Między prawdą a marzeniem

**Pomiędzy prawdą a marzeniem**

Weronika opatuliła się miękkim, wełnianym pledem, wsłuchując się w ciszę swojego mieszkania w samym sercu Krakowa. Za oknem na Plantach wirowały powoli płatki śniegu, osiadając delikatnie na parapecie i tworząc taneczną zimową koronkę. Dopiero co wróciła z przymiarki sukni ślubnej – wydarzenia, które budziło w niej radość, niepokój i ekscytację zarazem. W dłoni wciąż trzymała torebkę z dodatkami do ślubu: srebrne kolczyki, cieniutką opaskę z kryształkami i kilka drobiazgów, dzięki którym tego dnia miała błyszczeć najpiękniej. Myśli miała zaprzątnięte wyłącznie tą chwilą jak zapali się światło na jej biżuterii, jak goście spojrzą na nią z zachwytem, jak jej narzeczony, Aleksander, patrzy na nią z dumą.

Nagle ciszę przerwał dzwonek do drzwi. Weronika aż się wzdrygnęła, nerwowo zaciskając palce na krańcu koca. Spojrzała na zegarek za dziesięć siódma. Kto mógł przyjść o tej godzinie? Może kurier z zamówieniami ślubnymi? A może sąsiadka potrzebuje czegoś na już?

Niepewnie podeszła do drzwi i przez wizjer próbowała rozpoznać gościa. Ktoś wysoki, zamazany cień, twarz ledwo widoczna. Dlatego nie spieszyła się z otwarciem.

Kto tam? zapytała, starając się utrzymać głos spokojny.

To ja, Włodek odpowiedział przytłumiony głos po drugiej stronie. Musimy pogadać. Teraz.

Zawahała się. Rozmowa z nim była ostatnią rzeczą, której chciała Ale może chodzi o Inę, jej najbliższą przyjaciółkę? Z wahaniem przekręciła zamek i uchyliła drzwi.

Włodek stał na progu, pokryty topniejącym śniegiem, kurtka przemoczona, spod butów rozlewały się na parkiet brudne smugi. Jego twarz była szara, a oczy płonęły czymś niepokojącym, obcym nie znała go takim. Chwilę zawahała się, czy nie zamknąć mu drzwi przed nosem.

Wejdź, wypowiedziała niemal mechanicznie. Cały ociekasz.

Włodek wszedł do pokoju, nawet nie próbując zdjąć butów. Przeszedł przez mieszkanie, zostawiając po sobie ślady, jakby nie widział otoczenia. Jego wzrok utkwiony był gdzieś w dal, ręce nerwowo zaciskały się na rękawiczkach.

Weronika poczuła narastający niepokój, próbowała trzymać się rzeczywistości. Rozmowa z nim z pewnością nie będzie łatwa.

Weronika, zwrócił się do niej, ściskając rękawiczki tak mocno, że aż zbielały mu kłykcie. Dłużej tak nie mogę! Kocham cię!

Wszystko zamarło. Nie wierzyła własnym uszom.

Włodek, ty… zaczęła, lecz głos ugrzązł jej w gardle.

On nie pozwolił jej dokończyć. Zrobił nerwowy krok w jej stronę, jakby obawiał się, że zabraknie mu odwagi, jeśli nie powie tego teraz.

Wiem, wychodzisz za mąż. To szaleństwo, ale nie potrafię już milczeć! Próbowałem zapomnieć o tobie przez te miesiące, ułożyć sobie życie, ale nie umiem… mówił cicho, ale z taką determinacją, jakby każde słowo wykuwał z bólu. Wszystko zaczęło się przez ciebie. Z Iną… zacząłem z nią być, bo chciałem być bliżej ciebie. Nigdy jej nie kochałem, nigdy!

Świat Weroniki zadrżał. On umawiał się z Iną tylko dlatego, żeby być blisko niej? Przebiegło jej przez głowę współczucie dla przyjaciółki, która tyle czuła, tak ufała…

Zsunęła pled z ramion i położyła go na fotelu, szukając choć odrobiny kontaktu z rzeczywistością. Powietrze w mieszkaniu zgęstniało, oddychało się trudniej.

Włodek… zaczęła ostrożnie, dobierając słowa. Wiesz, co mówisz? Mam narzeczonego, którego kocham. Wychodzę za mąż. To poważne, to nie jest gra. Poza tym jest Ina…

On przytaknął bez wahania, w oczach widoczna była bolesna determinacja, jakby liczył, że koniec końców jego wyznanie cokolwiek zmieni.

Wiem… ale nie mogę już udawać! Za dwa tygodnie będziesz już dla mnie nieosiągalna, dla wszystkich urwał, zbierając się w sobie. Gdyby nie teraz, żałowałbym do końca życia! Ina jest nikim. Tylko Ty się liczyłaś!

We wnętrzu Weroniki coś się zamknęło. Ledwie słyszalnym głosem, obojętnym, odpowiedziała:

Nie rozumiem, jak możesz tak mówić.

To wszystko prawda! wtrącił bez wahania, przybliżając się. Ina była tylko drogą do ciebie. Chciałem, żebyś zobaczyła, jak troskliwy, oddany mogę być jaka czeka cię ze mną przyszłość! Bez ciebie nie potrafię dalej żyć.

Wstał nagle, uklęknął przed nią i wyjął z kieszeni małe, subtelne pierścionek delikatne złoto, filigranowe zdobienia i niewielki kamień. Migotał w świetle, piękny i smutny.

Zostaw go! Zostaw narzeczonego! Bądź ze mną. Obiecuję, będziesz szczęśliwa!

Weronika patrzyła na niego oszołomiona, przypominając sobie sceny: jeszcze niedawno widziała ich razem z Iną szczęśliwą, zakochaną. Teraz wszystko okazało się jednym wielkim kłamstwem, wspomnienia posypały się w proch.

Wstań powiedziała cicho, prawie szeptem Proszę, wstań.

Włodek podniósł się powoli, w oczach jeszcze tląca się resztka nadziei, lecz z każdą sekundą wyraźnie gasnąca.

Nie wierzysz mi? spytał łamiącym się głosem.

Wierzę, że mówisz prawdę odpowiedziała spokojnie. Ale to niczego nie zmienia.

Odsunęła się o krok. Musiała zebrać myśli, uporządkować emocje.

Jesteś moim przyjacielem, Włodku. Ale kocham kogoś innego. Wychodzę za niego, bo wiem, że to przeznaczenie. I nikogo innego nie potrzebuję.

On spuścił wzrok, zaciskając pierścionek w dłoni.

A gdybym powiedział wcześniej…? spytał, cicho, błagalnie.

Przez moment się zawahała, potem szczerze odpowiedziała:

Odpowiedź byłaby taka sama. Przepraszam, nie widzę w Tobie męża. Jesteś dobrym człowiekiem, ale nie dla mnie.

Włodek zrobił jeszcze jeden krok w jej stronę. W jego oczach czytała się rozpacz ta ostatnia, paniczna nadzieja, że los da się jeszcze odwrócić.

Dlaczego? Przecież wiem, że czujesz coś do mnie! Patrzyłaś na mnie…

Weronika sięgnęła wzrokiem do drzwi wejściowych. Nie chciała pokazać strachu, ale jego spojrzenie przeszywało ją do szpiku kości. Próbowała zachować zimną krew.

Między nami nie ma nic, Włodek. To, co Ty nazywasz miłością, to tylko wyobrażenie. Zrobiłeś ze mnie postać z własnej bajki, reszta to narzędzia. Zakończmy tę rozmowę.

Włodek zacisnął pięści nie z gniewu, a z bezsilności. Szukał w głowie argumentów, ale te odmawiały mu posłuszeństwa.

Myliłaś się szepnął. Nikogo nigdy nie kochałem tak jak Ciebie. To nie mamienie, nie obsesja to miłość!

Weronika odwróciła wzrok, walcząc z własnymi emocjami. Bała się, że zwykła sprzeczka zamieni się w coś gorszego.

A Ina? zapytała Wiesz, ile jej zadajesz bólu? Bawiłeś się jej uczuciami, wykorzystywałeś, a teraz chcesz, żebym rzuciła dla ciebie wszystko?

Wiem, skrzywdziłem ją… Włodek spuścił głowę. Ale nawet gdybym miał powtórzyć to wszystko, postąpiłbym tak samo…

Nie zbudujesz szczęścia na cudzym nieszczęściu pokręciła głową, zerkając na leżący na stole telefon. I nie można kochać wyobrażenia. Prawdziwej mnie nie znasz My ledwo rozmawialiśmy! Żyjesz złudzeniem.

Na chwilę zapadła cisza.

Powinieneś porozmawiać z Iną. Musisz jej to wszystko wyjaśnić, przeprosić.

Włodek zadrżał, zacisnął palce w pięść.

Ale po co? Przecież powiedziałem wyraźnie, że jej nie kocham. Tylko mnie drażni. Ty jesteś inna…

Z jego oczu wyzierała taka pustka, że Weronice aż zrobiło się go żal. Ale nie pozwoli sobie na litość. Kto wie, jak odbierze taki gest? Jeszcze pomyśli, że się zgadza…

Nic z tego. Tak samo, jak z Iną. Chyba nie sądzisz, że przemilczę to wszystko?

Włodek patrzył wprost na nią, oczy miał szkliste i gorzkie. W końcu szepnął:

Odchodzę. Ale nie poddam się. Kiedyś to zrozumiesz jesteśmy sobie pisani.

Nie czekaj odparła stanowczo. Miała wrażenie, że w jego głosie pobrzmiewa groźba. Ułóż sobie życie. Znajdź kogoś, kogo pokochasz naprawdę, a nie własny ideał. Teraz proszę, wyjdź.

Włodek ruszył do drzwi. Jego ruchy były ciężkie, jakby z każdym krokiem walił się w sobie. Na progu zatrzymał się i bez słowa wyszedł, lekko zamykając za sobą drzwi.

Weronika długo wpatrywała się w zamknięte drzwi, czekając, aż opadną emocje, które ją paraliżowały. Podeszła powoli do okna. Na ulicy prawie pusto, śnieg przykrywał Kraków miękkim białym dywanem. Widziała, jak Włodek odchodzi zgarbiony, ręce w kieszeniach, ręce opadły… Każdy jego krok był smutnym pożegnaniem.

Wiedziała, że nie może zostawić tego w tym stanie. Co, jeśli zechce manipulować Iną? Albo znowu wszystko przewróci do góry nogami?

Wyjęła telefon, znalazła numer Iny i wybrała. Serce biło jej mocniej, ale ton był opanowany:

Ina, cześć. Musimy porozmawiać. To naprawdę ważne.

Po drugiej stronie przez chwilę szumiały jakieś papiery, aż wreszcie usłyszała:

Co się stało? Jakaś jesteś spięta, wszystko w porządku?

Weronika wzięła krótki oddech, szukając słów.

Włodek był właśnie u mnie zaczęła łagodnie. Przyznał, że związał się z tobą tylko dlatego, żeby być blisko mnie. Że nigdy nie kochał cię naprawdę.

Cisza zawisła na długie sekundy.

I co to znaczy… On naprawdę…? głos Iny drżał ze wstrząsu.

Nie chcę, żebyś cierpiała przez nieświadomość. Jesteś moją najbliższą przyjaciółką. On powiedział, że kocha tylko mnie, chce, żebym rzuciła Aleksandra. Bałam się go tutaj, momentami dodała cicho.

Potem znów usłyszała oddech Iny, głośny, głęboki. Próbowała się uspokoić.

Rozumiem, w końcu odpowiedziała cicho. I co teraz?

Nie wiem. Pewnie niedługo się do ciebie odezwie. On… trochę mnie niepokoi. Jesteś sama w domu?

Nie martw się, dam sobie radę, zadeklarowała cicho Ina. Dzięki, że mi powiedziałaś.

Przepraszam wyszeptała Weronika. Naprawdę mi przykro.

Wolę znać prawdę, niż żyć w kłamstwie odpowiedziała już pewniej Ina. Porozmawiamy jutro, dobrze? Trzymaj się.

***

Ina siedziała z kubkiem zimnej herbaty w kuchni, echem słyszała słowa Weroniki. Wracała myślami do wspólnej przeszłości. Jego uśmiech… kiedy po raz pierwszy ją pocałował, to ciepło w spojrzeniu, zapewnienia o miłości. „Nigdy mnie nie kochał”, powtarzała w głowie, jak zdartą płytę. Świat się zawalił.

Dźwięk dzwonka do drzwi wybił ją z tego letargu. Nalewała właśnie sobie świeżą herbatę. Przyłożyła oko do wizjera: Włodek. Nie wiedziała, czy powinna go wpuścić.

Otworzyła, stając twarzą w twarz z mężczyzną, który wyglądał na roztrzęsionego, przemokniętego, rozbitego. Śnieg stopniał na kurtce, policzki miał czerwone od mrozu.

Ina, zaczął bez powitania, muszę ci wszystko wyznać. Nigdy cię

Wszystko wiem, przerwała mu spokojnie, choć bolało bardziej, niż myślała. Weronika już mi powiedziała. Po co przyszedłeś?

Zatrzymał się słowami w pół drogi. Próbował ją dotknąć, ale ona cofnęła się krok do tyłu.

Chciałem przeprosić. Za kłamstwa i za to, że cię wykorzystałem.

Zamknął oczy, próbując znaleźć odpowiednie słowa bez sensu, wszystkie raniły tak samo.

Na przebaczenie nie zasługujesz, szepnęła, patrząc gdzieś poza niego. Mogłeś być ze mną szczery… Ale ty od razu pobiegłeś do Weroniki, błagać ją, żeby rzuciła narzeczonego.

Włodek wyjął z kieszeni pierścionek, ten sam pusty gest pokuty.

Weź, na znak mojego żalu.

Spojrzała na błysk złota delikatnie inkrustowane, ze zwykłym oczkiem. Było jej przykro, nawet już go nie żałowała.

Zatrzymaj go sobie odpowiedziała chłodno. Niczego od ciebie nie chcę.

On ścisnął pudełko, a potem rozluźnił dłoń i spuścił głowę.

Ina, naprawdę mi przykro…

Naprawdę? Chcesz wszystko naprawić? Jak? Wyjdziesz za mnie „na przeprosiny”? Albo rzucisz się pod tramwaj, żebym mogła się tobą zająć?

Włodek drgnął, ale zrozumiał, że nie ma nic do powiedzenia.

Chcę zacząć od nowa dodał cicho.

Ina potrząsnęła głową, powoli:

Od nowa to można tylko wtedy, gdy się komuś ufa. A ja już ci nie wierzę. Zniszczyłeś wszystko. I nawet jeśli szczerze żałujesz, to już niczego nie zmieni.

Odsunęła się, spojrzała na niego ostatni raz:

Potrzebuję czasu. Dużo czasu. I dystansu. Nie chcę cię widzieć, nie chcę o tobie słyszeć. Proszę, nie naprawiaj już niczego.

Włodek skinął głową, zamykając pudełko z pierścionkiem. Powoli ruszył do wyjścia, ale jeszcze się zawahał.

Gdybyś kiedyś chciała pogadać…

Nigdy nie będę chciała przerwała spokojnie. Idź.

I wtedy rozległ się kolejny dzwonek do drzwi. Na progu stanął Aleksander, elegancki, opanowany i nadzwyczaj surowy.

Mogę wejść? zwrócił się nie do Iny, ale prosto do Włodka.

Ina wpuściła go odruchowo. Włodek pobladł, zrobił krok w tył.

Wszystko wiem powiedział Aleksander spokojnym, przesiąkniętym spokojem tonem. Wiem, jak ich potraktowałeś.

Włodek otworzył usta, ledwo zdążył złapać oddech, gdy Aleksander stanowczo dodał:

Już wystarczy twojego gadania. Weronika mi wszystko powiedziała. Tacy jak ty rozumieją tylko jedno.

Podszedł do Włodka, który wycofał się pod ścianę. Instynktownie się cofnął.

Saszka, nie musisz… próbowała go przytrzymać Ina, lecz ten nawet nie spojrzał na nią.

Ciebie to nie dotyczy odburknął. Teraz czas na konsekwencje.

Jednym, szybkim ruchem uderzył Włodka w szczękę. Ten osunął się na podłogę, z rozciętej wargi pociekła krew.

I zostań z daleka od Weroniki i Iny, bo następnym razem nie ręczę za siebie mówił spokojnym głosem Aleksander.

Włodek, przygnieciony upokorzeniem, z trudem się podnosił. Spojrzał jeszcze na Inę, lecz jej twarz była twarda i obojętna.

Bez słowa wyszedł, rzucając ostatni, bezsilny gest pożegnania.

Aleksander odwrócił się do Iny. W jego głosie nie było już chłodu.

Przepraszam za to powiedział cicho. Nie lubię przemocy, ale czasem tylko to działa.

Ina spuściła wzrok, nieco zmieszana. Sama nie wiedziała, czy ma wdzięczność, czy żal do niego. Po prostu czuła, że jest bezpieczna.

Dziękuję, chociaż… sama nie wiem, co powiedzieć.

Weronika bardzo się o ciebie martwi dodał cicho Aleksander. Chciała przyjść, ale powiedziałem, że załatwię to sam.

Dobrze, że ją ma powiedziała cicho Ina. I ciebie.

Zapanowała cisza. Śnieg za oknem sypał gęściej, osiadał na parapetach i drzewach. Ina poczuła wreszcie spokój wiedziała, że teraz poradzi sobie, choć czeka ją trudny czas.

Gdy Aleksander wyszedł, opadła ciężko na kanapę.

„Koniec”, pomyślała. Ból tkwił głęboko, ale na myśl o nowym początku na chwilę zrobiło jej się lżej.

***

W tym czasie Włodek szedł przez biały, zasypany Kraków, nie czując zimna. Pulsyjący ból w rozciętej wardze bledł przy pustce, która wyżerała go od środka. Wszystko stracił Inę bezpowrotnie, Weronikę już wcześniej, gdy zaczął wierzyć w iluzję. Z własnej winy zrujnował ludziom życie.

Następnego dnia w pracy zjawił się z pęknięciem pod okiem i szramą na ustach wszyscy udawali, że nie widzą, on udawał, że ich nie widzi. Po tygodniu złożył wniosek o przeniesienie do Rzeszowa. Zwierzchnik nawet nie pytał.

Przed wyjazdem odesłał pierścionek do jubilera na Grodzkiej. Po krótkiej wymianie zdań odzyskał gotówkę osiemset złotych. Bez wyjaśnień. Całą sumę przelał Inie na konto, dodając krótką notatkę: „Przepraszam. To twoje z prawa.”

W dzień wyprowadzki czekał na taksówkę, śnieg padał coraz gęściej. Spojrzał jeszcze raz na blok, w którym chciał być szczęśliwy. „Sam to zepsułem”, szepnął, zamykając za sobą rozdział życia.

Ruszył w nieznane, próbując zapomnieć, zmyć z siebie ciężar porażki.

***

Kilkanaście dni później w jednej z kawiarni na Kazimierzu, Weronika, Ina i Aleksander popijali gorącą czekoladę. W środku było ciepło, spokojnie. Rozmawiali spokojnie, patrząc w przyszłość. Weronika opowiadała podekscytowana o ostatnich przygotowaniach do ślubu, czasem czerwieniąc się pod spojrzeniem narzeczonego. Ina chłonęła tę atmosferę, pozwalając sobie czuć, że życie toczy się dalej i może być jeszcze dobre.

Aleksander był cichy, czujny, ciepły. Czuła, że może na nich liczyć.

W wiecie, już nie mam do niego żalu powiedziała Ina, patrząc przez okno na snop śniegu Tylko żałuję, że tak to wszystko się potoczyło.

Weronika uśmiechnęła się łagodnie, położyła dłoń na jej ręce:

Na żal nie masz powodu, zasługujesz na szczęście. Takie bez łez i kłamstw.

Ina kiwnęła głową, czując, że to prawda.

Tak. I odnajdę je.

Nie w jej słowach, nie był brawo, było spokój. Po prostu podjęła decyzję i była gotowa zrobić krok dalej.

Za oknem śnieg przykrywał wszystko czystą bielą i cichością. Cafe była azylem. Życie płynęło, leczyło rany i dawało szansę na nowy rozdział mniejszy, spokojniejszy, ale prawdziwy.