Miłosne absurdyMiłosne absurdy zaczynają się zawsze od jednego spojrzenia, które miało być przypadkowe, a kończą się na niewytłumaczalnych decyzjach serca.

Dwa tygodnie przed wyjazdem służbowym pogrążyli się w kłótni. Gęstej, lepkiej, jakby ktoś zaparzył ją zbyt mocno. Takiej, że kot Mruczek na wszelki wypadek zapadł się w cień między szafą a ścianą, w sam środek nicości, byle nie wpaść pod gorącą rękę.

***

Grażyna poprosiła o kwiaty.

– Przemysław, kup mi kwiaty. Tak po prostu. Bez powodu.

– A powód? – zapytał, nie odrywając wzroku od telefonu.

– Ja. Ja jestem powodem.

Przemysław pomyślał: «No, a co? Racjonalne». Poszedł do sklepu. Wrócił po dwudziestu minutach z wielką torbą. Grażyna uśmiechnęła się, zajrzała do środka. Wyjęła główkę kapusty. Świeżą, sprężystą, białą jak księżyc w pełni.

– To są kwiaty? – zapytała cicho.

– To kapusta. Kwiaty kosztują pięćdziesiąt złotych i więdną. Kapusta – osiem. Z niej przez trzy dni można robić sałatkę.

– Przemysław.

– Co?

– Jesteś idiotą.

– Twoim idiotą.

Nie odzywała się do niego przez trzy dni. On nie rozumiał, czym ją uraził. Ona nie tłumaczyła. Potem wyjechał w delegację. Do Wrocławia. Powiedział:

– Praca, nic osobistego.

Grażyna pomyślała: «Nic osobistego – to o nas».

Wyjechał na dwa tygodnie.

Została z dwójką dzieci, kotem, nieskończonym praniem, szkołą, przedszkolem, niezmienną jajecznicą na śniadanie.

I z WhatsAppem.

Tam rozmawiali…

Dzień pierwszy.

On: «Dotarłem. Numer ponury. Jutro negocjacje».

Ona: «Brawo. Kot pożarł karmę i przez godzinę darł się, domagając się dokładki».

On: «Kto jest najlepszy? Ja czy kot?»

Ona: «Kot».

Dzień drugi.

On: «Zdjęcie śniadania. Zdjęcie hotelu. Zdjęcie kolegi Krzyśka, który chrapie w sąsiednim pokoju».

Ona: «Ładnie. U nas cieknie kran. Woda leci. Wezwałam hydraulika. Nie przyszedł».

On: «Dzwoń do administracji».

Ona: «Zadzwoniłam. Powiedzieli, że przyślą w ciągu trzech dni».

On: «Ale z nich bałwany».

Ona: «Bałwany to ci, którzy wyjechali do Wrocławia».

Dzień trzeci.

On: «Jak dzieci?»

Ona: «Syn przyniósł jedynkę, córka nie chce jeść. Jestem zmęczona».

On: «Trzymaj się».

Ona: «Dzięki, nie trzymam się. Spadam».

Dzień czwarty.

On: «Dziś widziałem w galerii ogromnego pluszowego zająca. Chciałem kupić córce, ale bałem się ciągnąć go do samolotu».

Ona: «Nigdy nie bałeś się ciągnąć do samolotu. Bałeś się wydać pieniądze».

On: «Przejrzałaś mnie».

Ona: «Przejrzałam cię już na pierwszej randce, kiedy zamówiłeś herbatę bez cukru i powiedziałeś, że słodkie szkodzi».

On: «A ty wtedy zamówiłaś ciastko i zjadłaś je sama, nie proponując mi».

Ona: «Bo powiedziałeś o szkodliwości».

Dzień piąty.

On: «Dziś zasnąłem na negocjacjach. Naprawdę. Zamknąłem oczy i wyłączyłem się na sekundę. A gdy otworzyłem – wszyscy patrzyli».

Ona: «Wyleją cię?»

On: «Mam nadzieję. Zmęczony jestem».

Ona: «Ja też».

On: «Zmęczymy się razem, ale w różnych miastach?»

Ona: «Zmęczymy się razem, ale w domu. Kiedy wracasz?».

On: «Stęskniłem się».

Ona: «Ja też».

Pomilczał chwilę. Potem napisał: «Wiesz, właśnie zrozumiałem, że tęsknię nie za domem. Tęsknię za tobą. Za tym, jak rano pijesz kawę i krzywisz się, bo jest gorąca. Za tym, jak besztasz kota, a potem go żałujesz. Za tym, jak się śmiejesz, kiedy syn opowiada kawały».

Ona nie odpowiedziała. Przeczytała tę wiadomość pięć razy. Potem się rozpłakała. Bo on nigdy nie pisał takich słów. Za piętnaście lat małżeństwa – ani razu. On – materialista, pragmatyk, człowiek, który mówi «kocham» tylko na urodziny, i to po przypomnieniu. A tu – o kawie, o kocie, o kawałach. Jakby ktoś włamał mu się do telefonu. Albo dostał olśnienia.

Dzień szósty.

Ona: «Byłeś wczoraj pijany?»

On: «Nie. Trzeźwy jak świnia».

Ona: «Więc skąd te słowa?»

On: «Bo stęskniłem się. To jak alkohol – mózg się wyłącza, język się rozwiązuje».

Ona: «Porównałeś miłość do alkoholu?»

On: «Porównałem miłość do uczciwości. Czasem, żeby być uczciwym, trzeba być trochę pijanym. Albo bardzo samotnym».

Ona: «Jesteś samotny? Tam są przecież koledzy».

On: «Koledzy to nie ty. Nie wiedzą, że boję się ciemności i śpię z lampką. Ty wiesz. I nigdy się nie śmiałaś».

Ona: «Śmiałam się. Raz. Kiedy powiedziałeś, że boisz się ciemności, bo tam może być Mruczek».

On: «Mruczek to zwierz. Robi kupy do kapci. To straszne».

Ona: «Jesteś idiotą».

On: «Twoim idiotą».

Dzień siódmy.

Obudziła się od wiadomości. Napisał o czwartej nad ranem: «Nie śpię. Myślę o tobie. Wyobrażam sobie, jak spotkamy się na lotnisku. Będziesz w tej niebieskiej sukience, którą kocham. Ja będę z kwiatami. Przytulimy się, a ja powiem: „Przepraszam, że jestem jaki jestem”. A ty zapytasz: „Jaki?”. A ja powiem: „Milczący”. A ty odpowiesz: „Przywykłam”. A ja powiem: „To źle”. A ty powiesz: „To życie”».

Ona nie odpowiedziała. Po prostu włożyła niebieską sukienkę, chociaż za oknem wciąż była noc, a do przylotu zostawał tydzień. Sukienka była zimna jak woda ze strumienia, a mimo to ją ogrzała.

Dzień ósmy.

On: «Dziś byłem w zoo. Sam. Patrzyłem na małpy. Podobne do naszych kolegów – grymasują, rzucają jedzeniem, udają prezesów».

Ona: «Sam poszedłeś do zoo? W twoim wieku?»

On: «A co? Mam prawo do dzieciństwa. Pozwalasz mi».

Ona: «Pozwalam. Tylko rób zdjęcia».

Przysłał zdjęcie. Małpa robiła miny. On – też. Roześmiała się w głos. Dzieci przybiegły: «Mamo, co ci?». Ona: «Tata się wygłupia». Dzieci: «On zawsze się wygłupia, kiedy nas nie ma». Ona: «Tak. Szkoda, że tego nie zauważamy».

Dzień dziewiąty.

On: «Zastanawiałem się tu. Pamiętasz, jak się poznaliśmy? Upuściłaś portfel w tramwaju, ja podniosłem. Powiedziałaś: „Jest pan bardzo uważny”. Ja powiedziałem: „A pani bardzo ładna”. A potem poszliśmy na kawę».

Ona: «Do dziś pamiętam, że zamówiłeś herbatę bez cukru».

On: «A ty – ciastko».

Ona: «Do dziś je pamiętam. Było pyszne. Z wiśnią».

On: «A ja pamiętam, jak patrzyłaś na mnie. Jakbym był nie zwykłym facetem z tramwaju, ale całym życiem».

Ona: «Byłeś całym życiem. Jesteś nadal. Tylko czasem zapominam».

On: «Też zapominam. Ale teraz – nie zapominam».

Dzień dziesiąty.

On nie napisał ani słowa. Od rana do wieczora – cisza. Cisza była tak gęsta, że słychać było rosnące w doniczkach kwiaty. Dzwoniła – nie odbierał. Pisała – nie odpowiadał. Zaczęła panikować. Wyobrażała sobie najgorsze: upadł, zachorował, wpadł pod samochód. Kot chodził za nią po mieszkaniu i domagał się karmy. Dzieci prosiły o bajki. Ona myślała o nim.

O jedenastej wieczorem wiadomość: «Wybacz. Rozładował mi się telefon. Zostawiłem ładowarkę w hotelu. Cały dzień szukałem nowej. Znalazłem u Krzyśka. Dał, ale wziął słowo, że nie będę już zasypiał na negocjacjach. Co u ciebie?»

Ona: «Martwiłam się. Myślałam, że umarłeś».

On: «Żyję. Tęsknię. Wracam niedługo».

Ona: «Za trzy dni».

On: «Za trzy dni. Wyjdziesz po mnie?»

Ona: «W niebieskiej sukience».

On: «Ja z kwiatami».

Ona: «Umowa».

Dzień jedenasty.

On: «Kupiłem prezenty. Synowi – klocki, córce – zająca, tobie – szalik».

Ona: «Nie umiesz wybierać szalików. Poprzednim razem przywiozłeś różowy, a ja nie noszę różowego».

On: «To nie różowy. To pylista róża».

Ona: «Pylista róża to różowy».

On: «To kolor zachodu słońca nad Wrocławiem».

Ona: «Jesteś poetą?»

On: «Jestem księgowym. Ale dla ciebie mogę zostać poetą».

Ona: «Nie trzeba. Kocham cię jako księgowego. Masz czytelne pismo i zgadzają ci się liczby».

Dzień dwunasty.

On: «Jutro wylot. Czekaj».

Ona: «Czekam».

On: «Denerwujesz się?»

Ona: «Nie».

On: «Ja się denerwuję. Jak za pierwszym razem».

Ona: «Za pierwszym razem zakrztusiłam się ciastkiem, a ty poklepałeś mnie po plecach. Było niezręcznie».

On: «A mnie było przyjemnie. Dotknąłem cię».

Dzień trzynasty. Spotkanie.

Stała na lotnisku. W niebieskiej sukience. Z dziećmi. Kota oczywiście nie wzięli – urządziłby awanturę. Patrzyła na tablicę przylotów. Jego lot opóźniał się o godzinę. Piła kawę, dzieci grały na telefonach. Myślała: «Dlaczego on napisał o nogach? Dlaczego o kawie? Dlaczego o małpach? Nigdy taki nie był. Może naprawdę zakochał się na nowo? A może to tylko delegacja – oderwanie od codzienności, od dzieci, od przypalonej jajecznicy? Może w domu znów będzie milczący, zapyta o kapustę i zniknie w laptopie?»

Wyszedł ze strefy przylotów. Z kwiatami. Ogromny bukiet. Nie widziała od niego takiego – tylko na ślubie, i to bukiet wybierała teściowa. Podszedł, przytulił, pocałował. Powiedział:

– Przepraszam, że jestem jaki jestem.

Ona: «Jaki?»

On: «Milczący».

Ona: «Przywykłam».

On: «To źle».

Ona: «To życie».

On: «Nie. To nawyk. Będę się zmieniać».

Ona: «Nie trzeba. Kocham cię takim, jakim jesteś. Nawet z kapustą».

On: «Kapusta była błędem».

Ona: «Kapusta to przeszłość. A kwiaty to teraźniejszość».

Pojechali do domu. W taksówce trzymał ją za rękę. Dzieci zasnęły. Kot przywitał ich w progu, obwąchał kwiaty, kichnął i poszedł do kuchni.

Postawiła kwiaty w wazonie. On schował laptop do szafy. Powiedział:

– Dziś nie pracuję. Dziś jestem tylko twój.

Ona: «A jutro?»

On: «Jutro jestem twój z laptopem. Ale dziś – bez».

Zamówili pizzę, pili wino, oglądali film. Głupi film, o miłości. Ona się śmiała, on obejmował. Kot siedział obok i domagał się kiełbasy.

– Przemysław – powiedziała.

– Naprawdę się zmienisz?

– Nie wiem. Ale spróbuję.

– A jeśli ci się nie uda?

– To będziesz mi pisać „jesteś bałwanem”. A ja będę pisać „tęsknię za twoimi nogami”.

Roześmiała się.

— Jesteś idiotą.

— Twoim idiotą.

Dopili wino, dojedli pizzę. Położyli dzieci. Kot zasnął w fotelu. Grażyna spojrzała na męża.

– Wiesz, ja też tęskniłam. Nie za tobą – za nami. Za tymi, którymi byliśmy na początku. Wesołymi, głupkowatymi, bez kredytu i bez kapusty.

– Kapusta to symbol mojej głupoty. Nie będę już kupował kapusty.

– Kupuj. Tylko razem z kwiatami.

– Umowa.

Przytulili się i zasnęli. Na kanapie. Bo łóżko zajął już kot.

Rano poszedł do pracy. Z laptopem. Pocałował ją, powiedział «kocham».

Wieczorem nie zapomniał o kwiatach. Wstąpił do kwiaciarni i poprosił:

– Coś niedrogiego, ale żeby żona się uśmiechnęła.

Ekspedientka zaproponowała stokrotki. Wziął.

Grażyna wstawiła je do wazonu. Kot obwąchał, kichnął i poszedł.

I tak każdego dnia.

I cała historia.

Zwykła. Prosta. Gdzieś – niedorzeczna, nawet głupia.

No i co? Miłość często brzmi głupio. Ale to nie znaczy, że jej nie ma.