List od siebie

List od siebie

Koperta była pomarańczowa. Jaskrawa, niemal śmiesznie żywa jak mandarynka wyjęta spod śniegu w styczniu. Leżała w skrzynce na listy, pośród rachunków za prąd i gaz, ulotek z pizzerii i gazetki z Netto, a ja wyjąłem ją na końcu.

Z przodu mój własny charakter pisma. Moje nazwisko, mój adres: Do Jagody Dominikówny Cieślik.

Odwróciłem kopertę. Adres nadawcy ten sam. Imię i nazwisko również.

Stałem na parterze kamienicy z siatą zakupów z Biedronki w lewej ręce i kompletnie nie rozumiałem, kto mógł zrobić taki żart. Sprawdziłem litery: t z długą kreską, r z pętlą na dole tak pisałem tylko ja, od podstawówki. Od czasu, kiedy pani od polskiego, pani Waleria Zawadzka, postawiła mi czwórkę za pismo i powiedziała: Cieślik, piszesz jak dorosły. To komplement, na wypadek gdybyś nie wiedział.

Nie zmieniłem pisma. Dwadzieścia pięć lat później nadal ta sama t, ta sama r.

Wszedłem na dziewiąte piętro, otworzyłem drzwi, położyłem siatę na blacie w kuchni. Kopertę położyłem obok.

Mieszkanie było nieduże, ale zdążyłem się przyzwyczaić. Kawalerka na Ursynowie, okna na zachód. W przedpokoju wieszak na jedno płaszczycho, półka na buty, lustro, do którego codziennie rano spoglądałem i myślałem: Może być. Nada się. Sprawny. Nie ładny, nie świeży sprawny. To wystarczało.

Każdego wieczora pokój zalewało pomarańczowe światło takie zachodzące, gęste jak rozgrzany miód. Tylko to było zaletą tego mieszkania, poza tym, że do metra miałem dziesięć minut piechotą. Teraz, o szóstej wieczór, światło pełzło po ścianie, sięgało półki z książkami, nieumytej od rana filiżanki po kawie i zdjęcia mamy w dębowej ramce.

Usiadłem za stołem. Przetarłem barki, które znów się spięły, jak zawsze gdy czekam na cios. Ta reakcja weszła we mnie niepostrzeżenie przez lata korporacyjnych zebrań i nieprzyjemnych telefonów od przełożonego. Ciało szybciej reagowało na zmartwienia niż ja sam.

Patrzyłem na kopertę.

Pomarańczowa, gruby papier, ani jednego zagniecenia jakby ktoś nosił ją bardzo troskliwie. Przejechałem palcem po swoim imieniu.

To na pewno nie był żart. Swój charakter znałem lepiej niż własną twarz.

Delikatnie oderwałem pasek u góry i zajrzałem do środka. Zwykła kartka A4, złożona na cztery, i coś jeszcze płaskiego, błyszczącego.

Wyjąłem kartkę, rozłożyłem.

Cześć. To ty. Ty z marca dwa tysiące dwudziestego piątego roku. Masz teraz trzydzieści siedem lat, siedzisz w kuchni o drugiej w nocy i jest ci bardzo ciężko. To czwarta z rzędu noc bez snu. Myślisz, że nie dasz rady. W pracy, ze sobą, z tym miastem, które cię przytłacza z każdej strony.

Piszę ci, bo ktoś musi. Przyjaciółka zadzwoni jutro, mama pojutrze, ale teraz jest druga w nocy i nikogo nie ma poza tobą.

Oto, co chcę ci powiedzieć.

Prosiłeś mnie, bym ci przypomniał: wtedy dałeś radę dasz i teraz.

Kochaj siebie. Zasługujesz.

Jeśli to czytasz, minął rok. Przetrwałeś. Nie pisałem na próżno.

Opuściłem kartkę na blat.

W gardle stanęła mi gula. Nie ze wzruszenia ze znajomości. To byłem ja. Każde słowo, ton, błąd w przecinku po teraz, nawet przyzwyczajenie zaczynania akapitu od oto.

Ale nie pamiętałem tego.

Nie pamiętałem, żebym to pisał. Ani koperty, ani wyboru papieru. Cały rok ani jednej myśli.

A potem zobaczyłem fotografię.

Wypadła z koperty, gdy wyjmowałem kartkę, i spadła na blat, obrazem do dołu. Odwróciłem ją.

Na zdjęciu był człowiek: szara twarz, podkrążone oczy, wargi wyschnięte. Włosy związane w byle jaki koczek lewa strona opadła i zwisała przy policzku. Sweter szary, wyciągnięty na łokciach, ten sam, który wyrzuciłem minionego lata.

Znałem ten sweter i tę twarz.

To byłem ja. Marcowy. Zeszłoroczny.

Pod zdjęciem, drobnym pismem: Stałeś się silniejszy. Spójrz na mnie zobaczysz, skąd przyszedłeś.

Położyłem zdjęcie przy liście. Światło zachodu dotarło do blatu, padając na połyskujący papier. Twarz na fotografii zrobiła się cieplejsza lecz nie radośniejsza.

I wtedy przypomniałem sobie.

***

Marzec dwa tysiące dwudziestego piątego. Druga w nocy. Kuchnia ta sama kuchnia, ten sam stół, na stole laptop, od którego męczyły się oczy.

Siedziałem w t-shircie i szarych dresach, bosy, stopy lodowate, nieprzerwanie przewijałem strony. Nie media społecznościowe, nie wiadomości szukałem czegoś, czego nawet nie umiałem nazwać. Może znaku. Pretekstu, żeby wstać rano.

Przez trzy dni nie udało mi się nawet wyjść z łóżka. To nie był leń. To było coś ciężkiego, lepkiego, bez imienia. Jakby ktoś położył na mojej piersi betonową płytę i odszedł.

Rozwód miałem trzy lata wcześniej. Anka odeszła w dwudziestym trzecim poszła do kolegi z pracy, do Emilki z kadry, do kobiety, która śmiała się częściej i mniej dopytywała. Nie płakałem wtedy. Spakowałem jej rzeczy w dwie walizki, postawiłem przy drzwiach. Powiedziałem: Zabierz. Zabrała.

Potem półtora roku zapierdzielałem. Bez urlopu, bez sobót i niedziel. Pracowałem w firmie handlowo-budowlanej Progres na stanowisku specjalista ds. zakupów. To znaczy: telefony do dostawców od siódmej rano, tabelki do dziesiątej wieczorem, a w środku narady, na których szef Wilk powtarzał: Rynek leci, optymalizujemy. Kto nie daje rady ten wypad.

Dawałem radę. Przeciągałem, spinałem się, nie marudziłem.

Pod koniec dwudziestego czwartego roku organizm wywiesił białą flagę. Najpierw przestałem sypiać. Potem przestałem jeść. Wreszcie wychodzić z mieszkania. W styczniu zasypiałem tylko, gdy telewizor grał do rana, jadłem raz dziennie, rozmawiałem głównie z mamą przez telefon i to też niechętnie.

Mama czuła. Pani Genowefa, przez czterdzieści lat bibliotekarka, dzwoniła codziennie, pytała: Jaga, jadłeś? Odpowiadałem: Tak, mama. Krupnik. Krupniku nie gotowałem od listopada.

Tej nocy marcowej, tej samej, o której mówiłem w liście w wyszukiwarce wpisałem list do siebie za rok. Sam nie wiem, po co. Wyskoczyła reklama, przypomniało mi się coś. Pierwszy wynik: strona Kapsuła czasu. Można napisać list, wybrać czas od miesiąca do dziesięciu lat i opłacić wysyłkę. Papierowy list, prawdziwa koperta, prawdziwa poczta.

Wybrałem pomarańczową kopertę. Bo szarości miałem aż nadto. Napisałem ręcznie, zrobiłem zdjęcie, wrzuciłem skan przez stronę. Dorzuciłem selfie tam, przy kuchennym stole, przy świetle notebooka. Opłaciłem. Wybrałem: dwanaście miesięcy.

Zamknąłem komputer. Poszedłem spać. I cały rok nie wspomniałem o tym ani razu.

Bo od tego marca życie ruszyło. Niezgrabnie, czasem szarpało, jak stary dźwig na blokowisku, ale ruszyło.

W kwietniu zapisałem się do psychologa. Pierwszy raz w życiu. Kobieta z krótkimi włosami, gabinet na Ochocie, pięćdziesiąt minut co tydzień. Na trzecim spotkaniu popłakałem się i nie mogłem przestać dwadzieścia minut. Na szóstym pierwszy raz od pół roku zaśmiałem się na głos.

W czerwcu awansowałem. Starszy specjalista ds. zakupów. Wilk powiedział po naradzie: Cieślik, pan tu jedyny, kto nie narzeka, tylko robi. Zapamiętam. Kiwnąłem, usiadłem przy biurku, barki odruchowo zjechały w górę. Radość i strach wślizgnęły się razem.

Jesienią było lżej. Znów gotowałem zupę. Zacząłem wychodzić co niedziela do parku Szymańskiego, z książką i termosem. Znów pierwszy dzwoniłem do mamy, zamiast czekać, aż ona zadzwoni.

Zapomniałem o liście. Całkowicie. Jak zapomina się o OC schowanym w szufladzie: wiesz, że gdzieś jest, ale nie myślisz o nim.

Do dziś.

Siedzę przy stole, z listem w jednej ręce, zdjęciem w drugiej, patrzę na faceta z ubiegłego roku. Szara twarz, worki pod oczami. Sweter, którego już nie mam.

I w głowie pojawia się znany, natrętny głos: No i co? Znów ci ciężko. Nic się nie zmieniło.

***

Ten głos mieszkał ze mną od dawna. Nie wiem, kiedy się pojawił po rozwodzie, a może wcześniej. Nie krzyczy. Nie przeklina. Mówi cicho, rozsądnie, niemal życzliwie, przez co boli podwójnie.

Awans przez przypadek. Wilk nie znalazł nikogo lepszego.

Myślisz, że sobie radzisz? Spójrz na siebie. Ciągle napięty, spisz cztery godziny, śniadanie kawa i niepokój.

Ciebie też zredukują. W kwietniu. Albo w maju. Kwestia czasu.

Słuchałem go. Nie z przekonania, tylko dlatego, że nie umiałem nie słuchać. Był częścią mnie jak nawyk podnoszenia barków, jak pętla przy literze r. Był od zawsze, tak że nie widziałem już, gdzie kończę się ja, a zaczyna on.

Następnego ranka, dziewiętnastego marca, wstałem o szóstej. Prysznic, kawa, tusz do rzęs codzienność.

W pracy było nerwowo. Biuro Progresu na Woli szóste piętro, open space, trzydzieści dwa biurka od trzech tygodni panowała cisza. Nie pracownicza, lecz wyczekująca, jak przed burzą. W lutym ogłosili redukcje. Pierwsza fala pięć osób z logistyki. Teraz wszyscy czekali na kolejną.

Wszedłem, przeszedłem obok recepcji. Julka od wejścia uśmiechnęła się, ale jakoś przez zęby, z dystansem. Ona też czekała na decyzje, wszyscy czekali.

Usiadłem do komputera. Hasło data urodzin mamy palce same wstukują. Inbox sto czternaście nieprzeczytanych. Zacząłem przeglądać. Dostawca z Kielc chce wydłużenia płatności. Magazyn przypomina o braku stali, księgowość domaga się raportów do piątku. Typowy dzień pracy. Gdyby nie ta cisza, można by pomyśleć, że nic się nie dzieje.

O jedenastej Wilk zwołuje zebranie.

Wchodzi, niski, krępy, strzyżony na jeża, wiecznie stuka długopisem. Siada, patrzy po nas.

Krótko mówi Nowak z projektów odchodzi. Za porozumieniem stron. Oficjalnie jej decyzja, ale wiecie, jak jest.

Alicja Nowak, dział projektów, trzy lata w firmie. Znałem ją piecze słynne drożdżówki dla całego biura, czasem wieczorami opowiada, że boi się zwolnienia bardziej niż śmierci. Mam kredyt hipoteczny, i kota. Kota nikt nie zwolni.

Jeszcze jedno Wilk stuka długopisem. W kwietniu trzecia tura. Optymalizacja trwa. Kto zostanie, wyjdzie w praniu.

Siedzę wyprostowany, barki w górze, palce splecione pod stołem. Głos w głowie: Widzisz? Mówiłem. Do kwietnia masz czas.

Po zebraniu wychodzę na korytarz. Opieram się o ścianę przy dystrybutorze wody. Zamykam oczy na trzy sekundy.

W głowie dwa głosy. Jeden, cichy: Dałeś radę wtedy dasz i teraz. Z listu, z koperty, z poprzedniego marca.

Drugi, głośniejszy: Przypadek. Zwykła kartka z internetu za sto złotych. Nie łudź się. Alicji nie oszukali jej dali papier i teraz pisze CV z kotem na kolanach.

Otwieram oczy. Nalewam wodę. Piję.

Wracam do biurka, otwieram arkusz z dostawcami i pracuję dalej. Bo to umiem najlepiej pracować. Pytanie, czy to wystarczy.

Wieczorem, siódma, jem gryczaną kaszę i kotleta. Dzwoni mama.

Jaga, witaj głos Genowefy miękki, lekko zachrypnięty od kataru. Jak tam?

W porządku, mama. Praca mnie przygniata.

Zjadłeś coś?

Właśnie jem. Kasza.

Dobrze.

Pauza. Wiem, że mama słyszy więcej, niż chce się przyznać. Czterdzieści lat w bibliotece nauczyło ją słyszeć rzeczy niewypowiedziane.

Dziecko, masz głos taki spięty.

Zmęczony jestem.

Tak samo mówiłeś przed rokiem. Zmęczony. Potem się okazało, że trzy dni z domu nie wychodziłeś.

Zamykam oczy.

Mamo, naprawdę jestem tylko zmęczony. Nie jak wtedy. Po prostu w pracy gorąco.

Wiesz, że jestem mówi Genowefa. Jak coś, wpadnę w weekend. Zrobię zupy. Prawdziwą, nie z torebki.

Uśmiecham się pierwszy raz tego dnia.

Dzięki, mama. Na razie nie trzeba.

Gadamy jeszcze dziesięć minut o jej ciśnieniu, o sąsiadce Grażynie i jej krzyczącym kocie, o wiośnie, którą mama już czuje w Radomiu: fiołki zakwitły na jej balkonie, przesłała mi zdjęcie. Widzisz napisała w SMS-ie już wiosna, a ty ciągle w tej Warszawie, za oknem tylko asfalt. I kąciki ust mi się unoszą. Zwykła rozmowa i o to chodziło.

Mama nigdy nie naciskała. Nie pytała masz kogoś? ani kiedy wnuki?. Przepracowała cztery dekady w bibliotece i nauczyła się: czasem cisza jest lepsza niż słowa. Była. Dwieście kilometrów i telefon wystarczały.

Kończę rozmowę. Sprzątam talerz. I znów patrzę na list leżący na blacie obok pomarańczowej koperty i zdjęcia.

Stałeś się silniejszy. Spójrz na mnie zobaczysz, skąd przyszedłeś.

Biorę zdjęcie. Przykładam do twarzy. Człowiek na fotografii patrzy prosto w obiektyw jakby chciał poprosić o pomoc, ale nie wiedział kogo.

O dziewiątej dzwoni Michał.

Michał przyjaciel z liceum, dwadzieścia parę lat znajomości, głos zawsze głęboki, lekko zachrypnięty, jakby właśnie się śmiał. Nawet gdy było nie do śmiechu.

Jaga. Opowiadaj.

Co opowiadać?

Wszystko. Wiem, że macie redukcje. Ada z twojego działu pisała na grupę, że w robocie macie sajgon.

Wzdycham.

Tak. Dziś znów jedna poszła. Wilk zapowiedział, że w kwietniu kolejna tura.

A ciebie?

Na razie nie. Ale na razie ważniejsze niż nie.

Pamiętasz, rok temu dzwoniłeś? W nocy. Mówiłeś, że nie wytrzymasz, że już koniec. Pamiętasz?

Pamiętam mgliście, jak przez szybę. Dzwoniłem do Michała o trzeciej w nocy, odebrał za drugim sygnałem.

Pamiętam.

I co? Wytrzymałeś. Jesteś. Pracujesz. Masz awans. Gotujesz kaszę, rozmawiasz ze mną. To nie jest koniec. To życie.

Milczałem.

Jaga, słyszysz?

Słyszę.

To przestań się sam przekopywać do trumny.

Michał gada jeszcze dziesięć minut o swojej pracy (sprzedaje kuchnie na wymiar, nie cierpi klientów, którzy trzeci raz zmieniają kolor), o swoim kocie Felku, który rozdarł nową kanapę, o tym, że w sobotę trzeba spotkać się i otworzyć wino.

Słucham i myślę: mówi to samo, co pisałem do siebie. Niemal identycznie. Tak, jakby po roku wszyscy moi bliscy i tamten ja, i mama, i Michał umówili się powtórzyć: jesteś, przetrwałeś, wystarczy już karania się.

Kończę rozmowę. Jest dziesiąta.

W mieszkaniu cisza. Spokojna, zwykła. Lodówka warczy. Za oknem przejeżdża autobus. Ktoś piętro niżej się śmieje dziecięcy śmiech, wysoki, jak gwizd.

Idę do łazienki. Zapalam światło. Patrzę w lustro.

Twarz. Moja twarz. Trzydzieści osiem lat, włosy szatynowe do ramion, lekko skręcone przez wilgoć. Skóra już nie szara. Zwyczajna, z ledwie widocznym rumieńcem od herbaty. Pod oczami cienie, lecz nie takie, jak jeszcze rok temu. Normalne, robocze, z tych wstajesz o szóstej.

Wróciłem do kuchni. Wziąłem zdjęcie. Zaniosłem do łazienki. Postawiłem przy lustrze.

Dwie twarze.

Jedna w lustrze. Żywa, ciepła, lekko zmęczona.

Druga na zdjęciu. Szara, z wysuszonymi wargami, z oczami pełnymi prośby.

Rok między nimi.

I głos w środku, ten nawykowy, doradczy, zaczął mówić: To nic nie znaczy. Zdjęcie zawsze przekłamuje. Było złe światło. Po prostu

I przerwałem mu. Na głos. Pierwszy raz od dawna na głos.

Nie.

Powiedziałem do lustra. Facet w lustrze patrzył na mnie z uważnym spokojem, niewidzianym na zdjęciu.

Nie powtórzyłem. Już nie jestem tamtym. Zobacz podnoszę zdjęcie obok twarzy To, kim byłem. A to kim jestem.

Głos milczał.

Stałem boso, w spodniach od piżamy, w starej koszulce, ze zdjęciem w ręce i po raz pierwszy od roku patrzyłem na siebie bez oceny.

Nie dość dobry?. Nie dam radę? Nie a co, jeśli wszystko padnie?

Po prostu patrzyłem.

I widziałem. Nie ideał, nie tytana zaradności, nie mężczyznę sukcesu z reklam. Zwykłego faceta. Z żywą twarzą, lekko zmierzwionymi włosami. Z rękami, które przez rok podpisały trzysta dwadzieścia umów i ani razu nie zadrżały. Z barkami, które przez rok się napinały lecz wytrzymały. Nie opadły.

***

W nocy długo nie zasnąłem nie z niepokoju, ale od myśli.

Leżałem w ciemności i składałem w pamięci cały ten miniony rok nie fakty, lecz wrażenia. Jak potem pierwszy od dawna ugotowałem śniadanie i zjadłem wszystko. Jak przeszedłem do parku, usiadłem na ławce, słońce grzało policzki i przez dwadzieścia minut po prostu siedziałem. Jak zaśmiałem się na terapii z własnego nawyku przepraszania, że zużywam czyjś czas.

Drobiazgi. Ale z nich złożył się rok.

A głos szepce: To się nie liczy. Każdy tak żyje. To nie sukces.

I pomyślałem: A może kłamie? Nie dlatego, że zły po prostu nie potrafi inaczej. Jak ktoś, kto całe życie siedział w pokoju bez okna i twierdzi, że nie ma słońca. Nie dlatego, że jest podły nie widział inaczej.

Wstałem. Poszedłem do kuchni. Zapaliłem lampkę.

Pomarańczowa koperta leżała na stole. Przewróciłem ją pustą stroną do góry. Wziąłem długopis ten sam, którym podpisywałem papiery w pracy.

I zacząłem pisać.

Cześć. To znów ty. Ty z marca dwa tysiące dwudziestego szóstego. Masz trzydzieści osiem lat. W pracy niepewnie. W życiu też niespokojnie. Ale dajesz radę.

Wiesz, rok temu napisałem list do siebie. Pisałem z ciemności takiej, że nie znałem ścian ani wyjścia.

Dziś odebrałem swój list. Wiesz co? Nie rozpoznałem się na zdjęciu. Potrzeba mi było trzech sekund, by zrozumieć, że ta szara postać to ja.

Trzy sekundy to cały rok.

Teraz piszę nie z bólu. Piszę z ciepła. Bo jeśli to czytasz, minął kolejny rok. Znowu przetrwałeś.

Kochaj siebie. Zasługujesz.

Jagoda, marzec dwa tysiące dwudziestego szóstego.

P.S. Jeśli barki znów w górze opuść. Właśnie teraz. Tak. Dobrze.

Skończyłem. Złożyłem kartkę na cztery, schowałem do tej samej koperty, którą rano wyjąłem ze skrzynki. Odwróciłem. Napisałem adres.

Potem otworzyłem komputer. wszedłem na Kapsułę czasu. Wysłałem list na marzec dwa tysiące dwudziestego siódmego. Załączyłem skan. Po chwili wahaniu zrobiłem selfie. Tu, przy blacie, w świetle lampki.

Tym razem twarz na ekranie była inna. Nie szara, nie zmęczona na śmierć; po prostu zwykła, trochę zmęczona pod oczami ale żywa. Kąciki ust rozciągnięte nie w uśmiechu, tylko w spokój.

Wysłałem zdjęcie, potwierdziłem płatność. Zamknąłem laptop.

Podszedłem do okna.

Nocna Warszawa świeciła za szybą. Lampy, światła aut, żółte kwadraty okien. Spokój. Marzec, dwa stopnie, lekki wiatr.

Stałem bosy na zimnych płytkach i poczułem, jak barki, całkiem same bez wysiłku opadają.

A głos doradczy wewnątrz próbował jeszcze coś mruknąć.

Nie słuchałem już.

Patrzyłem na miasto i wyobrażałem sobie człowieka, do którego ta koperta dojdzie za rok. Będzie starszy o dwanaście miesięcy. Może zmieni pracę, a może nie. Może wyprowadzi się z Ursynowa, może zostanie. Może spotka kogoś, może nie. To nieistotne.

Ważne, że w kopercie będzie zdjęcie i podpis: Spójrz na mnie. Widzisz, skąd przyszedłeś.

I ten przyszły ja spojrzy. I zobaczy.

Uśmiechnąłem się. Zgasiłem lampkę, wróciłem do łóżka.

Za oknem noc marcowa, wilgotna, z zapachem asfaltu.

W mieszkaniu cisza.

Na stole pomarańczowa koperta z nowym listem w środku.

***

Rano obudziłem się o siódmej, bez budzika. Za oknem świt nie pomarańczowy, lecz jakby nowy, srebrzysty, chłodny.

Wstałem. Poszedłem do kuchni. Nastawiłem czajnik.

Koperta leżała na stole. Obok zdjęcie, list.

Nie sięgałem po nie. Po prostu ułożyłem razem, równo, z szacunkiem jak rzeczy, które warto zachować.

Potem z szafki wyjąłem małą, szklaną ramkę kiedyś miała trafić do niej fotografia z Grecji, w końcu stała pusta. Włożyłem do środka zeszłoroczne zdjęcie. Ustawiłem na półce, między książkami.

Szara twarz. Wory pod oczami. Wyciągnięty sweter.

Nie po to, żeby pamiętać ból. Po to, by pamiętać drogę.

Czajnik kliknął. Zalałem herbatę. Objąłem kubek dłońmi, podszedłem do okna.

Zobaczyłem swoje odbicie na tle porannego nieba. Bez makijażu, w domowym stroju, z ciepłym kubkiem w rękach.

Głos w środku milczał.

Dopiłem herbatę. Ubrałem się. Chwyciłem torbę. Wyszedłem.

Na progu stanąłem. Sprawdziłem barki.

Były nisko. Prosto, spokojnie. Nie uniesione, nie spięte. Po prostu barki moje.

Zamknąłem drzwi. Ruszyłem do pracy.

A na kuchennym blacie została pomarańczowa koperta z nowym listem. Gotowa do wysyłki.

Za rok przyjdzie. Otworzę ją. Zobaczę siebie sprzed roku. I może znów nie rozpoznam. Bo w rok zmienia się wszystko.

Albo prawie wszystko.

Pismo zostaje to samo. Długa kreseczka na t, pętla na r. Jak w podstawówce. Jak zawsze.

A w środku będzie zdanie najważniejsze: Dałeś radę wtedy dasz i teraz.

Tym razem napisane nie z ciemności.

Z światła.

I nauczyłem się można się zmieniać. I warte to jest dużo więcej niż cokolwiek innego.