Moja tajemnica

Moja tajemnica

Leżeć na zimnym, lekko twardym przez to, że wczoraj śnieg odtajał, a dziś dopiero zaczęło mrozić wydało mi się nawet przyjemne. W środku byłem rozpalony, krew tętniła w skroniach, klatka bolała, twarz piekła, a w ustach miałem suchość.

Zgarnąłem śnieg dłonią, ciężko rozwierając zęby jak niedołężny, wsunąłem kulkę lodu do ust. Poczułem lekką ulgę, przerywaną jednak metalicznym posmakiem. Krew sączyła się z rozbitych dziąseł, zmuszała, by ją przełykać i kaszleć. Nie miałem siły nawet się przewrócić na bok, by wypluć.

Śnieg przytępiał ból; byłem za to wdzięczny. Darmowa znieczulica, chwała niebiosom. Ale zimno nie gasiło całkowicie cierpienia tylko oddalało je, gdzieś tam, za dalekim horyzontem, gdzie właśnie zachodziło słońce. Patrzenie w ognisty zachód też bolało oczy piekły od jaskrawości.

Zacisnąłem powieki wtedy tarcza słońca jawiła mi się szaro-żółto, niewyraźnie.

Chciałoby się odpełznąć, ukryć w jakimś zagajniku, rowie, żłóbku zwinąć w kłębek, przytulić do siebie, jak pobity pies, zakwilić i zadrżeć, lecz nie było na to siły. Nogi jak dwa kłody, czasem szarpał nimi skurcz…

Próbowałem obrócić się na bok, podparłem się prawą ręką, lecz bezwład, w bark wbiła się ostra igła.

Nic… No dobra, spróbuję inaczej… mamrotałem przez zęby. Od dźwięku własnego, zachrypniętego, złamanego głosu zrobiło mi się strasznie.

Lewa strona chyba była cała. Wkrótce udało mi się nawet podciągnąć do siadu, ale dłoń zapadła się w śnieg, znów poczułem zimno pod bokiem.

Umrzeć. Tutaj, teraz, trzeba po prostu umrzeć. Wtedy wszystko się skończy. Co będzie potem, już mi obojętne. Złapałem więcej, niż byłem w stanie unieść. Sam jestem sobie winny. Teraz już nie ma ratunku.

Rano będą szukać mojego ciała. Obiecali. Ale… Może wilki zdążą szybciej? Też muszą jeść… Przynajmniej wyśmieję swoich wrogów zostaną im tylko kości…

Noc zapadła szybko. Ogarniała mnie senność. Zapadałem w czerń, pływałem w niej jak schwytana rybka, a potem znów wracała męka czerwone światełka przed oczami, skurcze mięśni, zgrzytanie zębami. To rodziło dziką, bezsilną złość pustą, przez to jeszcze dzikszą. Jakby rzucić się z gołymi rękami na wroga i krzyczeć choć jesteś bezbronny i słaby, wróg lęka się twego szału. Chciałem się zemścić. Ale nie mogłem bić kobiety tego nie potrafię. Zemsta była niemożliwa…

Ta wściekłość jednak kręciła trybiki mojego umysłu, skrzypiąc, zacinając się, ale działały.

A z brzucha unosił się strach. Pierwotny, prymitywny strach przed śmiercią. On nie pozwalał mi zgasnąć…

Z podlesia po lewej rozległo się wilcze wycie. Skrzywiłem się: Nie, bracia, łatwo skóry nie oddam! Jesteście wszyscy wilkami i ci na czterech, i na dwóch nogach! Ale moich kości nie dostaniecie!.

Trzeba się ruszać. Dokąd? Nieważne. Jak? Też nieważne. Nawet jeśli czołgać się ważne, żeby opuścić miejsce swojej nicości.

Mama… Żal mi jej. Czeka, martwi się. Jak ona się czuje? Nie powiedziałem gdzie jestem, nie dowie się, jak to się skończy… Choć pewnie jej powiedzą. Zapłacze. I ja będę winny jej łzom. Ojciec mnie przeklnie. Zasłużyłem…

Zrobiło mi się niedobrze, łzy popłynęły mi po policzkach, ale zamarzły tam, nie spadły na poszarpaną kurtkę…

Zacząłem się wlec. Ręką podciągałem się, nogami szurałem po śniegu, zostawiając krwawe smugi, ale powoli oddalałem się od ponurego, głodnego wycia…

A potem odpłynąłem w niebyt. Jakże to było przyjemne, jak lekko. Nic nie czułem, o niczym nie myślałem. Reset. Nawet jeśli to piekło, polubiłem je. Mogę zostać tutaj długo. Hej, demony, jestem wasz! Zgrzeszyłem, bierzcie mnie, bo moje ciało już się nie przyda, raczej…

Lecz nawet w piekle byłem zbędny. Oślepiło mnie żółte światło, poczułem w ustach zimną wodę.

No, czemu nie kaszlesz? Kaszleć trzeba, przepłukać gardło i wypluć! ktoś uderzał mnie w policzek. Mocno, czułem ból w dziąsłach.

Uuuu… zaskomlałem, odwróciłem się i wyplułem czerwoną ciecz na śnieg.

Żyjesz? No to marsz, zaciągnę cię do domu. Mam blisko. Kładź się na kożuch, ja poniosę. No, może nie możesz? To ja cię zniosę… Silne ręce chwyciły mnie, ułożyły na cieple, lekko śmierdzącym owcą kożuchu. Ale cię załatwili! A ja słyszę, brzęczy coś. Samochód. Z okna widzę światła. Tu zawsze przyjeżdżają. Pole mają za cmentarz. Głupi ludzie… mamrotał nieznajomy, poprawiając mnie wygodniej. Nic, zaraz cię podreperujemy, zobaczymy co dalej.

Mamrotałem coś o wilkach, o tym, że wrogowie zaraz wrócą, potem zrobiło mi się ciepło, wygodnie i straciłem przytomność…

Jaki ty jesteś słodki, jaki czuły! śmiała się Teresa, dając się całować po okrągłych, białych ramionach. Ciele, co? Ty moje cieleczko? łapała mnie za policzki, śmiała się, całowała paląco. Potem nagle odepchnęła, wstała, zarzuciła szlafrok, szybko zawiązując pasek. Idź już. Już pora.

Tereska… przeciągałem się leniwie na pachnącej wykrochmalonej pościeli. Spać chcę… Jeszcze wcześnie! Zobacz, która godzina. Znów mnie wyganiasz…

Często zostawałem teraz u Teresy na noc. Kolacja, kąpiel, pościel przygotowana. Czyste, niemal świąteczne zawsze o to dbała. Gasiła światło i czekała na mnie. Noc mijała niepostrzeżenie. Byłem ledwo po wojsku, wygłodniały za kobiecym ciałem, trafiałem zza prysznica prosto do raju. Tereska była piękna, czuła lepsza niż wszystkie te dziewczyny, które tylko się do mnie śmiały…

Patrzyłem, jak Teresa naciąga na jasne nogi pończochy, jak zakłada bieliznę, sukienkę, chowając się za parawanem.

W lustrze widziałem wszystko. Teresa w odbiciu była słoneczna, ostra, nieziemska i tak cholernie pociągająca.

Powiedziałam: wyjdź stąd! powiedziała cicho. Zapnij mi suwak i idź. Maksymilianie, to dla twojego dobra! Proszę, przyjdź jutro, dobrze? Jutro…

Jeszcze przez chwilę się całowaliśmy, a potem Tereska wręczyła mi ubranie i wyszła.

Słyszałem, jak w kuchni odpala gaz, miele kawę. Po mieszkaniu rozchodził się mocny aromat. Edward, jej mąż, lubił mocną, ostrą kawę z papryką. Tereska zwykle siadała naprzeciw, garbiła się i uśmiechała, kiwała głową. Miała siedzieć cicho, dbać, by przypadkiem nie powiedzieć jego imienia inaczej, nie pomylić się choćby jednym słowem…

Jeszcze chwilę tkwiłem w łazience, pluskałem się, śmiałem, potem wyszedłem, założyłem koszulę, spodnie, podszedłem do kuchennych drzwi. Teresa stała tyłem. Prześwitujący szlafrok podkreślał opływowe kształty.

Była ode mnie o piętnaście lat starsza, ale nigdy mi to nie przeszkadzało; wręcz przeciwnie byłem dumny, że pokochała właśnie mnie.

Teresa… doświadczona i wyrozumiała wobec mojej nieporadności, śmiała się melodyjnie, całowała tak, że kręciło mi się w głowie. Pozwalała mi nocować w swoim bogato wyposażonym mieszkaniu, z kryształami, wypolerowanym parkietem, porcelaną. Karmiła wygłodzonego, patrzyła, jak zjadam placki ziemniaczane z patelni, jak rozgniatam kotleta i nieudolnie unoszę kieliszek. Uwielbiała pić ze mną na bruderszaft, potem odrzucała głowę i wystawiała szyję pocałunkom.

Była przeciwna, byśmy się znali bliżej, ale ja nalegałem.

Kiedyś zobaczyłem ją w metrze, przepchnąłem do tej kobiety przez tłum. Byłem pijany, rozchełstany. Ze mną był wtedy Grześ, mój towarzysz, ale później się zgubiliśmy. Musiałem dotrzymać Teresie towarzystwa odmawiała cicho, odwracała się.

Odzyskiwałem kontakt z rzeczywistością pod jej blokiem. Kazała odejść, ale ja, udając, chowam się w podwórkowej bramie i patrzę na rozświetlone okno.

Parter. Okna wychodziły na moje podwórko. Widziałem jej sylwetkę za firankami. Przebierała się. Stałem, prawie wyłem z zachwytu, dopóki nie przegonił mnie dozorca…

Chodziłem tam co wieczór jak opętany. Matce mówiłem, że idę na spacer, a sam czatowałem pod oknami Teresy.

Widziałem i jej męża. Okno kuchni też wychodziło na podwórko. Chodził w podkoszulku i rozciągniętych spodniach. Był szczupły, kościsty, zgarbiony. Jak ona mogła za niego wyjść?! Zakochana była?

Edward powoli jadł, przeglądał gazetę, Teresa podawała mu herbatę z ciastkami. Stałem i patrzyłem. Raz wyczuł mój wzrok, zerwał się i zasłonił firanki. Dwa cienie zlały się w jedno zrobiło mi się niedobrze. Jak ona, moja Tereska, może całować się z takim sucharem?

W końcu miałem dość tej gry. Włamałem się przez okno, prosto do jej sypialni. Mąż wtedy wyjechał, widziałem jak odjeżdża z walizkami. Nie miałem się czego bać.

Gdy zobaczyła mnie siedzącego za stołem, speszona, chciała krzyczeć zasłoniłem jej usta dłonią. Potem ją pocałowałem.

Jak ona pachniała! Włosy, usta, zwiewna letnia sukienka wszystko miało swój zapach…

Moja matka chyba nigdy nie miała perfum. Od niej zawsze ciągnęło fabryką, czasem papierosami. Paliła jakieś śmierdzące papierosy, dużo, pół paczki na raz. Miała przez to żółte zęby, nie uśmiechała się otwarcie, wstydziła się. Teresa miała równe, białe zęby jak w czasopiśmie. Mama rzadko porządnie się ubierała. Kiedyś tego nie zauważałem, od jakiegoś czasu było mi wstyd. Może powinienem jej kupić coś ładnego… Ale żal mi było pieniędzy. Wszystko wydawałem na kwiaty. Mąż Teresy nigdy jej nie dawał, był nieudacznikiem. Tak, ich mieszkanie było wykwintne drewno, obrazy na ścianach, porcelana dla królów, biżuteria dla cesarzowej. Ale sama przyznała, wszystko odziedziczyła, to nie jego zasługa. Spryciarz!

Ja taki nie byłem. Ważna była Teresa, całkiem bez fajerwerków. Jasne, smaczna kolacja, miękka pościel pomagały nacieszyć sobą, ale wystarczyłaby mi i stodoła, byle była obok.

Tereska pachniała czymś wyrafinowanym francuskim, włoskim, nie znałem się, ale wdychałem jej zapach na włosach, skórze, w zagłębieniu szyi…

Uwielbiałem swoją kobietę. Właśnie tak: moja kobieta. Zdobyłem ją, wtargnąłem do jej świata, ugięła się pode mną.

Wszystko robiła z gracją: jadła, ubierała się, paliła. Była harmonijna jak brzmienie gitary jej biodra miały te linie. Bogini! Moja bogini!

Tę pierwszą naszą noc pamiętam do dziś. Była niezwykle delikatna, prawdziwa. Nie kokietowała, nie śmiała się ze mnie, była szczera. Topniała w moich objęciach, a ja płonąłem tą mocą.

Rano zawsze musiałem znikać.

Wstawaj, kochany! Już pora całowała mnie po naszej trzeciej nocy. On zaraz wróci z delegacji. No, Maks… Najukochańszy, słyszysz? Nie przychodź przez tydzień, potem znów wyjedzie…

A może byśmy z nim pogadali? zażartowałem. Chcę cię na zawsze. Chcę być twoim mężem!

Roześmiała się, odchylając głowę w tył. Lok ciemnokasztanowych włosów opadł kaskadą na ramiona. Wskoczyłem, objąłem, całowałem ją.

Moja! Słyszysz? Tylko moja! szeptałem. Z twoim Edwardem sobie poradzę! Przetrąciłbym go kijem!

Nie myśl, kochany… wyślizgnęła się z objęć. Niech zostanie, jak jest. Jesteś moją tajemnicą, ja twoją. Są rzeczy, w które nie wnikaj, Maks. A teraz idź. Muszę jeszcze posprzątać.

Byłem rozżalony. Nie chce zostać moją żoną? Jak to?

Ale na odchodne pociągnęła mnie za sobą, pocałowała. Byłem pokonany. Może nie żona, ale zawsze moja. Będzie o mnie myśleć, szykując śniadanie dla męża, porówna go ze mną, a ja wygram. Jest moja, a Edward rogacz.

Po odejściu Maksymiliana, Teresa zaczęła gorączkowo sprzątać. Mąż zadzwonił w nocy wraca jednak wcześniej, niż zapowiadał. Sprytny człowiek nie chce jej stawiać w niezręcznej sytuacji. Teresa roztrzęsiona, spłoniona, otworzyła okna, żeby Edward nie wyczuł obcego zapachu. Ale coś zrozumiał. Stary lis wyczuł innego samca.

Śmierdzi, Teresa! rzucił walizkę.

Czym? udała, że nie wie; dopięła szczelniej szlafrok.

Czymś paskudnym. Nie zgrzeszyłaś tu beze mnie? spojrzał na nią podejrzliwie, ręce mu drżały.

Oddychała ciężko ze strachu, ale uśmiechała się.

Przestań! Pieczona kurczak mi się zepsuł, musiałam wyrzucić, wyobraź sobie! Idź się umyj, rozłożę na stole. Kawa gotowa, kotlety są. Podgrzać? Kocham cię… Tęskniłam… mówiła zbyt wesoło i nerwowo.

Szarpnął ją za włosy, przyciągnął do siebie, długo patrzył w oczy, w końcu puścił, uśmiechnął się.

Mam dla ciebie prezent. Przymierz! wyciągnął coś zawiniętego w chustkę. Kolczyki ciężkie, z czerwonymi jak krew kamieniami, z angielskim zapięciem, trochę przyciemnione patyną. Przymierz! rozkazał, widząc jej niepewność. Obróciła je w dłoniach, z niepokojem rzuciła okiem na męża.

Co to za plamy, Edward? To położyła pudełko na półce, otarła ręce o sukienkę.

Głupiaś. Przywidziało ci się. Zakładaj i chodź na śniadanie! Teresa, już!

Zdjęła stare, odziedziczone po matce kolczyki, włożyła nowe, obróciła się do niego. Przytaknął zadowolony. Lubił stroić ją jak lalkę. Były jeszcze chwile, gdy kazał spać w ciężkich złotych łańcuchach; te zostawiały ślady, ale Edward uważał, że to zabawne…

Pobędę pięć dni, potem jadę. Sprawy dobrze się układają. A gdzie ten kurczak, Teresa? wysyczał nagle.

Jaki? Zadrżała, rozlała kawę na obrus. Edward nienawidził brudnych obrusów. Wychował się z matką alkoholiczką, w rozpadającym się domu, zbierał co matka rzuciła, marzył, że kiedyś będzie miał wszystko: najczystsze, najpiękniejsze, najsmaczniejsze, aż łzy polecą ze szczęścia. Teresę zdobył, bo była najlepsza. Przeszedł po trupach, by ją mieć. Była zaręczona z młodym fizykiem, wyjazd miał, ślub zaplanowany ale zginął w bramie. Przypadek… Napaść…

Teresa rozpaczała, chciała się zabić, ale Edward znalazł się obok. Umiał mówić słodko, ujął matkę, wspierał pieniędzmi. Potem uderzył znienacka. Ojca Teresy chciano wsadzić do więzienia, rodzina stała nad przepaścią. Edward pomógł i w końcu siedziała z nim przy ślubnym stole, uśmiechając się. Musiała. Kazał na weselach tak trzeba…

Teraz też uśmiechnęła się, przykryła plamę serwetką.

Tego kurczaka… Przecież wyrzuciłam. machnęła ręką. Nie będę trzymać zepsutego w domu!

Mąż się zaśmiał. Racja, takiego nie warto trzymać.

Kiedy Edward wyjechał, Teresa natychmiast zadzwoniła po mnie. Ja grzebałem przy chłodniach w fabryce lodów, a ona kochała waniliowy w kubeczku. Przynosiłem jej go, jadła prosto z moich rąk. Całowałem usta oblepione słodyczą.

Zwolniłem się z pracy, zmyślając chorobę, i pojechałem do niej po obiedzie. Boże, jak tęskniłem. Nie mogłem nasycić się jej miłością, jej ogniem. Znowu była moja.

Trzy dni nie wracałem do domu, nie dzwoniłem do rodziców. Przepadłem, szalałem… Co z tego! Młody jestem, muszę…

O tym, że mama jest w szpitalu, dowiedziałem się przypadkiem, rano, spotykając ojca pod bramą. Stał taki wychudzony, szary cień człowieka.

Tato, co robisz? rzuciłem niechętnie.

Mamę zabrali w nocy. Żołądek znów. Może byś ją odwiedził? wykrztusił, gniotąc czapkę. Zawsze miał tę starą, tłustą czapkę, niezależnie od pory roku.

Jaki szpital? spytałem rozdrażniony.

Odpowiedział. Obiecałem, że zajrzę. Widziałem, że płakał, ale było mi wszystko jedno.

Tereska niechętnie puściła mnie do matki, nawet dała trochę jedzenia. Moja cudna Teresa, anioł…

Mama leżała na korytarzu, na twardej ramie nie było miejsca w salach. Wymiotowała, pielęgniarka krzyczała, bym zabrał ją do domu.

Dokąd? Leczyć ją trzeba! oburzałem się. Proszę zamknąć usta! Nie ważyć się podnosić głosu na matkę!

Mama chwytała mnie za rękę, prosiła, żebym się nie złościł, ale nie umiałem. Co to za szpital? Muszę tracić czas na te durne sprawy? Mam swoje życie, mama często leży w szpitalu powinna się przyzwyczaić.

Wsiorbała powoli zupę od Tereski, mówiła, że smaczna. Siedziałem przy niej, lekarze szturchali mnie przechodząc, denerwowałem się coraz bardziej, patrzyłem na zegarek. Czas… Jeszcze dwa tygodnie i Edward wróci! Znów będę musiał odejść od Teresy…

Mamo, zjesz dalej sama, prawda? nie wytrzymałem, zostawiłem jej torbę z jedzeniem.

Spieszysz się, synku? uśmiechnęła się, głaskała moją dłoń. Nie przychodź jutro, przyjdzie twój ojciec poradzę sobie.

Kiwnąłem i wyszedłem. Nie wiedziałem, że całą zupę wyrzucą, bo nie mogła zjeść. Że tak zostanie tam, na korytarzu, marznąca, strofowana przez pielęgniarkę… Ale ja myślałem już tylko o Teresie.

Wróciłem do gniazdka, zobaczyłem, że płacze, siedząc na podłodze.

Co się stało? znieruchomiałem.

Trzęsła się, wskazywała na srebrne kolczyki na dywanie.

Edward mi je zostawił w ostatnią wizytę. Chciałam wyczyścić, przyciemniałe. A na nich… one są brudne… boję się ich, Maksymilianie! Wynieś z domu! Tu nie powinny leżeć!

Zawinięte oddała mi do rąk.

Idź! Wynieś je na dwór, wyrzuć, Maks! Boję się! Co teraz będzie?!

Daj spokój. Umyję je. Edward zapyta, gdzie są. Co tam na nich?…

Wtedy wszystko zrozumiałem. Mąż przyniósł do domu podłe, brudne łupy. On już wcześniej to robił, ale tym razem przesadził… Czerniejące plamy na kolczykach przypominały ślady od rany, głębokiej, śmiertelnej…

Przełknąłem ślinę. Ogarnął mnie wstręt.

Teresa! Zgłosić to na milicję? To przecież… urwałem. Ona nie zgłosi męża.

Wyniosłem je i wyrzuciłem za płot drukarni koło domu Teresy. Nie zauważyłem mężczyzny w krzakach. A należało…

Edward i dwaj zbirzy przyszli nocą. Ledwo usnęliśmy po winie, nie słyszeliśmy jak kliknęły zamki i po parkiecie tupią trzy pary butów.

Obudził mnie cios. W ciemności ktoś lał mnie pięściami, Teresa krzyczała, potem ucichła.

Próbowałem się bić, strasznie bolała głowa, czułem metaliczny posmak biłem na oślep. Byłem za bardzo pijany.

Włączyło się światło. Edward usiadł w fotelu, spojrzał na mnie. Teresa stała przy nim z zamkniętymi oczami.

Przepraszam za kłopot powiedział cicho mąż. Muszę coś odzyskać. Teresko, całuj męża!

Szarpnął ją, ugięła się, jego usta wessały się w jej twarz.

On… powiedziała, wskazując na mnie.

Nie chcę słuchać pokręcił głową Edward, skinął i znów mnie uderzyli. Próbowałem się bronić, ale gdzie tam, cała siła poszła na wino i miłość…

Kochanie, zbierz swoje bibeloty, są mi potrzebne.

Edward podszedł do mnie. Ledwo go widziałem, oczy miałem spuchnięte, ciężko oddychałem, może żebra złamane.

A ty, robaku, na kolana! Czołgaj się! rozkazał.

Nie dotykaj go! krzątała się przy komodzie Teresa. Przecież pozwoliłeś mi… nie miałeś nic przeciw… Umowa była…

Za zakazanym owocem sięgnął! Nie lubię go! Wiesz, matka w szpitalu leży. Umiera. A on tu się wyleguje w naszej pościeli! kopnął mnie. Matkę należy szanować. Mojej nienawidziłem, a i tak chowałem godnie. On swoją zostawił.

Skąd wiesz… wyszeptałem, zakaszlałem.

Wszyscy tu są pod moją ręką, Maksymilianie. Całe miasto. Teresa ci nie powiedziała, z kim się zadawałaś? Ot, znowu jeden… wszyscy byli do zniesienia, ten mi jednak nie pasuje!

Powoli podniosłem głowę, spojrzałem na Teresę. W głowie mieszało się wszystko: mama, szpitalny korytarz, cień gdzieś na końcu ławki, zapach rosołu, krzyk salowej, noc z Teresą, jej pieszczoty… Potem wszystko przesłoniły zimnobłękitne oczy Edwarda. Schylił się nade mną i uśmiechnął.

Zostawiłeś matkę… Już się nie spotkacie! szepnął. Zaszlochałem. Byłem zerem i za chwilę umrę…

A co miałam mu powiedzieć? Teresa nagle zebrała się w sobie, wrzucała biżuterię do torby. Sam przyszedł, nie wołałam. Dorosły, brał co chciał. O, tu masz wszystko… Podała mężowi ciężką torbę.

Zajrzał, kiwnął.

Teraz włóż kolczyki, co ostatnio dałem zarządził.

Nie pasują do szlafroka, Edward! Potem! próbowała się przymilić.

Mówię, zakładaj! krzyknął. Strzelił w moją stronę. Kula drasnęła parkiet, prawie postrzeliła mi palec.

Teresa udawała, że szuka kolczyków.

Coś wymyśli! Musi nas uratować, kochana, czuła Teresa!

Nie… Edward, ich nie ma! Tu były, teraz zniknęły! rozłożyła ręce, spojrzała na mnie. Patrzyłem na nią przez szczelinę zapuchniętych powiek. To ty! boleśnie mnie kopnęła, upadłem na bok. Ukradłeś! Jak mogłeś?! Roztrzęsiona odwróciła się do Edwarda. Robiłam twojej nędznej matce rosół, a ty mnie okradłeś?! Edwardzie, wyprowadź tego człowieka! Nie mogę patrzeć… I zegarek zginął! Ten złoty, po prababci. Maks… pokręciła głową. Zgniły jesteś…

Zegarek oddała lekarzowi za aborcję. Z Maksymilianem mogła mieć dziecko, nie chciała. Edward chciał, lecz nie mógł mieć dzieci. Nie pozwoliłby jej usunąć nawet wiedząc, że to nie jego… Teresa oddała zegarek za tajemnicę. Teraz winę zrzuciła na mnie…

Edward kazał mnie podnieść. Resztę pamiętam jak przez mgłę Teresa stała za mężem, a on mnie łamał na kawałki…

Nie lubię, jak się u mnie kradnie, Maksymilianie powiedział już tam, na śniegu. Miłość, młodzieńczą brawurę, żonę bym zrozumiał, wybaczyłbym. Myślisz, że jej nie zdradzam? zaśmiał się. Mam ich pełno. Ale złodziejstwa nie znoszę. Moje to moje!…

Położyłem się na zimnym śniegu rozpalonym, głupim sercem, słyszałem odjeżdżający samochód, wycie wiatru, ostre igły śniegu na twarzy. Potem został tylko łomot w skroniach. I myśl, że moja ukochana mnie zdradziła… Moje serce ostygło. Wyleczyłem się.

Co było dalej, wiecie…

W domku myśliwego leżałem kilka dni. Przyniósł lekarza, majstrowali przy moich żebrach, nogach dzięki Bogu kości całe, to od ludzi Edwarda. Dwaj obcy ludzie szyli mnie, reperowali. Przez zęby dziękowałem, oni się śmiali.

Nic, bracie. Wyliżesz się, dasz radę mówił myśliwy.

Wyszedłem po trzech tygodniach. Słońce zalewało pole, rażąco, potężnie. Śnieg odbijał blask, bolały oczy. Myśliwy nałożył mi ciemne okulary.

A teraz idź stąd. I już nie sięgaj po cudze, chłopaku. Następnym razem już się nie uda…

Pakowałem się, słysząc, jak rozmawiają o tym, ile zapłacił Edward za moje uratowanie. Zamarłem, upuściłem but i przywarłem plecami do ściany.

Co…? spytałem cicho.

Nic. Edward to dobry człowiek. Skąpy strasznie. Ale czuły. A żona jego jeszcze gorsza złoto męża na lewo sprzedaje, marzy o ucieczce. Złapie ją, to zjada chłopaków takich jak ty na śniadanie. Nie jesteś pierwszy i nie ostatni. U bogatych swoje dziwactwa, nie zawracaj sobie tym głowy. Teraz bierz tylko, co możesz unieść. Idź, Maksymilianie. Pora… poklepali mnie po ramieniu.

Do miasta dotarłem pod wieczór. Od razu pognałem do szpitala. Może matka jeszcze żyje?

Takiego nie mamy na liście. Wybaczy pan zamknęła okienko recepcjonistka. Pewnie ją przestraszyłem.

Proszę pani, sprawdźcie błagałem, waliłem w szybkę, ale nic.

Wyszedłem na ulicę, ruszyłem do domu.

Zachód znów był czerwony jak wtedy na polu. Byłem przerażony.

W naszych oknach paliło się światło. Odetchnąłem, pobiegłem, kulejąc, do klatki. Dzwoniłem długo. Otworzyła mi mama drobna, wychudzona, przestraszona. Rzuciłem się jej na szyję, zobaczyłem tatę popłakałem się…

Bardzo się martwiliśmy, synku mówiła mama, nakładając mi talerz ziemniaków. Ale zadzwonił Edward. Powiedział, że byłeś w tarapatach, ale zaraz wrócisz do domu. Poradził ci się nie pokazywać w mieście przez jakiś czas, bo grozi ci więzienie…

Edward? wypadł mi widelec z rąk.

Tak. To ktoś z ministerstwa zdrowia. Odwiedzał mnie w szpitalu, załatwił nawet pojedynczą salę. Dziękuję, Maksymilianie, że poprosiłeś go o pomoc! Bez niego bym nie przeżyła…

Coś jeszcze mówiła, płakała, głaskała mnie po głowie, tato patrzył przenikliwie. Nie wytrzymałem jego wzroku, odwróciłem się…

Po latach ja i moja żona Marysia chodziliśmy po rynku, szukając przyzwoitej żywej choinki. Zbliżał się Nowy Rok, a Marysia uwielbiała choinki żywicę, kłujące igły, pień z zastygłymi kroplami, które błyszczą po przetarciu.

Jarmarków było wtedy sporo, objechaliśmy prawie wszystkie, ale nie mogliśmy znaleźć tej jednej.

Chodźmy tu jeszcze zaproponowała Marysia, wskazując zakątek obciągnięty jutą. Słabe światło robiło z choinek szkielety; w kącie leżały gałęzie.

Zgodziłem się. Weszliśmy, Marysia macała gałązki, a z ciemności wychrypiał głos, przepalony papierosami:

Kup, dopiero potem dotykaj. Ręce precz!

Na światło wyszła kobieta w watowanej kurtce, walonkach, z chustą na głowie. Twarz bez grama makijażu, w oczach złość i pustka.

Poznałem ją. To była moja Teresa. Pierwsza, burzliwa miłość. Kobieta, która zostawiła ślady na moim ciele. Marysia często pytała skąd te blizny wymyślałem głupoty. Kłamałem, bo tylko ją kochałem i nie chciałem, by cierpiała. Marysia była prawdziwa, dobra, silna. Moje oparcie, moja skała. Była mi dana przez Boga. Nie chciałem, żeby ją bolało.

Teresa spojrzała na mnie, splunęła. Poznała…

Edward zmusił ją do stania tutaj, sprzedawania choinek, sam pił szampana w restauracji. Już nie krzyczał, nie bił. Po prostu znów był sprytniejszy. Ona straciła wszystko. Kolejny chłopak nie pomógł. Już nie było tych chłopców z wiekiem piękno minęło, na nic się już nie łapią…

Idźmy, Marysiu delikatnie ująłem żonę za rękę. Słabe tu drzewka. Zawiozę cię do lasu, sama wybierzesz i zetniemy.

Marysia uśmiechnęła się z ufnością. Kochała mnie naprawdę, a ja wciąż nie mogłem uwierzyć, że na to zasługuję…

I czy za to szczęście mam podziękować Edwardowi? Za to, że nie kazał swoim zabójcom mnie dobić? Chudy, zgarbiony Edward wygrał ze mną uczynił mnie swoim wiecznym dłużnikiem. Tak mi trzeba…