Moja tajemnica

Moja tajemnica

Leżeć na zimnym, twardym śniegu, który jeszcze wczoraj był miękki od odwilży, a teraz, ledwie zaczęło przymarzać wbrew wszystkiemu, było w tym coś przyjemnego. Czułem ogień w środku, krew dudniła mi w skroniach, w piersi świdrował ból, twarz płonęła, a usta miałem suche jak papier.

Chwyciłem garść śniegu dłonią, z trudem rozchylając zęby, niemal sparaliżowany, włożyłem zbity w kulkę śnieg do ust. Dało rozkoszne, chłodne uczucie, jednak smak krwi psuł wszystko. Guma krwi sączyła się z podrażnionych dziąseł, dusiła mnie, zmuszała do kasłania i przełykania. Brakło mi sił, by się przewrócić i wypluć to dziadostwo.

Śnieg tłumił ból i byłem mu za to niewymownie wdzięczny. Dar od Boga! Ale chłód nie zabierał bólu na zawsze, tylko odsuwał gdzieś daleko, na przestrzenie, gdzie słońce spadało czerwonym dyskiem za horyzont. Patrzenie na zachód bolało jeszcze bardziej, światło paliło mi oczy do łez.

Zacisnąłem powieki, słońce zmieniło się w nierówną, rozmazaną, szarożółtą plamę.

Uciekłbym, ukrył się gdzieś w rowie, zagajniku, w jakiejś jamie skulił się, grzejąc się własnym ciałem, drżąc i popłakując jak zbity pies, ale nie miałem już sił. Nogi leżały ciężko jak kłody na śniegu, a czasem przebiegał przez nie dreszcz bólu.

Próbowałem przekręcić się na bok, oprzeć się na prawej dłoni, ale ta obwisła bezwładnie, a w ramieniu eksplodował ostry ból.

Nic to… Spróbujemy inaczej… wyszeptałem przez zaciśnięte zęby. Dźwięk mego zachrypniętego, złamanego głosu przestraszył mnie samego.

Po lewej zdaje się, nie było źle w końcu udało mi się podeprzeć i usiąść, choć od razu dłoń zapadła się w zaspę i znowu wtuliłem się w śnieg.

Umrzeć. Tu i teraz. Wtedy wszystko się skończy. Co potem ze mną będzie już mi wszystko jedno. Wziąłem na siebie więcej, niż potrafię unieść. Sam sobie winien, przeliczyłem się. Teraz już nie ma ratunku.

Rano będą szukać mojego ciała. Obiecali. Ale… Może wilki zdążą wcześniej? Im też trzeba jeść I wtedy wyśmieję się ostatni. Zostaną im tylko moje kości…

Błyskawicznie zrobiło się ciemno. Oczy zamykały się same, nie mogłem się oprzeć senności. Przepływałem przez czerń, jak ryba złapana w sieć dziwnie słodka ulga. Potem z powrotem wracałem do bólu, który migał mi przed oczami czerwonymi iskrami, rozlewał się po moich nerwach, szarpał mięśnie, a od zgrzytania zębami rodził się we mnie gniew straszny, pusty, bezradny. Chciałem się zemścić. Lecz na kobiety nie potrafiłbym nawet podnieść ręki. Zemsta tu niemożliwa…

Złość zmuszała mnie do myślenia, choć tryby w głowie skrzypiały.

I jeszcze strach, odwieczny, pierwotny strach przed śmiercią, odzywał się gdzieś z brzucha. Nie pozwalał całkowicie zniknąć.

Z lewej, z gęstwiny, rozległo się wycie wilka. Skrzywiłem się. Nie, wilczyska! Nie oddam się tak łatwo! Wszyscy wy jesteście wilkami ci na czterech, i na dwóch nogach. Ale moich kości nie tkniecie!

Trzeba się ruszyć. Gdziekolwiek. Jakikolwiek sposób ważne ruszyć się z miejsca swojej nicości.

Mama… Żal mi jej. Czeka na mnie, martwi się, jak ona sobie radzi, czy jej lepiej? Nie powiedziałem, gdzie jestem nie dowie się, jak wszystko się skończy Ale pewnie się dowie. Będzie płakać, a ja będę jedynym winowajcą jej łez. Ojciec mnie przeklnie. Zasłużę.

Odebrało mi dech. Z oczu pociekły łzy, zamarzły na policzku, nie spadając na rozdartą kurtkę…

Poczołgałem się. Śmiesznie podkładałem zdrową rękę pod tułów, szurałem nogami po śniegu, zostawiając czerwone smugi. Lecz przesuwałem się dalej, od gromkiego, głodnego, zwierzęcego wycia…

A potem wpadłem w nicość. To było piękne, cudownie lekkie. Nie czułem nic, nie myślałem o niczym. Pełne wyzerowanie. Jeśli to piekło podoba mi się. Chcę tu zostać dłużej. Demony, jestem wasz! Zgrzeszyłem, zabierzcie mnie, ciało już i tak nie nadaje się do niczego…

Ale i w piekle byłem niepotrzebny. Rozbłysł mi w twarz oślepiająco żółty blask, zimna i paląca woda wlała się do ust.

No i co? Dlaczego nie kaszlesz? Kaszleć trzeba, gardło przepłukać, wszystko wypluć! ktoś klepał mnie po policzkach, brutalnie, aż czułem pulsujący ból w dziąsłach.

Uuuu… jęknąłem przez zaciśnięte gardło, odwracając się, plując na śnieg, który barwił się na czerwono.

To żyjesz? No to do domu, bo tu niedaleko. Leż na kożuch, potaszczę cię. Nie możesz? Sam cię położę… O! silne ręce podniosły mnie, ułożyły na ciepłym, pachnącym baranami kożuchu. Ale cię urządzili! A ja słucham: szum… auto szumi. W okno patrzę światła. Zawsze tu przyjeżdżają dla nich to pole jak cmentarz. Durni ludzie Durni… mruczał nieznajomy, poprawiając mnie. Nic, łatamy cię, potem pomyślimy, co dalej.

Mruknąłem coś o wilkach, o wrogach potem ogrzało mnie błogie ciepło i znowu odpłynąłem…

… Jaki ty jesteś słodki, jaki delikatny! śmiała się Tamara, pozwalając całować swoje białe, opalone ramiona. Cielaczek, co? Jesteś cielaczkiem? Chwyciła mnie za policzki, przycisnęła usta do moich, zamarła, łapiąc rozpalony oddech. Potem nagle się odsunęła, wskoczyła w szlafrok, mocno zawiązała pasek. Idź już. Już czas.

Tamarko przeciągle przeciągałem się na świeżym, wykrochmalonym prześcieradle. Spać mi się chce… Jeszcze wcześnie, zobacz na zegar! Znów mnie wyrzucasz

Często zostawałem u Tamary na noc. Karmiła mnie kolacją, potem do łazienki, a sama szykowała łóżko. Zawsze wszystko było wyprasowane, czyste, wyłączała światło, czekała na mnie. Noc mijała błyskawicznie. Dopiero co wróciłem z wojska, wygłodniały ciała, wchodziłem spod prysznica prosto do raju. Tamara była piękna, czuła, lepsza niż wszystkie inne dziewczyny, które do mnie wzdychały…

Patrzyłem, jak Tamara wkłada na białe, aksamitne nogi pończochy, chowa się za parawanem, zakłada bieliznę, sukienkę.

Doskonale widziałem ją w lustrze promienną, słoneczną, tak pożądaną…

Mówię: wyjdź! szepnęła. Zapnij mi zamek i idź. Maksymilianie, będzie ci gorzej, słyszysz? Daj spokój, przyjdź jutro, dobrze? Jutro

Całowaliśmy się jeszcze przez minutę. Potem rzuciła mi ubranie i wyszła.

Słyszałem, jak w kuchni zapala kuchenkę, miele kawę. Czułem aromat lekko spalonej kawy. Jej mąż, Arkadiusz, pije tylko mocną, dodaje pieprzu i twierdzi, że to boskie. Toma siedzi naprzeciw niego, kiwając z uprzejmą miną. Jak kwoka przykurcza nogi na taborecie, powinna być ostrożna, żeby przypadkiem nie pomylić imienia Arkadiusza z moim…

Jeszcze chwilę postałem, potem wymknąłem się do łazienki, chlusnąłem wodą, śmiałem się cicho, potem ubrałem się, podszedłem do drzwi kuchni, oparłem się o futrynę. Tamara stała tyłem. Jej szlafrok przenikało oślepiające słońce, przez materiał widać było jej kształty, jak gitara…

Tamara była ode mnie piętnaście lat starsza i nawet mnie to cieszyło; czułem dumę, że wybrała właśnie mnie, spośród wielu młodych chłopaków.

Tamara Doświadczona, cierpliwa na moje niezręczności, śmiała się melodyjnie, całowała tak, że zawracało mi w głowie. Pozwalała spać u siebie, w bogatym mieszkaniu z wysokimi sufitami i kryształowymi żyrandolami, błyszczącym parkietem i porcelanową zastawą. Karmiła mnie, wiecznie głodnego, patrzyła jak łapczywie, bez manier żarłem placki ziemniaczane prosto z patelni, jak nieumiejętnie przewracałem kieliszek Piła ze mną bruderszaft, śmiejąc się, rzucała głową do tyłu, wystawiając dla moich szorstkich pocałunków białą szyję.

Nie chciała tej znajomości, ale wymusiłem.

Zobaczyłem ją kiedyś w metrze szedłem w jej stronę przez tłum, podpity, bez hamulców. Był ze mną Grzegorz, kolega, ale potem się rozeszliśmy. Targało mnie na spotkanie, chciałem ją odprowadzać, ale wykręcała się, już miała uciec.

Ale doprowadziłem ją pod dom. Przy drzwiach wejściowych kazała mi odejść. Udawałem, że odchodzę, ale zaszyłem się pod klatką, czekając aż zaświeci się światło.

Pierwsze piętro. Jej okna wychodziły na mój plac. Widziałem jej cień za firanką, rozbierała się. Wpatrywałem się zahipnotyzowany, aż przegonił mnie dozorca z miotłą

Wracałem tam co wieczór. Mówiłem, że idę się przejść, a właściwie pilnowałem jej okien.

Widziałem i jej męża. Okna kuchni patrzyły prosto na dwór. Arkadiusz chodził po domu w podkoszulku i rozciągniętych spodniach, chudy, kościsty, garbił się, szarpał głową. Dlaczego się za niego wyszła? Zakochała się? dziwiłem się. Uważałem go za nieudacznika.

Arkadiusz powoli jadł kolację, czytał gazetę, potem Toma podawała mu herbatę z ciastkiem. Patrzyłem na to. Kiedyś gwałtownie się odwrócił, może poczuł mój wzrok, zaciągnął zasłony. Dwa cienie zlały się w jeden poczułem wstręt. Jak ona, moja Tamara, może całować się z czymś takim?!

W końcu miałem tego dość, i wdrapałem się do jej okna prosto do sypialni. Jej mąż był wtedy w delegacji, widziałem, jak wyjeżdżał z walizkami. Byłem gotów na wszystko.

Usiadłem przy stole, Tamara przeraziła się, chciała krzyczeć, ale zakryłem jej usta dłonią. Potem ją pocałowałem.

Och, jak pachniała! Włosy, usta, cienka letnia sukienka wszystko pachniało niepowtarzalnie…

Moja mama chyba nigdy nie miała perfum. Z niej wiecznie czuć było fabryką i papierosami. Paliła śmierdzące papierosy, nałogowo. Miała przez to żółte zęby i nigdy nie uśmiechała się szeroko. A Tamara równe, białe jak z okładki. Mama rzadko ubierała się ładnie. Wcześniej nie zwracałem uwagi, ale teraz porównując robiło mi się wstyd za mamę. Może coś bym jej kupił, ale szkoda mi było pieniędzy. Lepiej było kupić Tamarze kwiaty. Jej mąż nie przynosił jej bukietów uznałem go za nieudacznika. Ich mieszkanie eleganckie meble z dębu, obrazy na ścianach, nie jak u mnie z wycinkami z gazety. Ich zastawy mogły służyć królowi, a jej biżuteria była na miarę cesarzowej. Ale kiedyś wyznała, że wszystko to spadek po rodzinie. A więc mąż tylko korzystał z jej majątku. Spryciarz…

Ja nie taki. Potrzebowałem tylko Tamary, bez jej majątku! Owszem smaczne kolacje i miękkie prześcieradła uprzyjemniały życie, ale nawet na sianie by mi tez pasowało byle obok ona.

Moja Tamara pachniała czymś szlachetnym francuskim albo włoskim. Nie odróżniałem perfum. Po prostu je chłonąłem.

Podziwiałem swoją kobietę tak, swoją! Zdobyłem ją, wtargnąłem do jej świata i ona padła mi u stóp.

Tamara wszystko robiła pięknie jadła, przebierała się, paliła papierosy. Cała była harmonijnym dziełem sztuki, jak linie gitary, którą przypominały jej biodra. Bogini. To była moja bogini!

Pierwszą noc z nią pamiętam zawsze. Tamara była wtedy szczególnie czuła. Nie udawała, nie żartowała, nie mizdrzyła się. Topniała w moich ramionach, a ja rozpływałem się w jej czułości. Rano byłem pewien ona mnie kocha. Z mężem tylko odgrywa rolę, mnie naprawdę kocha.

Czasem nad ranem musiałem uciekać.

Wstawaj, kochany. Już czas całowała mnie po trzeciej nocy. On zaraz wraca wraca z delegacji. No już, Maks, mój kochany, mój najwspanialszy… szeptała, głaskała mnie po twarzy, po młodym ciele, które tak uwielbiała. Przez tydzień nie przychodź, potem znów wyjedzie.

Może pogadam z nim po męsku? rzuciłem wyzywająco. Chcę, byś była tylko moja, Tamaro! Chcę zostać twoim mężem!

Wybuchła śmiechem, odchyliła głowę, burza kasztanowych włosów spłynęła po ramionach jak miód, jak lawa. Podszedłem, objąłem ją i całowałem.

Moja! Tylko moja! Słyszysz? Nie sądzisz, że nie poradzę sobie z twoim Arkadiuszem? szeptałem. Przecież patykiem bym go przełamał!

Nic takiego nie myślę, kochany uwolniła się z objęć. Chcę, by wszystko zostało jak jest. Ty jesteś moją tajemnicą, ja twoją. Są rzeczy, Maksym, w które nie powinieneś się wtrącać. Idź już, muszę ogarnąć mieszkanie.

Obraziłem się. Nie chciała być moją żoną! Jak to możliwe?

Ale gdy zamykała za mną drzwi, przyciągnęła mnie jeszcze i pocałowała. To był cios w serce. Może tylko na jedną noc ale jest MOJA. O niej będzie myśleć, gdy kładzie się spać, gotuje śniadanie, porównuje męża do mnie i zawsze ja wygram!

…Kiedy Maksym wyszedł, Tamara gorączkowo sprzątała. Mąż zadzwonił wraca szybciej niż planował. Mądry, wyćwiczony! Nie chciał stawiać Tamary w trudnej sytuacji. Zdenerwowana, otworzyła okno, by pozbyć się zapachu obcego człowieka. Ale Arkadiusz i tak coś poczuł. Stary lis wyczuł innego samca.

Śmierdzi tu, Toma! rzucił walizkę na podłogę.

Czym?! niewinnie wzruszyła ramionami i szczelniej zawiązała szlafrok.

Czymś ohydnym, Toma. Czy ty mi tu nie zgrzeszyłaś bez mojego pozwolenia? spojrzał na nią spod byka, ściągając buty, po czym nagle się wyprostował. Tamary ledwo łapała oddech, ale uśmiechała się.

Co ty! To kurczak z piekarnika przypalił się… Wyobraź sobie! Umyj się, nakryję do stołu! Kawa gotowa, kotleciki będą. Rozgrzać? No już, głuptasie! Kocham cię… Tęskniłam starała się mówić zbyt wesoło.

Arkadiusz przyciągnął ją za włosy, patrzył długo w oczy, potem puścił i się uśmiechnął.

Przywiozłem ci prezent. Przymierz! wyciągnął zawinięte w chustkę kolczyki. Droga staroświecka biżuteria z czerwonymi jak krew kamieniami, ciężka, lekko już pociemniała. Przymierzaj! burknął, widząc jej wahanie. Obracała je nerwowo, spoglądając niepewnie.

A co to na nich, Arkuś? To… odłożyła je, wycierając dłonie o sukienkę.

Dziwaczysz. Zakładaj i chodź na śniadanie!

Posłusznie zdjęła stare kolczyki po mamie, założyła nowe, odwróciła się do niego. Kiwnął z aprobatą. Lubił stroić ją jak lalkę, czasami zmuszał spać w ciężkich złotych łańcuchach i bransoletach, które wrzynały się w ciało, zostawiając ślady to go bawiło…

Będę kilka dni, potem wyjeżdżam na długo rzucił, wycierając talerz kromką chleba. Dobrze się kręci. A gdzie ten kurczak? fuknął, zwężając oczy.

Jaki? Ręka Tamary zadrżała, kawa poplamiła obrus. Arkadiusz brzydził się brudnych obrusów, kojarzyły mu się z domem matki alkoholika. W dzieciństwie żył z matką jak cień, sam wśród śmieci. Jadł to, co podsunęła pijana matka, marząc, że kiedyś będzie miał wszystko co najlepsze i czyste. Tomę zdobył tylko dlatego, że była najlepsza. Był gotów zniszczyć każdego na drodze do sukcesu swojego, syna matki-pijaczki. Tamara miała narzeczonego młodego fizyka. Już mieli ustaloną datę ślubu, ale chłopak został zamordowany nocą w bramie. Przypadek… Rabunek…

Toma wtedy rozpaczała. Ale Arkadiusz był już blisko, rzucał słodkimi słowami, zaczarował matkę Tamary, zaczął pomagać finansowo, a potem uderzył znienacka. Ojca Tomy mieli zamknąć za kradzież rodzina była na skraju rozpaczy, więc Arkadiusz zaproponował pomoc, dzięki czemu w więzieniu znalazł się ktoś inny, a Tamara siadła za stołem weselnym u boku Arkadiusza. Stała się jego własnością. Nakazał jej się uśmiechać bo tak trzeba podczas ślubu…

Teraz też się uśmiechnęła, tłumiąc plamę na obrusie serwetką.

Kurczaka, którego piekłaś. W śmietniku go nie ma dociekał.

Wyrzuciłam do kontenera, a jakże! Nie będę trzymać czegoś takiego w domu! machnęła ręką.

Mąż się uśmiechnął. Czegoś takiego w domu nie należy trzymać. Stary lis już wszystko pojął

…Gdy tylko wyjechał, Tamara zadzwoniła do mnie. Pracowałem wtedy na fabryce lodów przy chłodniach. Tamara kochała lody tradycyjne, w rożkach. Zawsze jej przynosiłem i całowałem jej słodkie usta pokruszone wafelkiem.

Wziąłem wolne, zrzucając winę na złe samopoczucie, od razu po obiedzie pobiegłem do niej. Boże, jak tęskniłem. Chciałem więcej, całą jej miłość, objęcia. Ogień. I dziś Toma znów była tym ogniem.

Trzy dni nie spałem w domu, nie dawałem znaku życia rodzicom. Zaginąłem, zabalowałem No i co! Młody jestem, musiałem się wyszumieć.

O tym, że matka jest w szpitalu, dowiedziałem się, spotykając rano ojca pod bramą fabryki. Stał tam, szary, wychudzony, jak cień człowieka.

Tato, co tu robisz? spytałem z pretensją.

Matkę odwieźli w nocy. Znowu żołądek. Odwiedź ją, dobrze? szepnął ściskając czapkę. On zawsze chodził w tej starej, znoszonej czapce, niezależnie od pory roku.

Jaki szpital? wkurzony na zmianę moich zajęć, spytałem.

Podał mi adres. Obiecałem wpaść, pożegnałem się. Widziałem, jak płacze, ale nie robiło to na mnie wrażenia. Mama co roku trafiała do szpitala, co za problem? Nie robić z igły widły!

Tamara niechętnie mnie puściła, nawet zapakowała trochę jedzenia. Moja wspaniała Toma, anioł!

Matka leżała na korytarzu, na sztywnej, metalowej leżance nie było miejsca na sali. Bez przerwy ją mdliło, salowa bluzgała i wrzeszczała, żebym zabrał matkę.

Jak mam ją zabrać?! Leczenie jest tutaj! oburzałem się. Zamknij pani usta! Nie waż się więcej krzyczeć na moją matkę!

Mama łapała mnie za rękę, uspokajała; nie potrafiłem się uspokoić. Co to za szpital, gdzie tak się traktuje chorych? Czemu ja mam się tym martwić, przecież mam swoje życie? Matka ciągle bywa w szpitalu.

Mama niespiesznie jadła zupę od Tomy, mówiła, że przepyszna. Siedziałem obok mijali mnie lekarze, przejeżdżali z noszami, patrzyłem na zegarek. Czas… Za dwa tygodnie wróci Arkadiusz i znów będę musiał odejść od Tamary…

Mamo, dasz radę sama zjeść? nie wytrzymałem, zostawiłem jej torbę z jedzeniem.

Śpieszysz się? No tak, synku. Dam radę, Maks. Nie przychodź jutro, dobrze? Nie martw się, tata mnie odwiedzi uśmiechnęła się, gładząc moją dłoń.

Kiwnąłem głową i wyszedłem. Nie wiedziałem, że wszystko, co zostawiłem, zostanie wyrzucone, bo mama nie mogła tego jeść, nie wiedziałem, że dalej będzie leżeć na zimnym korytarzu Wtedy interesowała mnie tylko Tamara

Gdy wróciłem do naszego gniazdka, zobaczyłem Tamarę siedzącą na podłodze, zapłakaną.

Co się stało? znieruchomiałem w progu.

Drżała, pokazując na leżące na dywanie błyskotki.

Arkadiusz dał mi te kolczyki, przywiózł ostatnim razem. Chciałam je wyczyścić, ściemniały, takie stare. Ale na nich One zachłysnęła się płaczem. Są brudne, Maksym! Wynoś je z domu, słyszysz?! Muszą zniknąć! Bardzo, bardzo się ich boję!

Zawinęła je w kawałek ściery, wcisnęła mi w ręce.

Idź! Idź wyrzuć, Maks! Bardzo się boję! Co teraz będzie?! szeptała, rozmazując tusz po policzkach.

Cicho, już, umyję. Twój Arkadiusz spyta o nie. I co tam O matko

Wszystko zrozumiałem. Mąż nie miał oporów przynosić rzeczy zdobytych nielegalnie. Zapewne tak było już wcześniej, ale teraz przeszedł samego siebie Czarne, ścierające się plamy przypominały rany wielkie, śmiertelne…

Przełknąłem ślinę, ogarnął mnie wstręt.

Tamaro! Może lepiej zgłosić to na policję? To przecież patrzyłem na nią niepewnie, po chwili pojąłem, że plotę głupoty. Tamara nigdy nie doniesie na męża.

Posłusznie wybiegłem na ulicę, wyrzuciłem pakunek za płot sąsiedniej drukarni. Nie zauważyłem stojącego w krzakach wychudłego, przygarbionego mężczyzny. A powinienem Od dawna obserwował mnie i Tamarę, od bardzo dawna

…Arkadiusz z dwoma zbirami weszli nocą. Ledwie zasnęliśmy pijani, nie słyszeliśmy zamka ani ciężkich kroków na parkiecie.

Obudził mnie cios. W ciemności ktoś tłukł mnie pięściami, Tamara wrzeszczała, potem ucichła.

Próbowałem się bronić, strasznie bolała mnie głowa, w ustach metaliczny smak krwi, machałem pięściami na oślep. Za dużo wypiłem.

Nagle rozbłysło światło. Arkadiusz siedział w fotelu i patrzył na mnie. Tamara stała obok, z zamkniętymi oczami.

Przepraszam za kłopot powiedział jej mąż. Muszę coś odebrać. Tamaro, kochanie, pocałuj mnie mąż wrócił!

Szarpnął ją za rękę, przygięła się, jego usta wbiły się jej w twarz.

Arkuś Ty rozumiesz, on Tamara wskazała na mnie.

Nie chcę, pokręcił głową. Kiwnął, znów ktoś mnie uderzył. Próbowałem odpowiedzieć, ale byłem wykończony.

Tamaro, skarbie, spakuj mi świecidełka. Bardzo mi się przydadzą.

Arkadiusz podszedł do mnie. Ledwo go widziałem, opuchnięte powieki, ciężko oddychałem, chyba miałem połamane żebra.

Ty, robaczku, na kolanka, a potem czołgaj się, czołgaj! zaśmiał się.

Arkuś… Tamara krzątała się koło komody, nie ruszaj go. Pozwoliłeś mi przecież, nie miałeś nic przeciwko… dogadaliśmy się… Po co go katujesz…

Bo sięgnął po zakazany owoc. Nie podoba mi się, zrozum nie podoba. Matka twojego chłopaka w szpitalu. Umiera, a on się bawi na twoich prześcieradłach. Naszych! kopnął mnie. Matkę trzeba szanować. Swojej nienawidziłem, ale pochowałem jak królową. A ten smarkacz uciekł od swojej matki.

Skąd ty… wychrypiałem.

Bo tu wszystko idzie przez mnie, Maksiu. Całe miasto. Co, Toma nie ostrzegła, z kim się zadajesz? Zmarnowałaś chłopakowi życie! pokręcił głową. Ten nie przypadł mi do gustu!

Unosiłem głowę, patrzyłem na Tamarę. W głowie mieszało się: matka, szpitalny korytarz, zupka, niekończąca się kłótnia salowej, noc z Tomą, jej czułość Wszystko zalewały zimne, błękitne oczy Arkadiusza. Pochylił się, uśmiechnął mi się prosto w twarz.

Źle, że matkę zostawiłeś. Teraz już się nie zobaczycie wyszeptał. Zadrżałem. Byłem nikim, obrzydliwym człowiekiem i za chwilę miałem umrzeć…

A co ja mu miałam mówić? zebrała się Tamara, pakując torbę biżuterią. Sam przyszedł, nie wzywałam. Samodzielny chłopak, dorosły, nie mam z tym nic wspólnego. Proszę, kochanie, wszystko tu podała mężowi ciężką torbę.

Zajrzał, kiwnął głową.

A teraz załóż te kolczyki, które ostatnio ci dałem rozkazał.

Ojej, nie pasują do szlafroka, potem! próbowała się przymilać. Zamarłem.

Mówię: załóż! ryknął, strzelił w moją stronę. Kula wbiła się w parkiet, prawie trafiła mi w palec.

Tamara długo pozorowała szukanie kolczyków, szperała w szufladach, w bieliźnie.

Coś wymyśli! Coś na pewno wymyśli! Uratować nas, ukochana Toma!

Nie… Arkuś, nie ma ich! Były tu, a teraz nie ma! rozpaczliwie obiła się rękami, spojrzała na mnie przez wąską szparkę powieki. To ty! kopnęła mnie boleśnie, leżąc półprzytomny. Ukradłeś! Jak mogłeś?! Gotowałam rosół dla twojej matki, a ty mnie obrabowałeś?! Arkadiuszu, wyrzuć tego potwora! I moich zegarków też nie ma! Tych rodzinnych, po prababce! Nie masz serca, Maksym… pokręciła głową. Zgniły jesteś, a myślałam, że czysty chłopak… Arkuś…

Zegarki oddała lekarzowi za aborcję. Z Maksem mogłaby mieć dziecko, nie chciała. Arkadiusz chciał dziecka, ale nie mógł mieć. Nigdy nie pozwoliłby jej na aborcję nawet, gdyby nie swoje dziecko Zapłaciła zegarkiem. Teraz zrzuciła wszystko na Maxa.

Arkadiusz kazał mnie podnieść, ustawić na nogi. Tego nie pamiętam dokładnie, tylko obraz Tamary, pięknej, pełnej pasji kobiety, która stała za mężem, a on mnie łamał…

Nie znoszę złodziei, Maksiu rzekł mi już na śniegu. Wszystko rozumiem: miłość, ułańską fantazję, kobietę wybaczę, zdradę wybaczę. Sam żonie nie jestem wierny. Mam tyle Tom w każdej kamienicy. Ale kradzieży nie zniosę. Moje to moje!..

Położyłem się na zimnym śniegu. Słyszałem, jak odjeżdża auto, wicher wył, śnieg smagał mi twarz. Potem został już tylko puls w skroniach. I ta myśl, że moja najdroższa kobieta mnie zdradziła Serce mi zgasło. Uzdrowiło się.

Co dalej wiecie już

Leżałem w domku myśliwego wiele dni. Sprowadził lekarza, łamali się nade mną z połamanymi żebrami, nogami na szczęście kości całe, dzięki Arkadiuszowym zbiróm. Tamci dwaj, zupełnie mi nieznani, poskładali mnie, zszyli, dziękowałem przez zaciśnięte usta, oni tylko się śmiali.

Nic, bracie. Wyzdrowiejesz, pobiegniesz! mówił myśliwy.

Wyszedłem na zewnątrz po trzech tygodniach. Świat oszołomił mnie jasnością. Pole zalane było słońcem, aż do bólu. Śnieg odbijał światło, wypalał mi oczy. Myśliwy założył mi ciemne okulary.

I teraz idź stąd powiedział. I więcej nie bierz cudzego, chłopcze. Następnym razem możesz nie mieć szczęścia…

Pakując się, marudziłem przy butach. Usłyszałem, jak we dwóch gadają, ile Arkadiusz zapłacił im za uratowanie mnie. Zamarłem, opadłem na ścianę.

Co? spytałem cicho. Coście powiedzieli?

Nic, wzruszyli ramionami. Arkadiusz to miły człowiek. Tylko chytry. A żona jego to żmija. Sprzedaje jego złoto na boku, myśli, że kiedyś od niego odejdzie. Ale jak ją łapie, rzuca takiego chłopaka jak ty na pożarcie. Nie jesteś pierwszy, ani ostatni. Bogaci mają swoje kaprysy nie przejmuj się. Następnym razem bierz, co możesz przełknąć. Idź już, Maks. Czas na ciebie… poklepali mnie po ramieniu i uśmiechnęli się.

Dotarłem do miasta wieczorem. Od razu poszedłem do szpitala. Może zdążę do mamy…

Nie ma takiej u nas, przepraszam trzasnęła mi okienkiem pielęgniarka. Wystraszyłem ją swoim wyglądem.

Pani, proszę sprawdzić! waliłem w szybkę, w końcu zawróciłem do domu.

Zachód znów był czerwony, jak wtedy na polu. Ogarnął mnie strach.

W oknach naszego domu paliło się światło. Odetchnąłem. Pobiegłem, kulejąc do klatki. Długo dzwoniłem, a kiedy otworzyły się drzwi mama stała na progu, mała, wychudzona. Patrzyła na mnie przestraszona. Rzuciłem się ją obejmować, zobaczyłem ojca i rozpłakałem się…

Martwiliśmy się o ciebie, synku powtarzała mama, nakładając mi talerz smażonych ziemniaków. Potem zadzwonił pan Arkadiusz, mówił że miałeś wypadek, że wrócisz za jakiś czas, lepiej nie pojawiaj się w mieście, bo mogą cię wsadzić…

Arkadiusz? upuściłem widelec.

Tak. To ktoś z ministerstwa zdrowia. Odwiedzał mnie w szpitalu, załatwił osobną salę. Dziękuję ci, Maksym, że prosiłeś go o pomoc! tłumiła łzy mama. Bez niego bym nie przeżyła…

Dalej coś mówiła, płakała, gładziła mi ogoloną głowę, ojciec patrzył na mnie z uwagą. Zniosłem tego spojrzenia, odwróciłem się…

Po latach, chodząc z żoną Marysią po rynku, szukaliśmy ładnej, żywej choinki. Zbliżał się Nowy Rok, a Marysia kocha prawdziwe drzewa, ich zapach żywicy, kłujące igły, żywicę na korze.

Odwiedziliśmy wszystkie jarmarki, ale nie mogliśmy znaleźć tej jedynej.

Wejdźmy tu zaproponowała żona, wskazując pawilonik obciągnięty płótnem. Przytłumione światło latarni padało na wychudłe szkielety choinek…

Wszedłem, Marysia zaczęła macać gałązki. Nagle z ciemności ktoś odezwał się ochrypłym, złamanym głosem:

Najpierw kup, potem macać! Ręce zabrała!

Na światło wyszła kobieta w watowanej kurtce, walonkach, z wełnianą chustą na głowie. Twarz, zupełnie pozbawiona makijażu, była szara, smutna, w oczach błysnęła wściekłość.

Poznałem ją. To była Tamara. Moja pierwsza, gorąca miłość. Kobieta, która pozostawiła blizny na moim ciele. Marysia nieraz pytała, skąd te rany wymyślałem głupstwa. Kłamałem, bo kochałem ją, moją jedyną, nie chciałem, by się martwiła. Marysia była żywa, dobra, wierna, opoka. Z mojego żebra. Posłana przez Boga. Nie chciałem, by coś ją bolało.

Tamara poznała mnie, splunęła. Rozpoznała…

Arkadiusz zmusił ją do stania tu, na mrozie, sprzedawania choinek. Sam siedział w restauracji i pił szampana. Nie bił jej, nie krzyczał. Po prostu znów był sprytniejszy. A ona straciła wszystko. Żaden z chłopców już się nie pojawił. Piękno przeminęło, nie było czym kusić…

Chodźmy, Marysiu delikatnie wziąłem żonę za rękę. Tu są złe drzewka. Zawieziemy cię na plantację, tam sama wybierzesz i zetniesz, jakie chcesz…

Marysia uśmiechnęła się. Ufała mi. Kochała mnie. Ja zaś nie mogłem uwierzyć, że na to zasługuję

Czy powinienem za to wszystko podziękować Arkadiuszowi? Za to, że nie kazał swoim ludziom mnie zabić? Chudy, przygarbiony Arkadiusz zwyciężył mnie, uczynił swoim dłużnikiem na zawsze. Zasłużyłem…