Mam 51 lat, w ciągu miesiąca miałem 9 randek z rozwiedzionymi kobietami 45+: dlaczego wciąż jestem singlem

Mam już 51 lat, w ciągu jednego miesiąca miałem 9 randek z rozwiedzionymi kobietami 45+: dlaczego wciąż jestem sam

Wiesz, kiedy rozwodziłem się trzy lata temu, byłem przekonany, że pół roku maks i już jestem w nowym związku. Mam własne mieszkanie w Warszawie, stabilną pracę, nie piję, nie szaleję. Miałem wtedy 48 lat i naprawdę wierzyłem, że z takim pakietem startowym długo sam nie zostanę.

Dziś mam 51. I nadal wracam do pustego mieszkania.
Nie dlatego, że nie próbuję. Tylko w tym miesiącu poszedłem na dziewięć randek z kobietami w moim wieku – od mniej więcej 45 do trochę powyżej 50. Wszystkie rozwiedzione, niezależne, wiedzące, czego chcą od życia dokładnie tak było w ich profilach.

Po tych dziewięciu spotkaniach zrozumiałem jedną gorzką prawdę problem na pewno nie tkwi ani w wyglądzie, ani w wieku. A już na pewno nie w tym, że te fajne już dawno zajęte.

Wszystko rozbija się o coś zupełnie innego.

Randka nr 1: Kobieta profil

Agnieszka, 47 lat, ekonomistka. Na zdjęciu zadbana, naturalna, żadnych filtrów, żadnych kociaczków. Odezwała się pierwsza, a rozmowa na czacie była lekka.
Spotkaliśmy się na kawie. Punktualna co do minuty, usiadła naprzeciwko i zamówiła zieloną herbatę bez cukru. Uśmiechnąłem się:
Opowiedz coś o sobie, co robisz po pracy, czym się interesujesz?

Agnieszka spokojnie wyciąga telefon, scrolluje i mówi:
Żeby nie tracić czasu, przygotowałam listę pytań. Musimy szybko ustalić, czy do siebie pasujemy.

Wyciągnęła notatkę.

Pierwsze pytanie o wspólny budżet. Drugie czy jestem gotów spłacać kredyt hipoteczny razem. Trzecie czy planuję jeszcze dzieci. Czwarte co sądzę o przeprowadzkach. Piąte ile daję dzieciom i jak często widuję się z byłą żoną.
Przez następną godzinę odpowiadałem szczerze, ale czułem się nie jak facet na randce, tylko jak kandydat na stanowisko mąż. Każda odpowiedź to jak ptaszek w jej tabelce.

Kiedy spytałem ją o hobby, odparła:
Najpierw lista, dobra? To ważne.

Po półtorej godziny zamknęła telefon, podziękowała i zniknęła. Nie odezwała się już ani razu.

Chyba nie zdałem egzaminu.

Randka nr 2: Życie w cieniu byłego

Magda, 48 lat, nauczycielka. Sympatyczna, ciepła, z uśmiechem takiego kogoś, kto sporo przeszedł, ale nie zdziadział. Umówiliśmy się na spacer po Łazienkach.

Rozmowa była miła, dopóki nie powiedziałem, że lubię kino.
A mój były nie znosił filmów rzuciła od razu. Twierdził, że to strata czasu.

Potem opowiedziałem, że czasem gotuję.
O, a mój były nawet sobie herbaty nie umiał zrobić. To babskie powtarzał.

Tak było cały spacer: zanim skończyłem myśl, jej ex już był między nami jak mur.

Samochód? A mój był spanikowany za kierownicą. Mieszkanie? Mój do czterdziestki siedział u mamy. Wakacje? A z byłym nigdzie nie polecieliśmy, bo był sknerą.

W pewnym momencie dotarło do mnie, że dla niej nie jestem osobą, tylko tłem do porównania.

Szukając faceta, szukała anty-eksia. Kim jestem naprawdę nie miało znaczenia.

Randka nr 3: Eks, który zawsze z nami

Joanna, 49 lat, architektka. Ładna, stylowa, śliczne kolczyki, ciekawa torebka, delikatne perfumy. Pomyślałem, no, normalna, fajna kobieta.

Pierwsze pół godziny o pracy, miastach, książkach super! Myślałem, że wreszcie się udało.

A potem Joanna rzuca:
Wiesz, mój były też tak mówił. A potem się okazało, że to wszystko puste frazesy.

I zaczęło się. Cała randka to był serial Moje życie z tym tyranem: jak eks nie doceniał, wykorzystywał, obiecywał i nie spełniał, jak ona się poświęcała dla rodziny.

Każde moje zdanie porównywała do jego:
Lubisz gotować? On też uwielbiał, ale nie zrobił ani razu obiadu.
Chcesz podróżować? On też. Na własnej kanapie po pilotach.

Próbowałem zmienić temat. Pytałem o jej projekty, o miasta, które odwiedziła. Ale były siedział z nami przy stoliku. Bez zamówienia.

Nowego związku nie zbudujesz, jak przy stole siedzi ex.

Randka nr 4: Miłość to luksus

Ewelina, 50 lat, księgowa. Opanowana, porządna, mówi spokojnie. Spotkaliśmy się w kawiarni przy metrze.

Chciałem pożartować odpowiedziała tylko rozumiem. Opowiadałem śmieszne sytuacje z pracy kiwała głową, jakby odhaczała punkty w raporcie.

A co robisz dla siebie? zapytałem.
Pracuję.

A w wolnym czasie?
Prawie go nie mam.

No chociaż coś dla duszy?
Sprzątam w domu.

Żadnych emocji. Żadnej iskierki. Jakby w środku wszystko przestawiła na tryb oszczędzania energii.

Zapytałem wprost:
Po co ci teraz związek?

Ewelina bez zawahania:
Chcę stabilności, żeby ktoś był obok, na dobre i złe.

A miłość?

Wzruszyła ramionami:
W naszym wieku miłość to luksus. Grunt, żeby było wygodnie.

Spojrzałem na nią i poczułem, że szuka nie człowieka, tylko szafy takiej solidnej, nie trzeszczy, nie rdzewieje.

Nie chcę być szafą.

Randka nr 5: Kobieta checklista

Halina, 51, dyrektorka działu. Pewny krok, droga torebka, przenikliwe spojrzenie. Restaurację wybrała sama nie tanią.

Od razu przejęła inicjatywę:
Nie gram w gierki. Chcę poważnego związku. Jesteś gotów czy tylko się włóczysz?

Poczułem się, jak przed maturą, więc powiedziałem, że jestem.

Halina zaczęła punkt po punkcie:

– facet ma zarabiać nie mniej niż ona,
– dwa razy w roku minimum musi z nią wyjechać na urlop,
– ma szanować jej karierę i nie wymagać domatorstwa,
– po trzech miesiącach ma poznać jej dorosłe dzieci,
– ma zaakceptować jej znajomych i styl życia.

Słowo musi padało częściej niż moje imię.

Siedziałem i uświadamiałem sobie, że w tym układzie na mnie miejsca nie ma. Jest za to pozycja spełniający wymagania.

Nie partnerstwo, nie rozmowa. Kontrakt z haczykami drobnym druczkiem.

Randka nr 6: Potrzebuję taty, nie faceta

Barbara, 46, menadżerka. Młodzieżowe ciuchy, mocny lakier na paznokciach, energiczna, błyskotliwa po poprzednich spotkaniach aż miło.

Ale już po dwudziestu minutach wyszło na jaw, że szuka ratownika.

Potrafisz naprawić coś w domu? U mnie non stop coś się psuje, a ja się nie znam.

Masz auto? Bo czasem by się przydało podwieźć.

Rozumiesz się na podatkach? Ja tego nie cierpię, może pomożesz?

Za każdą prośbą brzmiało: Zrób za mnie, przynieś, załatw.

Wiesz, tak mi brakuje silnego męskiego ramienia. Żeby ktoś się mną zajął, podejmował decyzje… A ja wtedy mogę być słaba.

Ostrożnie próbowałem:
Ale jesteś dorosła, masz swoje życie, pracujesz, dużo potrafisz.

A ona się obruszyła:
Typowo męskie! Nie chcecie się nami opiekować.

Dla niej opieka to było wzięcie całości jej życia na moje barki. A ja? Nie chcę być ojcem dla dorosłej kobiety.

Randka nr 7: Wieczna ofiara

Iwona, 46, księgowa. Cicha, skromna, trochę zablokowana. Nawet się ucieszyłem: Może bez wymagań i list?

Przez pierwsze dwadzieścia minut odpowiadała lakonicznie. Potem ruszyło znaczy ona się rozgadała.

I poszło: jak mąż ją zostawił dla młodszej, jak sama wychowywała dzieci, jak na wszystkim oszczędzała, jak nikt nie pomógł, jak płakała po nocach.

Opowieść za opowieścią o krzywdzie, niesprawiedliwości, rozczarowaniu.

Waliłam się dla rodziny! A zostałam sama.
Zabiłam karierę, żeby jemu było wygodnie! A nawet dziękuję nie usłyszałam.
Dałam wszystko dzieciom, a teraz nawet nie mają czasu zadzwonić.

Starałem się wesprzeć, powiedzieć coś ciepłego. Ale po prostu potrzebowała się wygadać komukolwiek, nawet pierwszemu lepszemu z Tindera.

Pod koniec wieczoru czułem się jak wypompowany, jakby wyładowała na mnie kilka ton swoich problemów i poprosiła, żebym doniósł do jej drzwi.

Randka nr 8: Kobieta kontrola

Renata, 52, lekarka. Punktualna, schludna, zawsze na czas. W kawiarni była wcześniej i wybrała stolik na uboczu.

Zamówiłem cappuccino.
Lepiej było wziąć americano. Mleko w tym wieku szkodzi na żołądek od razu rzuciła.

Opowiedziałem, że u nas w pracy system padł i wszystko stanęło.
Zaczekaj, powiedziałeś, że to była środa. Ale mówiłeś, że narada była we wtorek. Coś się nie zgadza.

Wspomniałem, że czasem chodzę spać koło pierwszej w nocy.
Błąd. W twoim wieku trzeba zasypiać przed jedenastą. Inaczej układ nerwowy siada.

Wszystko komentowała, poprawiała. Jakby prowadziła własny regulamin od kawy po spanie.

Od razu zobaczyłem przyszłość: ktoś, kto będzie mnie pilnował z zegarkiem, patrzył, co jem, o której śpię, z kim się spotykam i na co wydaję pieniądze.

Ja dziękuję za taki zdrowy styl życia.

Randka nr 9: Wiem, co z tobą nie tak

Katarzyna, 53, psycholożka. Naprawdę miałem nadzieję wreszcie ktoś, kto rozumie emocje i granice.

Nadzieje wyparowały po piętnastu minutach.

Powiedziałem:
Lubię spokój, nie przepadam za głośnymi imprezami.

Jesteś introwertykiem z unikającym stylem przywiązania.

Wspomniałem, że rozwód miałem trzy lata temu.
Trzy lata za długo. Masz lęk przed bliskością.

Zamówiłem steka.
Typowe. Czerwone mięso to kompensacja niepewności.

Każde moje zdanie zamieniała w diagnozę. Czułem się nie jak facet na randce, tylko przypadek kliniczny pod mikroskopem.

Pod koniec dostałem SMS-a:
Jesteś ciekawy, ale mam wrażenie, że nie jesteś gotowy na świadomy związek.

Odpisałem:
Może masz rację.

I złapałem się na tym, że nawet nie chciało mi się dyskutować. Byłem już po prostu zmęczony byciem przypadkiem.

***

Wróciłem do mieszkania po dziewiątej randce, usiadłem z herbatą i przewinąłem sobie te wszystkie spotkania jak film.

I wiesz co odkryłem? Żadna z tych kobiet nie szukała tak naprawdę człowieka.

Jedne chciały testera do swojej check-listy. Inne żywej przeciwności eksa. Komuś potrzeba było darmowego psychologa, komuś aptecznego ojca, jeszcze innym wygodnej szafy. Ktoś chciał kogoś do kontrolowania, ktoś inny ciekawego przypadku do rozpracowania.

Każda miała swój scenariusz, własne rany do opatrzenia, bagaż, który przerzucała na czyjeś plecy.

Ale nie widziałem tam nikogo, kto po prostu chciałby być z mężczyzną z jego plusem i minusem, lękiem, marzeniami.

Dlaczego są samotne i czy to przez wiek?

Znajomi mówią:
Daj spokój z rówieśniczkami, szukaj młodszej. Z młodszymi łatwiej.
Serio? Nie wierzę, że problem tkwi w PESELu.

Fakt, po 45-ce większość ma za sobą rozwód, choroby, długi, dzieci, rozgoryczenie. To normalne, takie życie.

Nie w tym kłopot, że jest bagaż.
Problem w tym, że nie chcemy go sami rozpakować. Wszyscy szukają kogoś, kto wszystko ładnie poukłada, wyleczy, naprawi.

I zamiast chcę cię poznać, wychodzi poklep mi stare rany.

A my, faceci, lepsi?

Nie byłbym szczery, gdybym powiedział, że tylko kobiety chodzą z walizkami traum.

Też nie jestem z pustą kartą. Mam strach przed powtórką, swoje przyzwyczajenia, upór i dziwactwa.

Tyle że my, faceci, lepiej to chowamy. Nie wałkujemy godzinami, nie robimy ankiet. Ale to nie znaczy, że bagażu nie ma.

I czasem myślę: może problem to nie wszyscy po 45 są poturbowani, tylko że nie umiemy uczciwie sobie przyznać:
Tak, łatwo nie jest. Tak, boli. Tak, mam swoje rzeczy do przepracowania i to moja działka.

Mam pytanie do tych, co mają bagaż za sobą
Po tym miesiącu i dziewięciu randkach nie znalazłem tej jedynej. Ale zobaczyłem mnóstwo różnych kobiecych życiorysów i swoje łatwiej mi ogarnąć.

A Ty? Też spotykasz taki bagaż po czterdziestce?

Jeśli jesteś facetem rozpoznajesz w tych opisach swoje ex albo obecne? Jak sobie z tym radziłeś?

Jeśli jesteś kobietą widzisz tu siebie albo koleżanki? Czy na pewno chcesz partnera czy jednak ratownika, tatę, sędziego, słuchacza?

I najważniejsze pytanie, nad którym siedzę nocami: czy po 45. w ogóle można stworzyć nowy związek, jeśli uczciwie przyznasz się do swoich blizn i nie zwalasz ich na drugą osobę?

Daj znać, jak to wygląda z twojej strony. Może właśnie twoje doświadczenia pomogą mi zrozumieć, co się z nami dzieje.