Mój mąż i ja adoptowaliśmy dwuletnią dziewczynkę z polskiego domu dziecka. Wiele osób odradzało nam ten krok, ale nie posłuchaliśmy ich.

Nigdy nie widziałam mojego ojca, a mama odwiedzała mnie rzadko. Dopiero po latach, od opiekunów, dowiedziałam się, jak trafiłam do domu dziecka. Miałam wtedy około roku, kiedy zachorowałam na ciężkie zapalenie płuc. Wycieńczona chorobą, przestałam zupełnie płakać. Leżałam, cicha i słaba, przez kilka dni w łóżeczku, zwolna gasnąc, podczas gdy moja smutna mama piła wódkę w pokoju obok.

Urodziłam się w rodzinie, w której matka miała słabość do alkoholu. Potrafiła pić przez całe dni, a odgłos jej kieliszka budził mnie w nocy. Sąsiedzi już dawno zaczęli narzekać na wiecznie płaczące dziecko, więc pewnego razu mama postanowiła zabrać mnie do szpitala. Gdy pielęgniarka weszła na oddział, zobaczyła, że płonę. Moje ubranka zajęły się ogniem, a aż trzech osób potrzeba było, by ugasić płomienie. Szybko przetransportowano mnie na izbę przyjęć, gdzie leczono poparzenia. Mama przez cały czas mojego leczenia nawet raz nie przyszła mnie odwiedzić.

Szczęście, które znalazłam w domu dziecka, trwało także wtedy, gdy na świat przyszło moje pierwsze dziecko. Otrzymałam wykształcenie, znalazłam świetną pracę, a mieszkanie, w którym zamieszkałam, było przestronne i pięknie urządzone. Przebywanie tam dawało mi ogromną radość. Kochaliśmy się jak prawdziwa, choć zastępcza, rodzina. Jedynym, czego nam brakowało, było własne dziecko

Z mężem postanowiliśmy przyjąć do siebie dwuletnią dziewczynkę z domu dziecka. Wielu ludzi odradzało nam ten krok, lecz nie posłuchaliśmy. Zabraliśmy ją ze sobą, gdy przeprowadziliśmy się do miasta, ryzykując, że może pojawią się jakieś choroby dziedziczne. Ale od tej pory była zupełnie zdrowa!

Dziś codziennie dziękuję Bogu za dar samodzielnego myślenia i za to, że nie słuchałam innych. Ani jedno z lekarskich ostrzeżeń się nie sprawdziło moje dziecko jest zdrowe i rośnie. Według mnie bardzo łatwo przypisać wszelkie niedoskonałości czy problemy w życiu dziecka złym genom. To trochę tak, jakby całą winę za chorobę zrzucać na rodziców biologicznych i genetykę, nie patrząc na brak opieki czy warunki życia. Każde dziecko potrzebuje miłości i poczucia bycia potrzebnym, by wyrosnąć na dobrego człowieka.

Za kilka dni minie pięć lat odkąd adoptowałam moją córkę i czuję niepokój. Kocham mojego syna tak samo mocno, jak Annę oboje są moją rodziną. Ale część mnie boi się, że Anna odkryje, że została adoptowana, i źle to przyjmie. Nie wiem, jak rozpocząć z nią rozmowę na ten temat, jeśli się dowie. Czy zrozumie? To jest dla mnie jeszcze bardziej przerażające niż to, że ktoś inny powiedziałby jej o tym przede mną.