Moi rodzice nigdy by sobie nie wyobrażali, że związek mojego brata z Rebeką doprowadzi do takiej katastrofy w naszej rodzinie!

Kiedy mój brat skończył 18 lat w zeszłym miesiącu, zaskoczył nas wszystkich nieoczekiwaną wiadomością oznajmił, że chce się ożenić ze swoją dziewczyną, Jagodą. Rodzice, delikatnie mówiąc, nie podzielali jego entuzjazmu. Nigdy specjalnie nie przepadali za Jagodą wytykali jej brak ogłady i kompletny brak zainteresowania nauką. Studiowała niby na uniwersytecie, ale zjawiała się na zajęciach rzadziej, niż bociany na zimę, co wprowadzało tatę i mamę w istną furię. Uważali, że Jagoda ma zły wpływ na brata, odciągając go od lekcji.

Jej niegrzeczne odzywki oraz tendencja do chodzenia w dresie i rozciągniętym swetrze tylko wzmacniały niechęć rodziców. Nawet jej własna rodzina nie była zachwycona związkiem ojczym i matka Jagody nie zapraszali ich chętnie do siebie. Przez dwa lata mieszkania razem Jagoda nie zdobyła żadnej cechy, która mogłaby choć odrobinę przekonać rodziców do zmiany zdania.

Brat, rozsierdzony sprzeciwem rodziców, uparcie trwał przy swoim, twierdząc, że dla miłości gotów jest przetrwać wszystko nawet rodzicielską dezaprobatę. Ja osobiście byłam wobec Jagody raczej neutralna, ale obawiałam się, że obecność tej dziewczyny rozsadza naszą rodzinną bombę zegarową. Brat mieszkał jeszcze z nami, a Jagoda z mamą, ojczymem i młodszą siostrą. Ponieważ nie było ich stać na własne mieszkanie, brat zaproponował, żeby Jagoda przeniosła się do jego pokoju w naszym domu.

Atmosfera ogarnęła się dymem, gdy tata rzucił kilka cierpkich uwag, pytając, jak zamierzają żyć na walizkach w pustym pokoju bez ani jednej szafki, i zastrzegł, że wszystkie wydatki mają być na głowie brata. W odpowiedzi brat się zbuntował zażądał swojej połowy mieszkania i zniknął z domu z małym plecakiem. Przez kilka tygodni oboje tułali się od kolegi do koleżanki, aż w końcu wrócili razem, przekonani, że miłość przetrwa wszystko, nawet najgorszą herbatę serwowaną po drodze.

Brat wywołał jeszcze większą konsternację u rodziców, gdy ogłosił, że sprzeda swoją część mieszkania, i wyraźnie dał do zrozumienia, że zerwie z nami kontakt, jeśli nie zaakceptujemy jego wybranki. Skończyło się ciężką, rodzinną awanturą i po raz drugi brat zniknął. Plotka głosiła, że przyszła teściowa coś tam kombinuje z prawem, więc może i podpowiedziała mu tak stanowcze zakończenie konfliktu.

Ja, jak przystało na tę, która lubi wszystko łagodzić, próbowałam zostać rodzinnym mediatorem. Jednak zarówno rodzice, jak i brat, uznali, że powinnam zająć się własnym życiem, a nie wtrącać się w wielkie sprawy dorosłych.

Sytuacja jest nie do pozazdroszczenia mam cichą nadzieję, że z czasem, przy odrobinie zdrowego rozsądku i rozmowy (niekoniecznie przez drzwi do łazienki), odnajdziemy rodzinną równowagę i znowu zjemy razem barszcz w Wigilię, nie rzucając przy tym śledziem w nikogo.