Moja siostra poświęciła całe życie swoim dzieciom, a gdy zachorowała, dzieci nawet nie przyszły…

Dziś znowu myślę o mojej siostrze, Alicji. Od lat sama wychowywała czwórkę dzieci, odkąd jej mąż zdradził ją z koleżanką z pracy. Nie zdecydowała się już na żadną nową relację zamknęła się na miłość. Alicja jest niezwykle wykształconą kobietą. Ma aż trzy dyplomy; jednym z nich jest dyplom kucharza. Pracowała w różnych kawiarniach i restauracjach w Warszawie.

Całe życie kupowała dzieciom wszystko, czego potrzebowały. Byli wdzięczni, ale zawsze prosili o więcej. Teraz są już dorośli, mają własne rodziny. Alicja wciąż przesyła im pieniądze w złotówkach. Choć już dawno przeszła na emeryturę, nadal pracuje. Twierdzi, że jej największą radością jest możliwość wspierania dzieci, że to jest sens jej życia.

Niedawno zachorowała na grypę, która bardzo szybko przerodziła się w komplikacje płucne. Ciężkie zapalenie płuc nie chciało odpuścić. Musiała wziąć zwolnienie lekarskie, prawie nie miała pieniędzy. Pomogli jej przyjaciele, ale dzieci zadzwoniły do mamy dopiero wtedy, gdy przestała wysyłać im przelewy.

Spytali tylko jak się czuje, życzyli szybkiego powrotu do zdrowia i na tym rozmowa się kończyła. Nikt nie zapytał, czy mama potrzebuje finansowego wsparcia. Gdy poprosiła dzieci, żeby ją odwiedziły odmówiły. Każde z nich tłumaczyło się pracą i rodziną nie mieli czasu na własną matkę.

Poczuła się wtedy głęboko upokorzona. Całe życie im pomagała, a gdy sama potrzebuje pomocy, nie chcą nawet przyjść. Spędziła miesiąc w szpitalu. Pielęgniarka ogarnęła całość opłat szpitalnych. Alicja wróciła do zdrowia i pracy. Przez cały ten czas dzieci nie zadzwoniły ani razu. Pewnie ktoś z rodziny przekazał im, że mama czuje się już lepiej. Dopiero gdy wyszła ze szpitala, znowu sobie o niej przypomnieli.

Na początku zapytali, jak się czuje ale zaraz przeszli do konkretów. Każde z nich prosiło o pieniądze dokładnie określali sumy i wyznaczali termin przelewu. Cała czwórka robiła to samo. Nie zastanawiali się, skąd mama weźmie te fundusze. Liczyły się tylko własne potrzeby.

Alicja była zraniona. Nie spodziewała się takiego zachowania ze strony własnych dzieci. Może to jej wina ale zrobiło jej się bardzo żal samej siebie. Kiedy przez lata rezygnujesz z własnego życia dla innych, liczysz na jakąś wdzięczność czy choćby minimalne wsparcie. Może nie powinna stawiać dzieci ponad własne szczęście. Powinna myśleć o swojej przyszłości, nie o samotnej starości. Teraz wszystko jest już nieodwracalne.