Mama ma 40 lat, nie ma męża, a jednak zaszła w ciążę. Mieszkamy w małym mieście – nie da się uniknąć plotek i spojrzeń

Mam najlepszą mamę na świecie! Urodziła mnie zdecydowanie za wcześnie miała ledwie 16 lat. Cała rodzina była zszokowana, tylko moi dziadkowie ją wtedy wspierali. Dzięki temu zostałam najbardziej grzecznym i spokojnym dzieckiem świata.

Wychowała mnie właściwie cała rodzina, bo babcia i dziadek pomagali, gdzie mogli. Mama skończyła szkołę, więc nie klepałyśmy biedy, a dzięki jej pracy nie musiałyśmy się wykłócać o złotówki przy każdej okazji. Spokój, żadnych dramatów aż nudno!

W końcu i ja dojrzałam, miałam 16 lat i… szok zaszłam w ciążę. Na szczęście mój chłopak zachował się, jak trzeba nie uciekł w siną dal, tylko się oświadczył. Tak że ślub i już w wieku 17 lat zostałam mamą. A moja mama została babcią mając dopiero 33 lata. Ale ani myślała się martwić była rozanielona. Znów wychowywaliśmy dziecko całą rodziną! Dokończyłam szkołę, zdobyłam dobrą robotę, wszyscy dumni.

Teraz moja córka ma już 12 lat i ponownie jestem w ciąży. Krótko mówiąc życie jest bajka! Było… do czasu.

Nie tak dawno moja mama postanowiła mieć drugie dziecko. Zapytałam dlaczego jej się zachciało? Okazało się, że się zakochała. Problem w tym, że pan z obiektu westchnień ma żonę i od rodziny odejść nie zamierza. Szok i niedowierzanie! Rozmowy nie pomagają. Mama oznajmia, że już jest w ciąży i abortować nie zamierza. Uparła się, że będzie miała drugie dziecko. Co tu zrobić?

Usiadłyśmy i popłakałyśmy sobie razem. Bo facet nie planuje się z nią żenić, dziecka nie uzna, alimentów nie da. Każdy sobie rzepkę skrobie a on już i tak ma dzieci do utrzymania. No i mama w końcu zaczęła być nie do życia. Mogłabym ją pocieszać, dodać otuchy ale co ja mogę? Zakochana, w ciąży i na dokładkę porzucona! Czy może być gorzej?

Nie daje mi spokoju myśl, że kiedy jej się urodzi to dziecko, sąsiedzi i znajomi będą się śmiać, szeptać po kątach. Bo stanie się nie tylko samotną matką, ale zostanie nią, mając ponad czterdzieści lat. A to mały, plotkarski miasteczko pod Krakowem więc wszyscy zaraz będą wiedzieć.

Wspieram ją, jak mogę. Jeśli jeszcze i ja się rozsypię, to i ona nie da rady. Babcia z dziadkiem nic nie wiedzą, mama prosi, żebym jeszcze nie mówiła. Słowo daję mam wrażenie, że zaczyna myśleć, czy nie lepiej byłoby jednak zrezygnować z tego dziecka. Sama już nie wiem, czy ją powinnam zniechęcać, czy wspierać. Trochę się boję, ale i bardzo mi jej szkoda. Jest przecież przerażona, a wszyscy są przeciwko niej. Myślę, że już zdążyła pokochać to dziecko, chociaż go nie widziała.

Co z tym zrobić? Pozbyć się wszystkiego, czy próbować to dziecko wychować? Musi zdecydować sama.

Powiedziałam o wszystkim mężowi, bo to on nas wszystkich utrzymuje. Zaskoczył mnie spokojem. Mówi tylko, że tam, gdzie dwójka dzieci, zmieści się i trzecie. Ale ja wciąż się boję. Sama nie wiem o co?