Mama Kasia

Mama Katarzyna

Co tu tak chlupiesz? Rozchlapałaś się na dobre! Na dworze i tak wilgoć, a ty jeszcze dolewasz smutków!

Korpulentna, potężna jak wiejska chata kobieta opadła na ławkę obok Kiry.

Ależ dziś duszno! I jeszcze z rana deszcz lał, jak na złość. Teraz czuję się jak w łaźni! Dzień się ledwo zaczął, a ja już cała mokra, do wykręcenia!

Wyjęła z torby butelkę z wodą i po chwili szamotaniny otworzyła zakrętkę.

Chcesz? podała butelkę Kirze. Mówią, że woda koi nerwy. Na mnie nie działa. Mogę wypić cały wiadro i dalej mi nie przejdzie.

Kira patrzyła z przerażeniem na tę dziwną sąsiadkę z ławki. Czym jeszcze musiała zasłużyć na taki los? Czym rozgniewała los, że do wszystkich swoich dramatów musi teraz jeszcze mierzyć się z… nią? A raczej z TĄ…

Nigdy nie znosiła ludzi otyłych. Wprawiali ją w zły nastrój i zniechęcenie. Jak można tak siebie nie szanować? Czy naprawdę tak trudno zrobić trochę ćwiczeń, jeść mniej i zwrócić uwagę na to, że wokół są przecież inni ludzie? To przecież nieestetyczne! Te fałdy, te wielkie ciuchy, pot, zapach… Brr! Kira przypomniała sobie, jak kiedyś z koleżankami w spa, zobaczyły w basenie taką kobietę.

Ja nie wchodzę do wody, dziewczyny! Mam dziś dość! powiedziała Liza, przyjaciółka Kiry, i przeciągnęła się. Jej opalone, szczupłe ciało było niemal idealne. Nic dziwnego godziny na siłowni, prywatny trener.

Dlaczego? Miałyśmy spędzić tu cały dzień…

Z TYM? skrzywiła się Liza i wskazała palcem za siebie. Nie mogę na to patrzeć, a co dopiero być obok. Jest mi niedobrze!

Potem poszedł długi wywód, którego Kira nie chciała wcale wspominać. Niby wewnątrz poczuła wyrzuty, ale nie mogła zaprzeczyć trochę się z Lizą zgadzała. Nie da się tak. Nie możesz się ogarnąć siedź w domu. Liza miała rację, choć wstyd to przyznać.

A teraz siedziała obok kobiety, która wydawała się trzy razy większa od tej z basenu. Mało, że siedziała ona jeszcze mówiła bez przerwy! Ale Kira nie miała już siły wstać z ławki. Siedziała tu od kilku godzin; najpierw płakała, a potem po prostu wpatrywała się w ścianę. Nie miała dokąd pójść, poza dworcem. Usłyszała jednak kolejne słowa nieznajomej i nagle zamarła.

Piękna jesteś. Nie masz walizki, torebki nawet. Czyli nie wybierasz się nigdzie wyjeżdżać. Czekasz na kogoś? Czy nie masz dokąd pójść?

Kira odwróciła wzrok od ściany i spojrzała na kobietę.

Jej serdeczna twarz z okrągłymi, zaróżowionymi jak u laleczki policzkami rozjaśniała uśmiechem, który jednak znikł, gdy Kira nagle zaszlochała, a potem wybuchła płaczem. Coś w tej kobiecie sprawiło, że od razu ją objęła i przycisnęła do siebie. Tego Kira nie potrafiła później wyjaśnić. Jej głowa, z modną fryzurą, wtuliła się w cienki materiał bluzki pocieszycielki. Materiał momentalnie przemókł, a Kira z zaskoczeniem poczuła delikatny zapach kwiatów, nie potu. Zdziwiła się, czy to proszek czy może wywar z ziół? Zapach był intensywny, a jednocześnie tak łagodny… Jeszcze raz pociągnęła nosem i z przestrachem się odsunęła. Przypomniało jej się. Tak samo pachniały ręce jej mamy, śp. którą prawie nie pamiętała. Miała pięć lat, gdy mama zginęła w wypadku. Jedyne wspomnienie łąka pełna kwiatów, mama plecie wianek i jej dłonie pachną dokładnie tak…

Czemu się odsuwasz? Kto cię skrzywdził?

Kira pokręciła przecząco głową, ale po chwili skinęła.

Łotry! Takiemu dziecku krzywdzić… kobieta wyjęła z torby pakiecik z kanapkami i wielkie czerwone jabłko. No, proszę bardzo!

Rozwinęła kanapkę i taki zapach poleciał, że Kira aż ścisnęła się w środku. Nie jadła od wczoraj, a nie miała grosza, by coś sobie kupić.

No, trzymaj! To z szynką drobiową, zdrowe. Sama robiłam. Jedz, nie wstydź się, taka chuda jesteś, że aż strach patrzeć!

Nie jem mięsa Kira przełknęła ślinę i odwróciła wzrok.

Co mówiłaś? kobieta nie słuchała, wcisnęła jej kanapkę w ręce i przełamała jabłko na pół.

Nic… odpowiedziała Kira, wpatrując się w mocne dłonie bez śladu manikiuru. Jej wszystkie plany z pociągiem wydały się nagle idiotyczne. Rzuciła się na kanapkę i aż jęknęła z przyjemności.

Smakuje? No właśnie! Reszta to głupoty.

Kobieta poprawiła się na ławce i spojrzała na Kirę, która zjadła już pierwszy kawałek i zerkała z nadzieją na drugi.

Jedz, jedz! I mów, co się stało, że jesteś na dworcu sama, bez rzeczy, bez grosza przy duszy?

Kira kiwnęła tylko głową i otarła świeże łzy.

Przestań płakać! Najpierw opowiedz wszystko po kolei, a potem razem popłaczemy i kto wie może się pośmiejemy.

Nie chciała mówić, ale chyba nie miała wyboru. Dla innych jej historia wydawałaby się mało warta, ale to była jej jedyna.

Z domu uciekła dzień wcześniej. Tata oznajmił jej, że nie jest jego córką, bo teraz doczeka się swojego własnego dziecka. Nie mogła się po tym pozbierać. Człowiek, który ją wychował, dla którego była tatusiem, okazał się nie ojcem? To można oszaleć. Nigdy nie dał jej odczuć dystansu. Z macochą też nie znajdowała języka sama była tylko kilka lat starsza od Kiry i już na powitanie z dziecięco szczupłymi ustami zwęziła usta:

Taka słodka! zaśpiewała macocha. Kira wiedziała, że jej normalne życie właśnie się kończy.

Podszczypywania, skargi, łzy Wszystko jak w taniej telenoweli. Wiedziała to, ale nie potrafiła nic zmienić. Była przyzwyczajona, że tata zawsze był obok, bronił jej. Teraz było już za późno.

Ostatnią kroplą był ich ostatni dialog, kiedy tata położył przed nią papiery adopcja w wieku trzech miesięcy. Spytała tylko, kto jest jej biologicznym ojcem, ale nie dostała odpowiedzi. Po mamę już nie miała jak sięgnąć…

Po północy siedziała wlepiona wzrok w ścianę tak długo, aż po prostu narzuciła kurtkę i wyszła z domu. Rano dotarło do niej, by pójść na dworzec. Telefon rozładował się. Nie miała do kogo zadzwonić bliskich przyjaciół nie miała, bo rodzice ciągle się przeprowadzali. A ci, z którymi teraz rozmawiała, na pomoc nie mogli liczyć. Ich motto z jakiejś bajki: Kochaj siebie! Miej wszystkich gdzieś! Sukces wtedy pewny!. Nawet sobie kupiła breloczek z tym diabełkiem, ale zgubiła.

Kobieta słuchała bardzo uważnie, nie przerywała. Gdy Kira skończyła, podała jej paczkę chusteczek.

Wytrzyj się.

Potem wyjęła z torby wielki portfel.

Dziewczyno, do ojca musisz jeszcze kiedyś zadzwonić, ale nie teraz. Telefon masz?

Padł.

Rozumiem. Proszę.

Staroświecki, wielki jak cegła telefon wcisnęła jej w dłoń.

Nie jest modny? Ale działa, córka mi kupiła, i bardzo dobry! Zadzwoń albo napisz mu sms, że żyjesz i nic ci nie jest. Może tata kiepski, ale nie ma sensu go zamartwiać bardziej.

Obserwowała, jak Kira pisze wiadomość, i po chwili wstała, poprawiając pogniecioną bluzkę.

Jestem Katarzyna. Mieszkam pod Warszawą, w wiosce. Chcesz do mnie jechać? Jak nie masz dokąd, to niezła opcja, nie?

Ale po co?

Co po co?

Czemu to pani robi? Kira spytała z niedowierzaniem. Przecież jestem pani obca. Czemu pani chce mi pomóc?

Kobieta uśmiechnęła się i złapała ją za podbródek ciepłymi palcami.

Bo nie ma obcych dzieci. Nie wolno, by dziecko było zostawione samo sobie.

Jestem już dorosła…

Jasne! No, wstawaj, dziewczyno! Musimy ci bilet kupić, bo inaczej przegapimy kolejkę!

Tak to Kira trafiła do Katarzyny.

Po drodze Katarzyna już jej nie wypytywała. Dopiero potem powie Kirze, że czasem nie należy wchodzić z butami do duszy człowieka.

Ktoś chce mówić od razu, innemu trzeba czasu. Jak chwila odpowiednia, sam ci wszystko, co najważniejsze, powie.

Zmęczona Kira zasnęła w pociągu i obudziła się dopiero w wiosce, gdy Katarzyna szturchnęła ją łagodnie w ramię.

Pobudka, słońce! Jesteśmy!

Na peronie Katarzyna pomachała do kogoś. Zaraz potem najwyższa, bardzo szczupła kobieta niemal ją powaliła.

Mamo Kasiu! Drugą kolej wypuszczam, bałam się, że nie dojedziesz. Jak tam Nina?

Wszystko dobrze. Z Jarkiem są już w Warszawie. Pojadę za dzień, dwa sprawdzić.

I z lekarzem rozmawiałaś?

Obiecał pomoc. Młody, ale wygląda na fachowca.

A to kto? dziewczyna zerknęła na Kirę pytająco.

Mniej pytań, Sylwia. Jesteśmy z drogi, głodni jak wilki.

No, dobrze! Wsiadamy!

Stary Polonez wydał się Kirze tak zabawny, że parsknęła pod nosem.

Co? To aerografika! Szymek, brat, malował.

Aerografia poprawiła ją Kira, patrząc na wymalowanego Kota Filemona.

Mamo Kasiu, gdzieś taką mądrą znalazła? Sylwia otworzyła drzwi dla Katarzyny.

Na dworcu.

Jak mnie… spojrzała z zainteresowaniem na Kirę bawiącą się palcem przy rysunku. Potrafisz rysować?

Tak, skończyłam szkołę plastyczną.

Chyba Szymek się ucieszy. Samouk, nigdy się nie uczył.

No to grubo… Wyjątkowa praca.

On cię jeszcze zaskoczy. Siadać, czekają na nas.

Kto?

Zobaczysz!

Sylwia prowadziła auto tak dynamicznie, że Kira na zakrętach zamykała oczy.

Nie tak szybko, Sylwka! zaśmiała się Katarzyna. Ja się przyzwyczaiłam, ale dziewczyna do tego nieprzygotowana.

To się przyzwyczai! Sylwia gwałtownie zatrzymała się przed furtką wielkiego domu. Jesteśmy!

Na podwórku wybiegła gromadka dzieci i Kira aż westchnęła z wrażenia.

Wszystkie moje! Katarzyna z trudem wysiadła z auta. Ale nie martw się. Mieszkam sama. Tylko ciągle u mnie bywają. Stąd zawsze gwarnie. Chodź, nie wstydź się!

Dzieci szczebiotały, obsiadły Katarzynę. Jej wielkie ręce głaskały ich po główkach i policzkach.

Moje kochane!

Z dużą rodziną Kasi Kira zapoznawała się prawie tydzień. Nie mogła się połapać, kto jest czyim dzieckiem, póki Sylwia nie przywiozła najmłodszego synka, by Katarzyna go przypilnowała, i nie zrobiła Kirze wycieczki po całej ulicy.

Patrz! Sylwia pokazała ulicę. Troje mieszka na tej Zina, Michał, Nastka. Mają już własne dzieci. Na sąsiedniej jeszcze Ola i Weronika. U Oli dwójka maluchów, Weronikę wydaliśmy za mąż miesiąc temu. Na drugim końcu ja z rodziną, brat Szymek i Nina. Ta, co mama pojechała pomóc w mieście. Jej syn Jarek urodził się z wadą serca. Monitoruja go, może będzie operacja. Wtedy będzie ok.

To się pogubiłam.

Spokojnie, dasz radę. Po prostu jest nas sporo.

Oj, ciocia Kasia to bohaterka. Tyle dzieci!

Sylwia nagle się roześmiała.

Ani jednego nie urodziła. Wszyscy poduszkowie. Ty też.

Kira stanęła jak wryta.

Jak to?

Tak to. Długa historia. Chodź!

Dom Sylwii okazał się niewielki, lecz pełen ciepła. W kuchni przegnała kota z kanapy i pokazała Kirze.

Siadaj, zaraz wracam.

Kira podziwiała kuchnię. Wszystko czyste, firanki ręcznie wyszyte w niezapominajki.

Lubisz? Te najukochańsze, od mojej córki Wiktorii.

Jak to?

Jak czekałam na poród, w szpitalu mnie wyszywali. Troje razy i zawsze się nudziłam, to haftowałam. Dla Wiktorii niezapominajki, dla Janka maki, a dla Lidzi stokrotki.

Piękne!

Mama mnie nauczyła. Nic nie umiałam, zanim do Kasi nie trafiłam.

Zanim? Jak to?

Miałam alkoholików za rodziców. Teraz mogę o tym mówić, ale z dzieciństwa nic nie pamiętam. Mama powiedziała, że człowiek, jak długo cierpi, to zapomina. Żeby nie zwariować.

Dysocjacyjna amnezja.

Co?

Utrata pamięci.

Skąd nazwa?

Chciałam być psychologiem, sporo czytałam. To mnie ciekawiło.

Co stanęło na przeszkodzie?

Chorowałam w liceum – dwa lata problemy z kręgosłupem. Operacja. Teraz już dobrze, tylko trochę boli czasem. Studiowałam za opłatę, bo ojciec płacił. Teraz już nie będzie. Muszę się utrzymać sama.

Aha.

Mów dalej, to ciekawe!

Tak… Mama mnie biła tak, że leżałam po tygodniu.

Czemu nie zabrano cię z domu?

Kto mnie chciał? Sąsiedzi zgłaszali, ale bez efektu. W końcu uciekłam w wieku trzynastu lat, nie było gdzie mieszkać. Jedynie znajome. Też miały ciężko. Uciekłam na dworzec z dwoma złotymi w kieszeni. Tam znalazła mnie Kasia. Pojechała coś załatwić do miasta. Nakarmiła mnie i przywiozła tu.

Zupełnie jak mnie…

Ona ma nosa do takich, jak my. Potem walczyła o opiekę, nie dało się to mnie adoptowała. Najpierw mnie, potem Szymka. Był maleńki, dużo zdrowia jej kosztował.

A ciocia Kasia ma własne dzieci?

Nie. Sama widzisz czemu.

Myślałam, że tylko puszysta…

Bo lubi zjeść? Nie. Ma cukrzycę od lat. Serce też nie to. Długo ukrywała diagnozy. Bała się, że jej dzieci odbiorą. Leczenie zaczęła, gdy już było źle. Siostra lekarka jej pomagała dyskretnie. Teraz tyłko ty nie mów mamie!

Kira kiwnęła głową.

Piękna była. W szkole prymuska, chciała się dostać na medycynę, zabrakło kilku punktów. Wróciła do domu i zakochała się. On był przyjezdny. Szybko się pobrali i ją zabrał. Co tam przeżyła, nigdy nie mówiła. Raz, w szpitalu, wyszło, że ma dawne złamania: żebra i palce. Lekarz zapytał rzuciła tylko: Mąż. Potem siostra powiedziała mi, że trafił do więzienia za znęcanie się.

Sylwia wytarła oczy.

Uciekła od niego, wróciła do rodziców, zajmowała się nimi do śmierci. Została sama. Siostra daleko, męża już nie chciała, dzieci mieć nie mogła. Chorować zaczęła. Wtedy ja się pojawiłam. Potem Zina, inni… Mama mówi, że nie szukała nas, my ją znajdowaliśmy. O każdej z nas można byłoby książkę napisać. Każdemu pomogła, dokumenty, dodatek na mieszkanie. Sąsiedzi, jak sprzedają dom, najpierw do niej idą.

Ale skąd ona ma na to pieniądze?

To ciekawa historia. Coś państwo daje. Wszystko zna, bo się uczyła przepisów. Po sądach chodziła, jakby sama była prawnikiem. Ale to drobiazg. Najwięcej pomagał Pan Paweł.

Kto?

Paweł. Kasia go znalazła po Zinie. Błąkał się po mieście, chory, niepełnosprawny, nikt go nie chciał. Wziął ją za rękę i trzymał, aż zabrała go na wieś. Następnego dnia zjawił się jego ojciec wielka willa, prywatna ochrona, firmy. Świetny człowiek. Synka nie oddał, nie porzucił. Paweł mieszka z panią pielęgniarką i ochroną, czasem przyjeżdża tu, do nas. Ojciec do dziś wspiera nas finansowo. Kasia powtarza, że trafił się jej nie książę, a król. Dobry, choć jak w każdej bajce, czasem coś chce w zamian, ale dzięki niemu mamy na wszystko. Tak oto żyjemy jak w serialu. Wierzysz?

Nie! To wszystko takie niewiarygodne…

Ale to prawda. Nasze życie i nasza mama. Gdyby nie ona kto wie, może by nas nie było…

Rozmowa przerwała dopiero, gdy Sylwia zorientowała się, że czas na obiad.

Nigdzie nie idziesz! wyciągnęła z lodówki chłodnik. Wyjmij talerze z półki. Najpierw zjesz.

Kira usiadła przy rodzinnym stole pierwszy raz w życiu. Nigdy nie jadła tak z ojcem, potem z macochą unikała wspólnych posiłków. Teraz aż zabrakło jej tchu dom, dzieci, śmiejący się mężczyźni, czułości, żarty… Z oczu popłynęły łzy.

Hej! Słona już zupa! Sylwia sama ją objęła i podała ręcznik. Przestań już. Jesteś u siebie. Nikt ci już nie zrobi krzywdy.

Tego dnia Kira pierwszy raz opowiedziała wszystko, do dna. O mamie, ojcu, Innie. Svetlana uważnie słuchała, czasem zadawała pytania, rzadko przerywała.

Rozumiem… powiedziała, kiedy Kira skończyła. Wiesz co? Nie miej żalu do ojca. Przecież wychował cię, kochał jak własną. Teraz cieszy się, że będzie miał dziecko? Nie wszyscy umieją się cieszyć mądrze. On chyba całe życie myślał, że dzieci mieć nie może.

Kira kiwnęła głową.

No właśnie. Pewnie już zrobił testy DNA?

Skąd wiesz?

Bo to taki pragmatyk. A jak się na coś uprze, nie odpuści. Przepraszam, jeśli źle mówię o twoim tacie…

A dlaczego ludzie nie radzą sobie z radością?

Sylwia odłożyła talerz na suszarkę.

Czasem radość przerasta. Człowiek robi głupoty. Jak u naszej Niny Gdy Pan Paweł pomógł kupić dom utraciła kontakt z rzeczywistością. Balowała, piła z mężem. Potem zaszła w ciążę. Przerwaliśmy to na czas, musieliśmy zamknąć ją pod kluczem. Teraz już nie piją nigdy, syn z wadą serca, walczymy o niego.

Dlaczego nie pozbyła się ciąży?

Nie dała. Jak zorientowała się co się dzieje, to biła lekarzy po rękach, żeby nic nie zrobili. To dzikie dziecko. W psiarni mieszkała do czwartego roku życia.

Co?! Jak?

Mieszkała w budzie, z psem. Dopiero Kacha ją wydobyła. Musiała zabrać i Ninę, i sukę Sarę bo pies nikogo nie dopuszczał. Ale Kasię tak.

Nagle do kuchni wbiegła dziewczynka.

Ciociu Sylwio! Po Kirę przyszli, babcia mówi, żeby już wracała!

Gdy zobaczyła zadumaną Sylwię, uspokajająco się uśmiechnęła:

Nie obudziłam? Już idę!

Spokojnie, Irenko. On nie śpi. Możesz wejść. Dzięki!

Irenka poszła, a Sylwia odwróciła się do Kiry.

Starsza Niny. Miła dziewczyna. Idź, Kiruś. Chcesz, odprowadzę?

Nie trzeba. Kira bezwiednie objęła Sylwię. Dziękuję.

Za co? Sylwia odwzajemniła uścisk. Pamiętaj, zawsze masz tutaj dom.

Dziwne to wszystko, Sylwio… Tyle obcych, a rodzina…

Rodzina to nie zawsze więzy krwi. To też przyjaźń, dusza. Co mocniejsze nigdy nie wiadomo.

Ojciec Kiry przyjechał po nią i nie wiedział, gdzie spojrzeć. Nie wiedziała, że Katarzyna pojechała do miasta i rozmawiała z nim długo. Przyszedł, przepraszając i prosząc o powrót.

Nie, tato. Wybacz, nie chcę. Już nie. Tak będzie lepiej.

Wynajmę ci mieszkanie.

Kira popatrzyła na Katarzynę i kiwnęła.

Będę wdzięczna, jeśli pomożesz na początek. Znajdę pracę, przeniosę się na zaoczne i zacznę wreszcie coś robić.

Nie trzeba… Ja wszystko załatwię.

Nie, tato. Ja muszę. Sama. Zawsze mówiłeś licz na siebie. No to liczę.

Nie ufasz mi już?

Kira pokręciła głową.

Nie o to chodzi. Po prostu tak trzeba. Sama nauczyłam się tej lekcji.

Ojciec zapłaci za jej studia. Kira skończy uniwersytet i zostanie cenionym psychologiem dziecięcym. Kolejka do niej będzie na tygodnie naprzód. Inna urodzi synka, Kira szczerze się ucieszy, ale kontakt utrzyma sporadyczny. Nie z żalu po prostu rodzina, którą zyskała dzięki spotkaniu z Kasią, stanie się jej bliższa. A gdy Katarzyna, przez wszystkich zwana mamą, zachoruje, Kira zostawi wszystko i wróci na wieś, by się nią opiekować. Pół roku po udarze, który Kasię przykuje do łóżka, stanie się dla Kiry najtrudniejszym, a zarazem najszczęśliwszym czasem w życiu. Otoczona ludźmi, którym naprawdę na niej zależy.

Rodzina postawi wszystko na nogi i Kasia powoli stanie na nogi. Dużo chodzić nie będzie mogła, mówić czasem niewyraźnie, ale Szymek i Rusłan zrobią dla niej wspaniałą ławkę przy bramie i tam będzie spędzała czas, odpierając żarty dzieci:

Pani na tronie! Może herbata dla waszej wysokości?

Dzieci będą biegać obok babci, prosząc o oceny w grach i chwaląc się:

Babciu, widziałaś? Jak wysoko się rozbujałem! A Felek zdobył pierwszego gola! Do kadry się nadaje! Wygralibyśmy wtedy ze wszystkimi!

Kira dopiero wtedy wróci do miasta, gdy upewni się, że z Katarzyną wszystko już dobrze.

A za pół roku, na swoim ślubie, pierwsza zaprosi właśnie ją.

Mamo Kasiu, będziesz obok?

Zawsze, moje dziecko, zawsze…