Pracuje pani jeszcze trochę, a my damy wnuki rzuciła Zuzanna z wymuszonym uśmiechem.

Rozmowa o korzystnej ofercie zasmuciła mnie; nie chcę opuszczać własnego mieszkania.

Później Michał wracał do tematu jeszcze kilka razy, lecz jego słowa bolały mnie coraz bardziej. Nigdy nie był chciwy czy żądny cudzych pieniędzy teraz pod wpływem żony próbuje mnie przekonać do czegoś, co zupełnie nie leży w mojej naturze.

Chodź, idziemy. Mówiłam ci, że twoja mama ma nas gdzieś, nie obchodzi ją, czy będziemy mieć dzieci. Nawet palcem nie kiwnie, żeby nam pomóc! powiedziała Zuzanna, gdy przyszli ostatni raz w odwiedziny.

Po tej wizycie Michał przestał się ze mną kontaktować nie odbiera telefonu, nie oddzwania. Nie mogę zrozumieć, dlaczego zachowuje się w ten sposób. Zawsze był mądrym chłopcem, ale przy żonie traci wszelką przezorność…