Mama Kasia

Mama Kasia

Co ty tu szlochasz, dziecko? Rozbeczałaś się na całego! I tak już na dworze mokro, a ty tu jeszcze wilgoć dodatkową powodujesz!

Duża, postawna jak wiejska chałupa kobieta przysiadła się na ławce tuż obok Kamilki.

Ale gorąco dzisiaj! No i deszcz, akurat od rana. Teraz można by sauną nazwać to miejsce! Połowa dnia dopiero za nami, a ja już cała przemoknięta, można by wyżymać!

Kobieta grzebała w swojej wielkiej torbie, aż w końcu wyjęła plastikową butelkę z wodą i z wysiłkiem odkręciła korek.

Napijesz się? podała wodę Kamilce. Mówią, że po wodzie człowiek się uspokaja. Na mnie to nie działa. Nawet i wiadrem wypiję i tak nie przestanie boleć.

Kamilka z konsternacją spoglądała na nieznajomą sąsiadkę z ławki. Za co jeszcze kolejne zmartwienie? Co takiego zrobiła, że nad nią niebo wciąż się gniewa? I teraz musi znosić jeszcze ją… tę kobietę…

Od zawsze czuła niechęć do osób o pełnych kształtach. Ich obecność wprawiała ją w przygnębienie. Jak można się tak zaniedbać? myślała. Przecież wystarczyłoby trochę poćwiczyć, mniej jeść i pomyśleć, że wokół są też inni ludzie! To nieestetyczne: fałdy, szerokie ubrania, pot, zapach… Fuj! Przypomniała sobie pewną scenę ze SPA, do którego lata temu pojechała z koleżankami widziały tam kobietę o podobnej sylwetce pływającą w basenie.

Ja do basenu nie wchodzę, dziewczyny! Wystarczy na dzisiaj! Justyna, najlepsza przyjaciółka Kamilki, wstała i przeciągnęła się, prężąc szczupłe ciało wypracowane na siłowni z trenerem osobistym.

Dlaczego? Przecież miałyśmy tu spędzić cały dzień?

Z TAMTĄ w wodzie? Justyna z obrzydzeniem pokazała palcem za siebie. Nie mogę nawet patrzeć w jej stronę, nie mówiąc już o pływaniu obok. Odraża mnie to!

Dalej był taki monolog, którego Kamilka nawet nie chciała wspominać. Nie była hipokrytką, musiała przyznać Justynie rację z takimi osobami powinno być tak: nie potrafisz się ogarnąć, zostań w domu.

A teraz sama, niemal obok kobiety o trzy rozmiary większej niż ta z basenu, siedzi na tej samej ławce i jeszcze ta kobieta coś ciągle zagaduje! Ale Kamilka nie miała już sił, by wstać. Siedziała tu już kilka godzin; najpierw płakała, potem tępo patrzyła w ceglaną ścianę przed sobą. Oprócz dworca i tak nie miała dokąd pójść. W końcu jednak rzuciła nerwowym kątem ucha na gadanie sąsiadki.

Piękna taka, a nie masz walizki, nawet torby! Więc nigdzie nie jedziesz, co? Na kogo czekasz, czy może nie masz gdzie się podziać?

Kamilka odwróciła wzrok od ściany, spojrzała na kobietę.

Dobroduszna twarz, z wielkimi jak pijane maliny policzkami, rozświetliła się uśmiechem, który jednak natychmiast zgasł, gdy Kamilka nagle szlochnęła i rozpłakała się na głos. Co takiego było w tej kobiecie, że Kamilka nie mogła się jej oprzeć, sama do końca nie rozumiała. Ryczała jak dziecko, tuląc swoją rozczochraną głowę do cienkiej bluzki nieznajomej, która od razu objęła ją ramieniem. Materiał natychmiast nasiąkł łzami, i Kamilka nagle zorientowała się, że nie czuje tu ani potu, ani nieprzyjemnego zapachu był za to delikatny, kwiatowy aromat. Zastanawiała się chwilę, czy może tak pachnie proszek, w którym kobieta pierze, czy rzeczywiście płukała bluzkę w polnych ziołach. Ten zapach był taki znajomy… i mocny, i łagodny. Kiedy jeszcze wzięła kolejny wdech, nagle oderwała się, zaniepokojona.

O Boże, przecież tak pachniały ręce mamy… Matki, której nie pamiętała prawie wcale, bo odeszła, gdy Kamilka miała pięć lat. Zostało jej jedno wspomnienie rozległa, kwitnąca łąka. Mama układała jej wianek i jej dłonie pachniały dokładnie tak, jak bluzka tej kobiety.

Czemu uciekasz, dziecko? Ktoś cię skrzywdził?

Kamilka pokręciła przecząco głową, ale w końcu skinęła na tak.

Łajdaki! Taką dziecinę skrzywdzić! kobieta wyjęła z torby zawiniątko z kanapkami i duże, czerwone jabłko. Poczęstuj się, proszę!

Rozwinęła papier, a Kamilka poczuła zapach wędliny, od którego ścisnęło jej żołądek. Nie jadła już od prawie doby, a monet na zakup czegokolwiek nie miała.

No! Trzymaj, to szynka drobiowa, własnej roboty. Jedz, dziecko, boś taka chuda, że aż strach!

Nie jem mięsa… Kamilka przełknęła ślinę, odwracając wzrok.

Kobieta pchnęła jej kanapkę w dłonie, udając, że nie słyszy sprzeciwu, i sprawnym ruchem przełamała jabłko na pół.

Nic nie szkodzi, jedz. Nic nie mówiłaś… Kamilka spoglądała na silne, spracowane dłonie i nagle pojęła, jak bardzo kiepskim pomysłem był dworzec. Wgryzła się więc w pajdę i jęknęła z zachwytu.

Smakuje, co? No widzisz! A reszta to głupoty…

Kobieta poprawiła się na ławce, spoglądając na Kamilkę, która błyskawicznie zjadła pierwszą kanapkę i z nadzieją zerkała na kolejną.

Jedz, dziecko, jedz. I opowiadaj, co cię przygnało na dworzec bez walizki, bez pieniędzy nawet, co?

Kamilka tylko skinęła głową, ocierając nowe łzy płynące po policzkach.

Ale nie płacz, już. Najpierw powiedz, co się stało. Potem i popłaczemy, i da Bóg pośmiejemy się jeszcze.

Nie miała już nawet siły się opierać. Cała ta historia nie była niczym wielkim, ale była jej życiem, jedynym, jakie miała.

Z domu wyszła wieczorem dnia poprzedniego. Albo raczej uciekła, kiedy tata powiedział, że nie jest jej ojcem, a będzie miał własne dziecko. Do tej pory nie mogła w to uwierzyć. Człowiek, którego zawsze nazywała tatą, który ją wychowywał nie był jej prawdziwym ojcem!? Można oszaleć. Nigdy wcześniej nawet nie dał jej tego odczuć.

Ze swoją macochą, panią Ireną, nie potrafiła złapać kontaktu. I trudno się dziwić, jak macocha była tylko kilka lat starsza od samej Kamilki. Już przy pierwszym spotkaniu przywitała Kamilkę z zaciśniętymi ustami i słodziutkim śpiewem.

Aleś ty ładniutka! świergotała, i Kamilka zrozumiała, że spokojne życie ma za sobą.

Przytyki ze strony Ireny, skargi do ojca, łzy jak z podłego romansidła. Ale nic nie mogła zrobić. Za późno się zorientowała, że świat się zmienił.

Ostatnia rozmowa z ojcem była ostatecznością położył przed nią stos dokumentów, kazał czytać, a potem wyrzucił z siebie to jedno, po którym straciła całą pewność siebie. On nie jest jej ojcem zaadoptował ją, kiedy miała trzy miesiące. Na pytanie o prawdziwego ojca, nie dostała już odpowiedzi czy nie wiedział, czy nie chciał powiedzieć, teraz zapytać nie było już kogo.

Na ścianę wpatrywała się do późna, a potem narzuciła kurtkę i wyszła. Nie wiedziała dokąd pójść, dopiero o świcie przyszło jej do głowy: dworzec. Telefon się rozładował, a i tak nie chciała rozmawiać z nikim. Przyjaciół w prawdziwym sensie nie miała. Rodzina ciągle się przeprowadzała, nie miała czasu na prawdziwe przyjaźnie. Te znane jej z obecnego życia na pewno by nie pomogły, one żyły według zasady: Kochaj siebie i miej innych w nosie to ci przyniesie sukces!. Małego czarnego diabełka z tej kreskówki zamówiła sobie raz jako breloczek i długo nosiła przy plecaku, aż gdzieś się zawieruszył.

Kobieta słuchała w milczeniu, bez zbędnych pytań. Gdy Kamilka skończyła, ta wyjęła chusteczki i wręczyła jej.

Wytrzyj oczy, dziecko.

Pobuszowała jeszcze w swojej torbysku, aż w końcu podsunęła Kamilce wielki portfel.

No dobrze, dziewczyno. Pogadać z twoim ojcem trzeba, ale to się załatwi później. Telefon działa?

Rozładował się.

Dobrze. Proszę, trzymaj.

Kobieta wręczyła jej stary, ale porządny telefon na guziki.

Co się tak przyglądasz? Nie modny? Ale dobry. Córka mi dała. Klawisze duże, słychać też dobrze. Napisz trzeba ojcu, że jesteś cała i zdrowa. Nie jest może ideałem ojca, ale niech się nie martwi.

Patrzyła, jak Kamilka pisze SMS-a, po czym wstała, poprawiając wygniecioną od łez bluzkę.

Nazywam się Katarzyna Sławińska, ale tu wszyscy mówią na mnie ciocia Kasia. Mieszkam pod Krakowem, na wsi. Chcesz ze mną pojechać? Takie to złe nie będzie, skoro nie masz dokąd iść, co?

Dlaczego pani chce mi pomagać?

Kobieta uśmiechnęła się, łapiąc ją za podbródek.

Bo nie ma cudzych dzieci, dziecko. Nie wolno nikogo zostawiać samego.

Ale ja już jestem dorosła

Oj, dziecko, dziecko… Ruszaj się, chodź! Musimy ci jeszcze bilet kupić, bo pociąg nam odjedzie.

Tak Kamilka trafiła do cioci Kasi.

Po drodze już więcej jej nie wypytywała potem wytłumaczy, że czekała, aż sama się wygada.

Do duszy nikt nie ma prawa się włamywać na siłę, dziewczyno. Trzeba czasu. Każdy sam powie, jak przyjdzie moment.

Wyczerpana Kamilka zasnęła w szynobusie i obudziła się dopiero, gdy ciocia Kasia lekko potrząsnęła ją za ramię.

Wstawaj, dziecko, już jesteśmy!

Na peronie ciocia Kasia zamachała do kogoś ręką i zaraz ich dogoniła szczupła kobieta.

Mamusiu Kasia! Czwarty pociąg uciekłam! Bałam się, że nie dojedziesz! Jak tam Nina?

Dobrze. Z Jarkiem już u siebie. Wpadnę za parę dni, zobaczę ich.

A z lekarzem gadałaś?

Obiecał wszystko załatwić. Młody, ale ogarnięty.

A to kto? rzuciła wzrokiem na Kamilkę.

Później opowiem, Sylwia. Z drogi jesteśmy, głodne obie.

Dobra, dobra. Chodźcie!

Stary maluch wyglądał tak zabawnie, że Kamilka parsknęła śmiechem.

Że co? To jest aerografika, zrobił brat, Szymek!

Aerografia poprawiła ją automatycznie Kamilka, patrząc na wymalowanego kota Filemona.

A widzicie, jaka kumata! Mamo Kasia, gdzie ty takie wyłuskałaś? Sylwia uchyliła drzwi, pomagając Katarzynie wsiąść.

Na dworcu, jak ciebie…

A rysować umiesz?

Tak, kończyłam szkołę plastyczną.

O, to Szymkowi się spodoba! Uczył się sam.

Ale nieźle mu idzie, jak u mistrza.

No! Opowiesz mu. Siadajcie. Czekają już na nas.

Kto?

Zaraz zobaczysz!

Sylwia za kierownicą jechała tak szybko, że na zakrętach Kamilka zamykała oczy.

Nie szalej tak, Sylwuchna, bo dziecko się przestraszy! rzuciła ciocia Kasia, oglądając się na Kamilkę. Ja już przywykłam, ale dla młodych to nowość.

Oj tam! Sylwia zahamowała pod dużą, drewnianą bramą. Dojechałyśmy!

Gdy Kamilka wysiadła i zobaczyła bandę dzieci wybiegających przed dom, aż się zachwyciła.

Wszystkie moje, dziecko uśmiechnęła się ciocia Kasia, wysiadając z auta. Ale nie bój się sama mieszkam, te dzieciaki po sąsiedzku, codziennie tu latają. Idziemy, nie zastanawiaj się!

Maluchy zagłuszyły ciocię Kasię przywitaniami, duże ręce pogładziły główki i policzki.

Z rodziną Kasi Kamilka zapoznawała się przez tydzień. Nie mogła się połapać, kto jest kim, aż Sylwia przyjechała z młodszym synem i tłumacząc przy herbacie, pokazała wszystko.

Patrz! machnęła ręką. Tu na ulicy mieszka troje naszych Zuzia, Michał, Natasza. Na sąsiedniej Marysia z Magdą, obie mają już dzieci. Dalej mieszka mój brat Szymek i Nina, ta chorująca. Jej Jarek czeka na operację serca.

Pogubiłam się trochę.

Spokojnie, z czasem się połapiesz. Nas tu sporo.

Ciocia Kasia jest bohaterką ile to ona musiała dzieci urodzić!

A gdzie tam! parsknęła śmiechem Sylwia. Żadnego. My wszyscy to podrzutki, jak ty.

Kamilka zamarła.

Co!?

Normalnie. Każdy z nas miał ciężko. Ja na przykład…

Kuchnia Sylwii była mała i przyjemna. Siadły przy stole. Sylwia pogładziła serwetę, wyhaftowaną w bławatki.

Podobają się? Najlepsze. Wiktoriowe.

Czyje?

Córki mej. W szpitalu haftowałam, gdy z dziećmi czekałam. To była moja terapia. Wiktoriowe niezapominajki, Waniowe maki, Lidziowe stokrotki.

Śliczne powiedziała Kamilka.

Mama mnie nauczyła. Jak mnie wzięła do siebie, umiałam tylko płakać.

Jak to wzięła?

A tak. Moi to alkoholicy byli. Długo nie pamiętałam dzieciństwa… Mama Kasia mądra zawsze mówiła jak komuś latami bolą dusza i ciało, to człowiek zapomina, by nie zwariować.

Dysocjacyjne amnezja powiedziała cicho Kamilka.

A skąd ty to znasz?

Chciałam studiować psychologię. Ale się rozchorowałam, a tata przestał płacić. Teraz nie wiem, skąd wezmę na to złotówki

A co ci było?

Operację na kręgosłup. Po niej już tylko czasem mnie boli.

Rozumiem…

Opowiadaj dalej.

Uciekłam z domu w wieku trzynastu lat. Było już nie do wytrzymania. Dwa pierogi w kieszeni, na dworzec i tam znalazła mnie mama Kasia. Poczęstowała, zabrała do siebie. Kłopotów z opieką miała, z sądem, z urzędami… Ale w końcu mnie adoptowała. Potem Szymka był maleńki. Wszyscy tu zebrani to jej dzieci, choć nie z jej krwi.

Swoich nie miała?

Nie. Widzisz jaka jest? To przez cukrzycę. Od lat ma chorą trzustkę i serce. Ukrywała chorobę, bo nie pozwoliliby jej na dzieciaki. Leczyć zaczęła się dopiero, jak już nie mogła udawać. Przez męża tyrana. Długo przez niego cierpiała i wszystko się posypało. Potem uciekła do siebie. I tak nas znajdowała, jednego po drugim.

Skąd ma na to wszystko pieniądze? Państwo coś dawało, ale…

Prawda, trochę dostaje. Domy, mieszkanie, 500+ i MOPS, ile się da wywalczyć. Ale prawdziwą pomoc daje Pawełek.

Kto to?

Adoptowany brat, syn biznesmena. Mama znalazła go komplementnie zagubionego w mieście… Okazało się, że jego tata, pan Szymon, to bogaty przedsiębiorca. Zaopiekował się swoim synem i pomaga naszej rodzinie prawnicy jego wspierają, mieszkaniami dzielą, finansują leczenie dla naszych chorych.

I pani Kasia odrzuciła jego pracę w zamian za nas?

Tak. Bo nas nie zostawiłaby nigdy. Ale jesteśmy w kontakcie, Pawełek często wpada, niania z nim przyjeżdża, samochód pod domem parkuje.

Czyli cała historia jak z serialu Klan.

Dokładnie. I to prawdziwa, nie serialowa! Gdyby nie ona, pewnie nie byłoby nas tu dzisiaj…

Kamilka pokiwała głową. Po kąpieli, jak dom się wypełnił zapachem koperku i smażonego sera, znowu łzy pociekły jej do talerza.

Hej! Okroshkę już solić nie trzeba Sylwia wytarła jej policzki własną ścierką. U nas zawsze jest dom, pamiętaj!

Tamtego dnia Kamilka po raz pierwszy opowiedziała o wszystkim. O mamie, o ojcu, o pani Irenie, tym razem bez przemilczania czegokolwiek. Z każdym słowem czuła ulgę. Sylwia słuchała, czasem o coś spytała, raczej nie przerywając.

Nie miej żalu do ojca. Przez tyle lat cię kochał jak własną. A teraz jest szczęśliwy, bo doczekał się dziecka. Zbyt wielu osób nie umie sobie z radością radzić tak po ludzku.

Test na ojcostwo już zrobił?

Wiem, wiem po takich właśnie… Polakach. Mocno zdeterminowany. I nawet jeśli wie, że nie wolno, to i tak zrobi po swojemu. Ale za dzieciaka się starał…

Opowiedziała jej też o Ninie o dzieciństwie w kojcu ze psami, o tym, jak mama Kasia ją znalazła i uratowała. O najtrudniejszych chwilach, kiedy wyciągnęły ją z najgłębszego dołu.

W tym domu, przy stole, przy śmiechu dzieci coś w niej pękło, a potem wyzwoliło. Poczuła, że jest częścią większej historii; że rodzina to nie tylko więzy krwi, ale coś więcej.

Ojciec, który przyjechał po Kamilkę nie wiedział, gdzie schować wzrok. Ona już wiedziała, że mama Kasia była w mieście, rozmawiała z nim, i to wiele zmieniło.

Nie, tato. Nie chcę wracać. Będę wdzięczna za pomoc, ale chcę próbować sama.

Pomogę, czego trzeba. Oczywiście opłacę studia. Jak chcesz, wynajmę mieszkanie w Krakowie.

Dam sobie radę. Potrzebuję tylko czasu.

Słowa ojca. Czyny. Obietnice. Ale to już inne życie, inne priorytety.

Kamilka ukończyła zaocznie Uniwersytet Jagielloński, została psychologiem dziecięcym najlepszym w regionie. Telefon nie milkł od umawiania wizyt. Pani Irena urodziła synka Kamilka szczerze ich rodzinie życzyła szczęścia, lecz bywała tam rzadko.

Dla niej prawdziwym domem była wioska Kasi. I gdy Kasia zachorowała zawał, pół roku leżała, ledwo mówiła Kamilka rzuciła wszystko i wróciła, by być przy niej. To były najcięższe, ale jednocześnie najpiękniejsze chwile jej życia bo była potrzebna i kochana.

W końcu Kasia stanęła na nogi. Już nie chodziła daleko, mówiła powoli, niejasno. Szymek z mężem Sylwii zbudowali jej ławę pod bramą i każdego popołudnia dzieci przesiadywały wokół niej.

Jak tron śmiała się Kasia. Wasza królewna może poprosić o herbatę?

Dzieci znały się na pamięć: Babciu, widziałaś? Gol! A ja to w ogóle na kadrę powinienem iść!

Dopiero wtedy, kiedy była pewna, że Kasia dobrze się czuje, Kamilka wróciła do miasta. A gdy przyszło do ślubu, to Mama Kasia była pierwszą zaproszoną osobą.

Będziesz przy mnie, Mamo Kasia?

Zawsze, córeczko, zawszeKasia nie mogła już sama wstać, ale gdy Kamilka przyszła tamtego dnia w sukni ślubnej, prowadzona przez Sylwię i Szymka, spojrzała na nią z tym swoim błękitem w oczach, jakby chciała w nich pomieścić cały świat.

Przyszłaś, dziecko wyszeptała cicho. Zawsze wiedziałam, że będziesz szczęśliwa.

Kamilka uklękła przy jej dłoniach i poczuła ten sam, znajomy zapach, co kiedyś na dworcu, kiedy wszystko się zaczęło.

Mamo Kasia powiedziała miękko to dzięki tobie umiem kochać ludzi. Siebie też.

Ciocia Kasia uśmiechnęła się pogodnie, a wszystkie dzieciaki, duże i małe, otoczyły ich jak wianek niebiesko, czerwono, kolorowo. Sylwia podała cioci rękę i pomogła jej poprawić ramiona, zaraz ofiarowała kawałek ciasta weselnego dzieciom, śmiejąc się tak, że aż kot Filemon wymalowany na płocie się rozradował.

Tamtego popołudnia, kiedy słońce zapadło za łąkę, Kamilka usiadła przy babcinej ławie razem z Kasia i spojrzała na ten dom pełen ludzi, dźwięków i zapachów.

Wtedy Kasia odwróciła powoli głowę i szepnęła jeszcze:

Dom jest tam, gdzie robisz miejsce dla drugiego człowieka, córeczko.

A śmiech dzieci przetoczył się przez podwórko jak letnia burza, niosąc ze sobą ciepło i obietnicę, że nikt już nigdy nie będzie sam.

I Kamilka wiedziała, że to nie był koniec jej historii. To był początek taki prawdziwy, rozkwitający z siły, dobroci i tej zwykłej, ludzkiej odwagi, by przyjąć kogoś do serca jak do domu.

Tak właśnie rośnie rodzina, myślała, i uśmiechnęła się do własnych łez.