Los dał mi córkę, którą bardzo kocham.

Moja przyjaciółka urodziła synka. Młoda mama była bardzo szczęśliwa i dumna z narodzin dziecka. Odwiedzałam ją często, pomagając jej w opiece nad maluszkiem.

Pewnego dnia dowiedziałam się, że pewna kobieta porzuciła nowo narodzoną córeczkę tuż po porodzie. Kobieta ta, nie chciała tego dziecka i zostawiła maleństwo w szpitalu.

Byłam przygnębiona losem tego dziecka i zdecydowałam, że będę się starała o adopcję. Od momentu, gdy dowiedziałam się o losie dziewczynki, wiedziałam, że chce zostać jej mamą. Załatwianie spraw związanych z adopcją trwało dosyć długo. Nie mogłam w tym czasie być z maleństwem, a tak bardzo chciałam przytulić ją, poczuć jej ciepło i otoczyć miłością.

W końcu nadszedł długo oczekiwany dzień i mogłam zabrać moją małą dziewczynkę do domu, trzymać ja w ramionach cieszyć się nią każdego dnia. Wiktoria jest dla mnie wszystkim, kocham ją bardzo i jestem dumna z mojej małej córeczki. Nie można jej nie kochać-jest śliczna i słodka. Mam nadzieję, że będę dla niej dobrą mamą.

Po pewnym czasie urodziłam własne dziecko, córkę Hanię. Obie dziewczynki są do siebie bardzo podobne, dobrze się dogadują i są dla siebie wsparciem. Wiktoria nie wie o tym, że jest adoptowana i mam nadzieję, że nigdy się nie dowie. Kocham je obie jednakowo i całym sercem.

Uważam, że adoptowane dziecko można pokochać tak samo bardzo, jak swoje własne.