Mama Kasia

Mama Kasia

Co ty tu chlupiesz? Rozchlapałaś się! Jeszcze i tak wilgotno na dworze, a ty jeszcze dodatkową wilgoć wprowadzasz!

Korpulentna, wielka jak dom kobieta opadła na ławkę obok Kingi.

Dziś gorąco! I deszcz, jak na złość od rana. Teraz jak w saunie! Dopiero południe, a ja już cała mokra, jakby ze mnie wodę wycisnąć!

Kobieta wyjęła z torby butelkę wody i po krótkich zmaganiach odkręciła zakrętkę.

Chcesz? podała butelkę Kindze. Słyszałam, że jak człowiek się napije wody, to mu lżej na duszy. Mnie nie pomaga. Nawet jakby wiadro wypić, to i tak nie pomoże.

Kinga patrzyła na dziwną towarzyszkę z przerażeniem. Za jakie grzechy to jej jeszcze przyszło? Czym zasłużyła, że do wszystkich innych problemów doszła jeszcze ona właściwie ta

Nigdy nie lubiła ludzi otyłych. Wpadała przez nich w melancholię. Jak można siebie tak nie kochać? Przecież to nie takie trudne: zrobić kilka ćwiczeń, mniej jeść, pomyśleć o innych. To takie nieestetyczne! Fałdy, wielkie ubrania, pot, zapach Fuj! Przypomniała sobie, jak kiedyś odpoczywały z przyjaciółkami w spa i w basenie pojawiła się podobna kobieta.

Do basenu nie idę, dziewczyny! Dla mnie na dziś już wystarczy! Ewelina, najlepsza przyjaciółka Kingi, wstała i przeciągnęła się. Opalona, szczupła była niemal idealna. To zresztą efekt walki na siłowni z prywatnym trenerem.

Czemu? Miałyśmy spędzić tu cały dzień.

Z tym? Ewelina skrzywiła się z obrzydzeniem. Nawet patrzeć na to nie mogę, a co dopiero być obok. Jest mi słabo!

Potem wywiązał się monolog, którego Kinga nie chciała już wspominać. Zabolały ją wtedy słowa przyjaciółki, ale nie była hipokrytką, musiała przyznać, że w części się z Eweliną zgadza. No nie można tak. Jak nie potrafisz zadbać o siebie siedź w domu, tu przyjaciółka miała rację, czy chciała, czy nie.

A teraz sama siedzi obok kobiety, absolutnie większej od tej z basenu, która nie dość, że cały czas mówi, to jeszcze jest nie do zniesienia! A Kinga nie miała siły wstać z ławki. Spędziła tu już kilka godzin, najpierw płakała, potem tylko wpatrywała się w mur przed sobą. Nie miała dokąd pójść, poza dworcem. Specjalnie nasłuchiwała, o czym mówi niezwykła sąsiadka i na chwilę zamarła.

Taka ładna! Nie masz walizki, torebki nawet. Czyli nigdzie nie jedziesz. Czekasz na kogoś? A może nie masz dokąd iść?

Kinga oderwała wzrok od muru i spojrzała na kobietę.

Pogodne, rumiane policzki jak u lalki, szeroki uśmiech. I gdy tylko Kinga lekko zaszlochała, a potem niespodziewanie rozpłakała się na głos, kobieta objęła ją ramionami, przytuliła do siebie. Kinga później nie umiała wyjaśnić dlaczego się nie opierała. Płakała, wciskając rozczochraną głowę z modną fryzurą w delikatną bluzkę pocieszycielki. Materiał natychmiast wsiąkł łzy. Zorientowała się, że zamiast spodziewanego zapachu potu czuć było jedynie subtelny zapach kwiatów. Z zaskoczeniem pomyślała, czy tak pachnie proszek, w którym ta kobieta pierze, czy może naprawdę wypłukała bluzkę w ziołach. Zapach był intensywny, lecz łagodny. Kinga przytuliła się mocniej, aż nagle odskoczyła z przerażeniem. Przypomniała sobie! Tak pachniały ręce jej mamy której niemal nie pamiętała, bo mama zginęła za wcześnie. Kinga miała tylko pięć lat, gdy odeszła. Jedynym wspomnieniem był kwietny łąk, gdzie mama plotła wianek i kładła go na głowę Kindze. Ręce mamy pachniały dokładnie tak jak ręce tej kobiety.

Czego się wyrywasz? Kto cię skrzywdził?

Kinga pokręciła przecząco głową, ale w końcu przytaknęła.

Wredoty! Taką dziewczynę skrzywdzić! kobieta wyjęła z torby pakunek z kanapkami i wielkie czerwone jabłko. No już! Częstuj się!

Rozwinęła kanapkę i Kingę ogarnął taki głód, że aż jej się żołądek ścisnął. Prawie nic nie jadła od doby, a pieniędzy nie miała nawet na drożdżówkę.

Proszę, przyjmij! Szynka z indyka, domowa. Sama robiłam. Jedz, no już! Taka chudzina jesteś, że aż strach popatrzeć!

Nie jem mięsa Kinga odwróciła głowę, wycierając ślinę.

Co mówisz? kobieta wsunęła jej kanapkę w ręce udając, że nie słyszy, i rozłamała jabłko na pół.

Nic Kinga patrzyła na silne, bez manicure ręce i pojęła, że plan ucieczki pociągiem był chyba głupi. Zjadła kanapkę z takim smakiem, że aż zamruczała.

Smaczne? No widzisz! Reszta to same głupoty!

Kobieta chwilę się kręciła na ławce, a potem spojrzała na Kingę, która już kończyła pierwszy kawałek i spoglądała z nadzieją na drugi.

Jedz! A teraz powiedz, co się wydarzyło, że jesteś sama, bez rzeczy, nawet sprostuj mnie, jeśli się mylę bez pieniędzy?

Kinga milcząco przytaknęła, łzy znów popłynęły.

No, przestań płakać! Najpierw spróbujmy pogadać potem się spłaczemy za wszystkie czasy, może się pośmiejemy, kto wie?

Nie chciała opowiadać swojej historii, ale i tak się nie wywinęła. Cała historia, niby zwyczajna, ale to była jej jedyna.

Kinga wyszła z domu poprzedniego dnia. Uciekła po tym, jak ojciec ogłosił, że nie jest jej ojcem i że teraz będzie miał własne dziecko. Kinga nie potrafiła się z tym pogodzić. Człowiek, który ją wychował, którego nazywała tatą nie był jej tatą? I nigdy nie dał znać!

Z macochą Kinga nie znalazła porozumienia. Co ciekawe, Iwona była tylko kilka lat starsza od niej. Odruchowo zacisnęła usta, poznając pasierbicę.

Masz śliczną buzię! zachwiała się Iwona, a Kinga wiedziała już, że skończyła się jej spokojna codzienność.

Zaczęły się docinki, donosy do ojca, łzy jak w złym serialu. Kinga rozumiała, że nic nie zmieni. Była przyzwyczajona, że tata jest zawsze obok, zawsze broni. Zbyt późno zorientowała się, że wszystko się zmieniło

Ostatnia rozmowa, dokumenty na stole w gabinecie ojca, wyznanie, że jest córką adoptowaną. Kto jej jest prawdziwym ojcem? Tata nie odpowiedział albo nie wiedział, albo nie chciał mówić. Mama już też nie powie

Przesiedziała pół nocy wpatrzona w ścianę, potem narzuciła kurtkę i wyszła z domu. Nie wiedziała dokąd iść. Nad ranem dotarła na dworzec. Telefon rozładowany, dzwonić nie chciała. Bliskich koleżanek nie miała, bo jej rodzina często się przeprowadzała. Życie jej znajomych to było ciągłe powtarzanie starego cytatu z bajki: Kochaj siebie, miej gdzieś innych wtedy osiągniesz sukces. Małego diabełka z tamtej kreskówki polubiła do tego stopnia, że miała z nim brelok przy plecaku, dopóki nie zgubiła.

Kobieta słuchała jej cierpliwie, bez przerywania. Gdy Kinga skończyła, wyjęła z torby chusteczki i podała jej.

Wytłum łzy.

Pomyła jeszcze trochę w swojej ogromnej torbie i wyjęła stary portfel.

Wiesz co, dziewczyno. Z ojcem pogadać trzeba, to jasne. Ale to później. Telefon masz sprawny?

Padł.

To trzymaj!

Podała stary, jeszcze z przyciskami telefon.

Co się gapisz? O, nie jest nowoczesny? Przynajmniej niezawodny. Córka mi podarowała. Dobre, duże przyciski, wszystko słychać. Dzwoń albo napisz sms, że wszystko w porządku. Twój tata może nie jest wzorowym rodzicem, ale nie ma co go niepotrzebnie martwić.

Patrzyła, jak Kinga pisze wiadomość i o czymś myślała. Po chwili wstała zdecydowanie, poprawiając zmiętą i mokrą od Kindze bluzkę.

Nazywam się ciocia Kasia. Mieszkam pod miastem, na wsi. Pojedziesz ze mną? Skoro nie masz gdzie iść, to nie najgorszy pomysł, co?

Po co?

Jak to po co?

Po co pani chce mi pomóc? Kinga była wyraźnie zdezorientowana.

Kobieta uśmiechnęła się i pogładziła ją po brodzie. Miała ciepłe, miękkie palce.

Bo nie ma cudzych dzieci, dziewczyno. Dziecka nie można zostawić samego.

Ale ja nie jestem już dzieckiem

Jeszcze jak! Wstawaj. Jeszcze bilet trzeba ci kupić. Bo uciekniemy kolejki.

Tak Kinga znalazła się u Katarzyny Zawadzkiej.

W drodze ciocia Kasia nie pytała jej już o nic. Wyjaśni potem Kindze, że poczeka, aż sama będzie gotowa się zwierzyć.

Do duszy nie należy się wtrącać na siłę, dziecko. Jedni są gotowi opowiedzieć ból, inni nie. Albo nie od razu. Trzeba czekać, aż przyjdzie odpowiednia chwila.

Zmęczona Kinga zasnęła w pociągu i obudziła się, gdy Kasia lekko nią potrząsnęła:

Wstawaj, dojechałyśmy!

Na peronie ciocia Kasia pomachała komuś ręką i Kinga aż podskoczyła, kiedy na jej opiekunkę wpadła wysoka, szczupła kobieta.

Mamusiu Kasiu! Drugiego pociągu nie doczekałam! Bałam się, że nie przyjedziesz Jak u Janka?

Dobrze. Zostawiłam ich z Jakubem. Pojadę za dwa dni, sprawdzę.

I z lekarzem rozmawiałaś?

Obiecał wszystko załatwić. Młody, ale bystry.

A kto to? kobieta spojrzała na Kingę pytająco.

Mniej pytań, Sylwio. Jesteśmy z drogi i głodne.

Dobra, chodźcie!

Stary polonez wydał się Kindze tak pocieszny, że zachichotała.

Co?! Tata Sławek malował! obruszyła się Sylwia, widząc jak Kinga patrzy na namalowanego Kota Filemona.

Aerografika, poprawiła Kinga, dotykając palcem rysunku.

Mamusiu Kasiu, skąd taką bystrą znalazłaś?

Na dworcu.

Jak mnie Sylwia uważnie spojrzała na Kingę. Znasz się na rysowaniu?

Tak, skończyłam plastyczną.

O, to Sławkowi się spodoba. On samouk, żadnych kursów.

Ale robi, jak artysta.

Pogadasz z nim o tym. Wsiadajcie, czekają na nas!

Kto?

Zobaczysz!

Sylwia jechała tak, że Kinga zamykała oczy na każdym zakręcie.

Zwolnij, Sylwia, pośpiechu nie ma! Kasia uśmiechnęła się do Kingi. Ja przyzwyczajona, ale dziecko nie.

To się przyzwyczai! Sylwia ostro zahamowała przy furtce dużego domu. Jesteśmy!

Gdy dzieciaki wybiegły przywitać samochód, Kinga zaniemówiła.

Wszystkie moje, dziecko! Kasia wysiadła z trudem. Ale nie bój się, ja tylko mieszkam sama, a one zawsze koło mojego domu się kręcą. Tak tu u nas dom zawsze pełny. Chodź, nie krępuj się!

Gromadka zasypała ciocię Kasię pytaniami i przytuleniami.

Moje kochane!

Z rodziną Kasi Kinga zaprzyjaźniała się przez tydzień. Nie mogła się połapać, kto kim jest, dopóki Sylwia nie przywiozła synka, żeby Kasia go przypilnowała, i nie zrobiła Kindze wycieczki, opowiadając historię rodzin.

Patrz! Sylwia machnęła ręką. Tu na ulicy mieszkają nasi: Zosia, Michał, Ania rodziny, dzieci, znałaś jak przyjechałyśmy. Obok jeszcze Ola i Weronika. Ola ma dwójkę, Weronikę wydaliśmy za mąż miesiąc temu. Na drugim końcu wsi jestem ja z rodziną i bratem Sławkiem, a obok Nina. U niej syn Jaś z chorym sercem. Obserwują go lekarze, może operacja się uda.

Sylwia, pogubiłam się.

Spokojnie, przywykniesz. Nas sporo.

To ciocia Kasia prawdziwa bohaterka. Tyle dzieci!

Sylwia roześmiała się.

Nie rodziła nas. Wszyscy jesteśmy przysposobieni, jak ty.

Kinga przystanęła:

Jak to?

Tak to. Chodź dalej.

Dom Sylwii był nieduży, ale bardzo przytulny. W kuchni wskazała Kindze miejsce na kanapie obok kota:

Rozgość się! Położę Jaśka i przyjdę.

Kinga podziwiała czystą kuchnię, białe firanki z haftowanymi kwiatami. Przyciągnęła materiał i zdziwiła się każda niezapominajka wyszyta ręcznie.

Ładne?

Bardzo! Kinga pogładziła wzór.

Najulubieńsze są Wiktorii, mojej córki. Jak czekałam na dzieci, wyszywałam. Przy wszystkich trzech musiałam długo leżeć z nudów uczyłam się haftować.

Kto cię nauczył?

Mama Kasia! Ja nic nie umiałam, gdy mnie przygarnęła.

Jak to przygarnęła? Kinga objęła ciepłą filiżankę herbaty.

Po prostu. Moi rodzice pili. Teraz mi łatwo o tym mówić. Dzieciństwa nie pamiętam mama mówi, że człowiek wypiera to, co go boli, by nie zwariować.

Dysocjacyjna amnezja.

Co?!

Utrata pamięci.

Skąd wiesz?

Chciałam studiować psychologię. Czytałam na ten temat.

Co przeszkadzało?

Nic. Ale chorowałam silnie w dwóch ostatnich latach liceum, musiałam wybrać studia za pieniądze, a tata za to płacił. Teraz nie zapłaci. Nie mam z czego wziąć.

Co ci było?

Problemy z kręgosłupem, operacja. Teraz jest ok, ale czasem boli.

Rozumiem.

Ale opowiadaj dalej!

Mama biła tak, że przez tydzień nie mogłam wstać.

Nie zabrał cię nikt z rodziny?

Nikomu nie byłam potrzebna. Sąsiedzi zgłaszali, bez skutku. W końcu, w wieku 13 lat uciekłam z domu. Nie miałam gdzie iść. Gdyby nie mama Kasia, nie wiadomo gdzie bym skończyła. Znalazła mnie na dworcu, nakarmiła, przywiozła do siebie.

Zupełnie jak mnie Kinga się uśmiechnęła.

Takich, jak my, znajdowała. Próbowała być moją opiekunką, w końcu mnie adoptowała. Najpierw mnie, potem Sławka, którego przygarnęła jako niemowlę. Ile jej to zdrowia kosztowało nie policzysz. Ale dzięki niej wyrośliśmy.

Ma swoje dzieci?

Nie. Wiesz dlaczego jest taka duża?

Nie

Ma cukrzycę. Od dawna. I problemy z sercem. Leczyła się długo po cichu, bo gdyby państwo się dowiedziało, nie dostałaby dzieci pod opiekę. Leczyć zaczęła się, jak było bardzo źle. Jej siostra jest lekarką i pilnuje ją prywatnie, jak może. Przeszła bardzo dużo była śliczna, chciała zostać lekarzem, ale się nie dostała. Potem wróciła do domu i się zakochała, wyjechała za mąż. Nigdy nie mówiła, co przeszła, tylko raz, gdy w szpitalu lekarz zapytał, skąd tyle starych złamań palce, żebra. Mąż syknęła tylko i więcej nie wyjaśniła. Potem od siostry się dowiedziałam, że jej mąż trafił do więzienia za znęcanie się nad nią. Uciekła, zajęła się rodzicami, odeszli za wcześnie. Została sama. Po wszystkim nie mogła już mieć dzieci. I wtedy pojawiłam się ja, potem kolejne. Każdy ma inną historię, o każdej książkę można by napisać. Ale nikomu nie odmówiła. Wszystkim pomogła. Mieszkania, sądy, zasiłki wszystko załatwiała. Ludzie wiedzieli jak sprzedają dom, najpierw do niej idą.

A skąd na to pieniądze?

Dobre pytanie! Przeważnie z państwa, po długiej walce o prawa dzieci. Drugie źródło to Pawełek.

Kto?

Pawełek, znalazła go po Zosi. Chłopiec, uciekł z domu, chory, wyziębiony. Ludzie się go bali, był inny, ma zaburzenia wykręca ręką przy głowie Pawełek ją sam znalazł i nie puścił. Potem przyjechał po niego ojciec bogaty, właściciel wielu firm dom jak pałac, cała posiadłość. Pawełek mieszka z tatą i rodziną, plus pielęgniarka i opiekunowie.

Jak uciekł?

W czasie wizyty u lekarza zgubiła go ochrona. Pawełek potrafi się ukryć albo być bardzo głośny. Kasia działa na niego uspokajająco, bez leków. Ojciec proponował, by się nim zajmowała na stałe, ale ona odmówiła. Uznała, że dzieci nie może opuścić.

Ale pomaga finansowo?

Tak! I to bardzo. Dzięki niemu dom przetrwał. Dobrzy prawnicy, oficjalna pomoc sama mówi, że znalazł się jej nie tyle książę, co nawet król. Dla niego to też interes, ale pomoc dla nas nieoceniona. Ot taka nasza polska telenowela, Kinga, uwierzyłabyś, gdybyś nie widziała na własne oczy?

Nawet nie.

A jednak żyjemy! I mamy Kasię. Bez niej nie byłoby żadnego z nas.

Sylwia spojrzała na zegarek i poderwała się.

Ojej! Zagadałam się. Za chwilę przyjdzie Sławek na obiad i mój mąż, Marcin.

Może pójdę już

Gdzie?! Sylwia wyjęła z lodówki gar chłodniku. Wyciągnij talerze, tam na półce. Zjesz, potem pójdziesz. Kasia dziś u Zosi, szyją dla dzieciaków ubrania. Nie siedź sama w domu!

Dla Kingi ta rodzinna atmosfera była jak sen. Wspólny stół, dzieci, śmiejący się mężczyźni, synchronicznie całujący Sylwię w policzki. Kinga nigdy nie znała takiego życia nawet z ojcem nie udawało się zjeść razem, a odkąd pojawiła się Iwona, jadła samotnie. Teraz zrozumiała, że chce mieć taką rodzinę. Nie zauważyła nawet, kiedy łzy kapnęły jej do talerza.

Ej, ja już solić nie muszę! Sylwia objęła ją, podała ręcznik. No już! Jesteś u siebie. Nikt cię nie skrzywdzi.

Tego dnia Kinga opowiedziała wszystko, od początku do końca. O mamie, ojcu, Iwonie, o ucieczce. Sylwia słuchała, zadawała pytania, ale raczej nie przerywała.

Wiesz co ci powiem?

Co?

Nie miej żalu do ojca. Przecież ile lat był dla ciebie tatą, wychowywał cię. Teraz wariuje ze szczęścia, że spodziewa się własnego dziecka. I pewnie, już zrobił test na ojcostwo?

Skąd wiesz?

Pracuje w poważnej firmie? Tacy to już są. Z uporem wszystko weryfikują. Ale nie umieją sobie radzić z radością. Czasem szczęście przerasta i robią głupoty. Tak jak u nas Nina gdy dowiedziała się, że dostaje dom, zaczęła świętować za wszystkich. Trzeba było ją izolować, bo ciąża i maluch Wyciągnęliśmy ją jednak. Jaś, jej syn, nie miał szczęścia serce chore. Teraz walczymy, by mu operację zrobić.

Czemu ona?

Bo wychowała się dziko do czwartego roku życia mieszkała w budzie z psem. Dopóki Kasia jej nie odnalazła.

Drzwi od kuchni otworzyły się. Do środka wparowała dziewczynka:

Ciociu Sylwio, po Kingę przyszli! Babcia kazała wracać!

Uśmiechnęła się przepraszająco:

Nie obudziłam? Zapomniałam

Nie, Irenka, nie śpi. Z tatą jest. Idź do nich! Dziękuję!

Dziewczynka pognała, Sylwia popatrzyła na Kingę:

To starsza Niny. Dobra dziewczyna. Idź już, Kingo. Chcesz odprowadzę.

Nie trzeba Kinga uściskała Sylwię. Dziękuję.

Za co? Pamiętaj, to twój dom. Jak będzie źle wiesz gdzie wracać.

To wszystko trochę dziwne Tyle ludzi nie spokrewnionych, a rodzina.

Dziwne? Rodzina to nie tylko krew. To też serce. Zrozumiałaś?

Ojciec Kingi przyjechał po córkę, nie wiedząc gdzie patrzeć. Nie wiedział, że Kasia znalazła go w mieście i długo rozmawiała. Teraz błagał o wybaczenie i powrót.

Nie, tato. Wybacz. Ale nie chcę. Nie chcę przeszkadzać. Tak będzie dobrze.

Zapłacę ci za studia.

Kinga spojrzała na Kasię i przytaknęła.

Będę wdzięczna za wsparcie na początek. Znajdę pracę, muszę się przenieść na zaoczne.

Dam ci wszystko.

Nie, tato. Sama muszę przejąć stery. Uczyłeś mnie odpowiedzialności. Teraz jej próbuję.

Ojciec zapłaci za studia. Kinga skończy psychologię i będzie najlepszym specjalistą dziecięcym w mieście. Będzie miała kolejki na tygodnie przed wizytą. Iwona urodzi chłopca, Kinga szczerze się ucieszy, ale rzadko będzie ich odwiedzać. Nie dlatego, że chowa urazę, lecz jej nowa rodzina z Kasią na czele stanie się jej bliższa. Gdy Kasia złapie poważny udar, Kinga rzuci wszystko i wróci na wieś, by opiekować się matką. Te ciężkie pół roku po udarze będą zarazem najszczęśliwsze w jej życiu. Bo wokół będą ludzie, którzy ją kochają i akceptują taką, jaka jest. I wtedy zrozumie, o czym mówiła Sylwia.

Rodzina zrobi wszystko, by Kasia wróciła do sprawności Sławek i Marcin własnoręcznie zrobią wielką ławkę, postawią przy furtce, gdzie Kasia będzie spędzać czas.

Jak ci tron, babciu? będą żartować dzieciaki. Wasi Królewskie Mości, kawki napijecie się?

Dzieci będą biegać pod nogami, prosząc ją o osąd w zabawach:

Babo, widziałaś, jak wysoko się bujałem? A Franek strzelił gola! Pierwszy raz! Taki piękny! Poszedłby do reprezentacji!

Kinga wróci do miasta dopiero, gdy upewni się, że z Kasią jest najlepiej jak mogłoby.

A gdy będzie wychodzić za mąż, pierwszą osobą zaprosi właśnie ją.

Mamo Kasiu, będziesz blisko?

Zawsze, dziecko, zawsze

Bo rodzina to nie tylko krew. To wybór czułości i wzajemnego wsparcia. I czasem właśnie w tym, że ktoś nas wybiera tkwi prawdziwe szczęście.