Mąż odmówił wydawania swojej pensji na jedzenie i wydatki domowe

Mimo że już oszczędzamy na wszystkim, mąż nagle oznajmił, że zamierza odkładać pieniądze na mieszkanie dla naszego syna. Wczoraj, zaraz po wypłacie, powiedział stanowczo: Zaczynam zbierać na mieszkanie dla naszego syna. Ale ta deklaracja wcale mnie nie ucieszyła. Powiem wam, dlaczego.

Ponad dziesięć lat temu, mąż przyjechał do Krakowa w poszukiwaniu zarobku. Jest murarzem na budowie to bardzo ciężka praca. Zanim się poznaliśmy, większość swojej pensji przelewał matce, zostawiając dla siebie tylko drobne na życie. Koledzy namawiali go, by odkładał coś na własne cztery kąty, ale on uwielbiał oddawać wszystko matce. Poza nim, jego matka miała jeszcze dwóch synów, ale tylko on oddawał jej co do grosza, pozostali pomagali umiarkowanie.

Po ślubie zamieszkaliśmy w starym mieszkaniu mojej mamy i babci w Łodzi. Ściany pamiętały jeszcze inny ustrój, a remonty były tylko wspomnieniem.

Na początku mąż był kochający, dobry. Wobec mamy i babci był raczej powściągliwy. Sądziłam jednak, że w końcu się przekona. Niestety po roku sytuacja się pogorszyła. Zaczął nadużywać alkoholu, bywał złośliwy i potrafił mi i mamie wypominać brak remontów. Najrozsądniej byłoby się wtedy rozwieść, ale mąż uparł się, bym zaszła w ciążę. Moja miłość i naiwność kazały mi wierzyć, że dziecko wszystko naprawi urodziłam syna.

A potem wszystko było już tylko gorzej. Permanentny brak pieniędzy. Zasiłek macierzyński ledwie wystarczał na pieluchy, choć mieliśmy wspólny budżet.

Mama opłacała rachunki ze swojego mizernie niskiego wynagrodzenia. Dodatkowo kupowała mi leki choruję na przewlekłą dolegliwość. Resztę wydawała na jedzenie i chemię domową. Babcia odkładała całą swoją skromną emeryturę na pogrzeb. Zebrała sporą sumę, ale oddała ją całą na nasze wesele.

Mąż liczył, że jego rodzina dorzuci się do wesela, ale nikt nie dał nawet złotówki. Wesele zrobiliśmy z pensji męża i oszczędności babci, choć mogło być skromniejsze, ale mąż nalegał na wystawność.

Przez te siedem lat małżeństwa stale wspierał finansowo swoją mamę. W tym czasie jej mieszkanie zostało całkiem wyremontowane, a sprzęty kupione za nasze pieniądze. Wielokrotnie, gdy mieliśmy kryzys finansowy, przypadkiem odkrywałam jego skrytki z pieniędzmi przeznaczonymi dla teściowej. Często się o to kłóciliśmy, on obiecywał zaprzestać, lecz nie dotrzymywał słowa.

Po śmierci matki, mąż wraz z najstarszym bratem wspaniałomyślnie a moim zdaniem bezmyślnie zrzekli się swojej części mieszkania na rzecz najmłodszego. Chociaż jest najmłodszy i sam ledwie sobie radzi, mąż zainwestował w to mieszkanie, a teraz odmówił prawa do dziedziczenia, zostając z niczym. Nie chciał nawet słyszeć o zatrzymaniu należnej mu części.

Po narodzinach syna mąż się zmienił jakby nie do poznania: zaczął być opryskliwy, żałował każdej złotówki na jedzenie i niezbędne rzeczy, ciągle kłócił się z moją mamą. Pił coraz częściej. Nie mogę się z nim rozwieść, bo synek jest jeszcze mały i sama mam poważną chorobę. Słyszałam plotki, że mogą mnie zwolnić po macierzyńskim, więc nie mogę sobie pozwolić na samodzielność.

Mąż to wykorzystuje. Powtarza z dumą, że wyżywia mnie i całą rodzinę z własnej pensji, choć doskonale wie, że żyjemy z jednego, wspólnego budżetu: mojego, mamy, babci i jego pieniędzy.

Wielokrotnie rozmawialiśmy o marzeniu kupienia mieszkania dla syna to i mnie nie dawało spokoju. Ale to tylko iluzja, bo ciągle brak nam środków. Wczoraj jednak mąż uparł się, że będzie odkładać jedną trzecią pensji co oznacza, że cała nasza czwórka ma żyć w wiecznym zaciskaniu pasa i latami głodować. Jestem temu przeciwna, ale mąż stwierdził, że i tak postawi na swoim.

Obawiam się, że nie o mieszkanie dla syna tu chodzi, a o zapas na czarną godzinę dla niego na wypadek, gdyby chciał odejść, zostawiając nas bez środków do życia. Coraz wyraźniej czuję, że mąż zbiera pieniądze, by nas opuścić.

Podzieliłam się swoimi lękami. Odpowiedział, że i on się boi, że w końcu się z nim rozwiodę i wyrzucę go z mieszkania. W istocie nie raz, w myślach, groziłam, że to zrobię. Ale nie chcę do tego dopuszczać. Gdyby przestał być niegrzeczny wobec mamy i babci, nawet słowa bym nie powiedziała.

A on się do zmian nie spieszy. Codzienność w tym domu stała się koszmarem, który zdaje się nie mieć wyjścia jak nocny sen, z którego nie sposób się obudzić.