Mam 51 lat, w ciągu miesiąca miałem 9 randek z rozwiedzionymi kobietami 45+: dlaczego wciąż jestem singlem

Mam 51 lat, w ciągu miesiąca byłem na 9 randkach z rozwiedzionymi kobietami 45+: dlaczego wciąż jestem sam

Kiedy trzy lata temu się rozwodziłem, byłem przekonany, że maksymalnie po pół roku znajdę kogoś nowego.

Własne mieszkanie, stabilna praca, nie piję, żadnych ekscesów. Miałem wtedy czterdzieści osiem lat i serio uważałem, że z takim startem nie zostanę długo singlem.

Teraz mam już 51. I nadal wracam do pustego mieszkania.
Nie dlatego, że nie próbuję. W tym tylko miesiącu spotkałem się na randkach z dziewięcioma kobietami mniej więcej w moim wieku od czterdziestu pięciu w górę. Wszystkie rozwiedzione, samodzielne, w opisach miały wiem, czego chcę od życia.

Po tych dziewięciu spotkaniach zrozumiałem coś mało przyjemnego: tu naprawdę nie chodzi o wygląd czy wiek. I nie o to, że te dobre już zajęte.

Problem leży gdzie indziej.

Randka nr 1. Kobieta ankieta
Joanna, 47 lat, ekonomistka. Na zdjęciach zadbana, sympatyczna kobieta, bez filtrów, żadnych kotek czy psiarek. Sama pierwsza napisała, szybko się rozmawiało przez internet.

Spotkaliśmy się w kawiarni. Weszła równiutko o czasie, siadła naprzeciwko, zamówiła zieloną herbatę bez cukru. Uśmiechnąłem się:

Opowiedz coś o sobie, czym się zajmujesz?

Joanna spokojnie wyjmuje telefon, przewija ekran i mówi poważnie:

Żeby nie marnować czasu, przygotowałam listę pytań. Musimy od razu wiedzieć, czy się dopasujemy.

I otwiera notatkę.

Pierwsze pytanie: o wspólny budżet. Drugie: czy jestem gotów na jej kredyt hipoteczny. Trzecie: czy zamierzam jeszcze mieć dzieci. Czwarte: co sądzę o przeprowadzce. Piąte: ile daję pieniędzy swoim dzieciom i jak często widuję się z byłą.
Przez następne godziny odpowiadałem szczerze. Czułem się nie jak facet, a kandydat na męża, a każde moje zdanie to tylko kolejny haczyk w jej tabelce w głowie.

Jak tylko próbowałem spytać o jej pasje, ucinała szybko:

Najpierw lista. To ważne.

Po półtorej godzinie zamknęła telefon, uprzejmie podziękowała za spotkanie i tyle ją widziałem. Żadnej wiadomości.

Chyba nie przeszedłem rozmowy kwalifikacyjnej.

Randka nr 2. Życie w cieniu byłego
Katarzyna, 48 lat, nauczycielka. Miła, ciepła, jej uśmiech zdradza, że w życiu sporo przeszła, ale nie zgorzkniała. Poszliśmy na spacer po parku.

Rozmawiało się lekko dopóki nie wspomniałem, że lubię kino.

A mój były nie znosił kina, wypaliła bez namysłu. Uważał to za głupotę i stratę czasu.

Chwilę później mówię, że czasem gotuję.

O, a mój były nawet herbaty sobie nie potrafił zrobić. Wszystko kobiece obowiązki.

I tak całe spotkanie: zanim skończyłem mówić, jej eks stawał pomiędzy nami jak niewidzialna ściana.

Samochód? Mój były bał się prowadzić. Mieszkanie? Do czterdziestki mieszkał u mamy. Wakacje? Z byłym nigdzie nie byłam był skąpy.

W pewnym momencie zorientowałem się: dla niej nie jestem osobną osobą, tylko wygodnym odniesieniem, tłem jej dawnych rozczarowań.

Nie szuka partnera. Szuka anty-byłego.

Randka nr 3. Były, który zawsze jest obok
Magdalena, 49 lat, projektantka wnętrz. Naprawdę elegancka, klasowa, z gustem: dyskretna biżuteria, ciekawa torba, delikatne perfumy. Pomyślałem: No, dorosła, normalna kobieta.

Przez półgodziny tematy praca, miasta, książki. Poczułem się wreszcie naturalnie.

Nagle Magdalena rzuca:

Wiesz, mój były też tak mówił. Okazało się, że to tylko gadanie.
I się zaczęło.

Reszta spotkania to wieloodcinkowy serial Jak żyłam z moim byłym: nie doceniał, wykorzystywał, obiecywał i nie realizował, ona w niego wierzyła, ciągnęła wszystko.

Każde moje zdanie porównywała do tego, co robił jej eks:

Lubisz gotować? Mój też uwielbiał. Oczywiście, nigdy nic nie ugotował.
Chcesz podróżować? Mój też. Po kanapach, z pilotem.

Próbowałem zmienić temat. Pytałem o jej projekty, miasta. Ale jej eks jakby z nami siedział, tylko rachunku nie płacił.
Z kimś takim nie zbudujesz niczego nowego.

Randka nr 4. Miłość to luksus
Barbara, 50 lat, księgowa. Spokojna, poukładana. Spotkaliśmy się w kawiarni przy metrze.

Próbowałem żartować sucha odpowiedź: Aha. Opowiadałem zabawną historię kiwała, jakby haczyki stawiała w raporcie.

Co robisz dla siebie, dla przyjemności? zapytałem.

Praca.

A w wolnym czasie?

Prawie go nie mam.

Ale coś dla duszy?

Sprzątam w domu.

Zero emocji. Nic. Jakby wszystko w niej dawno się wyłączyło na tryb oszczędności.
Delikatnie pytam:

Po co ci teraz związek?

Barbara bez wahania:

Chcę stabilności. Kogoś solidnego obok.

A miłość?

Wzruszyła ramionami, jakby odganiała muchę:

W naszym wieku miłość to luksus. Najważniejsze, by było wygodnie.

Spojrzałem na nią i pomyślałem: ona szuka nie człowieka, tylko funkcjonalnej szafy. Stać, nie chwiać się, nie psuć.

Nie chcę być szafą.

Randka nr 5. Kobieta checklista
Urszula, 51 lat, kierowniczka zespołu. Pewny krok, droga torebka, ostry wzrok. Restaurację wybrała sama, też pod sufit.

Od razu przejęła stery:

Ja nie szukam zabawy. Chcę poważnego związku. Jesteś gotów na coś poważnego, czy sobie tu chodzisz dla towarzystwa?

Poczułem się jak nastolatek na egzaminie i odpowiedziałem:

Gotów.

Urszula kiwa głową i wylicza:

facet musi zarabiać nie mniej niż ona;
musi dwa razy w roku wyjeżdżać z nią na urlop;
musi szanować jej karierę i nie oczekiwać więcej czasu w domu;
musi być gotowy poznać jej dorosłe dzieci po trzech miesiącach;
musi zaakceptować jej znajomych i styl życia.
Słowo musi pojawiało się częściej niż moje imię.

Siedziałem i czułem, że dla mnie w tym planie miejsca nie ma. Jest tylko funkcja: facet spełniający warunki.

Nie relacja, nie dialog. Umowa z toną drobnego druczku.

Randka nr 6. Szukam taty, nie faceta
Daniela, 46 lat, menadżerka. Świeżo, kolorowe paznokcie, głośny śmiech. Po ostatnich randkach wydawała się jak haust świeżego powietrza.

Ale po dwudziestu minutach zrozumiałem, że powietrze zamienia się w SOS.

Umiesz naprawiać sprzęt? Bo mi się co chwilę coś psuje, a ja nic z tego nie rozumiem.

Masz samochód? Czasem trzeba by mnie gdzieś podwieźć.

Ogarniesz podatki? Nienawidzę tego wszystkiego, może byś pomógł?

Za każdym razem w tle słyszałem: Załatw za mnie. Weź na siebie. Podejmij decyzję.

Rozumiesz, tak bardzo brakuje mi silnego męskiego ramienia. Żeby ktoś się mną zajął, brał za wszystko odpowiedzialność. A ja chcę po prostu być słaba.

Delikatnie zwracam uwagę:

Jesteś dorosłą kobietą, masz pracę, swoje życie. Sporo potrafisz sama.

Od razu się obraziła:

O, typowo męskie! Nie chcecie się nami opiekować.
Dla niej opiekować się znaczyło: obsługuj moją codzienność w całości. A ja drugi raz nie chcę zostać czyimś tatą.

Randka nr 7. Wieczna ofiara
Paulina, 46 lat, księgowa. Spokojna, trochę wycofana. Ucieszyłem się: No chociaż nie ma tu wymagań i list.

Pierwsze dwadzieścia minut ledwie wyciągane zdania. Potem ruszyła a w zasadzie ruszyły jej żale.

Poszło: jak mąż odszedł do młodszej, jak sama wychowywała dzieci, jak na wszystkim oszczędzała, jak nikt jej nie pomógł, jak była zmęczona i płakała nocami.

Jedna historia za drugą o bólu, niesprawiedliwości, rozczarowaniu.

Tak się poświęcałam rodzinie! A zostałam sama.
Karierę odpuściłam, żeby jemu było wygodnie! Nawet nie podziękował.
Dzieci oddałam wszystko, a teraz nie mają czasu zadzwonić.

Próbowałem ją wesprzeć, powiedzieć coś miłego. Ale ona nie chciała rozmowy, tylko musiała się wygadać mogłem być każdym, choćby przypadkowym typem z internetu.

Po spotkaniu czułem się jak wyciśnięta cytryna. Zrzuciła na mnie swoje ciężkie walizki, a ja miałem je zanieść do domu.

Randka nr 8. Kobietakontrolerka
Anna, 52 lata, lekarka. Punktualna, schludna, wszystko pod linijkę. W kawiarni była pierwsza, wybrała stolik w kącie.

Zamówiłem cappuccino. Anna od razu:

Lepiej americano. Mleko w tym wieku źle działa na żołądek.

Opowiedziałem o awarii w pracy.

Chwileczkę przerwała. Powiedziałeś, że to w środę, ale przedtem mówiłeś, że zebranie było we wtorek. To się nie zgadza.

Wspomniałem, że zasypiam czasem bliżej pierwszej w nocy.

To niedobrze. W twoim wieku trzeba spać najpóźniej przed jedenastą. Inaczej cierpi układ nerwowy.

Każde moje zdanie komentowała i poprawiała. Wszystko miała ustalone w głowie: od kawy po godzinę snu.

Zobaczyłem jasno przyszłość: ona będzie sterować tym, co jem, kiedy śpię, z kim się spotykam i na co wydaję pieniądze.

Dziękuję za taki zdrowy styl życia.

Randka nr 9. Wiem, co z tobą nie tak
Edyta, 53 lata, psycholożka. Myślałem: Wreszcie ktoś, kto rozumie emocje i granice.

Trwało to piętnaście minut.

Wspominam:

Lubię ciszę, nie przepadam za hałaśliwymi imprezami.

Ona:

Jesteś introwertykiem ze stylem unikającym.

Powiedziałem, że rozwód był trzy lata temu.

Trzy lata to długo więc boisz się bliskości.

Zamówiłem stek.

Klasyka roześmiała się czerwone mięso jako rekompensata braku pewności siebie.

Z każdego zdania robiła diagnozę. Nie byłem facetem na randce, tylko przypadkiem do opisania.

Na koniec wieczoru napisała:

Jesteś ciekawy, ale moim zdaniem nie gotowy na świadomy związek.

Odpisałem:

Może masz rację.

Złapałem się na tym, że nawet mi nie chce się kłócić. Zmęczyło mnie bycie przypadkiem.

Kiedy wróciłem po tej dziewiątej randce, usiadłem w kuchni z herbatą i zacząłem przewijać w myślach wszystkie spotkania jak film.

Dotarło do mnie: ani jedna z nich tak naprawdę nie szukała człowieka.

Jedna szukała kogoś, kto przejdzie test i wlezie w system. Inna odwrotności byłego męża. Ktoś darmowego psychoterapeutę. Jeszcze inna rygorystycznego tatę, wygodnej szafy, przypadku do analizy.

Każda miała swój scenariusz. Swoją niezałatwioną przeszłość. Swoje walizki, które usiłowały przekazać komuś obcemu.

Ale żadna nie chciała po prostu faceta z jego zaletami, wadami, lękami i marzeniami.

Dlaczego są same i czy to kwestia wieku
Znajomi mówią:

Nie umawiaj się z rówieśniczkami, szukaj młodszych z nimi lżej.
Serio? Nie wierzę, że problem to cyfra w dowodzie.

Oczywiście, po czterdziestce większość z nas ma rozwody, choroby, długi, dzieci, rozczarowania. Życie po prostu.

Problem nie w tym, że każdy niesie swój bagaż.

Problem w tym, że nikt nie chce go sprzątać sam. Fajniej znaleźć kogoś, kto go posegreguje, wyczyści, uleczy, udowodni, zatuszuje.

I zamiast chcę poznać ciebie wychodzi chcę, żebyś posklejał moje stare rany.

A my, faceci? Lepsi jesteśmy?
Nieuczciwie byłoby powiedzieć, że tylko kobiety chodzą z walizkami traum.

Sam nie jestem kartką bez zapisku. Mam swój strach przed powtórką nieudanego małżeństwa, swoje upory, przyzwyczajenia sam mam swoje odchyły.

Ale faceci częściej pakują ten bagaż do środka. Nie przerabiają godzinami ani nie robią z tego list i interpelacji. Ale to nic nie zmienia bagaż jest.

Czasem myślę: może nie chodzi o to, że po czterdziestce wszyscy są poturbowani, a o to, że nie potrafimy uczciwie przyznać sami przed sobą:

Tak, jestem trudny. Tak, boli mnie. Tak, mam co przepracować i to moja sprawa.
Pytanie do tych, którzy mają to doświadczenie
Po tych dziewięciu randkach nie znalazłem tej jedynej. Ale zobaczyłem dziewięć różnych kobiecych historii i sam lepiej zrozumiałem własne.

A ty? Miałeś do czynienia z takim bagażem w relacjach po czterdziestce?

Jeśli jesteś facetem poznajesz tu swoje byłe czy obecne partnerki? Jak sobie radzisz?

Jeśli jesteś kobietą widzisz siebie albo swoje koleżanki w tych historiach? Czy szukasz partnera czy może raczej wybawiciela, taty, sędziego, publiczności?

I najważniejsze: czy po czterdziestce, pięćdziesiątce da się jeszcze zbudować nowy związek, jeśli uczciwie przyznać się do swoich blizn i nie zrzucać ich na cudze barki?

Opowiedz, jak to wygląda z Twojej perspektywy. Może właśnie Twoja historia pomoże mi i innym zrozumieć, co się z nami wszystkimi dzieje.