Między prawdą a marzeniem

Między prawdą a marzeniem

Weronika zawinęła się szczelnie w miękki koc, ciesząc się ciszą swojego mieszkania na jednym z warszawskich osiedli. Za oknem tańczyły płatki śniegu, leniwie spadając na parapet w cichym, zimowym walcu. Dopiero co wróciła z przymiarki sukni ślubnej wydarzenia, na które czekała z ekscytacją i nutą niepokoju (może mnie wezmą za pannę młodą z katalogu, bo na żywo to różnie bywa). W rękach wciąż trzymała reklamówkę z dodatkami: delikatne kolczyki, cienka tiara, taki tam zestaw niby księżniczki, a jednak wytrzyma do północy.

Myśli, jak to u narzeczonej z początkiem grudnia, krążyły wokół ślubu raz o tort, raz o fryzurze, od czasu do czasu o teściowej. Ale przede wszystkim: jak ona będzie wyglądać w tej sukni, czy kolia się nie popląta, czy wszyscy goście będą patrzeć z zachwytem (albo przynajmniej z uznaniem, bo wiadomo Polak doceni nawet, jak nie chwali).

Ciszę brutalnie przerwał dzwonek do drzwi. Weronika aż podskoczyła, ściskając koc mocniej. Było parę minut do siódmej no idealna pora na niespodzianki, jak u teściowej na kawie tylko na chwilkę.

Przez głowę Weroniki przeleciały różne scenariusze: może kurier z tym zapomnianym zamówieniem z Allegro (przysięgała, że piąty raz zamawiała kubek-temat-pracy-magisterskiej), a może sąsiadka spod dziewiątki, ta, która zawsze wszystko na już i kto, jeśli nie ty?

Podeszła do drzwi, spojrzała przez wizjer. Na klatce schodowej stał jakiś facio, wysoki ale twarz ledwo widać, zasłonięta szalikiem, jakby uciekł z Bieszczad, a nie z Grochowa. W każdym razie: otwierać czy nie otwierać, oto jest pytanie.

Kto tam? spróbowała zabrzmieć spokojnie, chociaż głos jej zadrżał tak, jakby dostała podwyżkę raty kredytu.

To ja, Witek odezwał się zza drzwi dobrze znany głos, trochę chropowaty, jakby przez grzaniec przepuszczony. Muszę pogadać. Tak na już.

No super! Tylko tego brakowało. Weronika przez moment wahała się, czy nie udawać, że jej nie ma (w końcu koc nie czyni właścicielki mieszkania). Ale coś ją tknęło może coś stało się Idze? Przekręciła zamek i lekko uchyliła drzwi.

Witek wpadł do środka, niewiele myśląc o wycieraniu butów. Jego zimowe trzewiki od razu zostawiły błotniste ślady na obłędnie jasnym parkiecie, na co sam zainteresowany był równie niewzruszony, co staruszek na emeryturze podczas podwyżki podatków.

Wchodź mruknęła Weronika, odsuwając się z nutą rezygnacji. Powiedzmy sobie szczerze mogła mu zamknąć drzwi przed nosem? Przecież ona nie Kargul.

Witek przemaszerował dalej, przemoczony jak wrak statku po sztormie, a Weronika miała ochotę zadać tysiąc pytań ale zamiast tego, po prostu patrzyła, jak śnieg z jego płaszcza powoli zostawia malownicze zacieki na meblach. Czuła, jak w środku rośnie napięcie.

Weronika odwrócił się do niej z miną, jakby właśnie zdradził jej wynik wyborów prezydenckich. Dłużej nie dam rady… Kocham cię!

I wtedy zapadła cisza. Taka, jak przy powtórce meczu Polski z Koreą na mundialu niby wszyscy wiedzą, jak się skończy, ale i tak człowiek łudzi się na lepszy wynik.

Co ty wygadujesz? wydukała, a głos odmówił posłuszeństwa, biorąc urlop na żądanie.

Witek nie czekał na jej reakcję podszedł bliżej, jakby bał się, że za chwilę ktoś go zamieni w żabę.

Wiem, że wychodzisz za mąż. Wiem, że to wszystko bez sensu! Ale nie potrafię już milczeć! Próbowałem przez te miesiące nic z tego. Nawet z Igą zacząłem się spotykać tylko przez ciebie! Chciałem być bliżej Tak bardzo, że aż żal kota (gdyby miał)! Ale nigdy jej nie kochałem. Nigdy.

Weronika poczuła lodowaty prąd w żołądku. Oho, facet romansował z jej przyjaciółką z czystej kalkulacji? No litości. Do tej pory sądziła, że największą zbrodnią Witka było picie herbaty bez cytryny.

Zsunęła koc z ramion, by odzyskać poczucie rzeczywistości. Powietrze w pokoju zgęstniało można by kroić nożem, a potem rozprowadzić podgrzanym masłem na toście.

Słuchaj, Witek Ty w ogóle rozumiesz, co mówisz? Mam narzeczonego, którego kocham. Wychodzę za niego za dwa tygodnie! Planujemy przyszłość a twoje wyznania tuż przed ślubem I Iga?

On tylko kiwał głową, a w jego oczach była mieszanka bólu i determinacji. Czuła się, jakby ktoś włączył program Trudne sprawy, ale u niej w salonie.

Wiem. Ale nie mogę milczeć, bo potem przez resztę życia nie darowałbym sobie. Iga no błagam, dla mnie to wyłącznie sposób, żeby być bliżej ciebie! Zakochaj się we mnie rzucaj wszystko, uciekajmy do Gdańska, cokolwiek! Inaczej jestem stracony.

Weronika miała ochotę wyjść przez drzwi balkonowe i to bez względu na to, czy balkon już zamknięty na cztery spusty. Zamiast tego, zebrała się na odwagę i odpowiedziała spokojnie, ale stanowczo:

Ty jesteś moim przyjacielem. I na tym koniec. Moje serce jest zajęte. A i ty z Igą… wykorzystałeś ją, i co mam teraz gasić pożar twoich uczuć?

Witek uklęknął przed nią i wyciągnął z kieszeni małe pudełeczko z pierścionkiem:

Porzuć go! Bądź ze mną! Będziesz szczęśliwa, obiecuję na wszystko, co mam!

Weronika patrzyła na tę scenę, zastanawiając się, czy czasem nie przydałaby się szybka kawa na orzeźwienie, bo śniady facet wyznający jej miłość na klęczkach to raczej sytuacja rodem z taniej telenoweli i to lata produkcji 1999.

Proszę cię, wstań. To naprawdę już nieporozumienie szepnęła.

Witek nie przestawał próbować.

A gdybym powiedział wcześniej? Zanim poznałaś narzeczonego?

Weronika wzruszyła ramionami.

Odpowiedź byłaby taka sama. Nigdy nie czułam do ciebie więcej. I tak Sorry, nie jesteś w moim guście. wyszczerzyła się gorzko.

Przybliżył się miał taki uparty, spięty wyraz twarzy, jakby właśnie walczył z windą, która nie chce ruszyć.

Ale ja wiem, że coś do mnie czujesz! Widziałem, jak patrzysz…

Zrobiła krok w bok, gotowa w razie czego przyłożyć mu pilotem od telewizora.

Niczego nie czuję, Witek. To nie miłość, tylko twoja obsesja. Ułożyłeś sobie w głowie historię o mnie, której nie ma. A Iga?

Nie widziała w nim cienia skruchy.

Iga mnie nie obchodzi wycedził. Dla mnie liczy się tylko ty.

Nagle ogarnęła ją współczucie, ale wiedziała, że jeśli zacznie nad nim rozczulać się, on uzna to za przyzwolenie, by walczyć dalej.

Daj sobie spokój. Ani mnie, ani Idze nie wróżę ci szczęścia. Serio, lepiej już trzymaj się od nas z daleka.

Witek wyraźnie się przygasł, powtarzając pod nosem, że się nie podda, ale pod wodospadem jej stanowczości nie miał już szans. Powoli się wycofał, jeszcze na odchodne mruknął:

I tak będę czekał, aż zrozumiesz, że jesteśmy sobie pisani.

Nie licz na to rzuciła Weronika, mając nadzieję, że chłopak w końcu pójdzie po rozum do głowy. Nie twórz historii, których nie ma. Znajdź kogoś, kto naprawdę cię pokocha. A teraz do widzenia.

Witek pomaszerował do wyjścia, jakby właśnie stracił pół pensji na podatki. Zamknęła drzwi, oparła się o nie i przez kilka chwil nie mogła złapać tchu.

Patrzyła przez okno na znikające na ulicy plecy Witka, który wyraźnie zgarbiony brnął przez śnieg. Po plecach mogłaby go poznać nawet na Marszałkowskiej podczas śnieżycy. Nie mogła zostawić tego bez reakcji. Znała życie: Witek potrafił rozmyślać, fantazjować i opowiadać niczym rekin wśród plotkarzy.

Wyjęła telefon, wyszukała numer Igi, i zadzwoniła.

Iga, hej, musimy pogadać. Sprawa pilna.

Z drugiej strony usłyszała tylko szuranie kubka po blacie i lekko spięte O co chodzi? Coś się stało?

Weronika nie miała ochoty owijać w bawełnę. Wypaliła z mostu:

Witek był przed chwilą u mnie. Wyznaje mi miłość, oświadczył się. I jeszcze mi powiedział, że spotykał się z tobą tylko, żeby być bliżej mnie. Przepraszam, że musisz się tego dowiadywać w taki sposób.

Zapadła cisza tak gęsta, że można by było ją rozsmarować na chlebie.

Co…? Jak…? na końcu wyczuła łamiący się głos przyjaciółki. Wiesz co? Dziękuję, że mi powiedziałaś.

Jeszcze przez chwilę Iga milczała, a potem Weronika usłyszała głęboki, zbolały oddech.

Daj spokój, Weronika, jakoś przez to przebrniemy. Lepiej znać smutną prawdę, niż żyć we flakonie perfum, które i tak zwietrzeją.

Rozłączyły się, a Weronika mogła wreszcie wyjrzeć przez okno, poobserwować, jak śnieg przykrywa Warszawę i jej własne wątpliwości. Na razie nie wiedziała, jak z tego wybrnąć, ale jedno było pewne: musiała się trzymać prawdy, choćby bolała jak złamany paznokieć w sobotę rano.

***

W tym czasie Iga (starsza, zamyślona i wyposażona w dwie paczki chusteczek higienicznych) siedziała w kuchni z wystygłą herbatą earl grey. Słowa Weroniki pulsowały jej w głowie z uporem godnym świątecznej reklamy serów.

On nigdy mnie nie kochał powtarzała sobie jak mantrę, a każde powtórzenie rozchodziło się w niej jak echo dzwonu na wieży kościoła Mariackiego.

Kiedy już pomyślała, że narzekała wystarczająco, znów zadzwonił dzwonek do drzwi ten wieczór miał ewidentnie wbudowaną funkcję uwaga, akcja się nie kończy.

Pod drzwiami stał Witek, jeszcze bardziej zmoczony niż poprzednio, z miną zbitego spaniela.

Iga Muszę ci wszystko wyjaśnić. Ja nigdy cię…

Szkoda, już wiem przerwała mu, głosem tak zimnym, że zmarzłby nawet Bałtyk po ciepłej fali.

Witek był zaskoczony. Przez moment żywił cień nadziei, ale ona momentalnie zgasła.

Przepraszam za wszystko. Wiem, że cię zraniłem Nie chcę, żebyś myślała, że byłaś tylko narzędziem.

Iga odsunęła się jeszcze bardziej. Miała dosyć. Chciała tylko, żeby wyszedł i zabrał ze sobą swoją pseudo-romantyczną dramaturgię.

Odpuszczam ci wszystko, po prostu odejdź i nie wracaj powiedziała, a gdy Witek próbował jeszcze coś filozoficznie tłumaczyć, tylko wzruszyła ramionami.

To koniec.

Przed wyjściem wyjął jednak pudełko z pierścionkiem i podał jej je teatralnie.

Weź, proszę żebyś wiedziała, że żałuję.

Tym razem już nawet nie chciało jej się denerwować.

Schowaj sobie to na pamiątkę odparła, prawie ze śmiechem.

Witek odszedł, a ona czuła ulgę, smutek i lekki wstyd, że kiedyś naprawdę wierzyła w szczerość faceta, który miłość traktuje jak promocję na ser żółty bierze, póki jest.

***

Zaraz po wyjściu Witka zadzwonił ponownie dzwonek tym razem na progu stanął Aleksander, narzeczony Weroniki, przystojny, pewny siebie, z takim spojrzeniem, że można by nim było otworzyć trzaskiem nawet stare drzwi w gierkowskim bloku.

Przepraszam, muszę wejść powiedział, bez ceregieli. Jego twarz była nieruchoma, ale ręce lekko drżały od zimna czy z emocji?

Nie czekając na pozwolenie pobiegł do pokoju, gdzie siedział jeszcze Witek (ten to ma szczęście do towarzystwa, jak mucha do kompotu).

Ty naprawdę myślałeś, że to się nie wyda? rzucił Aleksander, podnosząc głos na całą klatkę, jakby właśnie zamierzał przegonić dzika spod Warszawy. Nie masz prawa odzywać się do żadnej z nich. Weronika jest bezpieczna, a z Igą zmarnowałeś swoje szanse.

Bez słów wymierzył Witkowi delikatnego pstryczka w nos (czyt. solidnego plaskacza w twarz). Krew się nie polała, dramat też nie po prostu druga część wieczoru dobiegła końca, może nawet szybciej, niż Witek zdołał policzyć do trzech.

Aleksander spojrzał na Igę i powiedział, że czasem trzeba komuś przypomnieć, gdzie jest miejsce w szeregu. Iga skinęła głową miała jeszcze łzy w oczach, ale przeczuwała, że z taką drużyną obronną przetrwa niejedną wojnę.

***

Następnego dnia Witek przyszedł do pracy z opuchniętą wargą. Pracownicy udawali, że nic nie widzą w końcu biuro w Warszawie to nie sejm i każdy swoje wie. Po tygodniu spakował walizki, złożył wniosek o przeniesienie do innego miasta, miał już dosyć widoku Wisły i Skody na parkingu. Przed wyjazdem zwrócił pierścionek do jubilera (dostał zwrot w złotówkach, co w obecnych czasach było prawie jak inwestycja). Przelał pieniądze Idze z lakonicznym SMS-em: Przepraszam. Twoje.

Życie wracało powoli do normy.

***

Kilka dni później w kawiarni na Powiślu spotkały się Iga, Weronika i Aleksander. Siedzieli w przytulnym koncie, przed nimi gorąca czekolada bo zima w Warszawie wymaga czekolady, nawet jeśli dieta pęka od grudnia. Długo rozmawiali o planach, weselu, nowych mieszkaniach i starych znajomościach, czasem nawet się śmiali bo z kim, jak nie z przyjaciółkami, łatwo poprawić sobie humor.

Już nie mam do niego żalu westchnęła Iga, patrząc na wirujące śnieżynki za oknem. Trochę szkoda, że tak wyszło, ale… jeszcze znajdę kogoś, kto nie pomyli mnie z przystankiem autobusowym na trasie do cudzego serca.

Bo zasługujesz na kogoś, kto pokocha ciebie, a nie tylko własne marzenia dodała Weronika, uśmiechając się z czułością.

Iga pokiwała głową.

No ba. Polka potrafi!

Za oknem padał śnieg, przykrywając Topiel zmartwień grubą pierzyną. W środku kawiarni było cieplej niż gdziekolwiek indziej na świecie tam, gdzie można się pośmiać, popłakać i wypić czekoladę bez oceniania.

I tak już zostało. Bo nawet gdy marzenia zderzą się z brutalną prawdą zawsze można nastawić czajnik i zacząć wszystko od nowa.