Absurdy miłościMiłość potrafiła kazać mu szukać zgubionego parasola w środku nocy, choć od tygodni nie spadła ani kropla deszczu.

Na dwa tygodnie przed wyjazdem służbowym Iga i Darek Nowakowie pokłócili się. Porządnie. Tak bardzo, że kot Mruczek na wszelki wypadek zaszył się nie wiadomo gdzie, żeby nie wpaść pod gorącą rękę.

***

Iga poprosiła o kwiaty.

– Darek, kup mi kwiaty. Tak po prostu. Bez powodu.

– A powód? – zapytał, nie odrywając wzroku od telefonu.

– Ja. Ja jestem powodem.

Darek pomyślał: „No, czemu nie? Racjonalne”. Poszedł do sklepu. Wrócił po dwudziestu minutach z dużą reklamówką. Iga uśmiechnęła się, zajrzała do środka. Wyciągnęła główkę kapusty. Świeżą, jędrną, białą.

– To są kwiaty? – zapytała cicho.

– To jest kapusta. Kwiaty kosztują pięćset złotych i więdną. Kapusta – osiem. Z niej przez trzy dni można robić surówkę.

– Darku.

– Co?

– Jesteś idiotą.

– Twoim idiotą.

Nie odzywała się do niego przez trzy dni. On nie rozumiał, czym ją uraził. Ona nie tłumaczyła. Potem pojechał w delegację. Do Wrocławia. Powiedział:

– Praca, nic osobistego.

Iga pomyślała: „Nic osobistego – to o nas”.

Wyjechał na dwa tygodnie.

Ona została z dwójką dzieci, kotem, niekończącym się praniem, szkołą, przedszkolem, wieczną jajecznicą na śniadanie. I z WhatsAppem.

Tam się pisali.

Dzień pierwszy.

On: „Dotarłem. Pokój fatalny. Jutro negocjacje”.

Ona: „Super. Kot wsunął całą karmę i przez godzinę darł mordę, że chce dokładkę”.

On: „Kto jest super? Ja czy kot?”

Ona: „Kot”.

Dzień drugi.

On: „Zdjęcie śniadania. Zdjęcie hotelu. Zdjęcie kolegi Mietka, który chrapie w sąsiednim pokoju”.

Ona: „Pięknie. U nas cieknie kran. Woda się leje. Wezwałam hydraulika. Nie przyszedł”.

On: „Dzwoń do administracji”.

Ona: „Zadzwoniłam. Powiedzieli, że przyślą w ciągu trzech dni”.

On: „Bydlaki”.

Ona: „Bydlaki to ci, którzy pojechali do Wrocławia”.

Dzień trzeci.

On: „Jak dzieci?”

Ona: „Syn przyniósł jedynkę, córka nie chce jeść kolacji. Jestem zmęczona”.

On: „Trzymaj się”.

Ona: „Dzięki, nie trzymam się. Spadam”.

Dzień czwarty.

On: „Dziś w galerii handlowej widziałem ogromnego pluszowego zająca. Chciałem kupić córce, ale bałem się go targać do samolotu”.

Ona: „Nigdy nie bałeś się targać do samolotu. Bałeś się wydać zbędne pieniądze”.

On: „Rozgryzłaś mnie”.

Ona: „Rozgryzłam cię już na pierwszej randce, kiedy zamówiłeś herbatę bez cukru i powiedziałeś, że słodkie szkodzi”.

On: „A ty zamówiłaś wtedy ciastko i zjadłaś je sama, nie proponując mi”.

Ona: „Bo powiedziałeś, że słodkie szkodzi”.

Dzień piąty.

On: „Dziś zasnąłem podczas negocjacji. Naprawdę. Po prostu zamknąłem oczy i odłączyłem się na sekundę. A kiedy otworzyłem – wszyscy patrzyli”.

Ona: „Zwolnią cię?”

On: „Mam nadzieję. Jestem zmęczony”.

Ona: „Ja też jestem zmęczona”.

On: „Może zmęczymy się razem, ale w różnych miastach?”

Ona: „Może zmęczymy się razem, ale w domu. Kiedy wracasz?”

On: „Stęskniłem się”.

Ona: „Ja też”.

Darek przez chwilę milczał. Potem napisał: „Wiesz, właśnie zrozumiałem, że nie tęsknię za domem. Tęsknię za tobą. Za tym, jak rano pijesz kawę i krzywisz się, bo jest gorąca. Za tym, jak łajesz kota, a potem go żałujesz. Za tym, jak się śmiejesz, gdy syn opowiada swoje kawały”.

Ona nie odpowiedziała. Przeczytała tę wiadomość pięć razy. Potem się popłakała. Bo on nigdy nie pisał takich słów. Przez piętnaście lat małżeństwa – ani razu. On – materialista, pragmatyk, facet, który mówi „kocham” tylko na urodziny, i to po przypomnieniu. A tu nagle o kawie, o kocie, o kawałach. Jakby ktoś włamał mu się do telefonu. Albo dopadło go olśnienie.

Dzień szósty.

Ona: „Byłeś wczoraj pijany?”

On: „Nie. Trzeźwy jak szkiełko”.

Ona: „Więc skąd te słowa?”

On: „Bo stęskniłem się. To jak alkohol – mózg się wyłącza, język się rozwiązuje”.

Ona: „Porównałeś miłość do alkoholu?”

On: „Porównałem miłość do szczerości. Czasami, żeby być szczerym, trzeba być trochę pijanym. Albo bardzo samotnym”.

Ona: „Jesteś samotny? Przecież tam są koledzy”.

On: „Koledzy to nie ty. Nie wiedzą, że boję się ciemności i śpię przy lampce. Ty wiesz. Nigdy się z tego nie śmiałaś”.

Ona: „Śmiałam się. Raz. Kiedy powiedziałeś, że boisz się ciemności, bo może tam być Mruczek”.

On: „Mruczek to bestia. Robi kupę do kapci. To jest straszne”.

Ona: „Jesteś idiotą”.

On: „Twoim idiotą”.

Dzień siódmy.

Ona obudziła się, bo przyszła wiadomość. Napisał o czwartej nad ranem: „Nie śpię. Myślę o tobie. Wyobrażam sobie, jak spotkamy się na lotnisku. Będziesz w tej niebieskiej sukience, którą kocham. Ja będę z kwiatami. Przytulimy się, a ja powiem: «Przepraszam, że jestem jaki jestem». A ty zapytasz: «Jaki?». A ja powiem: «Milczący». A ty powiesz: «Przyzwyczaiłam się». A ja powiem: «To źle». A ty powiesz: «To życie»”.

Ona nie odpowiedziała. Po prostu włożyła niebieską sukienkę. Chociaż to był dopiero siódmy poranek, a spotkanie na lotnisku zaplanowane było za tydzień.

Dzień ósmy.

On: „Dziś poszedłem do zoo. Sam. Patrzyłem na małpy. Są jak nasi koledzy – robią miny, rzucają jedzeniem, udają ważniaków”.

Ona: „Sam poszedłeś do zoo? W czterdzieści lat?”

On: „No co? Mam prawo do dzieciństwa. Pozwalasz mi?”

Ona: „Pozwalam. Tylko rób zdjęcia”.

On przysłał zdjęcie. Małpa robiła minę. On zresztą też. Ona zaśmiała się w głos. Dzieci przybiegły: „Mamo, co ci?”. Ona: „Tata błaznuje”. Dzieci: „On zawsze błaznuje, kiedy nas nie ma”. Ona: „Tak. Szkoda, że tego nie zauważamy”.

Dzień dziewiąty.

On: „Zastanawiałem się. Pamiętasz, jak się poznaliśmy? Upuściłaś portfel w tramwaju, a ja go podniosłem. Powiedziałaś: «Jest pan bardzo uważny». Ja powiedziałem: «A pani jest bardzo ładna». Potem poszliśmy na kawę”.

Ona: „Do dziś pamiętam, że zamówiłeś herbatę bez cukru”.

On: „A ty ciastko”.

Ona: „Do dziś je pamiętam. Było pyszne. Z wiśnią”.

On: „A ja pamiętam, jak na mnie patrzyłaś. Jakbym nie był zwykłym facetem z tramwaju, tylko całym życiem”.

Ona: „Byłeś całym życiem. Nadal jesteś. Tylko czasami o tym zapominam”.

On: „Ja też zapominam. Ale teraz nie zapominam”.

Dzień dziesiąty.

On nie napisał ani słowa. Od rana do wieczora – cisza. Dzwoniła – nie odbierał. Pisała – nie odpowiadał. Zaczęła panikować. Wyobrażała sobie najgorsze: upadł, zachorował, potrącił go samochód. Kot chodził za nią po mieszkaniu i domagał się jedzenia. Dzieci prosiły o bajki. Myślała o nim.

O jedenastej wieczorem przyszła wiadomość: „Przepraszam. Rozładował mi się telefon. Zapomniałem ładowarki w hotelu. Cały dzień szukałem nowej. Znalazłem u Mietka. Dał mi, ale wziął słowo, że już nie będę zasypiał na negocjacjach. Jak się masz?”

Ona: „Martwiłam się. Myślałam, że umarłeś”.

On: „Żyję. Tęsknię. Wrócę niedługo”.

Ona: „Za trzy dni”.

On: „Za trzy dni. Przyjdziesz na lotnisko?”

Ona: „W niebieskiej sukience”.

On: „A ja z kwiatami”.

Ona: „Umowa stoi”.

Dzień jedenasty.

On: „Kupiłem prezenty. Synowi klocki, córce zająca, tobie szalik”.

Ona: „Nie umiesz wybierać szalików. Ostatnim razem przywiozłeś różowy, a ja nie noszę różowego”.

On: „To nie różowy. To stara róża”.

Ona: „Stara róża to różowy”.

On: „To kolor zachodu słońca nad Wrocławiem”.

Ona: „Jesteś poetą?”

On: „Jestem księgowym. Ale dla ciebie mogę zostać poetą”.

Ona: „Nie trzeba. Wolę cię księgowego. Masz wyraźne pismo i wszystko się zgadza”.

Dzień dwunasty.

On: „Jutro wylot. Czekaj”.

Ona: „Zaczekam”.

On: „Denerwujesz się?”

Ona: „Nie”.

On: „Ja się denerwuję. Jak za pierwszym razem”.

Ona: „Za pierwszym razem zakrztusiłam się ciastkiem, a ty poklepałeś mnie po plecach. Było niezręcznie”.

On: „A mnie było przyjemnie. Dotknąłem cię”.

Dzień trzynasty. Spotkanie.

Ona stała na lotnisku w niebieskiej sukience. Z dziećmi. Kota oczywiście nie wzięli – urządziłby awanturę. Patrzyła na tablicę przylotów. Jego samolot miał godzinę opóźnienia. Piła kawę, dzieci grały na telefonach. Myślała: „Dlaczego on o herbacie bez cukru? Dlaczego o małpach? Dlaczego o zachodzie słońca? On nigdy taki nie był. Może naprawdę zakochał się na nowo? Albo to po prostu wyjazd – oderwanie od rzeczywistości, od dzieci, od przypalonej jajecznicy? Może w domu znów będzie milczał, zapyta o kapustę i zniknie w laptopie?”

Wyszedł ze strefy przylotów. Z kwiatami. Ogromny bukiet. Takiego od niego nie widziała – tylko na ślubie, i to bukiet wybierała teściowa. Podszedł, przytulił, pocałował. Powiedział:

– Przepraszam, że jestem jaki jestem.

Ona: „Jaki?”

On: „Milczący”.

Ona: „Przyzwyczaiłam się”.

On: „To źle”.

Ona: „To życie”.

On: „Nie. To nawyk. Będę się zmieniać”.

Ona: „Nie trzeba. Kocham cię takiego, jaki jesteś. Nawet z kapustą”.

On: „Kapusta była błędem”.

Ona: „Kapusta to przeszłość. A kwiaty to teraźniejszość”.

Pojechali do domu. W taksówce trzymał ją za rękę. Dzieci zasnęły. Kot powitał ich na progu, obwąchał kwiaty, kichnął i poszedł do kuchni.

Ona wstawiła kwiaty do wazonu. On odłożył laptop na biurko. Powiedział:

– Dziś nie pracuję. Dziś jestem tylko twój.

Ona: „A jutro?”

On: „Jutro jestem twój z laptopem. Ale dziś – bez”.

Zamówili pizzę, pili wino, oglądali film. Głupi film o miłości. Ona się śmiała, on przytulał. Kot siedział obok i domagał się kiełbasy.

– Darku – powiedziała. – Naprawdę się zmienisz?

– Nie wiem. Spróbuję.

– A jak nie wyjdzie?

– To będziesz do mnie pisać „jesteś bydlakiem”. A ja będę pisać „stęskniłem się za twoimi nogami”.

Roześmiała się.

– Jesteś idiotą.

– Twoim idiotą.

Dopili wino, dojedli pizzę. Położyli dzieci. Kot zasnął w fotelu. Iga spojrzała na męża.

– Wiesz, ja też tęskniłam. Nie za tobą – za nami. Za tymi, kim byliśmy na początku. Wesołymi, głupkowatymi, bez kredytu i bez kapusty.

– Kapusta jest symbolem mojej głupoty. Nie będę już kupował kapusty.

– Kupuj. Tylko razem z kwiatami.

– Umowa stoi.

Przytulili się i zasnęli. Na kanapie. Bo łóżko zajął kot.

Rano poszedł do pracy. Z laptopem. Pocałował ją, powiedział „kocham”.

Wieczorem nie zapomniał o kwiatach. Wstąpił do kwiaciarni i poprosił:

– Poproszę coś niedrogiego, ale takiego, żeby żona się uśmiechnęła.

Ekspedientka zaproponowała stokrotki. Wziął.

Iga wstawiła je do wazonu. Kot obwąchał, kichnął i poszedł.

I tak codziennie.

I to cała historia. Zwykła. Prosta. Gdzieś niezdarna, nawet głupia.

No to co? Miłość często brzmi głupio. Ale to nie znaczy, że jej nie ma.