Moja mama była stanowcza i opiekuńcza. Nic w tym złego, jednak czasem przesadzała.

Kiedy w domu byli goście, zabraniali nam hałasować. Nie było mowy o bieganiu po domu. Nasze łóżka miały być zawsze starannie posłane, a pokoje dokładnie posprzątane. Wszystko powinno mieć swoje miejsce.

Tomek, mój brat był bardziej stanowczy i otwarty na świat. Może właśnie dlatego tak szybko udało mu się zyskać więcej swobody, od 17 roku życia był już właściwie całkowicie samodzielny. Po pewnym czasie wyprowadził się z domu i zamieszkał ze swoją dziewczyną w wynajmowanym mieszkaniu.

Byłam bardziej wrażliwa i mniej stanowcza. Nikogo więc nie zdziwi, że własne dzieci zaczęłam wychowywać w ten sam sposób. Naśladowałam zachowania własnej matki, które znałam z dzieciństwa. Nie zastanawiałam się nawet nad innymi metodami wychowawczymi.

Moje dzieci również nie mogły hałasować, miały być zawsze grzeczne. Nie myślałam wtedy o tym, że to może rodzić traumy. Dzieci przecież powinny hałasować, bawić się i poznawać świat. Teraz wiem, że to normalne.

Wszystko zmieniło się, gdy odwiedziła mnie koleżanka. Ola była doświadczoną psycholog. Zamiast chwalić to, że moje dzieci są tak grzeczne, zastanawiała się dlaczego zachowują się tak cicho. Kiedy usłyszała o moich metodach rodzicielskich, była oburzona. Podczas swojej pracy nie raz spotykała się przypadkami, gdzie dzieci, którym w domu zabrania się aktywności, są aktywne poza nim. Prowadzi to bardzo często do agresywnych, niebezpiecznych sytuacji, bo dzieci nie wiedzą jak wyrażać uczucia, których nie znają.

Dzieci powinny się bawić, hałasować i uczyć się żyć w społeczeństwie. Kiedy o tym usłyszałam, poczułam się jakbym posiadła tajemną wiedzę. Bardzo mi przykro, że zabrałam część dzieciństwa swoim dzieciom.