Matka tuliła ją do siebie, całowała i zastanawiała się: „Do kogo ona jest podobna?” I wzdychała. Znajomi dziwili się i zadawali to samo pytanie. Czy to któryś z kolegów podjudził męża, czy może teściowa coś podejrzewała, czy też Wiktor sam zwątpił w wierność żony, ale pewnego dnia wrócił z pracy ponury.

Dziś znów trzymałam córkę w ramionach, przytulałam mocno i całowałam w czoło. Zastanawiałam się, do kogo jest właściwie podobna? Wzdychałam cicho pod nosem, bo nie mogłam znaleźć odpowiedzi. Znajomi też szeroko otwierali oczy i szeptali między sobą to samo pytanie. Nie wiem, czy ktoś napędził Zbyszka przy piwie, czy może sama przez swoją nerwowość dałam mu powód do podejrzeń, czy to on sam zaczął mieć wątpliwości co do mojej wierności. Pewnego popołudnia przyniósł do domu napięcie.

Zbyszek, co teraz? Przecież to tak wcześnie. Zosińka zaledwie zaczęła trzeci rok życia, jeszcze niedawno odzwyczajałyśmy się od pieluch. Nie zdążyłam nawet odsapnąć po jednym macierzyńskim, a tu już drugi wyżaliłam się, nie kryjąc troski.

Ciągle tylko wychowawczy i następny, jęknęłam. Zosińka jeszcze taka mała, ciągle prosi się na ręce. A ja z brzuchem, jak mam ją dźwigać?

Będzie nas czworo, a zarabiasz tylko Ty. Może byśmy się wstrzymali? zapytałam, choć bałam się własnych słów.

Co Ty wymyślasz? Nawet nie myśl! Zbyszek spojrzał ostro, po czym zmiękł. Wybacz, to moja wina. Poradzimy sobie, znajdę dodatkową robotę.

Jeśli będzie dziewczynka, to problemów nie widzę. Ubrań po starszej pełno, wózek też jeszcze mam. Różnica nieduża, będą się razem bawić. A gdyby chłopak Zbyszek uśmiechnął się, to złożę wniosek o większe mieszkanie.

Tak zostało. Zosię kochałam, rozpieszczałam, bo przecież pierwsza, tak wyczekana. Nie mogłam sobie odmówić, by brać ją co chwilę na ręce, tulić i całować, nawet gdy brzuszek stawał się coraz bardziej widoczny.

W głębi duszy była we mnie myśl, może nie doniosę drugiej, która się tak spieszy, może choć nigdy nie przyznałam się do tego nawet przed sobą.

Los jednak zdecydował inaczej. Ciąża przebiegała lekko i w terminie urodziła się kolejna córka.

Kiedy ją przyniosłam do karmienia, oniemiałam na jej głowie jasny puszek. A ja i Zbyszek mamy przecież ciemne włosy!

Zosia po urodzeniu miała zupełnie czarne włoski, później się rozjaśniły, może tej z czasem ściemnieją? pomyślałam.

Jasnoniebieskie oczy, delikatna cera każdy, kto ją zobaczył, wzdychał z zachwytu. Nad imieniem nie dyskutowaliśmy dużo została Jagoda. Imię rzadkie, obie z Zosią mają te same inicjały widzieliśmy w tym coś łączącego, tylko dla nas.

Nie potrafiliśmy zrozumieć, jak to możliwe, że w jednej rodzinie narodziły się tak różne dziewczynki; Jagoda była inna nie tylko od siostry, ale i od nas.

Im starsza się robiła, tym ta odmienność stawała się wyraźniejsza. Jakby zabłąkała się do nas przywiana jakimś nieznanym wiatrem.

Włoski pociemniały do złocistego blondu. Spokojna, pulchna, patrzyła w świat z zachwytem swoimi niebieskimi oczami. Kochając ją, ciągle wracałam myślą do kogo ona jest podobna? Znajomi pytali o to samo.

Nie wiem, czy ktoś przy plotkach szepnął Zbyszkowi coś nieprzyjemnego, czy sam zaczął podejrzewać, czy może ja swoją niepewnością wszystko podkopałam ale wrócił z pracy naburmuszony, milczący, aż w końcu, z głosem pełnym wyrzutu, zażądał ode mnie wyjaśnień i oskarżył mnie o zdradę.

Zaczął wspominać, jak kiedyś kolega, taki jasnowłosy, nachalnie się do mnie zalecał. Może to z nim się przespałam? Albo dzieci pomieszano w szpitalu?

Nikogo nie zdradziłam! To nasza córka! płakałam i tłumaczyłam się, zraniona niesprawiedliwymi podejrzeniami.

Od tej pory kłóciliśmy się codziennie. Było blisko rozstania. Zaczęłam się nawet pakować, i wtedy Zbyszek się opamiętał. Kochał mnie, bał się stracić rodzinę, chciał tylko znać prawdę. Było mu wstyd przed sąsiadami, którzy komentowali: Co za jasna ta wasza córka Ani w matkę, ani w ojca…

Czuł się jakby miał na głowie rogi. Błagał, żebym została, ale postawił warunek test na ojcostwo. Zalałam się łzami.

Jak mam zostać, skoro mi nie wierzysz? Chcesz robić test? To sprawdź też Zosię, może i ją wymyśliłam! Może lepiej od razu się rozstańmy.

Sam zebrał próbki włosów od Zosi i ślinę od Jagody, zaniósł osobiście do laboratorium. Zamęczał techników pytaniami, czy mogą się pomylić, zamienić próbki Uspokajali go nie ma takiej możliwości.

Dziewczynki słyszały nasze kłótnie. Jagoda miała cztery lata, ale wiedziała, że to przez nią mama z tatą się kłócą. Zosia powiedziała wprost:

Nie jesteś moją siostrą. Ktoś cię podłożył. Przez ciebie rodzice ciągle ryczą i się rozstają.

Jagoda ryczała rzewnie. Nawet ja nie mogłam jej uspokoić. Zosia rozmyślała, jakby tu pozbyć się siostry wtedy rodzice by się pogodzili.

Kiedyś wyszłam tylko do sklepu, zostawiając dziewczynki same. Tata był w pracy. Zosia ubrała siostrę i wyprowadziła coraz dalej od domu.

Gdy wróciłam, nie znalazłam ich ani w domu, ani na podwórku. Sąsiadka z parteru widziała, jak poszły, ale nie zapytała śpieszyła się na serial.

Szukałam sióstr na wszystkich podwórkach, potem Zbyszek dołączył. Nadchodził wieczór i ciągle nie było dzieci. Zadzwoniliśmy w końcu na policję. Po godzinie znaleziono obie Jagoda płakała samotnie na ławce, a Zosia błąkała się po ciemku.

Tego wieczoru nie było kar. Wszyscy byli tak szczęśliwi, że je odzyskali. Ale Zosia nie przyznała się, że chciała porzucić siostrę.

Zaczęliśmy znów się kłócić. Zbyszek obwiniał mnie, że zostawiłam dziewczynki bez opieki, ja jego, że nie ma go nigdy w domu. Przerażało mnie, co by było, gdyby coś się stało.

W końcu przyszły wyniki Zbyszek był ojcem obu. Wyjaśniono mu, że czasem wychodzą ukryte geny przodków. Jasne dzieci zdarzają się nawet u ciemnowłosych.

Rodzinny spokój powoli wracał, ale Jagoda ciągle czuła się obca. Zosia jej nie lubiła, przy każdej kłótni powtarzała, że nie jest jej siostrą.

Mnie kupują nowe sukienki, a ty tylko po mnie donosisz dlatego, że nie jesteś prawdziwa odpowiadała z pogardą.

Jagoda płakała, ale matce się nie żaliła. Zosia często zwalała na nią winę za swoje wybryki.

W kogo ty jesteś? Patrz na Zosię, taka spokojna, grzeczna wzdychała matka.

Wtedy Jagoda przestała się żalić uznała, że mama kocha tylko starszą córkę. Siadała w kącie, zamykała oczy, żeby zniknąć z tego świata, przed matczyną dezaprobatą i złośliwościami siostry.

Zosia skończyła szkołę pierwsza, ale na studia nie szła. Po co pięknej dziewczynie się uczyć? śmiała się. Na potańcówkach poznała chłopaka i szybko została żoną. Mieli mieszkanie, a on sprzedawał używane auta z ojcem.

Mama kochała Jagodę, ale sama siebie łapała na tym, że ciągle stawia Zosię za wzór.

Jagoda całe życie słyszała porównania na swoją niekorzyść, a słowa siostry o donaszaniu ubrań głęboko wryły się jej w pamięć.

Popatrz, Zosia wiedziała kogo znaleźć. Ucz się! Ty wciąż siedzisz w domu, marzysz, rysujesz. Lepiej byś wyszła do ludzi, powtarzała mama.

W ostatniej klasie Jagoda zakochała się w chłopaku, który wreszcie okazał jej trochę uczucia. Tak bardzo chciała być przez kogoś kochana.

Nie od razu zorientowała się, że spodziewa się dziecka. Zgłosiła się do chłopaka, który postanowił porozmawiać z rodzicami tak wyszła na jaw ich tajemnica.

Matka chłopaka przyszła do nas błagać, by Jagoda nie psuła życia jej synowi. Chciała, aby usunęła ciążę.

Nieoczekiwanie wsparł mnie wtedy Zbyszek. Niech rodzi. Nabiedowała się już w życiu. Nie pozwolę jej krzywdzić. Jak trzeba, sami wychowamy dziecko.

Rodzice chłopaka wysłali go do rodziny na drugi koniec Polski, a Jagodę przeniesiono na nauczanie indywidualne.

Szkoła starała się sprawę zamieść pod dywan nie chcieli afery. Egzamin zdawała w domu z nauczycielami. Uczniowie nie mieli jej widzieć w takim stanie. Anglistka się nad nią zlitowała i pomogła dobrze zdać choć dla Jagody nie miało to już wielkiego znaczenia.

Wkrótce Zbyszek zmarł. Ciągła praca i kłopoty złamały mu serce. Po pracy zasnął przy telewizorze i już się nie obudził. Matka znalazła go jeszcze ciepłego.

Dom wypełnił się krzykiem, przyjechało pogotowie, potem zakład pogrzebowy. Przez nerwy Jagodzie zaczęły się za wcześnie bóle. Tego samego dnia, co śmierć ojca, urodziła chłopca tego samego jasnego, o niebieskich oczach.

Na pogrzeb nie zdążyła. Matka przywitała ją w domu oskarżeniem, że to ona ojca wykończyła. Ale wnuczka pokochała od razu, bo jak tu nie kochać jasnego, anielskiego chłopca?

Jednak wciąż martwiła się, że nikt już nie pokocha jej córki.

Nikogo nie chcę. Nawet tata wątpił, a co dopiero obcy facet! wzruszała ramionami Jagoda.

Synek rósł mądry, spokojny. Miał pięć lat, gdy do akcji wkroczyła Zosia. Ona sama nie mogła mieć dzieci, jej małżeństwo się sypało, a rodzice męża marzyli o wnuku.

Mąż zatajał romans, Zosia udawała, że nic nie wie nie chciała wracać do biedy matki, gdzie mieszkała znienawidzona Jagoda z synem.

Tym razem Zosia postanowiła siostrę sprzedać znaleźć jej męża. Często ich odwiedzał informatyk, młody i przystojny. Sama Zosia myślała o przelotnym romansie, ale chłopak nie zainteresował się nią. Więc wymyśliła spotkanie zaprosiła go niby na kawę, w tym samym czasie podsunęła Jagodzie pomysł pójścia na randkę.

Jagoda, nieświadoma podstępu, wystroiła się, włosy ładnie ułożyła, nie chciała się malować niech zobaczy ją taką, jaka jest.

W kawiarni od razu rozpoznała tego chłopaka. Siedział z nosem w komórce.

Pan Karol? zagadnęła.

Tak, a pani? zdziwił się.

Jestem siostrą Zosi. Jagoda.

Szarmancko zaproponował kawę i ciastko. Karol jednak nie za bardzo wiedział, co robić, próbował dzwonić do Zosi.

Jagoda popatrzyła na niego podpuchnięte oczy, zarost, rozczochrane włosy. Najchętniej od razu by go obcięła.

Przeszkadzam panu? zapytała.

Zupełnie nie. Ale Zosi nie będzie?

Nic nie rozumiem. Powiedziała, że czeka pan na mnie… Pewnie lepiej już pójdę.

Nagle kelner przyniósł kawę.

Skoro już pani przyszła, wypijmy razem zaproponował Karol.

Nie, dziękuję. Odsunęła kopczyk ciastka.

Boisz się przytyć? Bardzo dobrze wyglądasz, serio. To pasuje do ciebie powiedział.

Mężczyźni wolą szczupłe dziewczyny.

Kto ci tak powiedział? Nic nie wiesz o facetach.

Pewnie nie wyznała. Mam syna. Pięć lat. Zosia nie mówiła?

A powinna była? odparł spokojnie Karol.

Mimo że Jagoda poczuła, że Zosia ją wystawiła, Karol postanowił ją odprowadzić. Szli powoli, rozmawiali, on mówił, ona słuchała. Pod domem poprosił o numer telefonu.

Po co? zdziwiła się.

Chcę cię lepiej poznać. Zadzwonię.

Odezwał się po tygodniu.

Przepraszam, praca mnie zasypała. Może dziś wieczór pójdziemy razem na kawę?

Jagoda była zaskoczona jego śmiałością nie pytał czy może, po prostu zaprosił. Ale zdecydowała się dać mu szansę.

W kawiarni powoli, z dystansem zaczęła opowiadać o swoim dzieciństwie, kłótniach rodziców, wiecznie porównywaniu do siostry. Mówiąc to wszystko, jakby patrzyła na swoje życie oczami kogoś z zewnątrz. Zrozumiała wtedy wiele spraw.

Po wyjściu zaczepił ich bezpański pies. Zeszli po chleb i kiełbasę. Kiedy stali w kolejce, starsza pani liczyła z trudem drobne na kasie, więc Karol zapłacił za nią i dorzucił czekoladę, kiełbasę i lody.

Lody dla kogo? spytała Jagoda.

Moja babcia uwielbiała, ale prawie nigdy ich sobie nie kupowała odparł.

Ze mną też jesteś z litości? spytała.

Nie! Naprawdę mi się podobasz. Promieniejesz czystością. Ludziom i zwierzętom trzeba pomagać. Mam trochę grosza, czemu nie?

Piesek zjadł i pobiegł dalej.

Wieczorem zadzwoniła Zosia:

Jak randka?

Bardzo dobrze.

Ale co takiego?

Spotykamy się z Karolem. Dzięki, że nas poznałaś.

No proszę, spodobał ci się taki buc?

On jest dobry, ciekawy, powiedział że mu się podobam.

Zosia coś mamrotała i się rozłączyła. Wkrótce przyszła do matki. Jagoda usypiała już synka, ale usłyszała ich rozmowę przez drzwi.

Wiecznie tej głupiej się poszczęści. Chciałam go nabić w butelkę, odegrać się, bo mnie odrzucił, a on zakochał się w tej cielęcinie.

Co ty mówisz?! Przecież masz męża, oburzyła się matka.

Mąż To kwestia czasu, zanim mnie zostawi. I wtedy zostanę sama, a ona ma wszystko, nawet syna.

Może przesadzasz?

Nie, mamo. Dlaczego ona? Tłusta, durna, grzebie ludziom we włosach. Mnie miał pokochać. Lepiej by ją wtedy zrzucić do studzienki!

Jakiej studzienki? Co ty…

W tym momencie matka chwyciła się za serce, traciła przytomność. Jagoda natychmiast zadzwoniła po pogotowie.

Lekarze zdążyli pomóc, udar okazał się łagodny.

Po dwóch miesiącach wyszłam za mąż za Karola i zamieszkałam z synem u niego. Ale matkę odwiedzałam codziennie, a Zosia pokłóciła się ze wszystkimi i wyjechała w Polskę, szukać szczęścia…

Rodzice myślą, że dzieci nic nie rozumieją i kłócą się przy nich. Ale dzieci słyszą wszystko i wyciągają własne wnioski. Walka między siostrami o miłość rodziców bywa okrutna, a zemsta potrafi obrócić się przeciw sprawcy.

Dzieci nigdy nie słuchają dorosłych, ale nigdy się nie mylą, kopiując ich zachowania.

James Baldwin

Słowa, które słyszy córka czy są pełne wsparcia, czy ranią zostają w niej na zawsze jako prawda o sobie i o relacjach z innymi.Po latach, kiedy życie powoli toczyło się własnym rytmem, Jagoda siedziała na ławce przed domem, patrząc jak jej synek układa zamki z piasku. Karol siedział obok, czytał gazetę i co jakiś czas zerkał na rodzinę z uśmiechem. Matka już pogodzona z losem, pogodzona z nią piła herbatę i podziwiała wnuka, choć jej ręce drżały.

Czasem Jagoda zastanawiała się, co stało się z Zosią. Słyszała plotki o jej niespokojnych podróżach, nowych twarzach i nieudanych miłościach. Dzwoniła rzadko, czasem tylko w święta; w jej głosie dźwięczał żal, ale też tęsknota, którą trudno było nazwać.

Któregoś dnia, w czerwcowe popołudnie, postała pod ich furtką obca sylwetka. Zosia starsza, poszarzała, z torbą na ramieniu patrzyła niepewnie spod grzywki. Jagoda serce zabiło mocniej.

Mogę wejść? zapytała cicho.

Nie trzeba było słów. Po prostu się objęły, długo, mocno, jakby chciały przykryć ciszę wszystkich lat. Dopiero wtedy Zosia popłakała się na dobre.

Wnuk podbiegł i pocałował Zosię w policzek.

A ciocia zostanie już z nami? zapytał.

Może szepnęła Zosia, zerkając na siostrę.

I tak, bez fanfar, rodzina znów była razem już nie z zazdrości, nie z walki, ale z potrzeby bliskości i zrozumienia. Gdy słońce zachodziło za dachami, matka wciągnęła wnuka na kolana, Karol wrzucił do wazonu świeże stokrotki, a siostry usiadły obok siebie, dzieląc się herbatą i wspomnieniami. Każde z nich miało już swoje blizny, ale tym razem nikt nie liczył, kto miał ich więcej.

I dopiero wtedy, patrząc w oczy siostry, Jagoda zrozumiała: na świecie nie ma większego szczęścia niż mieć kogoś, z kim można dzielić nawet największe smutki.

A dzieci dzieci już dopisały sobie własny, lepszy koniec tej historii.