– Michale, pora na pana. Zalecałbym wizytę u lekarza. Warto by sprawdzić serce. – A co niby jest nie tak z moim sercem? – Wydaje mi się, że pan go w ogóle nie ma!

Panie Michale, czas już. Radziłbym panu odwiedzić lekarza. Serce sobie zbadać.
A cóż takiego z moim sercem niby nie w porządku?
Wydaje mi się, że pan w ogóle serca nie ma!

Czakowi zupełnie nie mieściło się w głowie, dlaczego drzwi klatki schodowej, przez które tyle razy wracali ze spaceru, były teraz zamknięte. Siedział naprzeciw obdrapanych brązowych drzwi.

Może się jednak mylę? przemknęło mu przez myśl. Nie! odpowiedział sobie stanowczo. Zapachy mówiły wyraźnie to to miejsce.

Trzeba tylko chwilkę poczekać, a pan domu przypomni sobie, że wywiózł mnie samochodem do lasu i tam zostawił. To przecież zabawa! Ale ja odnalazłem drogę. Teraz tylko czekam!

Padał śnieg. Łapy Czaka coraz bardziej marzły, futro już prawie nie chroniło przed zimnem, trząsł się cały jak osika.

Tylko nie myśl o głodzie. Zaraz mnie zobaczą, jak się ucieszą, dadzą wielką pachnącą kość…

Drżący, nieduży pies podszedł do zaspy i zaczął zlizywać śnieg. Śnieg rozpływał się w pysku, chciało się pić trochę mniej, ale od tego było tylko chłodniej. Choć wydawało się, że zimniej być nie może.

Zaraz mnie wpuszczą. Położę się przy wielkim białym kaloryferze. Najpierw kość, potem zupa. A potem będę na nich warczał. Wiem, że to tylko gra, sprawdzają mnie.

Ale szukałem naszego podwórka przez kilka nocy. Wczoraj przemknąłem przez uchylone drzwi klatki schodowej, żeby się ogrzać. Rano obudził mnie kopniak dozorcy w bok. Zaskomlałem, nie było we mnie nawet siły, by ugryźć.

Ludzie są dziwni. Gdy jestem na smyczy przy panu, niemal każdy na ulicy się do nas uśmiecha i wita. A jak jestem sam, patrzą z nienawiścią… tamten nawet mnie kopnął. Teraz boli mnie bok.

Pies przez wiele godzin wpatrywał się nieruchomo w drzwi wejściowe. Nikt nie wychodził ani nie wchodził. Czak zaczął cicho skomleć. Marzeniami był już najedzony i ogrzany.

Wystarczy tylko trochę poczekać. Troszeczkę…

Nastała śnieżyca. Czak niemal nie czuł już łap. Położył się, zwinął w kłębek. Świadomość odpływała gdzieś daleko, daleko. Zadanie wykonał. Tak, było ciężko, lecz odnalazł swoją klatkę. Był dzielny. Teraz tylko spać…

Wiktor Michalski był sam w mieszkaniu. Zajęć miał mnóstwo: trzeba było obejrzeć telewizję, wypić herbatę, potem znów oglądać telewizję, napić się herbaty, pójść spać, znów herbata…

Na dziś już więcej zajęć nie było. Zresztą, na najbliższe dziesięć lat plan dnia pewnie taki sam. Kiedyś to były czasy!

Maszynista podmiejskiej kolejki. Zawoził ludzi z obrzeży do samego serca Warszawy. Był częścią wielkiego miejskiego krwiobiegu. I przede wszystkim, był potrzebny.

Nic to! pocieszał sam siebie. Niedługo wiosna. Posadzę rozsadę, sezon działkowy się zacznie. Jeszcze trochę i przetrwam tę zimę.

Poszedł do kuchni, nastawił czajnik. Kiedyś podczas gotowania wody można było z kimś pogadać, ponarzekać. Teraz, jakby go oszukano. Odeszli, pośpiesznie i zdradziecko zostawili go samego.

Czajnik zagwizdał. Wiktor Michalski odruchowo otworzył szafkę, gdzie powinna być herbata. Nie było. Puszka stała, ale w środku pusto.

Eee… końcówka. Trzeba iść do sklepu pomyślał radośnie. Szybko się ubrał i wyszedł z mieszkania.

Żarówka w klatce znowu się spaliła, a może nawet ukradli. Trzeba będzie wymienić z powrotem zanotował w myślach.

Wychodząc z klatki, po kilku krokach o coś się potknął i prawie upadł.

Cholera jasna! mruknął pod nosem. Tym czymś okazał się pies, przysypany śniegiem. Śnieg już się nie topił na sierści.

Czak! Wiktor Michalski rozpoznał sąsiedzkiego psa.

Czaku, co ci się stało?! Źle ci? Zaczekaj, zadzwonię do twoich właścicieli domofonem. Pobiegł do domofonu i wykręcił numer mieszkania Czaka. Nikt nie odbierał. Potem zadzwonił do sąsiadów. Tam ktoś odebrał.

Z tej strony sąsiad. Nie wiecie, gdzie są państwo z sześćdziesiąt czwartego? Pies im tu prawie zamarzł!

Aaa, oni się wyprowadzili. Rozwód był. Mieszkanie na sprzedaż.

No to pięknie… Dziękuję.

Wiktor Michalski zdjął z siebie puchową kurtkę. Położył ją obok psa. Ostrożnie rękawiczką starł śnieg, przeniósł Czaka na kurtkę. Wydawało się, że pies już nie żyje.

O, przeklęte! Czaku, oddychaj, no oddychaj!

Wciągnął go do klatki, tuż przy kaloryferze. Głaskał po zamarzniętej sierści. Potem zapukał do pierwszych lepszych drzwi na parterze. Otworzyła sąsiadka Nina.

Panie Wiktorze Michale, co się stało?

Nino, pies… Bardzo panią proszę, znajdźcie najbliższą weterynaryjną i zamówcie nam taksówkę.

Halo, Oleno?

Tak, kto mówi?

Sąsiad z siedemdziesiąt drugiego, Wiktor Michalski. Numer dała mi Nina.
A, dzień dobry, panie Wiktorze.

Dzwonię w sprawie Czaka.

To do Michała. Nigdy tego głupiego psa nie chciałam.

Ech… Jesteśmy teraz u weta…

Panie Wiktorze, ten nieudacznik nawet na kredyt hipoteczny nie potrafił zapracować… A tu sobie jeszcze psa sprawił!

Wie pan, ile lat ja sama ciągnęłam tę rodzinę? Poprosiłam go, żeby się pozbył psa… Nawet tego nie potrafił! Do widzenia!

Halo, Michale? To Wiktor Michalski. Sąsiad. Czak do domu wrócił!

Chyba się pan myli. Nasz Czak zaginął w lesie.

Jestem pewien, że to Czak!

To niemożliwe.

Tak… Nie tak się z nimi postępuje.

O co panu chodzi?!

Doskonale rozumiesz. Cieszę się, że nie mam już takich sąsiadów.

Kilka miesięcy później Czak mieszkał w nowym domu. Uszy miał odmrożone, parę łap wciąż bolały, ale już przywykł.

Czak zrozumiał, że to nie była żadna zabawa. Raczej gra dwóch dorosłych ludzi, w której jemu przypadła rola zniknij. I miał zniknąć na zawsze.

Jeszcze jedno już wiedział: ma nowego pana. Codziennie chodzili razem na trzy spacery. Pan nie taki młody, więc żeby za długo nie siedział przed telewizorem, Czak go trenował biegiem.

Śmieszni oni, ci ludzie. Tamci niby się uśmiechali, a prawie mnie zabili. Ten zrzędzi i marudzi, ale dobry i troskliwy. Czak wiedział: tamtych trzeba gryźć, tego kochać!

Do drzwi Wiktora Michalskiego ktoś zapukał.

Panie Wiktorze, to ja, Michał. Mieszkam teraz z kobietą, ona ma córeczkę. Dziewczynka chce psa. Może odda mi pan Czaka? Przepraszam, że tak wyszło. Ile jestem winien za weterynarza?

Michale, nie rozumiem pana.

No, tak wyszło… Słabo zarabiałem i…

Psu wszystko jedno, ile zarabiasz… Czak w lesie zaginął.

Ależ panie Wiktorze, on leży przecież na legowisku…

To Norek, a Czaka już nie masz.

Czak, do mnie!

Pies nie ruszył się z miejsca, tylko obnażył zęby.

Panie Michale, czas już. Proszę do lekarza się wybrać. Serce zbadać.

A co z moim sercem?

Wydaje mi się, że pan go nie ma!

A wy jak sądzicie? Podzielcie się myślami w komentarzach, zostawcie lajka!