Mam 45 lat. I już nie zapraszam gości do mojego domu

Niektórzy ludzie, kiedy przychodzą w gości, zapominają, że są tylko gośćmi. Zachowują się niegrzecznie, udzielają porad i wcale nie spieszą się z powrotem do domu.

Byłam kiedyś bardzo gościnną osobą, ale szybko zmieniłam swoje nastawienie. Gdy przekroczyłam czterdziestkę, przestałam zapraszać ludzi do siebie. Po co miałabym to robić? Męczące jest męczyć się z takimi gośćmi.

Ostatnie moje urodziny świętowałam w restauracji. Bardzo mi się to spodobało od teraz zawsze tak będę robić. Postaram się teraz wyjaśnić dlaczego.

Organizacja domowej imprezy to prawdziwy koszt. Nawet na zwykłą kolację trzeba wydać sporo złotych. A jeśli szykuje się większe spotkanie, jak na Wigilię, kwota jest jeszcze większa. Goście przynoszą raczej skromne prezenty, bo czasy trudne. Potem siedzą do późna, a ja mam ochotę odpocząć, nie spędzać godzin na zmywaniu gór naczyń i sprzątaniu chaosu.

Już nie czekam na nikogo w czterech ścianach mojego mieszkania. Sprzątam i gotuję, kiedy mam ochotę. Po domowych świętach czułam się zwykle zmęczona i przygnębiona. Teraz po Bożym Narodzeniu mam czas na gorącą kąpiel i mogę położyć się spać, kiedy chcę.

Mam dużo wolnego czasu i potrafię go mądrze wykorzystać. Moi przyjaciele mogą wpaść na herbatę, ale nie martwię się już, że nie mam nic do jedzenia. Teraz mówię, co myślę. Jeśli chcę spokoju wskazuję wyjście. Może nie wygląda to najlepiej, ale nie robię sobie z tego wyrzutów. Wygodę mam teraz na pierwszym miejscu.

Najdziwniejsze jest to, że ci, którzy najchętniej chodzą do innych, sami nigdy nikogo do siebie nie zapraszają. Łatwiej im bawić się cudzym kosztem, nie tracąc czasu na sprzątanie czy gotowanie.

Przyjmujesz jeszcze gości? Możesz się nazwać osobą gościnną?