Mój ojczym wyrzuca mnie z domu rodzinnego. Najbardziej frustrujące jest to, że własna mama stanęła po jego stronie.

Mam 21 lat. Pięć lat temu moja mama przyprowadziła do naszego mieszkania swojego drugiego męża. Od pierwszego spotkania poczułam do niego niechęć. Był woźnym w szkole. Przyszedł pod nasze drzwi z dwoma torbami podróżnymi, ale od razu zaczął wydawać mi polecenia i podnosić na mnie głos. Odpychający człowiek. Nie rozumiem, co moja mama w nim widzi. Zarabia marne grosze i jeszcze przelewa alimenty pierwszej żonie. Nigdy się z nim nie dogadywałam. Na początku milczałam, ale później zaczęłam się z nim kłócić. Po skończeniu liceum dostałam się na medycynę na państwowy budżet.

Już odkąd byłam dzieckiem, śniłam, by zostać lekarzem. Staram się solidnie uczyć, choć studia medyczne bywają przytłaczające. Nawet udało mi się otrzymać stypendium. Sześć miesięcy temu ten facet zaczął mi wypominać, że żyję na ich koszt: Jesteś dorosła, a wisisz na szyi matki, nie powinniśmy cię utrzymywać. My cię karmimy, ubieramy, dajemy buty. Ja w twoim wieku już pracowałem. Zarzucał mi, że nie przynoszę pieniędzy do domu. Według jego logiki powinnam już pracować, bo brakuje im środków. Najgorsze, że mama mu przytakuje, mówi, że ma rację, próbując mnie wychować i postawić do pionu.

Mama powiedziała: Mogłabyś sobie znaleźć jakąś pracę, choćby na pół etatu, bo nam też jest ciężko, nie jesteśmy z żelaza. Przedwczoraj wieczorem ten facet stwierdził, że dorośli, że dorosłe dzieci powinny mieszkać samodzielnie, nie z rodzicami. Kompletnie mnie to zaskoczyło. Spojrzałam w stronę mamy. Milczała czyli się zgadzała.

Poszłam do swojego pokoju. Nazajutrz mama zaczęła rozmowę o poprzednim wieczorze: Jest mi bardzo trudno. Stoję przed wyborem. Cały czas się kłócimy. Robisz awantury, nie umiesz się powstrzymać. Chcę spokoju w swoim życiu. On ma rację, jesteś już dorosła, powinnaś mieszkać osobno. Masz miesiąc, żeby znaleźć sobie mieszkanie i się wyprowadzić. Jestem w szoku. Nigdy nie pomyślałabym, że mama zdecyduje się się mnie pozbyć. Nigdy jej tego nie wybaczę.