Matka tuliła ją do siebie, całowała i zastanawiała się: „Do kogo ona jest podobna?” I wzdychała. Znajomi dziwili się i zadawali to samo pytanie. Czy to ktoś z przyjaciół podsunął mężowi podejrzenia, czy też matka coś wyczuła, czy może sam Wiktor zaczął wątpić w wierność żony, ale pewnego dnia wrócił z pracy posępny.

Matka tuliła ją do siebie, całowała mocno w jasny meszek na głowie i znów w myślach zadawała sobie pytanie: Do kogo ona właściwie jest podobna?. Głęboko westchnęła. Znajomi patrzyli nieufnie i szeptali: Do kogo ona…?. Może ktoś podpuścił męża, może matka sama coś wyczuła, a może Boguś sam zasiać ziarnko niepokoju w sercu ale pewnego popołudnia wrócił naburmuszony z pracy.

Bogusiu, co teraz zrobimy? zapytała Kinga, połykając ślinę. Za wcześnie. Zosia ma dopiero dwa i pół roku, ledwo co pożegnaliśmy się z pieluchami. Nawet nie zdążyłam odpocząć po ciąży. Praca, dom, wszystko na twojej głowie…

Z jednego urlopu macierzyńskiego w drugi, zmartwiła się Kinga. Zosia tak jeszcze malutka, dopomina się, żeby ją brać na ręce. Jak ja sobie dam radę z brzuchem i małą?

Będzie nas czworo, a tylko ty pracujesz… Może poczekamy jednak z drugim dzieckiem? Kinga sama przestraszyła się swoich słów.

Co ty opowiadasz? Wyrzuć to z głowy, rzekł surowo Boguś. Przepraszam, wiem, że jest ciężko, ale damy radę. Znajdę dodatkową robotę.

Jak się urodzi dziewczynka, to już w ogóle nie będzie problemu. Zostało mnóstwo rzeczy po Zosi, nawet wózka nowego nie trzeba.

Będą miały niewielką różnicę wieku, przyjaźnić się będą. Jeśli jednak syn… Boguś przerwał na chwilę. Złożę wniosek o powiększenie metrażu, uśmiechnął się do Kingi.

Na tym stanęło. Kinga Zosię kochała bezgranicznie i rozpieszczała, otwierały się nowe pokłady czułości. Pierwsza córka długo wyczekiwana.

Nie potrafiła sobie odmówić, by przytulić jeszcze raz, ucałować, choć brzuch coraz okrąglejszy i ciężej już nosić starszą na rękach.

Podświadomie miała nadzieję, że druga córka ta, która tak się spieszy pojawić na świecie jednak nie zostanie na świecie. Nawet przed sobą tego nie przyznawała.

Los jednak zdecydował inaczej. Ciąża minęła łagodnie i w zwyczajnym terminie, w rodzinie Nowaków pojawiła się kolejna dziewczynka.

Kiedy przyniesiono ją do karmienia, Kingę zaniepokoił jasny meszek na głowie maleństwa. I Kinga, i Boguś mieli ciemne włosy.

Zosia też urodziła się całkiem czarna, dopiero potem włosy jej nieco pojaśniały. Może tej ciemniejsze odrosną później, uznała Kinga.

Błękitne oczka, śnieżna cera wszyscy wpatrywali się w nią, zachwyceni. Nad imieniem długo się nie zastanawiali, dali jej na imię Malwina.

Imię rzadkie, na M jak starsza jakby to miało jakieś magiczne znaczenie.

Jak to się stało, że w jednej rodzinie pojawiły się dwie tak różne córki nikt nie mógł pojąć. Malwina nie przypominała nikogo ze swojego rodu.

I z każdym rokiem różnica była coraz trudniejsza do zignorowania. Jakby przypadkiem nawiało ją do Nowaków sennym wiatrem z nieznanego kierunku.

Potem włosy nieco pociemniały pojawiły się złoto-popielate refleksy. Spokojna, pulchna, ciekawa świata, patrzyła na wszystkich niewinnym spojrzeniem.

Matka tuliła ją do siebie, całowała i myślała: Do kogo ona jest?. Znajomi też pytali. Szeptali w kolejce po śmietanę, ocierali o nią w tramwaju i pytali.

Może ktoś podjudził męża, może sama matka już nie wierzyła w niewinność, a może Boguś nagle zaczyna wątpić… Pewnego dnia wraca z pracy ponury, nie odzywa się. Po długiej ciszy, żąda wyjaśnień, oskarża o zdradę.

Przypomniał sobie, że wokół Kingi kręcił się kiedyś przystojny blondyn. Może za dawnych czasów jednak?

A jeśli nie, to na pewno dzieci podmienili w szpitalu to też się czasem przytrafia.

Nie zdradziłam cię z nikim. To nasza córka, nikt jej nie podmienił! wołała zrozpaczona Kinga, łzy płynęły same.

Od tego czasu już codziennie się kłócili. Sprawa zmierzała do rozwodu. Kinga wszystko gotowa już była spakować. Tylko wtedy Boguś przestraszył się samotności.

Wiedział, że będzie żałował żona odejdzie, zabierze dzieci, zostanie w pustym mieszkaniu. A pragnął tylko prawdy.

Wstydził się tych spojrzeń pełnych ciekawości i szeptów: Czyja ona taka jasna? Ani w mamę, ani w tatę….

Czuł na głowie rogi do samej ściany. Przekonał jednak Kingę, by została, ostrzegł tylko: zrobi test na ojcostwo. Kinga znów łzy.

Jak mogę tu zostać, gdy nie wierzysz? Test chcesz? To zrób od razu i Zosi może i ją nawędziłam. Lepiej się rozstańmy.

Sam zebrał ślinę młodszej, włos starszej, zaniósł do laboratorium na własnych nogach. Męczył laborantów pytaniami o pomyłki, zamiany, szanse błędu…

Przyrzekali, że to niemożliwe. Trochę się uspokoił.

Dziewczynki dobrze słyszały awantury. Malwina miała ledwo cztery lata, ale wiedziała, że rodzice się kłócą o nią.

A Zosia powiedziała wprost:

Ty nie jesteś moją siostrą, podrzucono cię tu. Przez ciebie mama i tata się kłócą i chcą się rozstać.

Malwina płakała, długo nie mogła się uspokoić nawet w ramionach matki.

Zosia rozmyślała, jakby tu się pozbyć Malwiny. Gdy jej nie będzie, rodzice nie będą się kłócić.

Pewnego dnia, gdy matka poszła do sklepu, zostawiając obie same a tata był w pracy Zosia ubrała Malwinę i wyprowadziła na spacer. Odprowadzała ją coraz dalej od domu.

Kinga po powrocie nie znalazła córek, wpadła w panikę. Na podwórku dziewczynek nie było.

Sąsiadka z parteru widziała, że szły gdzieś razem, ale spieszyła się na serial nie zapytała, dokąd idą.

Wściekła matka biegała po podwórkach, coraz bardziej przerażona. Przyłączył się Boguś, który wrócił z pracy. Zbliżał się wieczór, dzieci nie było.

Zadzwonili na policję. Godzinę później odnaleźli obie. Najpierw Malwinę była zapłakana, siedziała pod bramą. Odnalazła się i Zosia zgubiła się w ciemności i nie mogła wrócić.

Rodzice tak się cieszyli, że nawet nie zrobili afery. Zosia nie przyznała się nigdy, że chciała porzucić siostrę daleko od domu.

Jednak znowu się kłócili. Ojciec oskarżał matkę, że zostawiła dzieci; ona jego, że nigdy go nie ma.

A gdyby wpadły pod samochód, albo ktoś by je porwał?…

W końcu nadeszły wyniki testów. Wynikało z nich, że Boguś jest ojcem obu dziewczynek. Nie było zdrady.

Laborant wyjaśnił, że czasem ujawniają się jakieś dawne geny. Nawet najbledsze Polki rodzą kruczoczarnych, a brunetki jasnowłosych.

Rodzina odetchnęła, powoli wrócił spokój. Ale Malwina i tak czuła się zbędna.

Siostry się nie zaprzyjaźniły. Zosia do końca zachowała niechęć wobec młodszej. Kiedy się kłóciły, zawsze wypominała Malwinie, że jest niekochana, nie jest jej siostrą.

Mnie kupują nowe sukienki, ty tylko moje stare nosisz, bo nie jesteś prawdziwa.

Malwina nie skarżyła się matce, tylko cicho płakała. Zosia zawsze ją podpuszczała. Nabałagani, a winę zwalała na Malwinę.

A kto ty u nas jesteś? Bierz przykład z Zosi, ona grzeczna, nie rozrabia, wzdychała matka.

Po takich słowach Malwina uznała, że nie warto się żalić. Mama kocha tylko Zosię.

Malwina siadała w kącie, zaciskała powieki i myślała, że jeśli nie widzi siebie, nie widzi pokoju, to znaczy, że jej tu nie ma.

Ukrywała się przed spojrzeniem matki, przed niesprawiedliwością słów Zosi.

Zosia pierwsza skończyła liceum, ale nie poszła na studia. Po co ładnej dziewczynie wykształcenie? powtarzała sobie.

Na potańcówce poznała chłopaka, szybko została jego żoną. On miał swoje mieszkanie, z ojcem handlował starymi samochodami.

Matka kochała Malwinę, lecz mimowolnie nieustannie dawała ją na przykład Zosi.

Malwina całe życie czuła się porównywana, i zawsze wypadała gorzej. W głowie kołatały słowa Zosi z dzieciństwa. Rzeczywiście nosiła po niej ubrania.

Zosia to złapała świetnego chłopaka. Ucz się, zamiast siedzieć w domu, bazgrać rysunki, głowę w chmurach. Idź się przejdź powtarzała matka.

Kiedy w ostatniej klasie liceum zainteresował się nią pewien chłopak, Malwina odwzajemniła jego uczucia z naiwnością. Tak bardzo pragnęła, by ktoś ją kochał.

Nie od razu zorientowała się, że jest w ciąży. Gdy się domyśliła, przestraszyła się i powiedziała chłopakowi.

Lubił ją, więc postanowił porozmawiać z rodzicami. Ich sekret wyszedł na jaw.

Matka chłopaka przybiegła do Nowaków błagać, by nie pozwolili zrujnować życia jej synowi, żeby Malwina usunęła ciążę.

Niespodziewanie w obronie córki stanął Boguś. Może chciał zrekompensować przeszłe winy, a może po prostu szkoda mu było Malwiny.

Niech rodzi, powiedział. Nie pozwolę zniszczyć jej życia, już dość cierpiała. A jeśli wam się nie podoba, damy sobie radę sami.

Rodzice odesłali ojca dziecka do rodziny do innego miasta, a Malwinę przenieśli na nauczanie domowe.

W szkole całą sprawę starano się zatuszować, by nie dotarła do kuratorium. Winiliby nauczycieli że źle wychowali, że nie dopilnowali.

Nawet egzaminy Malwina zdawała w domu, pod okiem nauczycieli. Lepiej nie pokazywać jej w tym stanie innym uczniom.

Anglistka litowała się nad Malwiną, pomagała w zadaniach. Malwina dostała piątkę z angielskiego.

Tylko po co jej ten wynik? Urodzi, zajmie się dzieckiem i o nauce zapomni.

Niedługo potem ojciec nagle zmarł. Za dużo na nim obowiązków, za dużo trosk serce nie wytrzymało.

Po pracy kładł się na chwilę przed telewizorem tak zmarł we śnie. Matka przyszła go budzić na kolację, a on już zimny był.

Dom zapełnił się płaczem, krzykiem, przyjechała karetka, potem pogotowie przewozowe. Od stresu Malwina dostała przedwczesnych bólów.

Tak się złożyło, że dokładnie tego dnia, gdy zgasło życie ojca, Malwina urodziła chłopca. Był podobny do niej: jasny meszek, niebieskie oczy.

Na pogrzeb Malwina nie pojechała, leżała w szpitalu. Po wyjściu po synka przyszła matka, czarniejąca od żalu, która mimo wszystko pokochała wnuka.

Przecież jak tu nie kochać takiego duszka o błękitnych oczach. Tylko w myślach zamartwiała się, że teraz nikt nie zechce młodszej córki.

Nikogo nie potrzebuję. Własny ojciec mi nie ufał, obcy na pewno nie pokocha mojego syna, stwierdziła Malwina.

Chłopiec był wyjątkowo mądry jak na swój wiek, spokojny, pogodny. Gdy miał pięć lat, w los Malwiny wtargnęła Zosia.

Odwrotnie niż u siostry, Zosia nie mogła mieć dzieci.

Rodzice męża pragnęli wnuka, dziedzica. Zachęcali syna, by znalazł inną. Chłopak zaczął się tułać.

Zosia przejmowała się, ale nie odchodziła. Gdzie miałaby iść? Do matki? Nie chciało się wracać do biedy. Przywykła do lepszego.

Zresztą tam mieszkały znienawidzone Malwina i jej syn. Sergiuszek chodził do przedszkola, Malwina zrobiła kurs fryzjerski i pracowała.

Zosia znowu postanowiła się pozbyć siostry. Była już dorosła, nie zawiedzie jej za rękę na dalekie podwórko, nie zostawi byle gdzie. Postanowiła znaleźć jej męża.

Przychodził do nich często informatyk naprawiać komputer. Młody, przystojny, singiel.

Zosia sama chętnie by go poderwała, chciała zemścić się na mężu. Ale informatyk był odporny, zbył ją chłodno.

Wtedy postanowiła zeswatać go z Malwiną. Żeby nie chciał Zosi, to niech ma jej głupią siostrą z dzieckiem.

Wysłała mu wiadomość, że chce pogadać, umówiła się w kawiarni. Siostrze powiedziała, że chce ją komuś przedstawić. Bo nie można całe życie być samotną, dziecku potrzeba ojca.

Zosia była pewna, że Malwina się nie spodoba. Wyjdzie na głupią, śmieszną babę. Chłopak oczekiwał spotkania z Zosią, nie z nią. Przecież faceci nie lubią puszystych, a jeszcze z bagażem. Jeśli jednak spodoba mu się Malwina, to przynajmniej wyprowadzi się z domu, a Zosia wróci do matki. W każdej opcji tylko wygrana.

Malwina założyła ładną sukienkę, uczesała włosy na swój sposób, bez makijażu. Niech zobaczy ją taką, jaką jest naprawdę.

W kawiarni od razu go poznała: siedział sam przy stoliku, wlepiał oczy w telefon.

Pan Michał? zapytała.

Tak, a pani…?

Jestem siostrą Zosi, Malwina.

Był zaskoczony, ale zaproponował kawę.

Mają tu dobre ciastka, zamówić pani?

Skąd pan wie?

Często tu spotykam się z klientami. I znów zerknął w telefon, próbując skontaktować się z Zosią.

Malwina przyglądała mu się. Miękkie, rozczochrane włosy, zarost na brodzie i podkrążone oczy.

Marzyła, by go ostrzyc.

Nie wiedziała, jak rozmawiać, a Michał niewiele zwracał na nią uwagi.

Przeszkadzam panu? zapytała nieśmiało.

Ależ nie. A Zosia nie przyjdzie? dopytywał.

Nic już nie rozumiem. Zosia mówiła, że pan będzie czekał na mnie. Może lepiej już pójdę.

W tym momencie kelner postawił kawę.

Skoro już pani przyszła, wypijmy kawę.

Dziękuję, raczej nie. Malwina odsunęła talerz z ciastkiem.

Boisz się, że przytyjesz? Bardzo pani ładnie wygląda. To ci pasuje, powiedział Michał.

Ale mężczyźni wolą szczupłe…

To bzdura. Skąd to pani wie?

Nie wiem nic, przyznała się Malwina. Mam syna. Ma pięć lat. Zosia pani nie mówiła? rzuciła nagle.

Miała mówić? zdziwił się Michał.

Mimo sprzeciwu Malwiny, która podejrzewała, że Zosia zastawiła na nią kolejną pułapkę, Michał nalegał, by ją odprowadzić.

Szli razem, rozmawiali. Opowiadał Michał, a Malwina słuchała uważnie. Przy bloku poprosił o numer telefonu.

Po co? zdziwiła się Malwina.

Chciałbym poznać panią bliżej. Dużo mówiłem o sobie, a o pani nic nie wiem. Zadzwonię.

Ale odezwał się dopiero po tygodniu.

Przepraszam, miałem dużo roboty. Wieczorem jestem wolny spotkajmy się.

Malwina trochę niepewnie się zgodziła. Miała dziecko, cały jej świat był dla niego, a Michał jej rozkazuje, nie pytając, czy może. Zdecydowała się jednak dać mu szansę.

W kawiarni Malwina powoli opowiadała mu o swoim życiu, o ciągłych sporach rodziców.

Z każdą opowieścią jakby patrzyła na siebie oczami Michała wyraźniej, trzeźwiej.

Po wyjściu z kawiarni przyplątał się do nich bezdomny pies. Weszli do sklepu, Michał kupił chleb i parę plasterków kiełbasy dla psa.

Przy kasie starsza pani przed nimi długo liczyła grosze za swoje skromniutkie zakupy. Michał dopłacił, dorzucając jeszcze czekoladkę, kiełbasę i loda.

Loda też? zdziwiła się Malwina.

Kiedyś miałem babcię, bardzo lubiła lody, ale rzadko sobie na nie pozwalała, żal jej było pieniędzy.

A ze mną postępujesz jak z psem i staruszką z litości? zapytała Malwina.

Co ty opowiadasz, bardzo mi się podobasz. Jesteś jasna, czysta. Zwierzęta i starzy ludzie naprawdę mi ich żal. Mam pieniądze, mogę pomagać.

Pies połknął wszystko i potoczył się w swoją stronę.

I co, jak randka? zadzwoniła wieczorem Zosia.

Dobrze odpowiedziała Malwina.

Ale co dobrze?

Spotykamy się z Michałem. Dzięki za zapoznanie.

Naprawdę? Taki gbur ci się podoba?

On jest bardzo dobry. Z nim wszystko jest ciekawe. Powiedział, że mu się podobam.

Zosia coś wymamrotała i rozłączyła się. Zaraz jednak przyjechała do nich.

Malwina położyła spać Sergiusza i ruszyła do kuchni. Zatrzymała się. Słuchała rozmowy przez drzwi.

Ta głupia zawsze ma szczęście. Chciałam się odegrać na tym gburem, a on zakochał się w niej, w owcy!

Co ty wygadujesz? Masz przecież męża zirytowała się matka.

Mąż… On mnie już zostawi, rozwód to kwestia czasu. Co mam zrobić, mamo?

Może przesadzasz?

Nie, mamo. Czemu? Ona gruba, głupia, czepia się włosów obcych, dziecko ma, a ja nie mogę mieć… To we mnie miał się zakochać. To mnie zawdzięcza, że go poznała! Lepiej było wrzucić ją do studzienki!

Jak do studzienki? Co ty…

Mamo, co się dzieje? krzyknęła Zosia, gdy matka zaczęła łapać powietrze, tulić się do piersi, przewracając oczy. Malwina wezwała karetkę.

Lekarze pomogli, udar nie zostawił trwałych szkód.

Dwa miesiące potem Malwina wyszła za mąż za Michała i przeniosła się z synkiem do niego.

Mamę odwiedzała niemal codziennie. Zosia pokłóciła się z wszystkimi i pojechała szukać szczęścia.

Rodzice sądzą, że dzieci są małe i nic nie wiedzą, więc można kłócić się przy nich, co tylko zechcą. Ale dzieci słuchają wszystkiego, zapamiętują.

Walka sióstr o miłość rodziców albo o względy chłopaków staje się czasem naprawdę okrutna. A zemsta często dosięga tego, kto ją planował.

Dzieci nigdy nie słuchają starszych, ale nigdy się nie mylą, kopiując ich zachowania.

James Baldwin

Słowa, które słyszy córka czy są pełne wsparcia i troski, czy upokorzeń zostają w niej jak prawda o sobie i o tym, jak funkcjonują więzi międzyludzkie.I choć Malwina długo jeszcze miewała sny, w których ucieka po osiedlu przed Zosią, nadstawia głowę po cudzy gniew, budziła się coraz rzadziej z uczuciem, że wciąż nie pasuje do świata. Michał mówił jej często: Jesteś dokładnie taka, jak trzeba, a Sergiusz we śnie tulił bladozłotą główkę do jej ramienia.

Czasem podczas rodzinnych odwiedzin mama patrzyła długo na wnuka, śledziła w nim jakieś dawne rysy, ślady przeszłości a Malwina wiedziała już, że nie warto szukać winnych w kolorze oczu czy włosów. Po latach przesiąkła spokojem, który przynosi miłość nie rodzicielska, pełna warunków, nie siostrzana, pełna rywalizacji, tylko cicha pewność, że zasługuje na swoje miejsce w świecie.

Zosia przysyłała co roku kartki z innych krajów, czasem krótkie wiadomości: Zaczynam od nowa, pamiętajcie o mnie. Nigdy nie wspominała o zazdrości, o dawnych słowach bo życie uczyło ją, że najtrudniej pokonać siebie.

Któregoś letniego wieczoru Malwina zobaczyła swojego synka i Michała bawiących się w ogrodzie pod jaśminem, ich śmiech unosił się lekko jak biały pył. Przez otwarte okno wpadł zapach lip, kojący, znajomy. Malwina zamknęła oczy, a w głowie zabrzmiała jej własna myśl, cichutka jak modlitwa:

Nie muszę być podobna do nikogo, żeby być kochana.

I wtedy poczuła się, po raz pierwszy od dzieciństwa, naprawdę u siebie.